AKAME

In his care 36

2009-10-07T04:44:18Z

Title: In his Care
Author:blue_orbs
Translated and wrote in Thai by daniellove& windzephyr
Pairing: Akame
Rating: NC-17
Disclaimer:The plot belongs to blue_orbs darling
Summary: For this chapter N/A

Thanks รียา อารียา reeya_areeya to be my lovely
beta ,how could I survive without YOU *kisses*
Special thanks to ก้อย jk_no_koi

Chapter 36

มันก็เหมือนเช้าวันอื่นในเรือนจำ ดวงอาทิตย์ฉายแสงส่องตรงเข้ามาทำให้ร่างบางรับรู้ได้ถึงไอร้อนที่กรุ่นอยู่ทั่วห้อง นั่นก็หมายความว่าได้เวลาที่เขาต้องตื่นนอนแล้วออกไปทานอาหารเช้าแล้วนั่นเอง

วงแขนของจินโอบรอบร่างเล็ก ให้ความอบอุ่นแก่เขายิ่งกว่าลำแสงแห่งดวงอาทิตย์เสียอีก วงแขนอีกข้างของจินก็แอบสอดเข้าใต้เสื้อของคนตัวเล็กอย่างดีที่สุดเพื่อไม่ให้ใครได้สังเกตเห็น คาเมะแอบอมยิ้มกับตัวเอง จินมักจะหาโอกาสล่วงเกินร่างบอบบางของเขาในทุกครั้งที่มีโอกาส

เสียงดังก้องจากทางประตูห้องขังนั่นเองที่ทำให้ร่างบางจำต้องฝืนเปิดเปลือกตาออกมาในที่สุด ก่อนจะพบว่าตัวเขากลับมานอนแผ่โดยที่มีคนเจ็บนอนทับอยู่ด้านบน ส่วนพวก TTUN ก็พากันยืนอออยู่ตรงประตูหน้าห้องขังที่เปิดอ้า

เดี๋ยวก่อน...มีบางสิ่งบางอย่างที่ดูผิดแปลกออกไป

“พุธโธ่เอ้ย อย่าลวนลามเขาในตอนที่นายเจ็บอยู่สิวะ! ขนาดว่ามือข้างหนึ่งหัก นายก็ยังเก็บไม้เก็บมือไว้กับตัวเองไม่ได้เลยหรือไง?” โคคิพูดเหมือนเทศนาสั่งสอนพลางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง แต่จินก็ทำเมินเพื่อนๆในแก๊ง ชายหนุ่มยังคงลากมือเลื้อยผ่านเข้าใต้เสื้อตัวบาง ในขณะที่ที่มืออีกข้างก็สอดเลื้อยเข้าไปในกางเกงของคนตัวเล็ก

“พอแค่นี้แหล่ะ มิสเตอร์!” โคคิคำราม ก่อนจะรุดเข้าไปดึงคาเมะกระชากเข้ามาหาตัว ทำให้จินแทบจะหน้าคว่ำคะมำลงกับหมอน “ตลอดระยะเวลาหนึ่งอาทิตย์ที่เหลืออยู่นี้ นายถูกห้ามไม่ให้แตะต้องเนื้อตัวคาเมะจังอีกต่อไป!”

เมื่อตั้งหลักได้จินรีบทรงตัวกลับมาดังเดิม ชายหนุ่มเริ่มเปล่งเสียงครางออกมาเล็กน้อย ร่างสูงทำให้โคคิเข้าใจไขว้เขวด้วยการทำเป็นเหมือนกับว่าเจ็บปวดมากเสียเหลือเกิน..เหมือนกับลูกหมาที่เพิ่งจะถูกใครเตะมา แล้วการทำเช่นนั้นก็ทำให้หนุ่มนักแร๊บผู้มีจิตใจอ่อนโยน เกิดใจอ่อนยวบลงไปในทันที จินรีบถือโอกาสนั้นคว้าตัวร่างบางกลับมาเช่นเดิม คาเมะเซถลากลับเข้ามาซุกยังอ้อมแขนที่เปิดรับของร่างสูง อุเอดะ ยูอิจิและจุนโนะต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

โคคิเปลี่ยนจากความสงสารเป็นโมโหขึ้นมาเพียงไม่กี่นาที “ถ้านายทำแบบนี้แล้วล่ะก็! ชั้นก็จะเปลี่ยนห้องกับคาเมะจังซะ แล้วชั้นจะไม่ปล่อยให้เขาเข้ามาในนี้อีกจนกว่านายจะหายสนิท...!”

จินขู่คำรามพร้อมกับพยายามจะลุกขึ้นยืนเพื่อปล่อยหมัดถวายเพื่อนร่วมแก๊งไปสักป๊าป แต่คาเมะก็รั้งตัวชายหนุ่มให้นอนลงกับเตียง

“เข้ามาพูดแบบนั้นอีกสิ!” ร่างสูงพูดขู่เมื่อเห็นว่าไม่สามารถจะไปยังที่ตรงนั้นได้

“อคานิชิซัง มันก็เพื่อตัวนายเองนะ” ร่างบางพยายามที่จะยกเอาเหตุผลมาอ้าง เมื่อรับรู้ได้ว่ามืออีกข้างที่ยังสบายดีของจินกำลังโลมลูบอยู่ช่วงสะโพกผาย

“ชั้นรู้ว่าอะไรดีกับชั้น...” จินพึมพำ โคคิก็รุดกลับไปเพื่อที่จะดึงร่างบางให้ห่างจากจินอีกครั้ง อีกฝ่ายจึงได้แต่ร้องครวญคราง

“เอาล่ะ ก็ได้ ก็ได้” หัวหน้าแก๊งบ่นพึมพำ “ชั้นจะไม่ทำอะไรแล้วกัน”

“สัญญานะ?” อุเอดะถามด้วยความเคลือบแคลง ร่างสูงก็พยักหน้ารับหงึกหงัก

โคคิปล่อยคาเมะไปทันทีเมื่อเห็นอุเอดะหันมาพยักหน้าให้ จินเองก็ดูจะมีความสุขที่ได้ตัวคาเมะกลับมาอยู่เพียงครู่เดียว ก่อนที่คนตัวเล็กจะเดินเลี่ยงออกไปเมื่ออาหารเช้าถูกนำเข้ามาเสิร์ฟในห้องขัง

ขณะที่เพื่อนๆร่วมแก๊งต่างก็พยายามช่วยหาท่านั่งสบายๆให้จินอย่างดีที่สุด คาเมะก็วางแก้วน้ำและอาหารเช้าที่มีอยู่เต็มจานวางลงบนพื้นห้อง เป็นพื้นที่ที่พวกเขาทุกคนต่างก็พากันล้อมวงลงนั่งกินข้าว ยกเว้นจินที่ไม่ได้รับอนุญาตให้ลงมาจากเตียง

อุเอดะเหลือบมองข้ามไหล่มองสังเกตุไปยังคนตัวเล็กอย่างสงสัย

“นี่คาเมะจังเพิ่งจะเรียกจินว่า ‘อคานิชิซัง’ ใช่ไหม?” เด็กหนุ่มหน้าสวยบ่นพึมพำเมื่อซุกหมอนใบเขื่องไว้ให้ร่างสูงได้พิงหลัง จินก็พยักหน้ารับ

“เขาพูดแบบนี้เมื่อวานนี้ด้วย” จินพูดเสียงเบาใส่อุเอดะ “ตอนแรกชั้นก็คิดว่าชั้นแค่คิดไปเองเพราะผลจากยาที่ตุ๊ตี้และนากายันให้ชั้นกินซะอีก...”

“อะไรทำให้เขาเป็นแบบนั้นล่ะ?” ยูอิจิพึมพำถามเป็นรายต่อไป

“โอ๊ะ พูดถึงเรื่องยาแล้ว เอ้านี่ยาสำหรับเช้านี้” อุเอดะกล่าวพลางเทเม็ดยาลงบนฝ่ามือของจิน ก่อนจะยื่นแก้วน้ำให้หัวหน้าแก๊งดื่มพร้อมยา “คาเมะจัง ชั้นจะทิ้งยาไว้ตรงนี้นะ นายคอยดูจินให้กินยาทุกวัน แล้วก็กินให้ครบทุกครั้งด้วยล่ะ?”

ร่างสูงทำหน้าบึ้งใส่เด็กหนุ่มผมสีดำสนิท ก่อนจะฝืนกลืนทุกอย่างที่อยู่ในมือลงคอหอย

“ชั้นจะพยายาม” คาเมะตอบ “ตะ แต่เขากินยามากขนาดนั้นในครั้งเดียวได้เหรอ?”

“ชั้นก็ว่างั้นแหล่ะ” จินบ่นพึมพำ “ชั้นว่าชั้นคงจะได้กินมันหมดวันนี้แหง”

“งั้นก็ดีแล้ว หมอนี่น่าจะฟังนายมากกว่าฟังพวกชั้นล่ะนะ” จุนโนะพูดพลางแย้มยิ้ม ทำทีเป็นไม่สนใจกับสิ่งที่จินพูด ก่อนจะเดินเข้าไปช่วยคาเมะจัดวางสำรับอาหารเช้า

“ใช่ ก็นายแค่ติดสินบนหมอนี่ด้วยจูบซะ ทำอย่างนั้นแล้วจินก็คงเต็มใจกินยาทันทีเลยล่ะ” โคคิหัวเราะร่าพลางแตะเบาๆที่ไหล่ของร่างบางเมื่อยามที่คนตัวเล็กเดินผ่านกลับมาที่เตียง

“เอ้านี่อคานิชิ-“ คาเมะเอ่ยขึ้น ก่อนจะเหยียดมือออกไปเพื่อยื่นอาหารเช้าให้จิน ต่อเมื่อมือข้างซ้ายของร่างสูงรีบคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง

“เห็นไหมเนี่ยว่าชั้นกินเองไม่ได้นะ นี่ไง?” จินพูดพลางพยักเพยิดหน้าไปยังมือข้างขวาที่ถูกหุ้มด้วยผ้าพันแผล เรียวหน้าเล็กของคาเมะมองหลุบไปยังแขนข้างนั้นก่อนที่จะหันกลับมาสบตากับอีกฝ่าย

“ตอนเช้านี่นายก็เพิ่งจะสอดไอ้มือข้างนั้นเข้าไปในกางเกงของคาเมะจังได้อย่างเหมาะเหม็งนี่หว่า อีกอย่างนี่มันข้าวปั้นน่ะโว้ย กินด้วยมือข้างซ้ายซะ...” โคคิพูดแจกแจง แต่หัวหน้าแก๊งก็ทำเมินไม่สนใจกับหนุ่มนักแร๊บเลยสักนิด ยังคอยส่งยิ้มหวานจ๋อยให้คาเมะ

“นี่ ช่วยชั้นหน่อยนะ?” จินพูดเน้น คาเมะลังเลใจอยู่เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะลงนั่งบนเตียงข้างๆจิน แล้วป้อนข้าวปั้นเข้าปากอวบอิ่มของอีกฝ่าย ร่างสูงดูเหมือนคนที่เพิ่งได้ชัยชนะมาแหม่บๆ เขาจึงได้เปิดปากรับอาหารเช้านั้น พร้อมกับแอบสอดแขนข้างซ้ายเพื่อโอบรอบเอวบาง..

โคคิถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ทำทีส่ายหัวไปมา ยูอิจิก็รีบเข้ามาลูบหลังปลอบประโลมในทันใด ยูอิจิมักจะคอยอยู่ตรงนี้ในทุกเมื่อที่โคคิต้องการ..แล้วโคคิก็มักจะอยู่ข้างเขาในยามที่อีกฝ่ายต้องการเช่นกัน

เมื่อได้ลงมือทานข้าวเช้าไปได้ครึ่งทาง ก็มีเสียงประกาศข่าวผ่านลำโพงดังก้องเข้ามา

“..พวกนั้นคงอยากขอบคุณที่ชั้นช่วยชีวิตคาเมะจังไว้” จินพูดด้วยน้ำเสียงหัวเราะเย้ยหยันเมื่อได้นั่งฟังชายคนที่มีอำนาจควบคุมคุกของที่นี่พูดลอยมาตามลำโพง

“คาเมะอาจจะตายได้นะถ้าไม่ใช่เพราะนาย” ยูอิจิพูดชี้แจง แม้จะรู้สึกตะหงิดๆใจอยู่บ้างเหมือนกันกับการทำอะไรแบบดูไม่จริงใจของคนพวกนี้ พวกเขาต่างก็รู้ดีว่าชายแก่นั่นไม่ได้สนใจอะไรนักหนาหรอก ก็แค่พูดไปตามพิธีเท่านั้นเอง

“แทนที่จะเอาเวลามาพูดขอบคุณชั้นสู้เอาเวลานั้นไปต่อเติมคุกนี้ให้มันดีกว่าที่เป็นอยู่ดีไหม” จินตอบ “จริงๆเลยนะ..ชั้นไม่กล้าเอนหลังพิงไอ้ราวระเบียงสนิมเขรอะนั่นมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ชั้นไม่สงสัยเลยว่าทำไมในที่สุดไอ้ระเบียงพวกนั้นถึงได้ร่วงหล่นลงไปได้ ถ้าของอะไรในคุกนี้ถูกสร้างมาอย่างมั่นคงแข็งแรงแล้วล่ะก็ พวกเราก็คงไม่ต้องตื่นตกใจกันมากนักหรอก”

“อีกหนึ่งอาทิตย์พวกเขาก็จะเริ่มก่อสร้างเต็มรูปแบบที่โรงอาหารแล้ว” โคคิแจ้งให้หัวหน้าแก๊งฟัง

“หนึ่งอาทิตย์?! นี่พวกเราคงต้องถูกขังอยู่ในนี้จนกว่าจะถึงเวลานั้นเลยเหรอ” จินถาม จนเกือบจะทำเครื่องดื่มหล่น

“ใช่แล้ว ชั้นว่าพวกเขาคงจะเอาลูกกรงไปปิดฝั่งต่างๆ พูดให้ถูกก็คือพวกเราถูกขังอยู่ที่ฝั่งตะวันตกนี่เลยล่ะ เห็นว่าตำรวจพยายามที่จะหาหลักฐานต่างๆ แล้วพวกเขาก็จะเดินสำรวจรอบๆคุกตรงส่วนอื่นด้วย ไอ้การก่อสร้างก็คงจะใช้เวลาอย่างน้อยเดือนหนึ่งแหงๆ” โคคิพูดด้วยท่าทีเหยียดๆ

“ขอให้โชคดีแล้วกันว่ะ! พวกรุ่นพี่ใช้ทางลับเป็นเส้นทางหนีไป แล้วจอห์นนี่ก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนเข้าไปสืบสวนตรวจสอบแน่ๆ!” จินหัวเราะร่า ชายหนุ่มมักจะมีความสุขกับการที่ได้เห็นพวกตำรวจตกอยู่ในสถานการณ์ท้อแท้สิ้นหวังเสมอ “คดีนี้ก็จะไม่มีทางคลี่คลายได้ หรือว่ามาสะจังจะเป็นคนรับงานนี้แทนล่ะ จากนั้นความผิดพวกนั้นก็จะถูกโยนใส่ใครบางคน ในขณะที่เส้นทางหลบหนีทางจริงก็ไม่มีทางจะถูกบันทึกลงในรายงานเล่มไหนๆทั้งสิ้น”

“ชั้นล่ะสงสัยจริงๆว่าจอห์นนี่จะทำท่ายังไง” อุเอดะพูดด้วยท่าทีกังวลนิดๆ “หมอนั้นคงกรีดร้องหาเลือดอยู่แหงๆ”

“ไม่นานเราก็คงจะได้รู้แล้ว” ร่างสูงพูดเดา “ชั้นล่ะแปลกใจมากเลยนะที่เรื่องวุ่นๆพวกนั้นไม่ทำให้อาคารนี้พังครืนลงมาทั้งอาคาร แล้วอีกอย่างนะ มันเป็นไปได้ยังไงที่พวกรุ่นพี่ไม่ถูกเจอตัวในตอนที่หนีไปตามทางเดินชั้นแรกน่ะ?”

“ชั้นบอกได้เลยว่า นั่นก็เพราะคิมุทาคุยังไงล่ะ” จุนโนะพูดให้ขำ

“จริงๆแล้วชั้นว่าพวกเขาถูกพบตัวนะ เพราะไหนๆก็หนีไปพร้อมกับพวกเดอร์ ออง เกรย์นี่ นั่นเป็นสาเหตุว่าทำไมพวกนักโทษถึงได้เกิดบ้ากันขึ้น” อุเอดะตอบ

“เดอร์ ออง เกรย์หนีไปกับพวกรุ่นพี่น่ะ” จุนโนะพูดเสริมรายละเอียดให้จินฟัง

“อ้อ นั่นก็พอจะอธิบายเรื่องที่ว่าทำไมจู่ๆทุกคนถึงได้แตกตื่นกันได้” ร่างสูงถอดใจ “พวกเราคงจะติดแหง่กอยู่ที่นี่จนกว่าจะได้ออกจากคุกใช่ไหมเนี่ย?”

“อาจจะ ถ้างานก่อสร้างนั้นใช้เวลาอยู่เป็นเดือนจริงๆ” โคคิงึมงำตอบ

“ดีจริงๆ ขอบคุณมากๆนะพวกรุ่นพี่” จินคราง “พวกเขาหนีไปกันได้หมดทุกคนเลยเหรอ?”

“ใช่ ทั้งหมดเลย สแมป โทคิโอ แล้วก็ V6 หายไปหมดเลย พวกตำรวจน่ะไม่รู้เลยล่ะว่าพวกเขาอยู่ที่ไหนแล้วก็หนีออกไปตั้งแต่แรกได้ยังไง” อุเอดะแจ้งแถลงไข “โอ๊ะอีกอย่างนะ พวกอาราชิแหกคุกหนีออกไปในเวลาเดียวกันด้วย”

“โอ๊ะ ฉิบหายล่ะ หลังจากที่ชั้นทำห่าเหวกับมัสสุโมโตะมาตั้งหลายปี ตอนนี้หมอนั่นกลับได้หนีออกไปก่อนชั้นเนี่ยนะ? พอถึงตอนที่เราออกไปจากนี้ได้หมอนั่นคงให้ฉันจ่ายคืนอานแน่เลย!” จินครวญคราง มันชักเริ่มจะดีขึ้นดีขึ้นเสียจริ๊งจริง

“ใช่แล้วล่ะ พวกเขาดูจะไม่ชอบนักหรอกที่เราให้บทองครักษ์พิทักษ์พวกเด็กๆหน้าสวยของนายน่ะ แล้วยิ่งกว่านั้นพวกเขายิ่งถือตัวว่าเป็นรุ่นพี่พวกเราอีก” ยูอิจิเห็นด้วย

“พวกเขาก็เป็นนี่น่า” จุนโนะพูดสอด จินก็แทบจะทำตัวจมลงไปกับเตียง ออกท่าทีเศร้าอย่างเห็นได้ชัด

“แค่บอกชั้นมาก็พอว่าพวกนิวส์ไม่ได้หนีไปด้วยน่ะ!” หัวหน้าแก๊งเกือบกลัวที่จะต้องถามออกไป

“ไม่” อุเอดะแทบจะไม่มีเวลาได้ตอบ

“โอ้ขอบคุณ คุณพระคุณเจ้า ถ้าพวกนั้นหนีไปได้มันคงเกินกว่าที่ชั้นจะรับได้เลยล่ะ!” จินถอนหายใจด้วยความโล่งอก รู้สึกดีขึ้นมานิดหน่อยแล้ว

“อีกเดือนกว่าๆ ที่เราจะได้ออกจากที่นี่ไป แค่พวกอาราชิก็เกินกว่าที่เราจะรับมือได้แล้ว” ยูอิจิแจกแจง

“ก็ใช่ แต่ตอนที่พวกเราเด็กๆแล้วก็เริ่มตั้งแก๊ง พวกนั้นก็ชอบทำให้เราต้องปวดหมองด้วยนี่ มันก็ถือว่าเป็นการเอาคืน!” จินพูดปกป้องตัวเอง

“พีไปหานายที่ห้องพยาบาลด้วย” อุเอดะพูดขึ้น ส่วนจินก็นิ่งเงียบ

“หมอนั่นไปด้วยเหรอ?” หัวหน้าแก๊งถามพลางหมุนแก้วน้ำที่อยู่ในมือเล่น ทำเหมือนกับว่าสิ่งของที่ถืออยู่ในมือมันดูน่าสนใจขึ้นมาเสียงั้น “หมอนั่นแอบหนีไปที่นั่นได้ยังไงล่ะ?”

“นิวส์ไปต่อยกับพวกรุ่นพี่แล้วก็หนึ่งในสมาชิกของเดอร์ ออง เกรย์” จุนโนะอธิบาย “พวกเขาถูกต่อยซะน่วมเลย ยามะพีก็เลยใช้เหตุนั้นเป็นข้ออ้างเข้าไปในเขตห้องพยาบาล”

“พวกนิวส์พยายามที่จะหลบหนีไปกับพวกรุ่นพี่ แต่ก็อย่างที่นายคิดไว้แหล่ะ พวกรุ่นพี่ไม่เห็นด้วยก็เลยเกิดสู้กันขึ้นมา” ยูอิจิพูดเติม

“แต่พอยามะพีได้ยินว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายหมอนั่นก็แอบไปพบนาย หมอนั่นน่ะนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆนายทั้งคืน” อุเอดะพูดต่อ ร่างสูงก็เบี่ยงสายตาให้ห่างจากเครื่องดื่ม ก่อนจะนำแก้วน้ำขึ้นมาจ่อที่เรียวปากแทน

“จริงหรือ...” จินพึมพำดื่มทุกหยดที่อยู่ในแก้วน้ำ แต่ท่าทีเหมือนไม่ใส่ใจไม่ได้ทำให้พวกเพื่อนๆเชื่อมากนัก จินคงไม่อยากแสดงให้คนอื่นๆเห็นว่าเขาใส่ใจในทุกสิ่งที่ยามะพีทำเพื่อเขา เพราะไหนๆพวกนั้นก็เป็นแก๊งฝ่ายศัตรูอีกด้วย ยามะพีน่าจะรู้จักจินมากกว่าที่พวกเขารู้เสียอีก อีกฝ่ายเป็นคนที่สำคัญมากในชีวิตของจินเช่นกัน

ร่างบางส่งสายตามองเพื่อนร่วมห้องด้วยท่าทีใคร่รู้ ..... มันเหมือนกับว่าจินไม่ได้นึกใส่ใจเลยสักนิด

“ว่าแต่คนอย่างพวกเดอร์ ออง เกรย์ หนีไปได้ยังไง?” จินถามขึ้นเพื่อเปลี่ยนหัวข้อเรื่อง “ชั้นไม่เคยเห็นพวกนั้นสร่างยาเลยนี่หว่า พูดจริงเลยนะ พวกนั้นแอบเอายาเข้ามาในคุกได้ยังไงว่ะ?”

“ก็อย่างที่นายรู้น่ะแหล่ะ พวกนั้นเป็นมืออาชีพนี่น่า"

“แล้ว ลาค ออง เซียร์ล่ะ? พวกนั้นหนีไปด้วยหรือเปล่า? พวกนั้นไม่เล่นยาที่ตัวเองแอบเอาเข้ามานี่” ร่างสูงแจกแจง

“ไม่ได้ไปหรอก แต่ชั้นคิดว่าไฮด์คงไม่ดิ้นรนอยากที่จะออกไปจากที่นี่กับพวกเพื่อนๆในแก๊งนักหรอก เพราะคงรู้น่ะสิว่าถ้าไปก็ต้องทิ้งกัคคุโตะไว้ในนี้” อุเอดะอธิบาย “กัคคุโตะอยากจะออกไปเมื่อไหร่ก็ได้อยู่แล้ว แต่ถ้าไปเขาก็คงไม่มีข้ออ้างดีๆที่จะได้พบยูคุงทุกวันน่ะสิ”

“ถ้ายังงั้น หมอนั่นเดทใครกันแน่ ไฮด์จังหรือว่ายูจัง?” จินถาม พลางส่งสายตาตรงเข้มไปยังอุเอดะ

อุเอดะยักไหล่นิดๆ “ชั้นไม่รู้หรอก แต่...แล้วมาสะล่ะ? ก็เหตุผลจริงๆที่มาสะเข้ามายุ่งวุ่นวายกับเราก็เพราะว่าหมอนั่นถูกกัคคุโตะตัดสัมพันธ์มาน่ะสิ แล้วยังจะคามิ-“

“ว่าแต่พวกเขาบอกว่ามีกี่คนที่บาดเจ็บนะ?” จินถามขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เป็นการเปลี่ยนหัวข้อเรื่องอีกครั้งเพราะเขาไม่อยากจะเวียนหัวกับเรื่องความสัมพันธ์อันมากมายหลากหลายของกัคคุโตะมากกว่านี้อีกแล้ว

“เขาป่าวประกาศทางลำโพงในตอนที่นายอยู่ในโคม่าน่ะ มีหลายคนเหมือนกันที่บาดเจ็บแล้วก็มีบางคนที่ไม่รอดด้วย” โคคิตอบ

“มีใครที่เรารู้จักไหม?” หัวหน้าแก๊งถาม

“ไม่นี่ พวกนิวส์ตอนนั้นก็ยังอยู่ที่ฝั่งเหนือ เพิ่งจะฟื้นตัวจากที่ไปตะลุมบอนมา คันจานิ 8 ก็อยู่ในโรงอาหาร แต่พวกเขาก็ไม่เป็นอะไร มารุยาม่ายังได้ช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่ง พวกนั้นกำลังกินข้าวเที่ยงกันอยู่น่ะ แล้วจู่ๆมารุยาม่าก็คว้าตัวเด็กเกาหลีที่หล่นลงมาจากชั้นสองเข้ามาสู่อ้อมแขนได้เลยล่ะ พวกเขาก็เลยพากันย้ายที่ อาราชิก็อยู่ในฝั่งตะวันตก ส่วนรุ่นพี่โคอิจิก็ไม่ได้เข้ากะในวันนั้น” โคคิพูดต่อ คาเมะเหลือบตาจากจานอาหารเช้าขึ้นมองคนพูด

หนุ่มเกาหลีเหรอ? มีนักโทษเกาหลีอยู่ในนี้ด้วยเหรอ?

“ชั้นได้ยินมาว่าสิ่งแรกที่รุ่นพี่โคอิจิจังทำหลังจากที่รู้เรื่องแล้วก็คือวิ่งตรงเข้าไปที่ฝั่งเหนือ” ยูอิจิพูดด้วยรอยยิ้ม

“ไปหาซึโยชิน่ะเหรอ?” จินพูดเดาพลางเปิดยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ขึ้นมา คล้ายๆกับรอยยิ้มที่ฉีกอยู่บนหน้าของยูอิจิ

“ใช่แล้ว” ยูอิจิพยักหน้ารับ “ชั้นยังได้ยินมาว่าซึโยชิเล่นฉวยโอกาสเต็มๆในสถานการณ์อย่างนั้นด้วย”

“.. แล้ววันรุ่งขึ้นรุ่นพี่โคอิจิเดินขากระเผลกมาหรือเปล่า?” จินถามด้วยความตื่นเต้น

“ไม่หรอก ไม่ได้ฉวยโอกาสอะไรมากขนาดนั้น นายยังไม่ได้พลาดอะไรไปหรอกน่า” โคคิพูดล้อ

“ดีแล้ว เพราะถ้าได้เห็นคงเป็นอะไรที่เจ๋งสุดๆไปเลย” จินหัวเราะ

“ชั้นว่าตอนนี้นายก็ตามทันเหตุการณ์ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงที่นายไม่อยู่แล้วนะ” จุนโนะเอ่ยขึ้น จินก็พยักหน้ารับด้วยสีหน้าครุ่นคิด

“มิยาบิรู้ หมอนั่นรู้ว่าพวกรุ่นพี่จะทำอะไร หมอนั่นรู้ด้วยว่าพวกรุ่นพี่จะพากันแหกคุกหนีแล้วไม่คิดจะเอาพวกเด็กของเล่นไปด้วยแน่ๆ มิยาบิจะถูกทิ้ง หมอนั่นก็เลยเริ่มออกตามหา ‘เจ้านาย’ คนใหม่ด้วยตัวเอง” จินพูดขึ้น “แล้วทำเป็นชอบพูดว่า ชั้นสามารถที่จะดูแลตัวเองได้ฮึ?”

“มิยาบิหนีไปด้วย” ร่างสูงแทบจะหล่นตุ๊บจากเตียงเมื่อได้ยินยูอิจิพูดต่อด้วยรอยยิ้ม “ตอนที่พวกแก๊งพากันหนีไปในทางลับของจอห์นนี่น่ะ เจ้านายของหมอนั่นจู่ๆก็ย้อนกลับมาเอาตัวหมอนั่นไปด้วย เพราะยังงั้นพวกอาราชิก็เลยรู้ว่าพวกรุ่นพี่กำลังแหกคุกหนีไป พวกนั้นก็เลยตามออกไปด้วยเลย อาราชิน่ะโชคดีที่ออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เลยได้สังเกตเห็นมิยาบิกับรุ่นพี่โจชิม่า”

“มัสสุโมโตะโทรมาเพื่อจะอวดเรื่องนี้กับนายด้วยแหล่ะ ก็เลยได้รู้ว่านายอาการโคม่า” อุเอดะกล่าว “นั่นเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ชั้นได้ยินเหมือนมัสสุโมโตะจะสั่นๆ”

“จริงเหรอ?” จินถามเมื่อจู่ๆคิดบางอย่างออกมาได้ “นี่ๆ ถ้าพวกนั้นยังสงสารชั้นอยู่ล่ะก็ เมื่อถึงตอนที่ได้ออกไปแล้ว เราก็คงไม่ถูกพวกนั้นมาเอาคืนในเรื่องที่เราทำกับพวกนั้นในคุกก็ได้น้า!”

“ฝันไปเถอะ” เพื่อนร่วมแก๊งที่เหลือต่างก็พากันตอบตรงกัน

แต่ยังไงจินก็กล้าฝันอยู่ดี

จินยังอยากที่จะเติมเต็มความฝันของเขาให้เป็นจริงด้วย เป็นความฝันที่คาเมะจะได้สังเกตเห็นก็ในอาทิตย์เดียวกันนี่แหล่ะ

“อะไรนี่?” เพื่อนร่วมห้องตัวเล็กถามขึ้นเมื่อเห็นจินยื่นชุดสีขาวให้ในเย็นวันหนึ่ง

“ใส่สิแล้วนายจะได้เห็น” จินยิ้มตรงมาจากเตียงของคาเมะด้วยความหวังอย่างเต็มที่ ร่างบางเพ่งสายตามองไปยังชิ้นส่วนเสื้อผ้าที่จินยัดใส่มือ เมื่อคนตัวเล็กคลี่ผ้าออกมานั้น..จินก็รู้ได้ในทันทีว่าเขาคิดเดาไว้ไม่มีผิดเลยสักนิด ขนาดของชุดตัวนี้พอดีกับขนาดตัวของคาเมะจริงๆ เป็นชุดที่นากายันเคยใส่มาแล้วนั่นเอง

“ชุดนางพยาบาล... ?” คาเมะถามขึ้นเมื่อมองยังชิ้นส่วนเสื้อผ้า ก่อนจะผละสายตาขึ้นมองร่างสูง

จินอยากจะให้เขาใส่ชุดนี้หรือ? จินอยากจะให้เขาเหมือนผู้หญิงหรือไง? คาเมะไม่เข้าใจหลักเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความคิดของจินเลยสักนิด บางทีจริงๆแล้วจินอาจจะชอบผู้หญิงนั่นเอง ...แล้วอีกฝ่ายก็คงคิดถึง อยากจะได้เพื่อนผู้หญิงเพราะไหนๆก็ไม่ได้พบเจอผู้หญิงเลยสักคนมานานตั้งห้าปี

“ชั้นจะดีใจมากเลยนะถ้านายใส่” ร่างสูงพูดขึ้นมา คาเมะทำได้แค่มองตอบ “ได้โปรดเถอะนะ?”

คนตัวเล็กไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาทั้งสิ้น แต่สุดท้ายก็ดูจะยอมแพ้แล้วเดินเข้าไปยังหิ้งใส่ของ ร่างบางจัดการแขวนชุดไว้ใกล้ๆกับชุดนักโทษของพวกเขา ก่อนจะเริ่มลงมือปลดกระดุมเสื้อตัวบางออก จินนั่งไขว้ขารออย่างกระตือรือร้น ก่อนจะรู้สึกเจ็บขึ้นมานิดๆเมื่อความเจ็บได้แล่นผ่านมาจากท่วงท่านั้น

เมื่อคนตัวเล็กกำลังจะปล่อยเสื้อตัวบางให้หลุดจากไหล่ลาดเนียนลงมานั้น จู่ๆคาเมะก็หยุดแล้วเหลือบมองจินด้วยแววตาเคลือบแคลง ด้านจินก็มองกลับเช่นกัน

เป็นช่วงระยะเวลาที่แสนจะเงียบเชียบระหว่างสองหนุ่ม ก่อนที่ร่างสูงจะยอมแพ้แล้วเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อน

“นายจะบอกให้ชั้นหันหลังกลับทั้งๆที่ชั้นอยู่ในสภาพนี้จริงๆเหรอ?”

ช่วงวินาทีนั้นเองที่คาเมะเหมือนจะตอบออกมาว่า ‘ใช่แล้ว’ หรืออาจจะเพิ่มเสริมเข้าไปด้วยว่า ‘นายลุกขึ้นเดินไปเดินมาทั้งๆที่นายไม่ควรจะทำแบบนั้นเลยด้วยซ้ำ เพราะงั้นตอนนี้ก็ไม่ควรจะมาบ่นโอดครวญ’ แต่ร่างบางก็ทำแค่หันหลังกลับไป ปล่อยให้เสื้อตัวบางได้เลื่อนหลุดจากไหล่ลงมา

ตอนนี้จินมั่นใจแล้วล่ะ คาเมะทำทีเหินห่างมากขึ้นกว่าเดิมจริงๆ มันไม่ใช่แค่สิ่งที่เขาคิดจินตนาการไปเองแล้วสิ คนตัวเล็กไม่ยอมแม้แต่จะนอนร่วมเตียงเดียวกับเขาอีกต่อไป แล้วในตอนที่คาเมะขึ้นไปนอนบนเตียงบนเรียบร้อยแล้ว จินก็ไม่กล้าที่จะแอบขึ้นไปนอนบนเตียงบนด้วย เขาเคยลองแอบปีนขึ้นไปมาแล้ว แต่พอคนตัวเล็กตื่นนอนในคืนนั้น คาเมะแสดงอาการว่าโกรธมากแล้วก็พยายามที่จะปีนลงมานอนเตียงล่างคนเดียว คาเมะทำให้จินนึกกลัวขึ้นมา...แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่จินจะยอมรับออกมาเร็วๆนี้อย่างแน่นอน

มือเล็กบางจัดแจงพับเสื้อตัวบางอย่างประนีตเรียบร้อยก่อนที่จะวางไว้ข้างๆเสื้อพับกองอื่นๆที่อยู่บนหิ้ง มือบางคู่สวยคู่เดียวกันนั้นก็เริ่มที่จะเปลื้องเม็ดกระดุมกางเกงออก แล้วค่อยๆปล่อยให้กางเกงได้เลื่อนหลุดออกจากเรียวขาด้วยทีท่ากระอักกระอ่วนใจ

คาเมะไม่ชอบให้ใครมานั่งดูอยู่อย่างนี้ ..จินเองก็รู้ดี แต่อีกฝ่ายดูเหมือนจะสนุกรื่นรมย์ใจกับการแสดงชุดนี้ยิ่งนัก จากนั้นไม่นานสิ่งเดียวที่เหลืออยู่บนร่างบางก็มีเพียงแต่กางเกงชั้นใน

ตอนนี้คาเมะก็น่าจะรู้แล้วนี่น่า สัญญาณเล็กๆน้อยๆที่เขาเคยแสดงออกมาในตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันนั้นมันก็มากพอที่จะบอกเล่าถึงความรู้สึกที่แท้จริงที่เขามีต่ออดีตเด็กของเล่นคนนี้ แล้วยิ่งการที่เขาเสี่ยงชีวิตตัวเองเพื่อคาเมะด้วยแล้ว...มันก็ยิ่งทำให้เห็นได้อย่างชัดเจน คาเมะน่าจะรู้ว่าเขารู้สึกอย่างไร แต่ทำไมคาเมะไม่พูดอะไรออกมาเลย? คนตัวเล็กไม่น่าจะสมองกลวงได้ขนาดนั้น

หรือว่าคาเมะจะตื่นจากเทพนิยายที่สร้างขึ้นมาแล้ว? เมื่อตอนที่เขาได้สวมกอดเพื่อนร่วมห้องตัวเล็กนั้น..มันไม่เหมือนกับว่าเพื่อนร่วมห้องของเขาจะชอบใจเลยสักนิด บางทีการที่ได้พลัดตกมาจากชั้นสองวันนั้นอาจจะทำให้คาเมะช็อค ก็เลยได้รู้ใจตัวเอง

ร่างสูงพยายามข่มใจที่จะไม่ผ่อนลมหายใจออกมา เขาพุ่งความสนใจมองไปยังคาเมะที่สวมใส่เสื้อผ้าตัวใหม่ เขาไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านั้นจนมากระทั่งวันนี้นี่เอง เมื่อตอนที่ได้ฟื้นขึ้นมานั้น เขารู้สึกมีความสุขอย่างที่สุดที่พวกเขาทั้งสองต่างก็รอดชีวิต แล้วสุดท้ายเขาก็ยินยอมให้ใจตัวเองได้มีความสุขกับการที่ได้อยู่กับคาเมะอีกครั้ง มันน่าขันจริงๆที่ครั้งนี้เขาไม่ใช่คนที่ทำตัวเหินห่างออกมาเลยสักนิด คาเมะกลับเป็นฝ่ายทำเช่นนั้นแทน

ร่างบางหันกลับมาที่จินด้วยชุดสีขาวที่สวมใส่อย่างเต็มยศ ภาพที่เห็นนั้นมากพอที่จะพัดพาความกังวลกลัดกลุ้มต่างๆให้ลอยไปจากใจจินได้ รอยยิ้มอย่างชื่นมื่นแผ่กระจายทั่วเรียวปากอิ่ม แต่คาเมะไม่ได้แย้มยิ้มเลยสักนิด ดูเหมือนว่าความสั้นของกระโปรงจะกวนใจคนตัวเล็กยิ่งนัก

“หมุนให้ชั้นดูสักครั้งสิ” จินพูดเร่ง ร่างบางลังเลใจเล็กน้อย ก่อนจะรีบหมุนตัวอย่างเร็ว “ดีมาก ~ ดูดีมากจริงๆ ชั้นว่าแล้วว่านายต้องใส่ได้สวยกว่านากายัน”

แต่อย่างไร...ตุ๊ตี้ก็คงไม่เห็นด้วยกับเขาในข้อนี้แน่ๆ..

“ชั้นถอดออกได้ยังล่ะ?” คาเมะถามออกมาด้วยความรู้สึกอับอายนิดๆ

“ยังหรอก แต่ชั้นจะถอดออกให้นายเร็วๆนี้แหล่ะ” เมื่อร่างสูงตอบ ก็ถูกอีกฝ่ายมองกลับสีหน้าเข้ม “อะไรกัน? นายไม่อยากเล่นสวมบทอะไรสักหน่อยเหรอ?”

“อาการเจ็บของนายมันดูเกินจริงที่จะเล่นน่ะสิ” คนตัวเล็กพูดขึ้น จินก็ทำปากจู๋ เขาไม่ชอบถูกขัดใจเลยจริงๆ โดยเฉพาะถูกคาเมะขัดใจด้วยแล้ว

“ถ้างั้นลองเล่นแบบอื่นดูไหม?” จินพูดแนะออกมา แต่ก็ไม่สามารถที่จะอ่านได้เลยว่าคาเมะคิดอะไรอยู่

“อย่างเช่นอะไรล่ะ?” ร่างบางเหมือนกลัวที่ถามออกมาด้วยซ้ำ

จินเปิดยิ้มพร้อมทั้งขยิบตาบอกให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้ “มาหาชั้นสิ”

คาเมะลังเลที่จะเขยิบเข้าไปใกล้ ร่างบางหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเตียงในระยะที่คิดว่าปลอดภัยดีแล้ว แต่ก็ไม่ได้ไกลมากพอที่จินจะไม่สามารถเอื้อมมือออกมาสัมผัสแตะต้องอีกฝ่ายได้ นิ้วเรียวยาวโลมไล้ต่ำลงมาตามแนวของชุด

ร่างบางพยายามกลั้นแรงกระตุ้นที่สั่งให้นึกอยากจะปิดเปลือกตาแล้วเอนศีรษะไปด้านหลัง เขาคิดถึงรสสัมผัสจากจินเหลือเกิน เขาไม่อาจคิดภาพได้ว่าตัวเองจะยินยอมให้ใครคนอื่นมาแตะต้องเนื้อตัวได้แบบนี้

เมื่อร่างสูงหยุดมืออยู่ห่างเพียงไม่กี่นิ้วจากช่วงสะดือของคนตัวเล็กนั้น ก็เกิดเสียงครางแว่วหวานที่อีกฝ่ายเฝ้าข่มกลั้นเอาไว้ได้เปล่งออกอย่างทันทีทันใด.. คาเมะรีบกระโดดถอยหลังกลับไปอย่างรวดเร็ว

“นะ นายจะทำอะไรน่ะ?” ถึงแม้ว่าจินจะเป็นฝ่ายที่กุมอำนาจอยู่ในห้องขังห้องนี้อยู่ตลอดเวลาก็เถอะ แต่คาเมะก็จะไม่ยอมทนแน่ถ้าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่จะทำให้จินต้องบาดเจ็บไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง ในฐานะเจ้านายของเขาแล้ว..จินก็น่าจะยินดีที่เขาทำเช่นนี้นี่

“อย่าห่วงไปเลยน่า ชั้นจะไม่ทำอะไรมากหรอก” หัวหน้าแก๊งหัวเราะหึๆออกมาจากเตียง รู้สึกรื่นรมย์ใจที่เห็นอาการสนองตอบของร่างบาง “ชั้นก็แค่จะจับลูบๆคลำๆนายนิดหน่อย”

ดวงหน้าของคาเมะเริ่มแดงก่ำขึ้นมาทันที “ไม่นะ แขนข้างหนึ่งของนายยังเจ็บอยู่นะ ชั้นไม่เข้าไปใกล้นายหรอก”

“มานี่เถอะ ชั้นสัญญาว่าจะใช้แค่มือข้างซ้ายพอ” จินส่งเสียงงุ้งงิ้งๆ

“ไม่” คาเมะกล้าที่จะปฏิเสธอีกครั้ง

“ทำไมล่ะ?” จินเปล่งเสียงถาม เขาเกลียดที่จะถูกคาเมะปฏิเสธยิ่งนัก

“เพราะว่า...” ร่างบางเริ่มเรื่องพร้อมกอดอกอยู่เบื้องหน้าอีกฝ่าย เพราะหวังว่าการทำเช่นนี้จะทำให้เขาสามารถทนต่อสายตาที่เอาแต่จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าของเขาไว้ได้ “เพราะว่านายยังบาดเจ็บอยู่น่ะสิ”

“แขนข้างซ้ายของชั้นไม่ได้เจ็บนี่น่า แล้วแขนข้างขวาน่ะก็ไม่เจ็บแล้ว ชั้นนอนพักจนผ่านช่วงร้ายๆนั้นมาแล้ว” จินพยายามโน้มน้าว

“แต่ชั้นไม่อยากให้นายเสี่ยงนี่” คนตัวเล็กค้านออกมา แล้วก็ต้องนึกแปลกใจที่เห็นจินยอมแพ้ ด้วยการเอนหลังลงไปที่เตียงดังเดิม

“งั้นก็ได้ ถ้าชั้นไม่ได้รับอนุญาตให้ลูบๆคลำๆนายแล้วล่ะก็ นายทำเพื่อชั้นหน่อยได้ไหมล่ะ?” ร่างสูงถามขึ้น คาเมะก็เฝ้ามองสำรวจอีกฝ่ายด้วยทีท่างุนงงสับสน

“อะไรนะ?”

ตอนนี้จินกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่? นี่เขาต้องไปบริการอีกฝ่ายหรือ? แต่ตราบใดที่ไม่ต้องใช้ปากทำรักให้ก็คงเป็นพอ

หัวหน้าแก๊งยิ้มเปล่งประกายขึ้นมา “ชั้นก็แค่จะนั่งดูอยู่ตรงนี้ไง นายก็แสดงให้ชั้นดูในทุกสิ่งทุกอย่างที่ชั้นอยากจะทำให้นาย ถ้านายงงหรือไม่รู้ว่าจะทำยังไง ชั้นยินดีที่จะบอกนายนะ”

“อะไรนะ?!”

“ชั้นสัญญาว่าจะไม่แตะตัวนายเลยเอ้า นายก็แค่วาดภาพไปว่ามือของนายน่ะก็คือมือของชั้นเอง แล้วนายก็ทำอย่างที่คิดว่าชั้นจะทำกับนาย-“

“ชั้นจะไปที่เตียง!” คนตัวเล็กประกาศเจตนาออกมาอย่างแน่วแน่ ก่อนจะพาตัวหายขึ้นไปบนเตียงบน ขณะเดียวกับที่ได้ยินร่างสูงเปล่งเสียงค้านในคำพูดของเขา “เพื่อที่จะนอน!” คนตัวเล็กรู้สึกเหมือนกับว่าอย่างไรเขาก็ควรที่จะพูดเสริมเพื่อให้ทุกอย่างดูแจ่มแจ้งระหว่างเขากับจินเสีย

อย่างไรจินก็ไม่สามารถเก็บไม้เก็บมือไว้กับตัวได้แน่ แล้วไม่มีทางที่เขาจะยอมทำอะไรที่น่าอายแบบนั้นได้ เขาจะไม่ยอมทำอะไรที่มันดูโจ่งครึ่มแล้วมีจินนั่งดูอยู่อย่างนั้นแน่

“เอาน่า~” ร่างสูงร้องโอดครวญมาจากเตียงล่าง “เราไม่เคยทำอะไรแบบนั้นเลยนะ!”

คาเมะไม่ได้ตอบกลับ แล้วเพียงไม่นานร่างบางก็ได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างหนักหน่วงดังก้องมาจากเตียงล่าง

“สักวันชั้นจะให้นายทำให้ได้เลย..” จินพูดขู่ “...ครั้งหน้าที่นายก่อเรื่องอีกล่ะก็..”

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In his care 36 Part 1

2009-10-07T04:37:30Z

ชั้นจะไม่อยู่นานพอที่จะไปก่อเรื่องได้หรอก ร่างบางดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมเรียวขาที่เปลือยเปล่า จากนั้นทั้งสองเตียงก็ตกอยู่ในความเงียบกริบ

ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ได้แต่เฝ้ามองไปยังเพดานด้านบนของเตียง

มันเป็นแบบนี้ได้อย่างไร? ก่อนที่เขาจะนอนสลบหลับไหลอยู่ตั้งอาทิตย์หนึ่งนั้นคาเมะเป็นฝ่ายที่เข้ามาหาเขาครั้งแล้วครั้งเล่า ไม่ว่าจะเป็นการมาเพื่อแก้ไขในเรื่องที่จินปกปิดเอาไว้เมื่อตอนที่เขาโยนคนตัวเล็กออกจากห้องไป ไม่ก็มาหาเพื่อเซ็กส์... หรือไม่ก็เป็นฝ่ายที่เข้ามาใช้แขนโอบรอบคอของเขา ...จูบเขา... จากนั้นก็ขอกลับมาที่ห้องนี้อีกครั้ง...

เกิดเรื่องอะไรในตอนที่เขาไม่อยู่? มันไม่ยุติธรรมเลย ก่อนที่จะเกิดเรื่องยุ่งๆพวกนั้นขึ้นมา...เขากำลังจะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่กับคาเมะอยู่แล้วเชียว พอหลังจากนั้นก็ต้องตื่นมาเจอเรื่องแบบนี้งั้นหรอ?

จินไม่แน่ใจว่าจะทำอย่างไรดี เขารู้ดีว่านี่อาจจะเป็นโอกาสดีในการที่จะร่วมเล่นไปด้วยเสียเลย ด้วยการทำตัวห่างเหินพอๆกัน แต่ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่างทำให้เขาอยากที่จะโยนความคิดนั้นทิ้งไป แล้วทำตัวใกล้ชิดกับคาเมะอีกครั้ง เหมือนที่พวกเขาเคยเป็น ....ก่อนหน้าที่เขาจะต้องปล่อยสิ่งที่หวงแหนเพียงสิ่งเดียว...และคนเดียวที่นึกห่วงใยมากที่สุดให้ต้องจากไป ...

เมื่อมาถึงจุดๆหนึ่ง....ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้านายกับเด็กของเล่นนั้นเริ่มจะแปรเปลี่ยนความหมาย พวกเขาทั้งสองเริ่มจะกลายเป็นเหมือนคนรักกันจริงๆ ตลอดเวลาที่อยู่ในคุกนี้....ช่วงเวลาเหล่านั้นเป็นช่วงเวลาที่เขามีความสุขมากที่สุด แล้วเขาก็ต้องการมันกลับคืน

นี่พวกเขาสูญเสียโอกาสนั้นไปแล้วหรือ? โอกาสเพียงโอกาสเดียวที่พวกเขาจะสามารถใกล้ชิดกันอย่างคู่รักให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เขารู้ว่าเขาทำร้ายคาเมะ เขารู้ว่าเขาทำร้ายคาเมะมาโดยตลอดด้วยการที่อยู่ใกล้คนตัวเล็ก คาเมะควรจะได้อยู่คนเดียวเพื่อจะได้มีเวลาคิดตรองเรื่องต่างๆได้อย่างถ้วนถี่ นั่นเป็นสิ่งที่คนตัวเล็กไม่สามารถทำได้เมื่อมีจินอยู่ร่วมในห้องขังเดียวกัน ..คาเมะคงไม่สามารถทำสิ่งนั้นได้เมื่อยามที่มีจินอยู่ตรงหน้า เพราะจินมักจะทำให้ต้องสับสนอยู่เรื่อย แล้วที่ปฏิเสธไม่ได้ก็คือ อีกฝ่ายคงคิดอะไรไม่ออกแน่ถ้าจินยังคงมีเซ็กส์กับร่างบางอยู่ร่ำไป

แต่ในระยะเวลาหนึ่งเดือนครึ่งที่ได้อยู่ด้วยกันคงไม่สามารถทำให้คนตัวเล็กได้รับอันตรายอย่างใดแน่ ..ถ้าเทียบกับหนึ่งปีครึ่งที่ได้อยู่ด้วยกันมาแล้ว

บางทีเขาคงเริ่มเห็นแก่ตัว แต่ในช่วงวินาทีที่เกิดอุบัติเหตุนั้นเองที่เขาเพิ่งตระหนักได้ว่า...เขาอยากเลือกที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่ในคุกนี้ด้วยการที่มีคาเมะอยู่เคียงข้าง....มากกว่าที่อยู่อย่างไม่มีอีกฝ่ายข้างกาย...ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาเช่นไรก็ตาม

เสียงเอี๊ยดอ๊าดจากเตียงบนดังขึ้นเมื่อคนตัวเล็กขยับเขยื้อนตัว จินได้แต่จ้องมองไปยังเจ้าสิ่งที่แบ่งแยกเตียงพวกเขาออกจากกัน

เมื่อไหร่กันที่บทบาทของพวกเขาได้แปรเปลี่ยนไป? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เขากลับกลายมาเป็นเด็กของเล่นที่ป่วยเป็นไข้ใจเหมือนเด็กคนก่อนๆของเขาเอง แล้วตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่เพื่อนร่วมห้องกลับกลายมาเป็นเจ้านายเขาได้ กลับกลายเป็นคนที่จินไม่สามารถจะไขว่คว้าได้เลย? ตอนนี้จินรู้สึกเหมือนว่าตัวเขาเองเป็นฝ่ายที่โลดแล่นไปตามจังหวะที่คาเมะเป็นผู้กำหนด

ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนที่จะยกแขนข้างขวาขึ้นวางก่ายที่หน้าผาก... เขาคงต้องคอยดูอาการที่คาเมะแสดงออกเมื่อยามที่อีกฝ่ายอยู่ข้างตัว ไม่ช้าก็เร็วร่างบางจะต้องแสดงสัญญาณอะไรบางอย่างที่บ่งบอกว่าเกิดอะไรขึ้น ไม่ว่าความพฤติกรรมนี้จะเป็นผลลัพธ์ที่มาจากความรู้สึกผิด หรือว่าจะเป็นการฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่าที่คนตัวเล็กนอนอยู่ในนั้นมาตลอดช่วงระยะเวลาที่อยู่ในคุกนี้

ﾟ♡ﾟ・｡♥｡・ﾟ♡ﾟ・｡♥｡・ﾟ♡ﾟ

“นายไปเอาชุดนี้มาจากไหน?” นั่นคือคำถามแรกที่เพื่อนในแก๊งถามขึ้นในตอนเช้าของวันรุ่งขึ้น เมื่อยามที่พวกเขาทอดสายตามองไปยังคาเมะที่ยังอยู่ในชุดนางพยาบาล ภายใต้สายตาทุกคู่ที่มองมานั้นเริ่มจะทำให้คาเมะรู้สึกไม่สะดวกสบายใจ

“จากนากายันจัง~” จินบอกออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ทำไมหมอนั่นถึงยอมให้ชุดนี้กับนายล่ะ?” โคคิยังถามต่อ

“ก็เพราะว่าชั้นขอไปน่ะสิ ชั้นขอตอนที่หมอนั่นมาตรวจอาการแล้วให้ยาไปเมื่อไม่กี่วันมานี่เอง ชุดนี้เป็นชุดเก่าของนากายัน แล้วหมอนั่นก็ไม่ได้ใส่อีกแล้วด้วย เป็นชุดแรกที่หมอนั่นได้ด้วยนะ มันก็เลยพอดีตัวคาเมะเป๊ะเลย นายว่าไหม?” หัวหน้าแก๊งพูดขึ้น ไม่ยอมที่จะถอนสายตาห่างจากคนตัวเล็กได้เลย แล้วการที่ถูกจินจดจ้องอยู่แบบนี้ก็ไม่ได้ทำให้คาเมะรู้สึกสบายใจเลยสักนิด

“ถ้ายังงั้นทำไมหมอนั่นถึงยอมให้ชุดนี้กับนายล่ะ?” โคคิถามอีกครั้ง จินก็ได้แต่แสยะยิ้ม

“เอาเป็นว่าถ้าให้ชั้นยืมมันก็เป็นผลดีกับหมอนั่นแล้วกันนะ....”

“นี่นายไปแบล็กเมย์เขามาล่ะสิ?” อุเอดะพูดพลางถอนหายใจ จินก็มองตอบด้วยท่าทีใสซื่อ

“ชั้นบอกไปว่า เขาเองก็คงจะมีอยู่ตั้งหลายชุด ก็คงจะไม่ว่าอะไรใช่ไหมถ้าจะต้องขาดไปแค่ชุดเดียว แล้วชั้นก็จะไม่บอกใครต่อใครว่าชั้นรู้อะไรมาบ้างเมื่อตอนที่ชั้นตื่นขึ้นมา” หัวหน้าแก๊งตอบ

“ซึ่งนายก็คงจะเอาไปพูดอยู่ดี...” โคคิถอดใจ “เพราะยังไงนายก็คงปิดปากเงียบไม่ได้แน่”

“นากายาม่าผู้น่าสงสาร...” จุนโนะเอ่ยขึ้น รู้สึกเสียใจไปกับคุณหมอคนโปรดในคุกนี้ไปด้วย... ตุ๊ตี้เองก็เป็นคุณหมอคนโปรดของเขาด้วยเช่นกัน

“ยังไงก็เถอะน่า ชั้นให้คาเมะสัญญาว่าจะสวมชุดนี้ทุกวันในช่วงที่เราต้องถูกขังอยู่แต่ในฝั่งนี้” จินพูดต่อ แต่คาเมะก็ดูไม่ตื่นเต้นเหมือนที่เพื่อนร่วมห้องรู้สึกเลยสักนิด

คาเมะจะปฏิเสธได้อย่างไรเมื่อจินมีทีท่าเหมือนคนบอบช้ำขนาดนี้ แล้วจินยังถูกผ้าพันแผลพันรอบอยู่อย่างนี้ไม่มากก็น้อย? คาเมะนั่งลงข้างตัวจินบนเตียงชั้นล่าง พยายามทำไม่สนใจกับชุดแปลกๆที่ถูกฝืนใจให้ต้องสวมอยู่ แล้วเริ่มที่จะช่วยป้อนข้าวปั้นให้อีกฝ่าย ขณะที่มือข้างที่ไม่เจ็บของร่างสูงก็แอบสอดไปด้านหลังเอวบางเพื่อดึงร่างคนตัวเล็กให้เข้ามาใกล้

อีกหลายวันที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนั้นด้วย คนตัวเล็กยังคงสวมใส่ชุดของนากายัน เขาเริ่มจะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองเป็นนางพยาบาลให้จินจริงๆเสียแล้ว ร่างบางทำทุกอย่างให้จิน ทั้งป้อนข้าวป้อนน้ำ พาไปนอน ป้อนยา อยู่เป็นเพื่อนอีกฝ่าย หรือแม้แต่ช่วยทำความสะอาดร่างกายให้ ซึ่งพวกเขาก็ต้องพากันไปชำระล้างที่ห้องน้ำเล็กๆที่อยู่ในห้องขังนั่นเอง เพราะไหนๆก็ไม่ได้ออกไปจากฝั่งเพื่อชำระร่างกายในห้องน้ำที่มีฝักบัวตั้งมากมายหลายอันนั่นแล้ว

คาเมะนึกกลัวไปล่วงหน้าว่าถ้าประตูห้องขังเปิดแล้วพวกเขาได้รับอนุญาตให้ไปอาบน้ำที่นั่นอีกครั้ง ตัวเขาก็คงจะต้องได้ตามเข้าไปอาบน้ำให้จินในห้องน้ำด้วยแน่ๆ ...แล้วจินก็มักจะเกิดความคิดแปลกๆพิสดารในตอนที่อยู่ในนั้นร่ำไป..แต่ถึงอยู่ที่อื่นอีกฝ่ายก็ยังคิดสรรหาได้อยู่ดีแหล่ะ

จินไม่เข้าใจเลยสินะ

จริงๆแล้วจินเองก็เริ่มจะเข้ามาหาเขามากขึ้นมากขึ้น ไม่ว่าคาเมะจะทำท่าทีตอบกลับไปเล็กน้อยเพียงไร อีกฝ่ายก็ยังคงชอบสอดแขนมาโอบรอบเอวบาง พยายามที่จะทำให้เขาอยู่ด้วยที่เตียงล่าง บางคืนคาเมะก็ไม่อาจจะทำเสียงแข็งแล้วพูดปฏิเสธได้เลย สุดท้ายก็เลยได้ใช้ค่ำคืนร่วมกับจิน...แต่ก็ในแบบที่สวมใส่เสื้อผ้าครบ ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

จินก็ดูจะพออกพอใจที่ได้บอกให้ร่างบางทำอะไรเพื่อตัวเองได้ด้วย การแสดงสวมบทบาทนางพยาบาลเหมือนเป็นการปลุกอารมณ์เพื่อนร่วมห้องจริงๆ แล้วตอนนี้มันก็ดูจะแย่ยิ่งกว่าเดิมแล้วสิ

“หูยย ผ้าที่พันรอบอกชั้นเปียกมากจริงๆ สงสัยจะเปียกตอนที่เราล้างตัวกันน่ะ” จินยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่ในเย็นวันหนึ่ง ก่อนจะส่งสายตามองลงมายังคนตัวเล็กที่กำลังวุ่นอยู่กับการใช้ผ้าขนหนูเช็ดลำตัวด้านบน เพราะจินไม่สามารถทำเองได้นั่นเอง จินใช้มือข้างที่ว่างยันผนังห้องเอาไว้เพื่อช่วยในการทรงตัว “คาซึจัง ช่วยชั้นเปลี่ยนผ้าพันแผลหน่อยได้ไหม? ชั้นว่านากายันคงทิ้งผ้าพันแผลสำรองเอาไว้ที่ไหนสักแห่งนี่แหล่ะ...”

คาเมะแขวนผ้าขนหนูไว้ยังอ่างล้างหน้าอันเล็ก “อยู่ในหิ้งน่ะ” ร่างบางพูดขึ้นพลางเดินเข้าไปหยิบผ้าพันแผลที่วางอยู่ระหว่างเสื้อผ้าของพวกเขามาห่อหนึ่ง

คาเมะเดินกลับไปหาจิน ก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นปลดผ้าพันแผลที่พันอยู่รอบอกกว้างประมาณฟุตหนึ่งออกมาอย่างช้าๆ เมื่อร่างบางได้เริ่มปลดผ้าพันแผลออกจากร่างหนานั้น ผิวเนื้อที่ซ่อนอยู่ภายในก็เริ่มจะปรากฏให้เห็นแก่สายตา

เมื่อได้ถอดและดึงผ้าพันแผลทั้งหมดมาถือไว้ในมือ เรียวตารีเล็กก็เบิกกว้างขึ้นในทันที เขาไม่เคยเห็นรอยแผลเป็นบนร่างจินมาก่อน เท่าที่ผ่านมาก็มีแต่ตุ๊ตี้และนากายันเท่านั้นที่เป็นคนเปลี่ยนผ้าพันแผลให้ ร่างบางไม่เคยได้เห็นว่าอาการที่แท้จริงของจินเป็นเช่นไร อกกว้างที่เขาชื่นชมหลงใหลอยู่เสมอมายังคงมีรอยแผลแล้วก็รอยช้ำจางๆอยู่บ้าง

สายตาของคนตัวเล็กไล่มองทั่วร่างของคนที่อยู่ตรงหน้า เขาเป็นคนทำให้จินเป็นเช่นนี้

“ชั้นอยากจะอาบน้ำแบบจริงๆสักที” ร่างสูงพูดพลางถอนหายใจ ก่อนจะปลุก..หรือแทบจะเรียกว่าเขย่าคนตัวเล็กให้กลับเข้ามาสู่โลกแห่งความเป็นจริง คาเมะรีบร้อนพันผ้าพันแผลที่อกกว้างของจินทันที

“ถ้าชั้นพันแน่นไปให้บอกมาน่ะ” คนตัวเล็กร้องบอกขณะที่กำลังพันผ้าพันแผลทบอีกรอบ

ร่างสูงส่งยิ้มให้มา “แน่นกว่านี้อีก~” อีกฝ่ายพึมพำบอก คาเมะส่งสายตามองที่ร่างสูงแวบหนึ่ง ...เพราะรู้สึกเหมือนว่าน้ำเสียงของจินคลับคล้ายคลับคลาจะเป็นคำถามมากกว่าคำบอกเล่า ...แต่ร่างบางก็ทำตามอีกฝ่ายด้วยการพันให้แน่นกว่าเดิมเล็กน้อย “แน่นกว่านี้อีก~”

คาเมะทำตามอีกครั้ง

“โอ๊ย แน่นไปแล้ว”

“ขอโทษนะ” ร่างบางเอ่ยคำขอโทษ ก่อนจะคลายผ้าออกไม่ให้แน่นมากเกินไป ร่างบางแอบเหลือบมองว่าอีกฝ่ายทำสีหน้าท่าทางแสดงอาการเจ็บปวดออกมาบ้างหรือไม่ เพราะถ้าจินทำแบบนั้นก็แสดงว่าเขาพันผ้าแน่นเกินไป แต่เมื่อเหลือบมองอีกฝ่าย..ก็กลับพบกับสายตาอบอุ่นที่ส่งตรงมาให้ จินคอยเฝ้ามองเขาด้วยสีหน้ารื่นเริงใจอยู่นั่นเอง

“ขอบคุณนะ” จินพึมพำบอก ก่อนที่จะเอนตัวลงไปเพื่อจูบอย่างแผ่วเบาที่แก้มเนียน

คาเมะดึงตัวออกห่างเล็กน้อย ก่อนจะยึดผ้าพันแผลติดเข้าด้วยกันเพื่อกันหลุด “นายรู้เปล่าว่าชั้นไม่ชอบให้นายลุกขึ้นยืนเลย” ร่างบางพูดพล่ามอะไรบางอย่างที่ตั้งใจจะให้มันฟังดูเข้าที ขณะเดียวกันก็พยายามเลี่ยงที่จะมองจิน

“งั้นกลับไปที่เตียงกันนะ...”

ร่างบางหยุดนิ่งในสิ่งที่ทำอยู่ เขารู้น้ำเสียงแบบนี้ดีเลยล่ะ

คาเมะลังเลนิดๆที่จะมองไปที่จิน แต่เมื่อได้มองไปนั้นเขากลับพบว่าอีกฝ่ายยังคงเอนตัวเข้ามาหา จากนั้นไม่นานริมฝีปากอิ่มของจินก็ตรงเข้ามาประกบเขาในทันที

ดวงตาของคาเมะค่อยๆปรือ ก่อนจะปิดเปลือกตาลงเป็นการสนองตอบ ในขณะที่เฝ้าบอกกับใจตัวเองว่าเขาไม่ได้เต็มใจเลยสักนิด

ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนะที่จินจูบเขา? อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนที่ร่างสูงกลับมาอย่างแน่นอน คาเมะแน่ใจในเรื่องนี้เป็นอย่างดี ....เขาพยายามทำตีหน้าเคร่งทำทีไม่ใส่ใจมาตลอด แต่ความพยายามนั้นก็ไม่เป็นผลสำเร็จแต่อย่างใด เพราะรู้สึกได้ว่าร่างกายนี้เริ่มจะทรยศเหมือนทุกครั้งที่เกี่ยวกับจิน

มือข้างซ้ายของจินที่ใช้ยันผนังห้องเมื่อก่อนหน้านี้ มาตอนนี้มือข้างนั้นกลับตรงเข้ารั้งร่างบางให้เข้าชิดกายหนาที่อยู่ตรงหน้า ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะกลัวนักหนากับการที่จะถูกเนื้อต้องตัวให้อีกฝ่ายต้องเจ็บ แต่เมื่อได้มาใกล้ร่างกายส่วนบนของจินด้วยแล้ว เขาก็ไม่อาจจะถอยห่างออกไปได้เลย

ร่างสูงดันร่างเล็กให้เดินถอยหลังกลับเข้าไปในทิศทางที่เตียงตั้งอยู่ คาเมะก็ยินยอมโดยดี ..แม้จะไม่แน่ใจว่าที่ยินยอมนั้นเพราะเขาอยากจะให้จินได้เอนตัวนอนลงกับเตียง หรือเพราะอยากจะให้จินได้เอนตัวพวกเขาทั้งสองลงไปนอนด้วยกัน มันคงต้องจบลงไม่ทางใดก็ทางหนึ่งอยู่แล้ว สุดท้ายก็จบท้ายด้วยการที่เขาเป็นฝ่ายนอนอยู่ใต้ร่างจินนั่นเอง

เสียงร้องครางเสียงหวานดังลอดมาจากเรียวปากบางอย่างง่ายดาย แล้วจู่ๆคาเมะก็รับรู้ได้ทันทีว่ามือของจินนั้นกำลังโลมเลียอยู่ทั่วเรียวขาที่เปลือยเปล่า ก่อนจะเริ่มไล้สูงขึ้นไปยังสะโพกผาย ด้วยหวังที่จะแอบลับหายเข้าไปในเสื้อตัวบางเป็นลำดับต่อไป

ต่อเมื่อแขนข้างขวาที่เจ็บได้สอดเข้าไปโอบรอบแผ่นหลังนั้น คาเมะรีบกระถดตัวออกห่างพร้อมดึงตัวหนีในวินาทีนั้นเอง

จินมองมาที่เขา แต่ร่างสูงก็ยังไม่ยอมดึงตัวออกห่างแม้จะรับรู้ได้ถึงอาการสนองตอบ และแรงต่อต้านจากร่างบาง จินไม่ได้พูดอะไรออกมาสักคำ

“ชั้น...ชั้นคิดว่าเราน่าจะนอนกันได้แล้วนะ” คาเมะตะกุกตะกักบอกออกมา คนตัวเล็กไม่ได้ให้เวลาอีกฝ่ายมากนัก ก่อนที่จะรีบพาตัวออกจากใต้ร่างของจิน ตะเกียกตะกายไปที่ราวบันไดแล้วปีนป่ายหนีหายขึ้นไปบนเตียงบนโดยที่ไม่ยอมเหลียวกลับมามองที่จินอีกเลย

คาเมะกลั้นลมหายใจเมื่อทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด ร่างบางรู้ว่าจินไม่ได้ยินดีกับผลลัพธ์แบบนี้แน่นอน แต่เขาเกรงกลัวกับผลลัพธ์ของเช้าวันถัดไปมากกว่า ถ้ายังยินยอมอีกฝ่ายไม่ต่อต้านออกมาแบบนี้อาจจะทำให้จินต้องเจ็บหนักมากกว่าเดิม

มือเล็กๆสั่นไหวนิดๆเมื่อได้ลูบไล้อยู่บนเรียวปากสีกุหลาบ

การที่ได้รู้เห็นในอาการของจินนั่นเองที่ทำให้คาเมะไม่ยินยอมให้มีอะไรเกิดขึ้น เขาหนีออกมาได้ แต่ก็ไม่แน่ใจนักว่าจะสามารถสู้เพื่อถอยห่างจากจินได้มากขนาดไหน จินเริ่มจะทำอะไรได้มากขึ้นเพราะอาการที่กำลังดีขึ้นเรื่อยๆ

คาเมะรู้ดีว่าเขาควรจะถอยออกมาก่อนที่ความสัมพันธ์นั้นจะเริ่มออกนอกลู่นอกทาง แล้วจบลงที่ใครสักคนต้องเจ็บตัวอีกครั้ง

คาเมะข่มตานอนแทบไม่หลับเลยสักนิด เขาได้แต่หวังว่าเขาจะสามารถมีความสุขได้ในเวลาอย่างนี้ ...จินฟื้นขึ้นมาแล้ว แล้วก็ยังมีชีวิตอยู่ ทำไมจะต้องมีอะไรบางอย่างที่ไม่เป็นดังที่วาดหวังอยู่เรื่อย?

ร่างบางกลัวอยู่นิดๆว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้างในเช้าของวันนี้ ...จากนั้นไม่นานแสงแห่งดวงอาทิตย์ก็เริ่มจะสอดแสงเข้ามาในห้องของพวกเขาได้อย่างรวดเร็วเหลือเกิน สิ่งแรกที่คาเมะเห็นขณะที่กำลังก้าวลงจากบันไดก็คือใบหน้าเปิดยิ้มแบบบื้อๆของจิน อีกฝ่ายนั่งจุ๊มปุ๊กอยู่บนเตียงล่างเรียบร้อยแล้ว

“สวัสดีตอนเช้า” จินทักพลางหาวหวอดๆ

“สวัสดีตอนเช้า” คาเมะแทบจะไม่ทันได้ตอบ เมื่อจู่ๆก็เกิดเสียงดังขึ้นจากทางประตูห้องขัง จากนั้นประตูห้องก็เปิดออกกว้าง ไม่นานนัก TTUN ต่างก็มารวมตัวกันอยู่ที่ห้องของพวกเขา แล้วทั้งหกหนุ่มก็เริ่มลงมือทานข้าวเช้า ซึ่งการมาพบปะและทานอาหารร่วมกันก็เหมือนจะกลายเป็นกิจวัตรสำหรับพวกเขาไปแล้ว

มันเหมือนจะกลายเป็นกิจวัตรประจำวันของคาเมะที่ต้องช่วยป้อนข้าวปั้นให้จิน ซึ่งในเช้าวันนี้ ร่างบางก็ช่วยป้อนให้อีกฝ่ายเหมือนเช่นเคย

“อ๊า นี่คือสวรรค์ชัดๆ~” จินพูดพลางถอนหายใจออกมาด้วยความสุข อีกฝ่ายจัดการกับข้าวปั้นเสร็จสรรพก่อนที่จะเอนหัวลงนอนหนุนตักคนตัวเล็ก

“สวรรค์งั้นเหรอ?” สมาชิกที่เหลือดูจะไม่ได้มีความรู้สึกร่วมไปด้วยสักนิด พวกเขาไม่เข้าใจว่าการที่ถูกต้องโทษจำคุก แถมยังไม่สามารถเดินว่อนไปไหนมาไหนได้ ต้องมาติดแหง่กอยู่ในฝั่งของตน ต้องมากินอาหารของเรือนจำ แบบนี้แล้วมันจะมีอะไรไปเทียบชั้นกับสวรรค์ได้

จินแสยะยิ้มกว้างจากที่นอนหนุนตักนุ่ม มือก็เฝ้าหยอกเย้าอยู่ตรงชายกระโปรงที่ 'เด็กของเล่น' คนโปรด สวมใส่อยู่ “ชั้นน่าจะตกจากชั้นสองบ่อยกว่านี้เนาะ”

“แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว” คนในแก๊งต่างก็พึมพำออกมา คาเมะเองก็เห็นด้วยกับคนในแก๊ง

“นายน่าจะไปนั่งบนเตียงนะ ตรงนั้นน่ะทั้งนุ่มแล้วก็สบายกว่าตั้งเยอะนี่?” อุเอดะพูดบอกหัวหน้าแก๊งที่กำลังนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้นห้องและบนตักของคาเมะ

“นายประเมินค่าความนุ่มและสบายของเตียงในคุกมากไปแล้ว” จินส่งเสียงงึมงำลอดมาจากบนพื้นห้อง น้ำเสียงของร่างสูงยังฟังดูมีความสุข อุเอดะอดไม่ได้ที่จะไปดึงหัวหน้าแก๊งให้ลุกขึ้น

จินพึมพำขณะที่ต้องจำใจลุกขึ้นนั่ง ครั้งนี้น้ำเสียงไม่ได้ดูมีความสุขนัก

“ถ้างั้นวันนี้พวกเราจะทำอะไรกันดีล่ะ?” ร่างสูงถามขึ้น มือข้างที่แข็งแรงก็แอบสอดเข้าไปโอบรอบเอวบาง ทำให้คนตัวเล็กต้องสั่นสะท้านจากแรงสัมผัสนั้น คาเมะดูเหมือนจะสติสตังไม่อยู่กับตัวนักในเช้านี้..อาจเพราะผลจากเมื่อคืนนั่นเอง อารมณ์ของร่างสูงสว่างไสวขึ้นมาทันตาเมื่อคิดไปถึงเรื่องเมื่อคืน เขาเกือบจะได้รับความเห็นใจจากคนตัวเล็กอยู่แล้วเชียว แค่อีกนิดเท่านั้นคาเมะก็จะยอมเป็นของเขาแล้ว ถ้าเพียงแต่จะสามารถทลายกำแพงที่ร่างบางสร้างขึ้นในตอนที่เขาไม่อยู่ลงไปได้ ถ้าอย่างนั้นแล้วคาเมะก็จะเปลี่ยนท่าทีที่แสดงออกมาเอง

“อ่ะ แล้วพวกเราชอบทำอะไรล่ะ?” ยูอิจิตอบ “ก็ไม่เห็นจะทำอะไรกันมาก นอกจากจะช่วยกันห้ามนายไม่ให้อารมณ์เตลิดไป แล้วก็...ไม่ได้ทำอะไร..จากนั้นก็กินเยอะๆ ฝึกซ้อมนิดๆ แล้วก็นอน”

“ชั้นไม่ต้องการให้พวกนายมาเฝ้าชั้นหรอก ชั้นมีคาเมะจังคอยเฝ้าดูแลชั้นอยู่แล้วนี่” ร่างสูงตอบ เรียวนิ้วยาวยังคงคลึงเคล้นอย่างแผ่วเบาอยู่รอบเอวบาง เหมือนเป็นการส่งสารบอกคนตัวเล็กว่าเขาอยากจะแหวกมันออกแล้วล่ะ

“นั่นแหล่ะที่เป็นเหตุผลว่าทำไมพวกเราต้องคอยช่วยไม่ให้นายเตลิด” โคคิพึมพำบอก ท่าทางมีความสุขกับข้าวปั้นก้อนสุดท้าย “แล้วนายเสียอีกที่เป็นคนเฝ้าดูคาเมะจังน่ะ ยิ่งคาเมะจังใส่ชุดนี้แล้วยิ่งแล้วใหญ่”

“อย่าอิจฉาที่คาเมะใส่ชุดนี้ได้สวยกว่าเพื่อนร่วมห้องของนายสิ อีกอย่างนะ พวกนายไม่ต้องมานั่งเล่นในนี้หรอก ชั้นแน่ใจว่าชั้นกับคาเมะจังคงจะคิดหาอะไรๆสนุกทำกันได้ ยิ่งคาเมะยังใส่ชุดนี้ด้วยแล้วล่ะก็...” หัวหน้าแก๊งหัวเราะร่า ก่อนจะก้มลงไซร้ซอกคอขาวเนียน อีกฝ่ายก็ได้แต่นั่งตัวแข็งทื่อเพราะรสสัมผัสนั้น

จินเริ่มจะไล่ตามร่างบางมากขึ้นเรื่อยๆ พวกเขามักจะสื่ออะไรบางอย่างให้กันและกันด้วยคำพูด แต่ก็ไม่เคยจะพูดกันออกมาดังๆ ดูเหมือนว่าสิ่งนี้จะเป็นเกมสำหรับจิน แล้วเท่าที่คาเมะรู้เกี่ยวกับอีกฝ่ายนั่นก็คือ หัวหน้าแก๊งจะทำทุกอย่างเพื่อเอาชนะเกมนั้นให้ได้

เขาทำเช่นนี้อีกต่อไปไม่ได้แล้ว เขาควรจะให้มันจบลงได้เสียที ก่อนที่พวกเขาทั้งสองจะไปจบที่เตียงกันอีก คนในแก๊งคงไม่สามารถห้ามไม่ให้พวกเขาได้ใกล้ชิดกันตลอดไปแน่ อีกไม่นานจินก็จะฟื้นตัวเป็นอย่างดี และพวก TTUN เองก็คงพูดห้ามปรามจินในเรื่องที่อีกฝ่ายจะทำอะไรๆกับเด็กของเล่นไม่ได้แน่

ถึงจินจะเป็นฝ่ายกุมอำนาจทุกอย่างไว้ในมือ แต่ก็ยังมีอยู่อย่างหนึ่งที่คาเมะสามารถที่จะพูดได้ในเรื่องที่เกี่ยวกับความสัมพันธ์ของพวกเขา..ก็เรื่องที่ว่าจะจบมันลงหรือไม่ดียังไงล่ะ...

“ชั้นจะไม่ทำ” เสียงหัวเราะของจินเหือดหายไปทันที ก่อนที่จะมองไปยังคาเมะด้วยทีท่าแปลกใจ

“ก็เอ่อ..นายไม่ต้องทำก็ได้นี่...” จินตอบออกมา สมาชิกที่เหลือในแก๊งต่างก็มองไปยังคาเมะด้วยทีท่าแปลกใจพอๆกัน ขณะเดียวกับที่ร่างบางจัดการวางข้าวปั้นที่กัดกินไปครึ่งก้อนลงบนจาน

“ชั้นหมายถึงว่า ...ชั้นเองก็ไม่ได้...” จินพูดเสริม

“ไม่ใช่ ชั้นไม่ขอทำอะไรกับนายอีกต่อไป” คนตัวเล็กพูดออกมาอย่างชัดแจ้ง เขาคงเป็นคนเดียวในห้องนี้กระมังที่ไม่ได้มีเครื่องหมายคำถามผุดขึ้นบนใบหน้า ร่างบางพยายามที่จะข่มสีหน้าให้ดูเยือกเย็น ไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมาทั้งสิ้น พยายามที่จะเก็บกลั้นอารมณ์ต่างๆไว้ภายใน คาเมะช้อนตาขึ้นมองสบกับดวงตาที่เต็มไปด้วยอาการประหลาดใจของจิน

“ชั้นขอปฏิเสธที่จะเป็นเด็กของเล่นของนายอีกต่อไป” คาเมะพูดต่อ ฝ่ายตรงข้ามก็ดูเหมือนกำลังคิดหาคำพูดเหมาะๆออกมาให้ได้ในวินาทีนี้

“ห๊ะ นายพูดเรื่องอะไรน่ะ?” เป็นเพียงแค่คำพูดที่ฉลาดที่สุดที่เพื่อนร่วมห้องจะสามารถคิดพูดออกมาได้ คาเมะเบี่ยงตัวจากวงแขนเพื่อลุกขึ้นยืน

“ชั้นว่าถ้าชั้นไม่ได้อยู่ในห้องของนาย แบบนั้นมันคงดีที่สุดแล้ว” คาเมะพูดต่อ

“คาเมะจัง? เป็นอะไรไปเหรอ?” ยูอิจิถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่โคคิรีบดึงแขนอีกฝ่ายเป็นการบอกไม่ให้เข้าไปแทรก

“ทำไมล่ะ?” จินถามพลางจ้องสำรวจร่างบาง “เป็นเพราะชุดนางพยาบาลนี่เหรอ?”

“คาเมะจังคงจะรู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดกับนายน่ะ..” อุเอดะพูดขึ้น ร่างสูงเหลือบตามองเพื่อนร่วมแก๊งเพียงแว่บเดียว ก่อนจะมองกลับไปที่คาเมะอีกครั้ง

“จริงหรือ?” จินถามขึ้น เพราะเรื่องนี้น่ะหรือ? ความรู้สึกผิด?

“นายไม่บังคับฝืนใจใครใช่ไหม? ก่อนหน้านั้นชั้นยอมเป็นเด็กของเล่นของนายก็จริง แต่ตอนนี้ชั้นขอคืนคำ” คาเมะทำเมินกับคำถามที่อีกฝ่ายถามขึ้น “นายจะโยนชั้นออกไปหรือจะเลิกปกป้องชั้นก็ได้ ชั้นไม่สนหรอก ชั้นขอจบข้อตกลงระหว่างเรา”

เรียวปากอวบอิ่มเผยอออกมาเพียงนิดๆ ข้อตกลงงั้นเหรอ? นี่คาเมะคิดว่าการที่เขารับตัวคาเมะกลับมาที่ฝั่งนี้ก็เพื่อให้เป็นเด็กของเล่นอีกน่ะเหรอ?

คาเมะจะทำอย่างไรถ้าเขาจะบอกออกไปว่านั่นไม่ใช่ความตั้งใจของเขาเลยสักนิด?

จินมองสำรวจคนตัวเล็ก มือบางๆนั้นกำแน่น ช่วงเข่าก็ดูจะเริ่มสั่นได้ทุกเมื่อ

ไม่สิ นั่นไม่ใช่สาเหตุที่ทำให้คาเมะขุ่นเคืองใจแน่ ความจริงในข้อที่คาเมะคิดว่าตัวเองกลับมาที่นี่เพื่อเป็นทาสผู้ให้ความสุขกับเขาอีกนั้น สาเหตุข้อนี้ไม่ใช่แน่... ปัญหาที่แท้จริงก็คือคาเมะเหมือนจะคิดโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของตนในทุกครั้งที่มีเรื่องแล้วทำให้เขาต้องบาดเจ็บ ทั้งที่จริงๆแล้วสาเหตุครึ่งหนึ่งนั้นก็มาจากการต่อสู่ระหว่างแก๊งโดยที่ร่างบางบังเอิญถูกจับมาอยู่ระหว่างกลางปัญหาพวกนี้เท่านั้น.... อุบัติเหตุในครั้งนี้ก็เป็นผลมาจากหนึ่งในนั้นด้วย การที่จะบอกร่างบางว่าเขาไม่สนใจที่จะอยากได้อีกฝ่ายมาเป็นทาสบนเตียง ก็คงจะไม่ช่วยอะไรให้ดีขึ้นมามากนัก

แต่ถ้าเล่นไปตามเกมของคนตัวเล็ก มันก็อาจจะช่วยได้บ้าง ...คาเมะเพิ่งจะทำให้เขารู้ว่าอีกฝ่ายยังคงคิดกับเขาอย่างคนที่เป็นเจ้านาย แล้วตัวคาเมะเองก็เป็นเด็กของเล่นที่ไม่มีสิทธิ์พูดอะไรมากในชะตากรรมของตัว

เอาล่ะ..ถ้าจะเล่นแบบนั้นแล้วล่ะก็...

“ชั้นจะไม่โยนนายออกไป แล้วชั้นก็จะไม่หยุดปกป้องนายด้วย ชั้นสัญญากับนายไว้แล้วไม่ใช่เหรอ?” จินพูดต่อ ดูจะมีทีท่าสงบมากกว่าที่ร่างบางคาดไว้

“นายกำลังจะบอกชั้นว่านายรักษาคำสัญญานั่นอย่างจริงจังเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายรับฟังคำสั่งของชั้น? ชั้นไม่ต้องการความคุ้มครองจากนายแล้วชั้นก็ไม่อยากจะอยู่ที่นี่ด้วย?” ร่างบางตอบออกมา พยายามข่มตัวที่จะไม่กระทืบเท้าลงกับพื้น “แค่ปล่อยให้ชั้นไป แล้วนายก็หาคนใหม่ซะ! ชั้นรับใช้นายมามากพอแล้วไม่ใช่หรือ?”

แต่ร่างบางก็ต้องนึกแปลกใจที่เห็นรอยยิ้มผุดขึ้นเรียวปากอวบอิ่ม ก่อนที่จินจะส่ายหัวนิดๆ “ไม่ นายยังรับใช้ชั้นไม่พอ ยังหรอก แล้วการที่มาอ้อนขอให้ชั้นปล่อยนายไปก็ไม่เคยสำเร็จมาก่อนไม่ใช่เหรอ ถ้างั้นนายจงยอมแพ้ซะ”

“ถ้านายฉลาดก็ปล่อยชั้นไปในตอนที่สามารถจะทำได้เถอะ” คาเมะถอนหายใจ พยายามที่จะหากลยุทธอื่นๆ หรือเหตุผลต่างๆ ซึ่งมันก็ไม่เคยใช้ได้ผลกับจินเลย ทำไมจินดื้อดึงมากแบบนี้นะ ทั้งๆที่สิ่งที่เขาทำไปทั้งหมดมันก็เป็นผลดีต่อตัวจินเองแท้ๆ? “ชั้นทำให้นายเจ็บมามากพอแล้ว ชั้นไม่อยากอยู่ข้างๆนายอีกต่อไปแล้ว”

“นี่ คาซึจัง ชั้นสบายดีนะ”

“ไม่ นายไม่สบายสักนิด” คนตัวเล็กพูดขัด “นายตกจากชั้นสองเชียวนะ! นายนอนนิ่งอยู่ในอาการโคม่าตั้งเกือบอาทิตย์! ชั้นเคยก่อเรื่องเดือดร้อนให้นายมาก่อนก็จริง แต่ครั้งนี้มันมากเกินไป แล้วต่อไปมันจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นอีกล่ะ? ชั้นไม่อยากให้นายต้องมาตายเพื่อปกป้องชั้น!”

จินเอื้อมมือข้างซ้ายเพื่อสัมผัสยังเรียวขาบาง แต่อีกฝ่ายก็ถอยกลับไป

“ชั้นไม่ตายหรอกน่า” จินพูด พยายามทำน้ำเสียงให้รื่นเริง “แล้วนี่ก็ไม่ใช่ความผิดของนายเลยสักนิด”

“ไม่สำคัญหรอก..ชั้นอยากจะเปลี่ยนห้อง” คาเมะค้าน

“ชั้นไม่ยอมให้นายเปลี่ยนห้องแน่” ร่างสูงตอบ ร่างบางก็ทำได้แค่จ้องมองยังอีกฝ่าย

“ชั้นจะไม่ยอมนอนกับนายอีกแล้ว ได้ยินไหม? ชั้นจะไม่เป็นเด็กของเล่นของนายอีกต่อไปแล้ว ถ้าชั้นอยู่นี่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับนายหรอก!” ร่างบางตะโกนเข้าใส่ “แล้วก็หยุดมองลอดใต้ชายกระโปรงชั้นด้วย!”

“นั่นก็ยังไม่ทำให้นายถูกโยนออกไปนะ” จินพูดพลางยักไหล่ทำไม่สน

คาเมะไม่อยากจะเชื่อเลย เมื่อตอนที่เขาอ้อนวอนอยากอยู่ที่นี่เพื่อเป็นเด็กของจิน อีกฝ่ายกลับเตะเขาออกไป แต่พอเขาเป็นฝ่ายอยากจะออกไปแถมยังปฏิเสธที่จะรับใช้จิน อีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยให้เขาไป

“ถ้างั้น..ชั้นจะทำตัวหยาบคายใส่นาย ชั้นจะทำอะไรที่เป็นการดูหมิ่นเพื่อนๆแล้วก็พรรคพวกนายซะ สุดท้ายแล้วนายก็จะไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องโยนชั้นออกไป”

“ชั้นไม่โยนนายออกไปแน่ “จินพูดขัด “แล้วก็ขอบคุณที่พูดเตือนนะ ชั้นจะทำทุกทางที่จะไม่ให้แผนของนายสำเร็จไปได้แน่ หรือจะพูดอีกอย่างก็คือชั้นจะไม่ยอมให้นายได้เข้าใกล้พวกเขาแน่”

“ชั้นจะหาวิธีอื่นเพื่อไปกวนจิมมี่ แม๊กกี้”

“มีอะไรใหม่ๆไหม?” จินหัวเราะคิกคัก

“ชั้นจะไปเกร่กับพวกอดีตเด็กของเล่นนั่นซะ”

“งั้นเหรอ..งั้นเหรอ...”

“ชั้นจะนอนกับยามะพี”

“โอ๊ะ! มันจะมากไปแล้วนะ!” จินส่งเสียงคำราม ความคิดที่ว่ายามะพีและคาเมะอยู่ด้วยกันมักจะทำให้เขาเป็นบ้าได้ มากกว่าที่จะคิดว่าคาเมะอยู่กับคนอื่นเสียอีก ...ถึงเขาจะไม่ชอบความคิดแบบนั้นด้วยก็เถอะ "ถึงนายจะไปนอนกับพวกนิวส์ทั้งแก๊ง ชั้นก็จะยังเก็บนายไว้ที่นี่ ที่ชั้นเตะนายออกไปตอนนั้นก็เพื่อปกป้องนาย ในความเป็นจริงแล้วล่ะก็..ไม่มีอะไรที่นายจะทำให้ชั้นปล่อยนายไปได้หรอก นายเป็นของชั้น อย่าคิดที่จะทำอะไรแบบนั้นเด็ดขาด!” หัวหน้าแก๊งหยุดพูด ก่อนที่จะเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ “แล้วชั้นก็ไม่คิดว่านายจะทำตามที่ขู่ได้ด้วย เพราะชั้นคิดว่านายชอบที่จะอยู่กับชั้นน่ะสิ...”

คาเมะเริ่มจะรู้สึกสิ้นหวังท้อแท้

“ปล่อยชั้นไปเถอะ! ชั้นไม่ขอทำอะไรกับนายอีกต่อไป! ชั้นขอสั่งให้นายปล่อยชั้นไป!”

“นายสั่งให้ชั้นปล่อยนายไปงั้นเหรอ? คำขอนี้โยนทิ้งไปได้เลย” จินแสยะยิ้ม ทำให้คนตัวเล็กอึดอัดในใจ ด้าน TTUN ก็เฝ้ามองคนตัวเล็กด้วยทีท่าใคร่รู้ เพราะพวกเขาไม่เคยได้อยู่เป็นพยานรู้เห็นเรื่องแบบนี้มาก่อน ทั้งสี่หนุ่มต่างก็เหมือนจะถูกลืมไปชั่วขณะ

“นายทำอย่างนั้นไม่ได้นะ!” คาเมะตอกกลับ

“ทำไม่ได้เหรอ? ชั้นทำได้แน่” ร่างสูงเปิดยิ้มนิดๆ

“ถ้างั้น...ชั้นจะ..ชั้นจะ...เอ่อ....” คาเมะเริ่มพูดตะกุกตะกัก ชักเกลียดการที่จินมองมาที่เขาด้วยทีท่าสนุกเสียจริง เหมือนอีกฝ่ายรอดูว่าเขาจะคิดหาเหตุผลอะไรต่อไป “ชั้นจะไปตกลงกับมาสะซะ” คาเมะพูดออกมาในที่สุด นึกถึงสิ่งที่อดีตเด็กคนก่อนๆที่ชื่อเคียวจิเคยทำไว้ได้ คนทั้งแก๊งต่างก็พากันนิ่งเงียบไปชั่วขณะ

“นายไม่ทำแน่” จินพูดพลางมองสำรวจอีกฝ่ายขึ้นๆลงๆ

“มันก็ขึ้นอยู่กับ...” ร่างบางตอบด้วยทีท่าดื้อดึงเช่นเคย

“นี่นายขู่ชั้นอีกแล้วหรือ?” หัวหน้าแก๊งถามขึ้น แล้วเหมือนที่คาเมะคิดไว้..เสียงเต้นของหัวใจของเขามันเริ่มเต้นดังทะลุอกดังกว่าแต่ก่อนเสียอีก นี่เป็นการฆ่าตัวตายชัดๆ

“นายปล่อยให้ชั้นรู้ความลับมากเกินไป” คาเมะพูดชี้ พยายามที่จะข่มเสียงไม่ให้สั่นมากเกินไป “เขาเคยถามชั้นมาก่อนว่าให้บอกเรื่องเกี่ยวกับเพื่อนๆแล้วก็พรรคพวกของนาย แต่ตอนนั้นชั้นไม่ได้พูด ชั้นเองก็หวังว่านายจะแสดงความกรุณาแบบเดียวกัน ด้วยการให้ในสิ่งที่ชั้นขอในครั้งนี้"

"ฉันคงได้ขยี้นายให้เละก่อนที่นายจะไปหาหมอนั่นเสียอีก"

"ทำอย่างนั้นเลยสิ แต่ต้องให้แน่ใจนะว่านายสามารถกำจัดชั้นออกไปได้สำเร็จ เพราะถ้าไม่ ฉันจะไปพูดกับหมอนั่นแบบจริงๆจัง..”

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In his care 36 Part 2

2009-01-12T04:32:51Z

“เอาล่ะ นายบังคับให้ฉันต้องเล่นแรงเองนะ” จินเปล่งเสียงขู่ เมื่อได้ยันตัวลุกขึ้นยืน คนตัวเล็กเบิกตากว้างด้วยความกลัว ถึงแม้เหตุการณ์ครั้งนั้นจะผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้ว แต่ในทุกครั้งที่จินลุกขึ้นยืนโดยที่ไม่มีอะไรให้จับหรือยึดไว้ ร่างบางก็จะนึกห่วงอยู่ตลอด

คาเมะไม่พยายามหนีมากนัก เพราะเห็นว่าถ้าจับตัวเขาไม่ได้ อีกฝ่ายก็คงไม่หยุดอย่างแน่นอน ร่างบางถอยหลังติดลูกกรงแล้วรออยู่ตรงนั้น

“นายลืมที่ของตัวเองไปเสียสนิทหรือ” จินถาม พลางเอื้อมมือไปคว้าแขนข้างซ้ายของร่างบาง ยกขึ้นสัมผัสใบหน้า “ที่ของนายก็คือการอยู่เคียงข้างฉันยังไงล่ะ” ร่างสูงพูดต่อก่อนจะใช้นิ้วไล้สัมผัสไปยังวัตถุเงินที่สวมใส่อยู่บนเรียวนิ้วของคาเมะ “นายจะทำตัวดูหมิ่นหรือต่อว่าใครๆที่นายอยากว่า หรือนายจะทำตัวไม่ดีกับฉันมากแค่ไหน หรือนายจะเอาเรื่องพวกนี้ไปร้องเรียนใครก็ช่าง... แม้กับตัวจอห์นนี่เองก็เถอะ หมอนั่นยังไงก็ไม่กล้าแตะต้องนายอยู่ดีเพราะรู้ว่านายเป็นของชั้น นายอยากจะลองทำอะไรที่นายอยากทำก็ได้ แต่มันก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงแน่ นายเอาชนะชั้นไม่ได้หรอก นายจะเสียเวลาไปเปล่าๆเท่านั้นเอง”

ร่างบางไม่ได้ตอบ ทำได้แค่มองตอบอีกฝ่าย จินกุมแล้วใช้มือคลึงมือบางของคนตัวเล็ก ก่อนจะเคลื่อนตัวเข้าใกล้ “ตราบใดที่ชั้นยังให้ความสนใจนายอยู่ ชั้นจะเป็นคนตัดสินเองว่าเมื่อไหร่ที่ชั้นจะบอกว่าพอ”

นั่นมันไม่ใช่กฏตายตัวข้อไหน กฏเดียวที่ร่างบางเรียนรู้จากจินนั่นก็คือ กฏที่จินบอกเอาไว้ตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาอยู่ที่นี่ ..อย่างน้อยในตอนนั้นจินมีกฏไว้ว่าจะไม่บังคับขืนใจใคร มาตอนนี้..อีกฝ่ายเพิ่งจะบอกเขาว่าตัวเขาไม่มีแม้แต่สิทธิ์เลือกว่าอยากจะเป็นเด็กของเล่นหรือไม่ นี่เขาสูญสิ้นแม้แต่เสรีภาพอย่างสุดท้ายที่มีไปแล้วหรือ

“ชั้นสามารถที่จะเก็บนายไว้ที่นี่ นายไม่มีทางได้ออกจากห้องขังนี้ก่อนสิ้นเดือนมิถุนายนแน่นอน ชั้นจะมอบหมายให้แต่ผู้คุมที่เป็นพรรคพวกของชั้นเท่านั้นมาเดินตรวจยามแถวนี้ นายไม่มีทางจะติดต่อกับมาสะจังลับหลังชั้นได้หรอก” จินพูดต่อ “เพราะถ้านายแอบหลบจากพวกชั้นไปได้สำเร็จ แล้วถ้านายหนีไปจากชั้นได้ นายก็คงจะเอาเพื่อนๆชั้นไปสังเวยทีละคนแน่ๆ ซึ่งชั้นจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น”

เมื่อคนตัวเล็กไม่ได้ตอบออกมา จินก็โน้มตัวลงไปหาพร้อมรอยยิ้มนิดๆ “นายคิดว่าจะหนีจากชั้นไปได้หรือ ไม่ว่านายจะทำอะไรไป ชั้นก็จะไม่ยอมปล่อยนายแน่ นายเป็นของชั้น ชั้นจะใช้อำนาจทุกอย่างที่มีในมือ เพื่อหยุดนายไม่ให้ทำแบบนั้น”

เมื่อจินหยุดพูดนั้น ความเงียบได้เข้ามาปกคลุมทั่วห้องขังอยู่ชั่วขณะหนึ่ง ตาเรียวรีของร่างบางหลุบต่ำลงพื้น เพราะนึกอยากหลบหนีจากสายตาคมกริบของจินที่ส่งตรงมาให้เขา สายตาเรียกร้องอย่างกับน้ำเสียงที่เปล่งออกมา

“เข้าใจไหม” จินถาม แล้วเมื่อไม่ได้คำตอบ อีกฝ่ายจึงช้อนคางของคนตัวเล็กขึ้นมาสบตากับเขา “ว่าไง”

“ได้สิ อคานิชิซัง” คาเมะปล่อยให้เสียงถอนใจที่กลั้นไว้เพียงครึ่งได้เปล่งออกมา

“งั้นก็ดี” น้ำเสียงของจินเปลี่ยนจากน้ำเสียงทุ้มลึก เรียกร้อง แล้วติดจะข่มขู่อยู่นิดๆ มาเป็นรื่นเริง คาเมะได้แต่ยืนมองจากที่ตรงนั้น “อ่อ แล้วก็อย่าเรียกชั้นว่าอคานิชิซังล่ะ นายอยากให้ชั้นทำให้ตัวนายร้องครางชื่อชั้นออกมาอีกหรือไง”

โคคิกระแอมไอเสียงดังขัดขึ้น จินก็รีบเหลือบมองไปที่หนุ่มนักแร๊บ “ชั้นหมายถึงหลังจากที่ชั้นหายดีแล้ว.....” หัวหน้าแก๊งรีบขยายความ

“คงใช่ล่ะน้า” โคคิพูดตอบ เขาไม่ได้เชื่อในคำพูดนั้นเลยสักนิด แต่เสียงที่ดังมาจากทางประตูห้องช่วยเข้ามาทำลายบรรยากาศอันน่าอึดอัดในห้องให้หายไปได้ในทันที จากนั้นไม่นานร่างของโคอิจิก็เดินเข้ามา

“ว่าไงทุกคน ชั้นคิดว่าพวกนายคงอยากจะหาอะไรทำสักหน่อย ชั้นก็เลยเอาของกินเล่นแล้วก็พวกเกมเพื่อทำให้เวลาของพวกนายผ่านไปเร็วหน่อย” โคอิจิร้องทัก

“เย้ๆ” จินร้องเป็นเพลงด้วยความดีอกดีใจ ก่อนจะหันเหความสนใจไปยังกองสิ่งของที่โคอิจิวางกระจายทั่วพื้น

“นี่นายเล่นลุกขึ้นยืนและเดินไปเดินมาแบบนี้จะดีหรือ” โคอิจิถามด้วยน้ำเสียงกังวลนิดๆ

“ไม่ดีเลยสักนิด” ทั้งห้าหนุ่มรีบตอบเป็นเสียงเดียวกัน

คนตัวเล็กรู้สึกได้ทันทีว่าสายตาของผู้คุมหนุ่มกำลังส่งตรงมาที่เขา ก่อนที่จะมองยังชุดที่เขาสวมใส่เป็นอันดับต่อไป อาจจะนึกสงสัยว่าทำไมร่างบางถึงสวมใส่ชุดนางพยาบาล แต่โชคดีที่ว่าโคอิจิไม่ได้ถามอะไรออกมา

“พวกนายหุบปากไปเลย มันตั้งสองอาทิตย์มาแล้วนะ ถ้านับรวมไอ้ตอนที่ชั้นนอนพักแล้วก็นอนพักฟื้นจากอาการโคม่าอย่างดีแล้วล่ะก็ ชั้นว่าชั้นสามารถที่จะเดินไปไหนมาไหนได้ตามที่ต้องการ อ่ะว่าแต่รุ่นพี่เอาอะไรมาให้ซึโยชิหรือเปล่าล่ะ” จินอดไม่ได้ที่จะแซวออกไป โคอิจิเหลือบมองอีกฝ่ายแว่บหนึ่ง ก่อนที่จะก้มหัวซ่อนแก้มที่แดงปลั่ง

“ไม่ ก็ต้องไม่สิ” โคอิจิตอบ “หมอนั่นไม่ได้ทำอะไรที่ควรจะได้ของพวกนี้” ผู้คุมหนุ่มเอ่ยขึ้น แล้วลุกขึ้นเดินออกจากห้องไป

“งั้นหรือ ขอบคุณมากนะ บาย รุ่นพี่โคอิจิซัง” จุนโนะโบกมือไล่หลังผู้คุมหนุ่มผู้ซึ่งเหมือนกลายมาเป็นรุ่นพี่ของพวกเขาจริงๆ ถึงแม้อีกฝ่ายจะไม่ได้อยู่ในแวดวงเดียวกับพวกเขาก็เถอะ

“รุ่นพี่เอาซูโดกุมาให้” จินทำหน้าบึ้งนิดๆเมื่อได้จัดการสำรวจตรวจตราข้าวของ “แล้วก็ควิซ”

“มีเกมเศรษฐีด้วย ใครอยากเล่นบ้าง” จุนโนะถามขึ้น ก่อนจะพบสายตาขรึมๆที่ส่งตรงมาจากเพื่อนๆ

“นี่ คาซึจัง มานี่หน่อยสิ” จินขยิบตาบอกให้ร่างบางเดินไปหา คาเมะลังเลนิดหน่อย ก่อนจะทำตามที่อีกฝ่ายบอก “นายอยากทำอะไรล่ะ”

“ชั้นอยากให้นายนอนลงให้สบายตัว” คาเมะตอบ จินก็ส่งยิ้มแบบสบายใจเฉิบมาให้

“ก็ได้ ถ้านายเรียกชั้นว่าจินอีกน่ะ” เมื่อจินตอบเสร็จ คาเมะก็ได้แต่จ้องอีกฝ่ายอยู่เพียงครู่ ซึ่งจินก็คิดว่ามันดูตื่นเต้นดี เพราะตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันมาคาเมะไม่ได้จ้องเขาแบบนี้มาตั้งนานแล้ว จะมีก็แต่ตอนก่อนหน้าที่เขาจะได้ตัวคาเมะแล้วนั่นแหล่ะ

“ได้โปรดเถอะนะ จิน กลับไปที่เตียงเถอะ” คาเมะยอมแพ้จึงได้พูดข้อร้องไป

“เมื่อนายขอชั้นขนาดนี้ ไม่ทำตามไม่ได้แล้วน้า” จินแสยะยิ้มนิดๆ แล้วปล่อยให้คนตัวเล็กช่วยพยุงไปที่เตียง

“อ่ะจิน อยู่กับคาเมะจังแล้วอย่าเตลิดไปล่ะ” โคคิพูดเตือน

“ก็ได้ ก็ได้” จินโบกมือไล่

“เล่นนี้ไปแทนแล้วกันนะจิน” ยูอิจิพูดต่อโคคิ พร้อมกับโยนหนังสือเล่มเล็กเข้าใส่หัวหน้าแก๊ง

“ซูโดกุเหรอ” จินร้องคราง ก่อนจะใช้มือหยิบหนังสือเล่มเล็กที่ถูกโยนใส่หน้าตัวเองออกมา “ชั้นก็หวังว่าจะมีทางอื่นที่จะทำให้ชั้นดีขึ้นหน่อย!”

สมาชิกที่เหลือในแก๊งต่างก็ถือโอกาสนี้พากันหลบออกไปจากห้องขัง ในขณะที่คาเมะยังคงหาท่วงท่าสบายให้จินได้นอนพิง

“นี่ อย่าเศร้าไปเลย” ร่างสูงพูดพร้อมกับช้อนคางขึ้นสบตากับเขา “นายทำยังไงก็ชนะชั้นไม่ได้หรอก แต่ชั้นก็ดีใจนะที่นายเป็นห่วงชั้น มันดูน่ารักมากเลยล่ะ นายนี่น่ารักจริงๆ”

คาเมะไม่ได้ตอบคำใด จินจึงใช้นิ้วไล้ไปตามเรียวปากบางนั่นอีกครั้ง

“ตอนนี้ก็ไม่ต้องห่วงชั้นมากหรอกนะ คนสวย” เขาจะบอกความจริงกับคาเมะ เมื่อได้รู้อย่างแน่นอนว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะหนีไปไหนอีกแล้ว

“นอกจากเป็นเด็กของเล่นของนายแล้ว ชั้นคงเป็นอย่างอื่นไม่ได้หรอก” ร่างบางตอบพลางลุกขึ้นยืน แล้วเดินลงไปนั่งพิงผนังที่อยู่ตรงข้าม

“ว้าว จู่ๆนายก็ยอมจำนนให้ชั้นเลยเหรอ” จินพูดแหย่

“หลังจากที่นายพูดขู่ชั้นแล้ว มันดูเหมือนว่าชั้นจะมีทางเลือกอื่นอีกไหมล่ะ” คาเมะตอกกลับ พร้อมยกเข่าชันขึ้นในท่านั่ง แต่ก็ต้องนึกเสียใจกับท่วงท่านี้เพราะกระโปรงที่ใส่นั้นสั้นเกินไป ร่างบางหน้ามุ่ยขึ้นมาทันที ก่อนจะรีบยกขาขึ้นซ้อนลำตัวแทนแล้ววางมือประสานกันที่หน้าอก

คาเมะดื้อดึงยิ่งนัก แต่จินดื้อมากกว่าอีก เขาจะต้องแสดงให้เพื่อนร่วมห้องตัวเล็กเห็นล่ะว่าตัวเขานั้นสามารถจะใช้เสน่ห์ต่างๆหลอกล่อคาเมะได้ก็แล้วกัน

“งั้นก็ได้ ว่าแต่ทำไมนายไม่เข้ามานอนกอดกับชั้นสักหน่อยล่ะ ชั้นสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรเลย....”

จินส่งสายตาแป๋วเหมือนตาลูกหมาบริสุทธิ์ใสซื่อมาให้เขาอีกแล้ว ไม่สิ มันแย่ยิ่งกว่านั้นอีก มันเป็นแววตาใสซื่อของจินนั่นเอง ปกติแล้วในทุกครั้งที่จินใช้อาวุธลับนี้กับร่างบางเมื่อไร จินก็มักจะได้ในสิ่งที่ต้องการอยู่เสมอ ถึงจะรู้ดีว่ายังไงตัวเขาก็จะยอมทำตามความต้องการของจินไม่ช้าก็เร็ว แต่คาเมะก็เลือกที่จะทอดเวลาไปสักหน่อยก็ยังดี

“ชั้นว่า ชั้นนั่งตรงนี้ดีกว่า ชั้นไม่อยากจะกวนนาย” ร่างบางตอบ จินก็ต้องยอมรับในใจว่า ..คาเมะเองคงไม่อยากจะลองเล่นบททดสอบที่ว่าจินจะสามารถควบคุมตัวได้ดีขนาดไหนถ้าพวกเขาได้นอนกกกอดกันยังงั้นแน่ ร่างสูงยังรู้อีกว่าในตอนนี้คาเมะคงไม่มีอารมณ์อยากจะมานอนกอดกันเล่นอีกด้วย

“ฮึ” จินเปิดหนังสือเล่มเล็กที่อยู่ตรงหน้าด้วยอาการฉุนเฉียว

เมื่อมีความสุข...วันทั้งวันก็ดูจะผ่านไปอย่างรวดเร็วได้

“บ้าเอ๊ย ทำไมชั้นเล่นแล้วได้เลขหกสองตัวอยู่แถวเดียวกันแหล่ะเนี่ย!” ในระยะเวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้จินเอาแต่บ่นงึมงำไม่ยอมหยุด ร่างสูงเขวี้ยงดินสอให้มันกลิ้งไปหล่นที่เตียง ตามด้วยการโบกหนังสือเล่มเล็กไปมากลางอากาศ คาเมะนึกสรุปเอาว่านั่นคงเป็นวิธีช่วยลดอารมณ์หงุดหงิดของจินนั่นเอง

ร่างบางค่อยๆฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหาจิน หัวหน้าแก๊งนั่งสบถบ่นโน่นนี่อยู่ทั้งวัน ดูเหมือนจะเล่นไอ้เกมซูโดกุจนมันมั่วไปหมด แถมยังแก้ไม่ได้เลยสักเกมเดียว

“ให้ชั้นดูสิ” ร่างบางพูดเสนอ

“ไม่ล่ะ ชั้นจะแก้อันนี้ด้วยตัวเอง” อีกฝ่ายตอบออกมาอย่างดื้อดึงแล้วรีบคว้าแท่งดินสอไว้กับมือ ก่อนจะนั่งจ้องหนังสือเกมนั้นอย่างตั้งใจ

คาเมะพยักหน้านิดๆ แล้วเดินถอยกลับไปที่เดิม

“เกมนี้มันงี่เง่าจริงๆ...” จินบ่นพึมพำ

“แต่นายก็นั่งเล่นเกมนี้อยู่ทั้งวัน ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่นเลยนี่” คาเมะพูดพลางทรุดตัวลงนั่งที่เดิม

"มันเป็นเกมที่งี่เง่า แต่ก็ทำให้ติดนี่" จินคำรามลั่น ก่อนจะซุกหน้าลงไปยังหนังสือเกมอีกครั้ง

สิบนาทีต่อมา...แท่งดินสอกลับลอยลอดซี่ลูกกรงออกไปด้านนอก

“ชั้นยอมแพ้~” ตามด้วยเสียงถอนหายใจออกมาอย่างหนักหน่วงจากบนเตียง คาเมะเดินไปหยิบดินสอที่ถูกทิ้งลงบนพื้นขึ้นมา จินเขวี้ยงได้ดีทีเดียว อีกฝ่ายตั้งใจเขวี้ยงไม่ให้โดนผ้าสักหลาดที่ใช้ปิดซี่ลูกกรง แต่ตั้งใจเขวี้ยงดินสอให้มันลอยลอดซี่ลูกกรงออกไป คาเมะนึกสังสัยว่านั่นอาจจะป็นสัญชาติญาณของจินมากกว่าที่จะเป็นการทำไปอย่างไตร่ตรอง

ร่างบางค่อยๆเดินกลับไปหาคนที่กำลังนอนท้อแท้อยู่บนเตียง

“มันคงไม่ยากขนาดนั้นหรอก ให้ชั้นช่วยแล้วกัน” ร่างบางร้องบอกอีกครั้ง ในครั้งนี้จินก็มองกลับมาที่คาเมะ ร่างบางดึงชายกระโปรงขึ้นเพียงเล็กน้อย ก่อนที่จะนั่งลงเคียงข้างร่างใหญ่ที่กำลังนอนแผ่หลา

“เอาล่ะ ให้เวลาชั้นสิบวินาทีแล้วกัน...” คาเมะพูดขึ้น พยายามเพ่งสายตามองไปที่หนังสือเกม แทนการมองเพ่งไปยังมือของจินที่วางอยู่บนตักของเขา ร่างสูงกำลังใช้นิ้วพันเล่นกับชายกระโปรงของเขาไปด้วย หลายนาทีต่อมา จินก็เริ่มจะหมดความอดทน

“ว่าไงล่ะ” ร่างสูงถาม คาเมะก็เหลือบมองอีกฝ่ายเพียงแว่บเดียว

“อืม ชั้นว่านายทำผิดตรง...เอ่อ แค่บางส่วนน่ะ” คาเมะพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ช้ำใจคนฟังน้อยที่สุด “เห็นไหมว่านายมีเลขหกอยู่สามตัวตรงนี้ แล้วก็เลขสี่สองตัว นายขาดเลขเก้าไป”

“อะไรนะ” จินร้องเสียงแหลม ก่อนจะโน้มไปมองที่สมุดเกม “ชั้นเพิ่งจะเอาไอ้เลขหกบ้านี้ออกไป!”

“นายอาจจะเผลอใส่เพิ่มไปอีกสามตัวไง” คาเมะบอก “เอางี้ไหม ...ลบออกให้หมด แล้วค่อยเริ่มใหม่” ร่างบางพูดแนะ ได้แต่หวังว่าจินจะไม่คิดไปว่าเกมซูโดกุในตอนนี้ดูยากเกินจะแก้ไขอะไรทั้งสิ้น

“นายคิดว่าชั้นห่วยใช่มั้ยล่ะ” ร่างสูงถามขึ้น คาเมะได้แต่พยักหน้ารับอย่างลังเลนิดๆ แล้วเริ่มลงมือลบทุกอย่างที่เขียนลงในนั้น

“ชั้นว่ามันจะง่ายกว่ามั้ยถ้าเราเริ่มเล่นใหม่ไปเลย ดีกว่ามานั่งคิดว่าทำผิดตรงไหน ว่าแต่นาย..เอ่อ.. ไม่คิดจะเริ่มเล่นตรงที่มันง่ายๆก่อนหรือ แล้วค่อยเลื่อนขั้นไปเล่นไอ้ตรงที่มันยากขึ้นน่ะ” ร่างบางถาม ออกจะไม่เข้าอยู่นิดๆ ในเมื่อจินไม่เคยเล่นเกมซูโดกุมาก่อนเลยในชีวิต ....แล้วทำไมถึงดึงดันที่จะกระโดดไปเล่นตรงหน้าสุดท้ายของสมุดเกมที่เป็นส่วนที่ยากที่สุด ..

อีกฝ่ายเหลือบมองมาเป็นคำตอบ

คาเมะกระแอมไอนิดๆ “นายรู้เปล่าว่า อย่างน้อยชั้นก็ชื่นชมนายตรงที่นายกล้าทำอะไรที่มันท้าทาย”

“คงมีนายคนเดียวล่ะมั้ง” จินพึมพำตอบ

“...แต่นายไม่ยอมให้อะไรมาหยุดนายได้” คาเมะพูดขึ้น พยายามจะหาคำพูดอะไรบางอย่างที่ฟังดูเข้าทีมาตอบ “ชั้นแน่ใจเลยว่า พวก TTUN น่ะไม่ได้ถือโทษโกรธนายเรื่องที่พาพวกเขามาอยู่ในนี้แน่”

“อย่าเพิ่งแน่ใจไปก่อนเลย พอเราได้ออกไปจากนี่แล้ว พวกนั้นอาจจะให้ชั้นไปปล้นอะไรที่มันดูงี่เง่าปัญญาอ่อน อย่างไปปล้นพวกร้านชำก็ได้ ว่าแต่...ตอนนี้ชั้นชักกระหายอะไรอย่างอื่นแล้วสิ...” จินบอก ก่อนที่จะโน้มร่างบอบบางให้พลิกกลับมานอนอยู่ใต้ร่าง

“จิน อย่าสิ นายเจ็บอยู่นะ” คาเมะพยายามจะห้าม แต่ก็ถูกทำให้เงียบเสียงลงด้วยจูบวาบหวาน แขนข้างที่แข็งแรงของจินเลื่อนไล้ลงไปยังเอวบางคอด ส่วนมือข้างที่เจ็บก็ถูกวางแนบบนอกของคนตัวเล็ก ทิ้งน้ำหนักลงเป็นการป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายเคลื่อนไหวไปไหน

“ดูนายจะสงบลงมากนะ เด็กดี...” จินพูดพึมพำ เมื่อได้ผละออกจากกลีบปากบางเพียงชั่วครู่ ก่อนจะพยายามฝืนความคิดที่ไม่ดีทั้งหลายแหล่ให้กลับลงไปในหัวเช่นเดิม ความคิดที่เหมือนจะบอกว่าคาเมะเริ่มทำตัวดีกับเขาก็เพราะอีกฝ่ายเริ่มจะจมลงไปกับบทเด็กของเล่นอีกครั้งนั่นเอง

“ชั้นก็ยังคิดว่ามันคงไม่มีอะไรดีถ้านายจะเก็บชั้นไว้ในนี้” คาเมะตอบ

“อีกแค่หนึ่งเดือนมันจะทำให้เกิดเรื่องเลวร้ายอะไรได้แค่ไหน?” ร่างสูงพูดชี้แจง คาเมะมองตอบอีกฝ่ายเพราะไม่เข้าใจว่าทำไมจินถึงไม่คิดได้ซะทีว่าเขาเป็นคนที่นำเคราะห์ร้ายมาให้ แล้วในไม่ช้ามันจะต้องมีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

“นายประเมินทักษะด้านการเอาตัวไปก่อเรื่องของชั้นต่ำไปแล้ว”

จินโน้มตัวลงเพื่อประทับจูบลงบนเรียวปากบางอย่างช้าๆ ไม่แน่ใจว่าคาเมะพยายามจะดึงตัวออกห่างหรือจะทำตัวดื้อดึงกันแน่

“จิน...” เมื่อกลีบปากบางได้รับอิสระแม้เพียงครู่ ร่างบางก็รีบครางตอบในระหว่างจูบนั้น “นายก็รู้ว่าพวกเพื่อนในแก๊งนายบอกว่ายังไง นายควรจะทำตัวให้สบายๆ ไม่งั้นเขาจะส่งตัวนายกลับไปที่ห้องพยาบาลอีก”

“เราไม่ต้องบอกพวกนั้นทุกอย่างก็ได้นี่...” ในตอนนี้ จินพยายามเลื่อนลงไปจูบที่คอเนียนระหงของคนตัวเล็กสักครั้งสองครั้งได้

“ชั้นพนันได้เลยว่าพวกเขาต้องนึกสงสัยแน่ถ้าเห็นเราสองคนเดินขากระเผลกน่ะ” ร่างบางยังค้าน แต่ก็ต้องนึกแปลกใจที่การค้านนั้นดูจะให้ผลตรงข้ามกับจิน เพราะอีกฝ่ายเล่นเม้มลงบนส่วนที่ไวต่อสัมผัสบนซอกคอขาวนั้น ทำให้คนตัวเล็กตัวสั่นไหวระริก

“แต่ชั้นนอนอยู่บนเตียง ไม่ได้ทำอะไรมาตั้งหลายอาทิตย์แล้ว” ร่างสูงเป่าลมใส่หูร่างบาง ก่อนจะขบเม้มลงยังใบหูนั้นเป็นลำดับต่อไป “แล้วก่อนหน้านั้นชั้นมีเพื่อนร่วมห้องที่ไม่น่าสนใจเท่านาย”

“รออีกไม่กี่วันไม่ได้เหรอ” ร่างบางบอกออกมา จินก็ทิ้งหัวลงแนบที่ไหล่บาง “ชั้นไม่อยากให้นายต้องเจ็บอีก” คาเมะพูดเสริม เหมือนเป็นคำอธิบาย จินจึงยกศีรษะตัวเองขึ้นมาเพื่อสบตาอีกครั้ง

“นายก็รู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของนายใช่ไหม” อีกฝ่ายถามกลับด้วยทีท่าจริงจังจนคาเมะต้องเป็นฝ่ายผงะ “ไม่มีใครโทษนายนะ”

“นายพูดผิดแล้วล่ะ” คาเมะตอบพร้อมด้วยรอยยิ้มนิดๆ ที่ดูคล้ายรอยยิ้มเศร้าสร้อยมากกว่าจะเป็นรอยยิ้มแบบจริงใจ “หลายคนคิดแบบนั้น”

“พวกเด็กหน้าสวยขี้อิจฉากับจิมมี่ แม็กกี้ไม่นับรวมสิ ถ้าไม่ใช่เพราะพวกนักโทษบางกลุ่มก่อเรื่องล่ะก็ ตอนนั้นเราก็อาจจะกำลังเดินกลับห้องหลังจากที่กินข้าวเที่ยงอิ่มแล้วเหมือนทุกๆวัน ไม่ใช่พยายามจะมาช่วยกันแก้เรื่องอะไรทั้งนั้น ในกรณีนั้น นายก็คงไม่ไปยืนอยู่นอกฝั่งเหนือ หรือยืนอยู่ตรงราวระเบียงนั่นเลย” จินพูดขึ้น ออกจะรู้สึกภูมิอกภูมิใจกับหลักเหตุผลของตัวเองอยู่บ้าง “นายคงจะนึกโทษตัวเองในสิ่งที่เกิดกับนักโทษทุกๆคนสินะ”

คาเมะเปลี่ยนท่วงท่าอย่างอึดอัดใต้ร่างจิน “ก็เอ่อ ชั้นนึกสงสัยว่าถ้าชั้นไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องพวกนั้น ผลมันจะเป็นยังไง...บางทีแผนของรุ่นพี่อาจจะสำเร็จ พวกเขาก็อาจจะหนีไปได้โดยที่ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ”

“หยุดอยู่ตรงนั้นแหล่ะ” จินพูดขึ้นพลางวางมือประกบเรียวปากบาง “ชั้นรู้ดี นายไม่ได้มีส่วนเกี่ยวอะไรกับเรื่องยุ่งพวกนั้นเลยสักนิด นายก็เป็นเหยื่อคนหนึ่งเหมือนกับคนอื่นๆนั่นแหล่ะ เหตุโกลาหลนั้นมันป็นผลที่เกิดจากการต่อสู้ในแก๊ง...สามหรือสี่แก๊งนี่แหล่ะ ....ถ้านับรวมพวกนิวส์ด้วยแล้ว ..พวกที่มาจากแวดวงเราน่ะเป็นที่น่าเกรงขามอยู่ทุกๆหัวถนนในกรุงโตเกียวอยู่แล้ว แล้วยิ่งพวกเดอร์ ออน เกรยร์ด้วยแล้วยิ่งบ้ากันไปใหญ่ แล้วเรื่องที่ว่ารุ่นพี่ใช้นายเป็นหนทางในการหลบหนีนั่นน่ะ ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไงมันก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับนายเลยสักนิด”

คาเมะไม่ได้ตอบ อาจเพราะนิ้วของจินยังคงประกบอยู่ที่กลีบปากบางก็เป็นได้

“อีกอย่าง ชั้นแค่ไม่อยากให้นายเป็นหนึ่งในพวกที่กล่าวโทษว่าตัวนายเป็นต้นเหตุเรื่องทั้งหมดอยู่ เข้าใจไหม?” จินพูดเสริม ก่อนจะย้ายนิ้วข้างนั้นออกไป แล้วใช้มือข้างที่ไม่บาดเจ็บลูบไล้ยังกลุ่มเส้นผมสีทองนุ่มนั้นแทน

ร่างบางเปิดยิ้มกว้างเพียงนิด พลางหยิบเกมซูโดกุที่หล่นอยู่ระหว่างร่างของพวกเขาขึ้นมา “อยากจะลองด้วยกันอีกไหม”

จินยิ้มตอบแบบเดียวกัน “มาเล่นด้วยกันนะ”

~*~*~*~

“อ่ะ อย่าใส่ตรงนั้นสิ มันไม่ใช่ตรงนั้น” เสียงของร่างบางดังแว่วมาถึงนอกห้องขัง เมื่อ TTUN พากันเข้ามาสอดส่อง พวกเขาก็รู้ดีว่ามันคงไม่ใช่ความคิดที่ดีนักที่จะปล่อยคาเมะให้อยู่ในความเมตตาของจิน แต่ตอนนี้ดูจะมีสิ่งอื่นที่สำคัญกว่าเรื่องที่จะมานึกห่วงเรื่องนั้นแล้ว

“นายจะรู้ได้ไงถ้าไม่ลอง...” จินตอบ

“จิน อย่าสิ มันใส่ลงไปตรงนั้นไม่ได้” คาเมะพยายามจะพูดยกเหตุผลเข้าใส่ จินได้แต่ทำเสียงฮึดฮัดเมื่อได้ยิน

“งั้น ตรงนี้ล่ะ”

“ไม่ได้”

“งั้นตรงนี้ล่ะ”

“ชั้นเริ่มจะเชื่อแล้วว่านายทำก่อนพูดจริงๆเนี่ย”

“นายมานอนแผ่อยู่อย่างนี้ ใครมันจะไปคิดอะไรออกล่ะ”

“นายเป็นคนดึงตัวชั้นมานอนอย่างนี้นะ” คาเมะพูดค้าน แต่ก็ถูกขัดด้วยจูบหวาน

“นายนอกเรื่องแล้ว” คนตัวเล็กพูดขึ้นหลังจากเงียบเสียงไปครู่หนึ่ง แล้วดูเหมือนจะถูกอีกจูบหนึ่งเข้ามาขวางเสียก่อน

“ตั้งใจกับงานที่อยู่ในมือสิ” คาเมะพูดขึ้น แล้วเพียงไม่นานพวกในแก๊งก็ได้ยินเสียงครางแว่วหวานของคนตัวเล็กลอยมา

จินหัวเราะคิกคัก “ห๊ะ อะไรนะ นายนั่นแหล่ะงานในมือชั้นน่ะ”

ไม่มีเสียงตอบจากคาเมะ แต่คนตัวเล็กได้เปล่งเสียงน่าสนใจออกมา จากนั้นเหมือนเสียงอะไรบางอย่างได้ถูกผลักออก มันฟังดูคล้ายเสียงอะไรสักอย่างกำลังหกรดลงมา

“อ่ะ ไม่นะ” คาเมะครางออกมาอีกครั้ง แต่น้ำเสียงดูจะแตกต่างจากครั้งที่แล้ว

“โอ๊ะ โอ ชั้นทำอะไรไปเนี่ย เปียกหมดแล้ว แต่ก็ยังสนุกได้น้า ตราบที่เรา-“

“จิน”

“งั้นเราต้องหาอะไรอย่างอื่นทำแล้วแหล่ะ”

“ปล่อยให้มันแห้งดีเปล่า แล้วค่อยเริ่มเล่นตรงง่ายๆแทน ชั้นจะเอาไปตากนะ...”

“นี่ คาซึจัง ชั้นสัญญาน้า ว่าจะไม่ทำเกินเลยหรอก”

“ไม่ทำเกินเลยบ้านเตี่ยชั้นนี่ ถ้าหมอนั่นเครื่องติดเมื่อไหร่ล่ะก็ คาเมะจังไม่รอดแน่” โคคิพูดพึมพำ ก่อนจะสาวเท้าตรงเข้าไปในห้องอีก

“ดูเหมือนจะคืนดีกันได้เร็วแฮ่ะ” ยูอิจิพูดพลางเดินตามแฟนหนุ่มเข้าไป

“รีบเข้าไปก่อนที่จินจะโชคดีกันเถอะเรา” หนุ่มนักแร๊บพูดเพิ่มเติม จากนั้นทั้งเขาและยูอิจิก็เดินดุ่มเข้าไปในห้องขังพร้อมจุนโนะและอุเอดะที่ตามเข้ามาไม่ห่าง

“เอาล่ะๆ พอได้ๆ แยกกันได้แล้ว” คู่รักทานากะประกาศก้องพร้อมกันสองคนเมื่อทั้งสี่หนุ่มได้แข่งกันเดินมาที่ห้องขัง ด้านจินนั้นออกอาการผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด เพราะกำลังได้นอนเอกเขนกอยู่บนเตียง พร้อมด้วยคาเมะที่กลับมานอนอยู่ใต้ร่างสูง ใบหน้าหวานฝังอยู่กับหนังสือเล่มเล็ก

“โอ๊ะ เอาน่า ไม่เห็นยุติธรรมเลยว่ะ ชั้นจะหยอกๆเล่นๆหน่อยไม่ได้หรือไงกัน ครั้งนี้ชั้นไม่ได้จะชวนคาเมะมาเล่นจ้ำจี้สักหน่อย!” จินบ่นงุ้งงิ้งปกป้องตัว

“พวกนาย...สองคนทำอะไรกันน่ะ” จุนโนะถามขึ้น เมื่อเห็นจินหยิบหนังสือเกมเล่มที่คาเมะกำลังดูอยู่ขึ้นมา

“แก้เกมซูโดกุ ก็ไอ้อันที่รุ่นพี่โคอิจิเอามาให้พร้อมกับของอื่นๆไง ไอ้ที่นายโยนมันมาใส่หน้าชั้นน่ะ จำไม่ได้หรือไง?!” จินตอบ

“แล้วทำไมมันเปียกล่ะ” ยูอิจิถามต่อ

“จินทำเป๊ปซี่หกใส่ตอนที่กำลังจะเข้ามาหาชั-“ ร่างบางพูดเริ่ม แต่จู่ๆก็ถูกจินเอามือปิดปากบางไว้ บางครั้งคาเมะก็นึกสงสัยตัวเองเหมือนกันว่าตัวเขานั้นซื่อเกินไปหรือเปล่า

เมื่อมือข้างนั้นย้ายออกไปแล้ว คาเมะก็กระแอมไอนิดๆ “ชั้นหมายถึงว่า จินโมโหก็เลยเอาเป๊ปซี่ไปราดมันซะเลย”

อุเอดะเอามือขึ้นนวดขมับ จากสีหน้าของคนทั้งแก๊งที่ไม่รวมสีหน้าของหัวหน้าแก๊งเข้าไปล่ะก็ ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหลายแทบอยากจะเอาหน้าถลาลงไปซุกลงกับพื้นมันซะตอนนี้เลย

“นี่พวกนาย คาซึจังยกโทษให้ชั้นแล้วน้า” จินป่าวประกาศด้วยความดีอกดีใจ คาเมะก็ส่งสายตาที่ไม่ใช่สายตารักใคร่สุดสวาทมาให้จากใต้ร่าง

“เออ เห็นแล้วล่ะ” อุเอดะพูดพลางถอนหายใจ มือยังคงบีบเคล้นไล่อาการปวดหัวหนึบๆที่เริ่มจะก่อตัวขึ้น

“ชั้นจะเอานี่ไปตากก่อนแล้วกัน” คาเมะพูดแล้วเร้นตัวออกจากใต้ร่างจิน ก่อนจะเดินเข้าไปให้ห้องน้ำเล็กๆของพวกเขา

เมื่อคาเมะกำลังยุ่งอยู่ที่อีกฟากของห้องขัง โคคิรีบทรุดลงนั่งข้างๆเตียงล่าง

“จิน” หนุ่มนักแร๊บเรียกพลางดึงไม้ดึงมือหัวหน้าแก๊ง จินเองก็ดูไม่เต็มใจที่จะผละสายตาออกห่างจากคาเมะเลยสักนิด “ชั้นไม่อยากจะบอกนายเรื่องนี้ต่อหน้าคาเมะจังนักหรอก ยิ่งตอนนี้นายกำลังใช้เรื่องนี้เพื่อหยุดคาเมะไม่ให้จากไปไหน-แต่”

“ชั้นรู้แล้ว” จินพูดขัดขึ้น “ชั้นพอจะเดาได้”

“เราไม่รู้ว่าการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี้มีผลต่อคุกนี้หรือคนในคุกมากแค่ไหน ถ้าประตูกรงบานสุดท้ายได้เปิดออกแล้วตอนนั้นเราก็สามารถที่จะไปไหนมาได้อิสระเช่นเคย แต่เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่ายังมีใครบ้างที่อยู่ข้างเรา” โคคิพึมพำบอก “ยิ่งในตอนที่นายอาการแย่แบบนี้ พวกแก๊งอื่นอาจจะเล่นอะไรบางอย่าง”

“ดูเหมือนเรามีงานต้องทำเยอะเลยสิเนี่ย” จินถอนหายใจ

“อีกแค่หนึ่งเดือนเราก็จะถูกปล่อยตัวแล้ว” โคคิพูดเตือนหัวหน้าแก๊ง “ถ้าเราสามารถควบคุมทุกอย่างเอาไว้ได้ดี เราก็อาจจะไม่ต้องทำอะไรเลยก็ได้ ตอนนี้ให้สนแต่เรื่องอาการของนายแล้วกัน”

“คอยสอดส่องดูด้วยล่ะ” หัวหน้าแก๊งพูดแนะโคคิก็พยักหน้ารับ

“ได้”

“แล้วก็อย่าบอกคาเมะ” จินพูดเสริม “เราไม่รู้ว่าคาเมะจะทำตัวยังไงถ้ารู้ เขาอาจจะเริ่มทำอะไรบางอย่างที่เราคาดไม่ถึง แล้วหนีจากเราไปในตอนที่เราไม่ได้เฝ้าดู มันคงจะดีกว่าถ้าคาเมะคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม

“เข้าใจแล้ว” โคคิขยิบตารับทราบ ก่อนจะลุกขึ้นยืนจากเตียงเมื่อเห็นว่าคาเมะเสร็จจากการตากหนังสือ “แล้วก็ ชั้นได้ยินมาจากพวกผู้คุมนะว่าพวกเขาจะเปิดประตูฝั่งในอีกไม่กี่วัน”

“จริงหรือ” จินยิ้มร่าเมื่อคาเมะมานั่งเคียงข้างอยู่เช่นเดิม “ในที่สุดชั้นก็จะได้อาบน้ำจริงๆแล้ว”

“ว่าแต่นี่มันก็ดึกแล้ว เจอกันตอนเช้านะ” โคคิพูดพลางเดินนำยูอิจิออกไปจากห้อง

“ถ้าได้เรื่องอะไรคืบหน้า..พวกชั้นจะบอกนายแล้วกัน” จุนโนะร้องบอก อุเอดะก็ถอนหายใจพร้อมกับดึงแขนเพื่อลากแฟนหนุ่มผู้มีรอยยิ้มสดใสออกจากห้องไป

คนตัวเล็กมองตามสี่หนุ่มไปด้วยความงงงวย

“วันนี้ไม่เห็นพวกเขามากินข้าวเที่ยงและข้าวเย็นกับเราเลย” ร่างบางถาม เริ่มจัดการเก็บกวาดหนังสือและดินสอเพื่อให้เตียงมีที่ว่างสำหรับหลับนอน

“อืม พวกนั้นก็คงอยากให้เราได้อยู่กันตามลำพังมั้ง~” จินตอบขณะเดียวกับที่คาเมะจัดการวางข้าวของทั้งหมดเป็นกองเรียบร้อยบนพื้นใต้หิ้ง คนตัวเล็กหันกลับมาหาจินที่กำลังนอนแผ่อยู่บนเตียง ร่างสูงเฝ้ามองดูเขาด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้ว จินไม่เคยจะยอมแพ้เลยจริงๆ

คาเมะปรับเปลี่ยนท่าทีอย่างอึดอัด “งั้นก็ เอ่อ...ทำไมนายถึงอยากให้ชั้นแต่งชุดนี้ล่ะฮึ” คาเมะถามขึ้น อยากจะเปลี่ยนหัวข้อที่มันจะเริ่มจะเขยิบเข้าไปใกล้เรื่องนั้นทุกที แต่ว่า...จริงๆแล้วตัวเขาเองก็อยากรู้เรื่องที่กำลังถามนี้อยู่เหมือนกัน เป็นจังหวะดีที่จะถามออกไปเสียเลย “ชั้นไม่ใช่ผู้หญิง แล้วถึงจะให้ชั้นใส่ชุดผู้หญิงอีกเป็นร้อยๆชุด ชั้นก็ไม่คิดที่จะแปลงเพศด้วย...”

“ชั้นไม่อยากให้นายเป็นผู้หญิงสักหน่อย” จินหัวเราะคิกคักมาจากเตียงล่าง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน

“แล้วทำไมต้องให้ชั้นใส่ชุดผู้หญิงด้วยล่ะ” คาเมะถาม ในตอนนี้เขาเริ่มจะไม่เข้าใจหลักเหตุผลที่อยู่เบื้องหลังความคิดนี้ของจินแล้วล่ะ

“ชั้นว่า ชั้นคงจะชอบอะไรเหมือนๆกับตุ๊ตี้มั้ง” ร่างสูงยักไหล่ “ชั้นก็แค่อยากจะดูว่านายใส่แล้วจะเป็นยังไง เพราะนายน่ะสวยเกินกว่าพวกชุดที่เขาโยนใส่แขนเรามาตั้งแต่วินาทีแรกที่เราถูกต้องโทษ” จินพูดพลางลุกขึ้นยืน ค่อยๆเดินกระเผลกไปหาคาเมะที่ยืนอยู่ไม่ไกล “อีกอย่างนะ...ชุดกระโปรงก็มีข้อดีนะ....”

“แบบไหนล่ะ” คาเมะกลัวเล็กน้อยที่จะถามออกมา ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าทำให้คาเมะต้องเอนตัวกลับไปแนบกับหิ้งใส่ของ

“แบบนี้ไง” จินตอบพร้อมกับใช้มือลูบจากช่วงเข่าไล้ขึ้นไปถึงสะโพกผายใต้ร่มผ้า

คาเมะส่งเสียงอืมอ๊าในลำคอ ต่อเมื่อมีอะไรบางอย่างทำให้คนตัวเล็กฉุกคิดได้ มือหรือ? มีมือสองมือกำลังเล้าโลมเขาอยู่

“ผ้าพันแผลที่พันมือขวานายหายไปไหน” ร่างบางถามตะกุกตะกัก จินก็เลื่อนมือออกมาจากตำแหน่งที่วาง แล้วยื่นมือข้างนั้นให้คาเมะดู มือข้างที่น่าจะมีผ้าพันเอาไว้ตอนนี้กลับว่างเปล่าไม่มีอะไรเลย

“ชั้นเอามันออกเอง ตอนนี้มือชั้นดีขึ้นมากแล้วล่ะ” จินตอบ

“ห๊ะ งั้นก็เยี่ยมไปเลย-“ คาเมะเริ่มด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ แต่แล้วก็หยุดปุ๊ปปั๊ป “เดี๋ยวนะ มือนายหายดีตั้งแต่ตอนไหน”

“ก็หลายวันแล้ว...น่าจะอาทิตย์หนึ่งได้” จินสารภาพออกมา

“อคานิชิ จิน!” คาเมะเปล่งเสียงเรียก “นี่นายแกล้งทำมาตลอดหรือ? ชั้นป้อนข้าวนายทุกวัน แทบจะเรียกได้ว่าเป็นมือขวาของนายเลยก็ว่าได้ แต่นายกลับไม่ยอมบอกชั้นว่ามือนายหายดีแล้ว!?”

“แถมชั้นยังได้ความสงสารจากนายนิดๆด้วย”

คาเมะดูเหมือนใกล้ที่จะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ ซึ่งก็ดูจะผิดวิสัยไปหน่อย เพราะปกติแล้วจินมักจะเป็นคนทำท่าทีแบบนี้มากกว่า “ชั้นจะไปเตียง”

“ห๊ะ-?” จินถามพลางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง “ไม่อีกแล้วนะ ชั้นบอกนายแล้วไงว่าชั้นนอนผ่านไอ้ช่วงร้ายๆนั้นมาแล้ว”

“จะนอนแล้ว!” คาเมะเสริมเข้าไป ทำเฉยกับคำอธิบายของอีกฝ่าย แล้วนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายในคืนนี้ที่จินได้เห็นชุดกระโปรงสั้นจุ๊ดจู๋นั่น...คาเมะคงไม่กล้าบอกปัดแน่... ถ้าร่างบางยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กของเล่นของเขาอยู่ ..งั้นนี่ก็หมายความว่าคาเมะไม่ใช่แค่เด็กของเล่นธรรมดาๆสำหรับเขาน่ะเอง ...แบบนี้ก็ถือได้ว่าก้าวหน้าได้แล้วสินะเนี่ย

Continue chapter 37

♥ กลับมาต่อแล้วนะค้าาาา
ห่างหายไปนาน แต่ตอนนี้ก็กลับมาปั่นๆเหมือนเดิมแล้วจ้า ขอบคุณคนอ่านที่ยังแวะเวียนมาถามไถ่อยู่นะคร้าา
กำลังปั่นตอนต่อไปอยู่ ยังไงก็ฝากด้วยนะค้า

In His care 35

2009-01-02T00:16:40Z

Title: In his Care
Author:blue_orbs
Translated and wrote in Thai by daniellove& windzephyr
Pairing: Akame
Rating: NC-17
Disclaimer:The STORY belongs to blue_orbs darling
Summary: For this chapter N/A

Thanks รียา อารียา reeya_areeya to be my lovely
beta ,how could I survive without YOU *kisses*
Special thanks to ก้อย jk_no_koi

Chapter 35

“คาเมะจัง” เสียงของยูอิจิดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งไม่ไกลมากนัก “คาเมะ~” เสียงนั้นร้องเรียกขึ้นมาอีกครั้ง คาเมะจึงได้เปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ

“สวัสดีตอนเช้า” จุนโนะร้องทักขึ้นด้วยรอยยิ้มที่สดใส ดูเหมือนว่าจะสดใสมากยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ภาพรอยยิ้มของอีกฝ่ายเป็นสิ่งแรกที่ร่างบางได้เห็นในเช้าของวันนี้ ซึ่งมันก็ดูจะให้ความรู้สึกแปลกๆไปบ้าง เพราะตลอดช่วงระยะเวลาเกือบสองปีที่ผ่านมานี้ เขาเคยชินกับการตื่นลืมตาขึ้นมาแล้วเห็นจินเป็นคนแรก

“สวัสดีตอนเช้า” คาเมะตอบรับด้วยท่าทีสุภาพอ่อนน้อม ถึงแม้จะยังรู้สึกเหนื่อยล้ามากเหลือเกิน ร่างบางไม่อยากจะตื่นลืมตาขึ้นมาเลยสักนิด เขาไม่เห็นความสำคัญกับการที่ต้องตื่นขึ้นมาเลยด้วยซ้ำ เขาน่าจะยังนอนหลับอยู่อย่างนั้น เหมือนที่จินเป็นอยู่ในตอนนี้

“เอาน่า รวบรวมกำลังหน่อย” โคคิที่ยืนอยู่เยื้องๆร้องบอกออกมา คนตัวเล็กก็ผุดลุกขึ้นนั่งอย่างว่าง่าย ก่อนจะยกมือขึ้นขยี้เปลือกตาที่ปิดสนิทอยู่ไปมา

“ตอนนี้นายอาจจะอยากตื่นแล้วนะ...” ยูอิจิพูดพร้อมรอยยิ้มที่ฉาบอยู่ทั่วใบหน้า ทำไมจู่ๆทุกคนในแก๊งถึงได้ดูอารมณ์ดีกันนักล่ะ? ถึงทั้งสี่หนุ่มจะพยายามช่วยกันผ่อนคลายบรรยากาศให้ลดความตึงเครียดลงมาอยู่เสมอ แต่วันนี้ช่างเหมือนกับว่าพวกเขาต่างก็อารมณ์ดีได้อย่างน่าฉงนจริงๆ “เรากำลังจะพากันไปหาจินแล้วนะ”

คาเมะทิ้งหัวกลับลงไปดังเดิม กลุ่มปอยผมยุ่งๆก็เริ่มปรกลงมาปิดหน้าปิดตา ร่างบางเอ่ยปากที่จะค้านออกมาว่าเขาไม่อยากจะไป ต่อเมื่อได้สังเกตเห็นผู้คุมสองนายที่ยืนอยู่นอกห้องขัง

“โอ๊ะ แล้วก็อีกอย่างนะ จินฟื้นแล้ว.....” อุเอดะพูดเสริมขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาของคนตัวเล็กก็เบิกกว้างขึ้นโดยทันใด ร่างบางรีบร้อนปีนลงมาจากเตียงชั้นบนจนแทบจะเซถลาล้มไปกับพื้น ก่อนจะรีบพุ่งกระโจนเข้าไปสวมใส่รองเท้าอย่างรวดเร็ว

“หมอนี่ก็ไปด้วยเหรอ?” ผู้คุมนายหนึ่งถามขึ้นมา พลางพยักหน้าไปหาคาเมะ

“ก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ แต่มันจะไม่เร็วไปหน่อยเหรอที่จะพาหมอนี่ไปเริ่มทำงานให้กับอคานิชิน่ะ? ชั้นหมายถึงว่า อคานิชิก็เพิ่งจะฟื้นขึ้นมานี่น่า!” ผู้คุมอีกนายพูดแหย่ทำเป็นเรื่องโจ๊กสองแง่สองง่าม โคคิผลักตัวเดินผ่านพวกผู้คุมออกมาพร้อมกับดึงลากแขนของคนตัวเล็กให้เดินตามออกไปด้วย

“ไปเถอะคาเมะจัง” หนุ่มนักแร๊บเอ่ยขึ้น ทำเป็นไม่ใส่ใจกับการที่ผู้คุมหัวเราะเยาะเข้าใส่ จากนั้นจึงได้พากันเดินละเลียดลงตามทางเดินของฝั่ง

หัวใจของร่างบางเต้นดังและรัวเร็วมากขึ้นทุกทีเมื่อได้เดินใกล้เข้ามายังส่วนๆหนึ่งที่อยู่ใกล้ห้องพยาบาล ที่ตรงนั้นเป็นที่ๆคุณหมอตุ๊ตี้และนากายันได้แยกตัวจินออกมาให้อยู่ในห้องเล็ก ถึงจะเป็นห้องค่อนข้างเล็กแต่ก็ดูเป็นห้องที่ให้บรรยากาศอันแสนสบายและอบอุ่น

จินฟื้นขึ้นมาแล้ว มันเป็นความจริงหรือเนี่ย? นี่เขากำลังฝันไปใช่ไหม? คาเมะคิดได้ว่าเขาคงไม่อยากจะรู้คำตอบในคำถามพวกนี้อย่างแน่ อย่างน้อยก็ยังไม่อยากรู้ในตอนนี้นั่นเอง

ข่าวอันสุดวิเศษข่าวนี้เหมือนจะทำให้คนตัวเล็กได้หลงลืมความรู้สึกผิดที่ได้แบกรับเอาไว้จนหนักอึ้งบนไหล่ออกไปจนหมด แต่เมื่อได้ย่างเท้าเข้ามาจนใกล้จะถึงบานประตูบานแห่งนั้น เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ร่างบางเริ่มจะคิดถึงเรื่องนั้นขึ้นมาอีกครั้ง หลังจากที่ไปพบกับพวกแก๊งรุ่นพี่มาแล้ว ถ้าเขาไม่เร่งไปหาพวก ATTUN แล้วล่ะก็ ทุกสิ่งทุกอย่างจะเปลี่ยนไปบ้างไหม? ถ้าเพียงแต่เขาจะพอใจกับการได้พูดคุยเปิดอกกับพวกรุ่นพี่ แล้วปล่อยให้จินใช้ชีวิตอยู่อย่างที่เคยเป็นเสีย...

นายไม่ควรจะกลับมาหาชั้นเลย

ร่างบางหลุบตาต่ำลงมองที่พื้น จินจะพูดคำนี้กับเขาในอีกไม่กี่วินาทีที่จะถึงนี้หรือไม่? อีกฝ่ายจะกล่าวโทษเขาในเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นหรือไม่?

ผู้คุมจัดการเปิดประตูอ้าออกกว้าง แต่ก็ไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นกันคนตัวเล็กเอาไว้เพื่อให้คนในแก๊งได้เดินเข้าไปก่อน จากนั้นจึงปล่อยให้คาเมะเดินตามเข้ามา ร่างบางถอนใจอยู่ภายในอก ยังไงตัวเขาก็ยินยอมให้คนที่ใกล้ชิดกับจินได้เข้าไปก่อนอยู่แล้ว

“จิน!” คาเมะแทบจะไม่เคยได้ยินอุเอดะร้องเสียงแหลมได้อย่างนี้มาก่อนเลย เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทรีบรุดเข้าไปที่เตียง จากนั้นไม่นานคนอื่นๆทั้งสามก็ทำเช่นเดียวกับอุเอดะ คนทั้งแก๊งต่างก็พากันไปยืนรวมตัวกันล้อมรอบตัวหัวหน้าแก๊งด้วยความตื่นเต้นและดีอกดีใจ

“เฮ้ นายสบายดีไหม?” โคคิเอ่ยถามขึ้นมาด้วยเสียงนุ่มๆ

“เราห่วงนายมากนะ!” จุนโนะพูดขึ้นมาจากที่ยืนอยู่ข้างๆหนุ่มนักแร๊บ

จินใช้สายตามองกวาดไปยังทุกคน “คาเมะอยู่ไหน?” จินถามขึ้น น้ำเสียงของชายหนุ่มคล้ายจะแหบแห้ง แต่ก็ยังดูปกติดีทุกอย่าง

รอยยิ้มฉีกกว้างอยู่บนใบหน้าของยูอิจิ ทั้งเขาและจุนโนะต่างก็พาถอยออกไปยืนข้างๆ เผยให้เห็นร่างเล็กที่ยืนแอบอยู่ด้านหลัง คาเมะสูดลมหายใจเข้าไปนิดๆเมื่อได้สบตาจิน ดวงตาของอีกฝ่ายไม่ได้ดูแห้งแล้งว่างเปล่าเหมือนในความฝัน ถึงแม้ออร่าที่ห่อหุ้มตัวของร่างสูงอยู่ในตอนนี้จะดูหมองหม่นไปบ้างเล็กน้อย แต่ออร่านั้นก็ยังคงอยู่มิได้เลือนหายไปไหน

“ว่าไง” เสียงที่คล้ายจะอ่อนล้าดังแว่วมา อีกฝ่ายดูเหมือนจะโล่งใจขึ้นมาบ้างที่เห็นคาเมะปลอดภัยดีทุกอย่าง “ชั้นรู้ว่าในตอนนี้ชั้นดูน่ากลัวไปหน่อยนะ” หัวหน้าแก๊งพูดเสริมเมื่อได้มองเห็นสีหน้าของร่างบางฉายวาบไปด้วยความเกรงกลัว คาเมะค่อยๆสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้ที่เตียง แล้วเมื่อคาเมะได้เดินเข้ามาจนถึงรัศมีของอีกฝ่าย จินก็ได้เหยียดมือข้างซ้ายที่ไม่ได้บาดเจ็บตรงเข้าหาร่างบาง ก่อนจะดึงข้อมือเล็กให้โน้มตัวลงมาหา จวบจนช่องว่างของสองร่างได้จางหายไป จินยังดื้อดึงด้วยการพยายามยกมือข้างขวาที่ยังเจ็บอยู่ไปวางโอบรอบเอวบาง แต่ก็ทำได้อย่างไม่ราบรื่นนักเพราะผ้าพันแผลต่างๆที่พันเอาไว้อยู่รอบ

คาเมะแทบจะช็อคเมื่อได้เห็นท่าทีที่อีกฝ่ายแสดงออกมา เพราะคาดเดาไปล่วงหน้าแล้วว่าจินคงจะรีบเตะเขาออกจากฝั่งตะวันตกอย่างทันทีทันใด แต่ความคิดพวกนั้นก็เลือนหายไปเพราะร่างบางกำลังรู้สึกสุขใจกับการที่ได้อยู่ใกล้จินอีกครั้ง

เขาไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆว่า จินอยู่ที่นี่แล้ว อีกฝ่ายนอนอยู่ที่ตรงนี้ ...ยังหายใจ..ยังมีชีวิตอยู่..และร่างกายยังอุ่นๆ ร่างบางสามารถที่จะสัมผัสได้ถึงเสียงเต้นของหัวใจที่เต้นดังอยู่ภายในอกกว้าง คาเมะถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก ก่อนจะฝังซุกซ่อนหน้าจมลึกลงไปกับอ้อมกอดเพื่อสูดกลิ่นกายของเพื่อนร่วมห้อง เขาพยายามข่มกลั้นหยาดน้ำตาที่เริ่มก่อตัวขึ้นมาเอ่อล้นเบ้าตาไม่ให้พร่างพรูลงมา มันเป็นความจริง จินจะต้องไม่เป็นอะไร

“นี่อคานิชิซัง อยากจะให้พวกชั้นทำเตียงสองเตียงให้พวกนายได้ทำกันต่อไหม?” ผู้คุมอีกนายพูดล้อขึ้นมาจากทางหน้าประตู คนตัวเล็กจึงค่อยๆดึงตัวออกมาเล็กน้อย แต่ก็ยังคงยืนอยู่ข้างๆจิน เพราะมือของอีกฝ่ายยังคงยื้อยุดฉุดที่แขนเสื้อไม่ยอมให้ได้ห่างไปไหน จินจ้องผู้คุมทั้งสองนายด้วยสายตาในแบบที่คาเมะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะสามารถทำมันออกมาได้ในเวลานี้ ร่างสูงยังไม่ยอมปล่อยร่างบางให้ห่างไปไหน แต่กลับใช้มือเล่นไปมากับแขนเสื้อแทน

สายตาของคาเมะได้เลื่อนมองไปรอบๆกายหนา ไม่มีเครื่องไม้เครื่องมือสอดเข้ากับร่างของจินอีกแล้ว สายน้ำเกลือก็ถูกเอาออกไปด้วย คาเมะรู้สึกได้ว่าเมื่อตอนที่จินตื่นขึ้นมานั้นอีกฝ่ายก็คงจะเป็นฝ่ายดึงมันออกมาเองเสียมากกว่า

“นายไม่เป็นไรนะ?” จินเปิดปากถาม แล้วคำถามข้อนี้ก็ทำให้คาเมะต้องนึกแปลกใจอย่างมาก

“ชั้นเหรอ? เอ่อใช่ ชั้นสบายดี ขอบคุณนะ” ร่างบางตอบ “นายเป็นยังไงบ้างล่ะ? นายจำ..ทุกอย่างได้ไหม?”

เมื่อได้ถามออกไปแบบนั้นแล้วความคิดที่ย่ำแย่ก็ได้เข้ามารุมเร้า จนเมื่อถึงตอนนี้เขาเคยได้นึกห่วงว่าจินจะตื่นขึ้นมาแล้วลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ลืมทุกคน หรือลืมแค่ใครบางคน.. แต่จู่ๆคาเมะก็กลับพบกับปัญหาข้อใหม่ที่ไม่เคยได้คาดคิดมาก่อน ถ้าหากว่าความทรงจำของจินเกิดดียิ่งขึ้นกว่าเดิมล่ะ ..จินจะจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยได้ยินรอบตัวเมื่อตอนที่ยังนอนไม่ได้สติอยู่ไหม? จินจะได้ยินที่เขาบอกว่ารักจินไหม?

หัวใจของคนตัวเล็กเริ่มจะเต้นดังคับแน่นอยู่ภายในอก สองมือกำแน่นจนเหงื่อชุ่ม

มันน่าเศร้าเสียจริง ในตอนที่จินยังอยู่ในอาการโคม่านั้น เขารู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ถูกที่ควรแล้วกับการได้สารภาพความในใจออกไป แต่ตอนนี้กลับไม่รู้สึกเช่นนั้นแล้วสิ จินจะเกลียดเขาเพราะเรื่องนี้ไหม? หรืออีกฝ่ายจะคิดว่าเขาเป็นคนงี่เง่า เป็นเด็กหนุ่มที่ชอบวาดฝันไปเอง แล้วยังใจง่ายตกหลุมรักชายคนแรกที่สัมผัสแตะเนื้อต้องตัว

“ฮึ? ก็น่าจะจำได้นะ” ร่างสูงส่งยิ้มมาให้ คาเมะก็อยากจะทำให้เหมือนกับว่าเขาก็รู้สึกโล่งใจให้มากกว่าที่กำลังแสร้งทำอยู่ แต่ก็ไม่อาจจะสู้สายตาอีกฝ่ายได้อีกต่อไป “ชั้นไม่เคยรู้สึกดีแบบนี้มาก่อน-“

“นายยังต้องพักอยู่นะ! นายเพิ่งจะตื่นขึ้นมาได้เพียงแค่สองชั่วโมงเอง” อุเอดะพูดเตือนหัวหน้าแก๊ง

“ก็ใช่ แต่ชั้นนอนมาตั้งนานแล้ว...นี่ชั้นนอนอยู่นานเท่าไหร่เนี่ย?” จินพูดปกป้องตัวเอง

“ก็เพียงหกวัน แต่รู้สึกเหมือนกับหกเดือนยังไงยังงั้น นายทำให้พวกชั้นเป็นห่วงมากเลยนะ แต่เรารู้ว่ายังไงๆนายก็ต้องตื่นขึ้นมาจนได้แหล่ะ” จุนโนะตอบ

“อืมม...ชั้นรู้สึกเหมือนได้พักผ่อนมาซะอย่างดีเลยล่ะ” จินพูดพลางหาวหวอดๆ

“งั้นเหรอ..” โคคิพูดออกมา คล้ายจะไม่เชื่อมากนัก

“เราต้องพาพวกนายกลับไปที่ห้องขังแล้วล่ะ” ผู้คุมนายหนึ่งพูดขัดขึ้นมาอีกครั้ง “จอห์นนี่ไม่ค่อยจะชอบนักที่พวกนายออกมาจากคุกตรงส่วนที่นักโทษอยู่”

“หมอนั่นเคยจะชอบด้วยเหรอ?” ยูอิจิบ่นพึมพำพร้อมกับเดินหน้าไปยังประตูอย่างไม่ใคร่จะเต็มใจนัก

“เราจะมาเยี่ยมนายเร็วๆนี้นะ จิน” จุนโนะพูดยิ้มๆพลางยกมือโบกลา

“เดี๋ยวก่อน ถ้าไม่ว่าอะไร..ชั้นก็อยากจะพูดอะไรตามลำพังกับเพื่อนในแก๊งชั้นก่อน” ร่างสูงพูดขัดขึ้นก่อนที่ทุกคนจะเดินออกไปจากห้อง น้ำเสียงที่หัวหน้าแก๊งพูดขึ้นมานั้นไม่ใช่น้ำเสียงในแบบร้องขอเป็นแน่

“แน่นอน งั้นเราจะพาเด็กของเล่นของนายกลับไปที่ห้องขังก่อนแล้วกัน แล้วจะมาพาพวกเพื่อนๆนายไปทีหลัง เด็กของนายจะไปรอนายที่นั่นแล้วคอยทำเตียงอุ่นๆรอรับนายกลับไปล่ะนะ” ผู้คุมนายแรกพูดล้อขึ้นมา พลางขยิบตาบอกให้คาเมะเดินตามออกไป ร่างบางเหลือบมองจินเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะผละห่างจากแรงเกาะที่จินยังใช้จับตรงแขนเสื้อ แล้วเดินตามผู้คุมออกไปต้อยๆ

“หายเร็วๆนะอคานิชิซัง จำไว้ล่ะว่ามีอะไรให้นายตั้งตารออยู่น่ะ” ผู้คุมอีกนายกล่าว พร้อมทั้งเปิดทางให้คาเมะ ส่วนมืออีกข้างก็วางอยู่หลังร่างบาง

มันไม่สำคัญหรอกว่าพวกเขาจะพูดว่าอะไร อย่างไรมันก็เป็นความจริงอยู่แล้ว คาเมะรู้ที่ของตัวเองดี เขาเป็นเด็กของเล่นของจิน ไม่ได้เป็นอะไรมากกว่านั้น ดังนั้นพวกผู้คุมสามารถจะพูดล้อพูดเหยียดอะไรยังไงก็ได้ สิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดในตอนนี้ก็คือการที่จินจะต้องหายดี อีกฝ่ายยังมีชีวิตอยู่และฟื้นขึ้นมาแล้ว คาเมะจะต้องทำทุกอย่างที่จะไม่ให้จินต้องตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้อีกแล้ว เขาเป็นคนทำให้ความสัมพันธ์ของพวกเขาทั้งสองต้องยุ่งเหยิงสับสนเอง เพราะเขาไม่เคยทำตัวเฉกเช่นเด็กของเล่นทั่วไป..แต่ก็ไม่เคยทำตัวเฉกเช่นคนรักเสียเลยทีเดียว เขาเป็นคนที่พาให้พวกเขาทั้งสองต้องตกอยู่ในสถานการณ์ย่ำแย่แบบนี้ ถ้าเพียงแต่เขาจะสามารถยึดติดอยู่กับบทบาทของตัวเองเสีย กฎเกณฑ์เรื่องความสัมพันธ์ของพวกเขาก็จะแบ่งแยกออกมาได้อย่างชัดเจน แล้วพวกเขาก็จะสามารถหลีกเลี่ยงจากความเจ็บปวดนั้นได้ ไหนๆจินก็ไม่ใช่พวกประเภทที่จะยึดมั่นในความสัมพันธ์กับใครๆแล้ว คาเมะจึงมีเพียงแค่สองทางเลือกให้เลือก...นั่นก็คือ เลือกที่จะเป็นเด็กของเล่นอย่างที่ควรจะเป็น หรืออีกทางเลือกก็คือไม่ควรจะอยู่ที่ห้องของจินอีกต่อไป ร่างบางรู้ดีว่าข้อสุดท้ายจากสองข้อนั้นต่างหากล่ะที่เขาควรจะเลือก

“ชั้นสาบานได้เลยว่าถ้าชั้นไม่นอนเจ็บอยู่บนเตียงแล้วล่ะก็...” จินเริ่มเรื่องอะไรสักอย่างที่ฟังดูคล้ายคำขู่

“ถึงพวกนั้นจะเป็นผู้คุมแต่ก็เป็นพรรคพวกกับเรานะ ทำใจเย็นๆเถอะไอ้บ้าเอ๊ย” โคคิพูดเตือน แต่ทั้งเขาและยูอิจิก็เห็นพร้องต้องกันว่าการจับจินนอนลงไปกับเตียงน่าจะเป็นการดีมากกว่า...อย่างน้อยก็กันไว้ก่อน จินส่งเสียงคำรามนิดๆก่อนจะเอนหลังล้มลงไปท่าเดิม

“เขาเป็นยังไงบ้าง?” ร่างสูงถาม “เขาเจ็บมากไหม?”

“ไอ้ที่นายอยากจะพูดมีแค่นี้น่ะนะ? นายจำเรื่องทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้จริงๆหรือว่านายแค่บอกคาเมะจังออกไปแบบนั้นเพื่อให้เขาสบายใจ?” อุเอดะถามขึ้นมาด้วยความเคลือบแคลง

“ก็พวกนักโทษต่างก็แตกตื่นกันมาก คาเมะก็ถูกผลักเข้าไปที่ราวระเบียง แล้วชั้นก็โดดตามคาเมะไป” จินรีบพูดสรุปออกมาอย่างเร็วเพื่อที่พวกเพื่อนๆในแก๊งจะได้ตอบคำถามเขามาเสียที

“เขาไม่เป็นไรอะไรหรอก” อุเอดะพูดพลางถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “นายก็น่าจะพักผ่อนเพื่อรวบรวมกำลังได้แล้วนะ”

“ใช่แล้ว ถ้านายไม่พักนายก็จะกลับมาเตร่กับพวกชั้นและคาเมะจังไม่ได้” โคคิกับยูอิจิยิ้มกว้างออกมาพร้อมๆกัน

“อย่าเปลี่ยนเรื่องพูด! บอกชั้นมาเดี๋ยวนี้” จินครวญครางพลางจิ๊ปากอย่างไม่พอใจ

“ก็ดูจะตกใจมากนะ กระดูกหักไม่มากนัก ถูกกระแทกนิดๆหน่อยๆ เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยแผลแตกแล้วก็รอยช้ำเยอะแยะ แต่ไม่มีอะไรน่าห่วง นายเป็นคนรับมาหมดเลยมากกว่า” อุเอดะกล่าว เมื่อเห็นว่าจินไม่มีทีท่ายอมแพ้จนกว่าจะได้รับคำตอบที่แท้จริง

“เขาก็ดูช็อค เห็นโน้มตัวไปหานาย เนื้อตัวเต็มไปด้วยเลือดของนายเต็มไปหมดเลย พวกเขาปล่อยให้คาเมะจังกลับไปที่ห้องขังตอนค่ำๆ ตอนนั้นนั่นแหล่ะที่เขาเริ่มหายจากอาการช็อคแล้วก็ร้องไห้โฮออกมา” จุนโนะพูดเสริม

“พอวันต่อมาเราก็เข้าใกล้เขาไม่ได้เลย แต่พอวันถัดจากนั้นมาหน่อยรุ่นพี่โคอิจิก็พาพวกเราออกจากห้องขังแล้วพาเข้าไปในห้องของนาย เราถึงได้เห็นคาเมะจังนอนอยู่ที่เตียงของนาย นอนขดม้วนตัวกลมเป็นลูกบอลอยู่ใต้ผ้าห่มเลยแหล่ะ” ยูอิจิพูดต่อ

“คืนแรกน่ะเขาไม่ได้นอนทั้งคืนเลยล่ะ ชั้นอยู่นอนฟังเสียงเขาร้องไห้อย่างหนักเลยล่ะ แต่ชั้นก็ติดต่ออะไรคาเมะจังไม่ได้เลย” โคคิพูดขึ้น

“แล้วพวกผู้คุมที่ไปตรวจยามล่ะ?” จินถาม ตามด้วยการยกมือข้างซ้ายขึ้นนวดขมับ

“นายก็เห็นนี่น่าว่าพวกเขาทำยังไงกับเขา คาเมะจังน่ะไม่ได้สำคัญอะไรกับพวกเขาเหมือนกับพวกเราหรอก สำหรับพวกเขาแล้วล่ะก็คาเมะจังก็เป็นแค่เด็กของเล่นผู้น่าสงสารที่เจ้านายยังอยู่ในอาการโคม่า แล้วก็คิดถึงเจ้านายมากเพราะอยากจะถูกเล่นด้วย พวกเขาไม่สนใจอะไรคาเมะจังมากหรอก คาเมะจังไม่ใช่คนในแก๊งเราและก็ไม่ใช่พรรคพวกของเราด้วย เขาเป็นคนที่ไม่ถูกนับอยู่รวมกลุ่มด้วยเลย” โคคิเอ่ยขึ้น

“ถ้าไม่ใช่เพราะกัคคุโตะกับยูจังแล้วล่ะก็ พวกผู้คุมคงไม่พากลับมาที่ฝั่งตะวันตกหรอก” อุเอดะพูดต่อ “ตอนที่นายอยู่ในโคม่าน่ะ พวกเขาก็ไม่ยอมให้คาเมะจังมาเยี่ยมเลยด้วย เราต้องช่วยกันโน้มน้าวว่านายเองก็ต้องการให้คาเมะจังมาอยู่ที่นี่ด้วยแน่ๆ”

“แล้วพอได้รับอนุญาตให้มา พวกเขาก็พากันพูดจาสองแง่สองง่ามใส่คาเมะจังแบบนั้น” จุนโนะพูดเสริม

“คาเมะน่ะไม่ยอมกินอะไรนะ เราเลยต้องบังคับให้กินอะไรบ้างสักอย่าง ครั้งแรกๆเลยนั้นเราทำให้เขาพูดอะไรออกมาไม่ได้เลยสักคำ คาเมะน่ะแทบจะขังตัวเองเลยทีเดียว เขาเริ่มเปิดปากพูดออกมาก็เมื่อวานนี่แหล่ะ" ยูอิจิอธิบาย “ชั้นคิดว่าที่คาเมะจังพูดออกมาก็คงเพราะความฝันในคืนนั้นล่ะ”

“ฝันเหรอ?” ร่างสูงทวนคำ ยูอิจิก็ยักไหล่นิดๆ

“ชั้นก็ไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซนต์นักหรอกว่าได้ยินมาถูกหรือเปล่า แต่ชั้นคิดว่าเขาพูดขอความช่วยเหลืออะไรในฝันนี่แหล่ะ” ยูอิจิบอก “เขาร้องเสียงไม่ดังมากนัก ชั้นก็เลยไม่แน่ใจว่าชั้นได้ยินไปจริงๆหรือว่าแค่คิดไปเองกันแน่”

“นายแน่ใจหรือว่าคาเมะไม่ได้มีเรื่องอะไร? หรือจะเจ็บที่ตรงไหน?” จินถามขึ้นมาทันควัน ก่อนจะทิ้งมือลงข้างตัว

“คิดว่าไม่นะ” โคคิพูดแทนยูอิจิ “เราร้องเรียกชื่อออกไป แต่คาเมะจังก็ไม่ตอบ แต่พอเช้าถัดมา เขาก็ดูดีในแบบที่เราหวังเอาไว้อ่ะนะ อย่างน้อยคาเมะจังก็ไม่ได้เจ็บปวดที่ร่างกาย ซึ่งก็ทำให้เราเชื่อไปว่าเขาคงจะฝันร้ายไปนั่นเอง แล้วฝันนั้นก็คงน่ากลัวมากเสียจนทำให้คาเมะจังพูดอะไรออกมาได้”

“เขารู้สึกผิดในเรื่องที่เกิดกับนาย ชั้นเดาได้เลยว่าเขายังโทษตัวเองในเรื่องนี้อยู่” ยูอิจิพูดออกมาอีกครั้ง

ร่างสูงเอนหัวลงนอนพักบนหมอนพร้อมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “เขาก็เป็นแบบนี้แหล่ะ คงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเลยล่ะมั้งถึงจะทำให้คาเมะลืมคิดเรื่องนั้นไปได้”

“โชคดีในเรื่องนั้นก็แล้วกันนะ” ทั้งสี่หนุ่มต่างก็พากันยิ้มล้อเลียน นับเป็นเรื่องดีที่จินฟื้นขึ้นมาเสียที ตอนนี้ไอ้เรื่องที่จะทำให้คาเมะจังดีขึ้นก็เป็นปัญหาของจินแล้วล่ะ เพราะไหนๆจินก็เก่งในเรื่องพวกนั้นอยู่แล้วนี่น่า

“นายรู้อาการของนายหรือเปล่านี่?” จุนโนะถาม

“หลังจากที่ชั้นฟื้นขึ้นมาหมอก็มาดูอาการชั้นไปแล้วล่ะ ชั้นก็พยายามถามถึงคาเมะแต่หมอก็ส่งสายตาบอกชั้นเหมือนกับว่าเรื่องนั้นมันเป็นเรื่องระหว่างหมอกับคนไข้ เราต้องการพวกหมอมาอยู่ข้างเราแล้วล่ะ หรือไม่งั้นก็หาหมอใหม่ซะเลย ..ถ้าเรายังพอมีอำนาจที่จะทำแบบนั้นได้อยู่อีก...” จินบ่นพึมพำ จากนั้นชายหนุ่มจึงหลับตานิ่งแล้วหยุดพูดไปสักพัก ก่อนจะถามออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนล้าว่า “นี่พวกนาย? แหวนชั้นอยู่ไหนล่ะ? แหวนวงที่ชั้นชอบใส่ตรงนิ้วก้อยข้างขวาอันนั้นไง? พอตื่นขึ้นมาชั้นก็ไม่เห็นมันแล้ว พวกนายช่วยไปหาให้หน่อยได้ไหม? ชั้นทำหล่นหายตอนที่ตกลงมาหรือเปล่า?”

อุเอดะอมยิ้มก่อนจะใช้มือเอื้อมเข้าไปหยิบจิวเวอร์รี่ที่อีกฝ่ายถามหา เขารู้ว่าอย่างไรเสียจินก็ต้องการมันคืนอย่างแน่นอน

“อยู่นี่ไง ชั้นเอามาให้นายด้วย นายเอาห้อยไว้กับสร้อยคอยังไงล่ะแล้วรุ่นพี่โคอิจิก็เอามาให้พวกเราเพื่อที่เราจะได้เก็บเอาไว้ให้นาย” อุเอดะเอ่ยขึ้นพลางก้าวเข้าไปใกล้ๆจิน “นายเก็บไว้กับตัวตลอดเวลาเลยเหรอ?”

จินไม่ตอบอะไรออกมา อุเอดะหยุดอยู่ชั่วคราวเพื่อจะมองไปยังเปลือกตาที่ปิดสนิทของอีกฝ่าย เสียงลมหายใจผะแผ่วของหัวหน้าแก๊งเริ่มดังเข้าออกเป็นจังหวะ

“นี่ไงจิน มันคงจะช่วยทำให้นายหายเร็วขึ้นนะ...” ชายหนุ่มหน้าสวยผมสีดำสนิทกระซิบบอก พลางสอดชิ้นเครื่องประดับสองชิ้นวางลงบนมือของร่างสูง ตามด้วยการใช้นิ้วเรียวปิดทับ

จากนั้นสมาชิกในแก๊งจึงทยอยพากันออกจากห้องขังไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้

::o::o::o::o::

“ชั้นไม่อยากจะเชื่อจินเลยว่ะ หลังจากที่อยู่ในโคม่ามาตั้งอาทิตย์ พอฟื้นมาคำแรกที่ออกจากปากก็คือ ‘คาเมะอยู่ที่ไหน?’” โคคิพูดพลางกลั้วหัวเราะเมื่อพวกเขากำลังเดินมุ่งหน้าเข้าสู่ห้องขังของจินและคาเมะ ความตึงเครียดทั้งหลายแหล่ที่เคยเผชิญมาดูเหมือนจะหายลับไปอย่างสิ้นเชิง

“นายก็ลองมาเป็นจินดูสิ หมอนั่นไม่รู้นี่น่าว่าคาเมะยังมีชีวิตอยู่หรือว่าตายไปแล้ว แล้วยังต้องตื่นมาคนเดียวในห้องพยาบาลนี่อีก” ยูอิจิเอ่ย “เป็นชั้น ชั้นก็คงจะกลัวด้วย”

“ใช่แล้ว แต่นี่จินเพิ่งจะหล่นมาจากชั้นสองนะ” โคคิแจกแจง

“นายก็รู้จักจินดีนี่น่า ถึงหมอนั่นชอบที่จะร้องโอดครวญกับไอ้รอยแผลเป็นที่ได้มาจากการชกต่อยกับยามะพี แต่ถ้าพูดถึงการต่อสู้ที่แท้จริงแล้วล่ะก็ ความเจ็บปวดแบบไหนก็ไม่สามารถทำให้จินยอมแพ้กลางทางได้หรอก จินดื้อด้านจะตายไป ถ้าตัวเองไม่เป็นอะไรไปก่อนก็คงไม่ยอมหยุดแน่ๆ” อุเอดะพูดออกความเห็น “งั้นก็ลองคิดถึงความยากลำบากต่างๆที่จินยอมทำเพื่อช่วยคาเมะจังดูสิ”

“มันก็จริง..” จุนโนะเห็นด้วยกับอุเอดะ

“ใช่...ชั้นอาจจะไม่เคยพูดแบบนี้ต่อหน้าหมอนั่นหรอกนะ ถ้าทำลืมตอนที่หมอนั่นชอบทำจุกจิกจู้จี้กับความเป็นไอ้บ้านั่นไปแล้วล่ะก็ จินก็นับได้ว่าเป็นหัวหน้าที่เยี่ยมมากคนหนึ่งเลยล่ะ” โคคิยอมรับออกมาเมื่อพวกเขาได้เดินเข้ามาในห้องขังที่อยู่ลึกของทางฝั่งตะวันตก แล้วพบคาเมะกำลังนั่งอยู่บนเตียงล่าง “หมอนั่นชอบนายมากนะ นายรู้ไหม” โคคิพูดเสริม ส่งสายตามองไปที่คนตัวเล็ก คาเมะก็แหงนหน้ามองเมื่อได้ยินเหมือนเสียงใครสักคนพูดขึ้น สีหน้าของคาเมะฉายแวบไปด้วยความงุนงงสับสนเมื่อได้ส่งสายตามองกลับไปยังสี่หนุ่ม อาจเพราะนึกอยากจะรู้ว่าทำไมทั้งสี่หนุ่มถึงได้ยืนมองเขาอยู่อย่างนั้น

“อย่าพยายามมาห้ามชั้นนะ ไม่งั้นชั้นจะหักขานายซะเลย!”

เด็กหนุ่มทุกคนในห้องขังต่างก็พากันเงียบแล้วเงี่ยหูฟัง อาจเพราะหลังๆนี้พวกเขาพากันเป็นห่วงจินมากเกินไปก็เลยคิดว่าเริ่มที่จะได้ยินเสียงจินอยู่ทุกหนทุกแห่ง

“โอ๊ย ความคิดพิสดารพันล้านของใครล่ะว่ะเนี่ยที่ค้านว่าพวกเราน่าจะเอาห้องขังที่อยู่สุดทางเดินของฝั่งซะ~” เสียงดังแว่วมาอีกครั้ง ตอนนี้พวกเขาก็เริ่มมั่นใจแล้วล่ะว่าเสียงนั้นเป็นเสียงของใคร ไม่มีใครที่จะชอบร่ำร้องโอดครวญแบบนั้นแน่ ทั้งห้าหนุ่มต่างก็พากันวิ่งรุดไปยังประตูห้องที่เปิดอ้าเพื่อจะได้เห็นร่างสูงกำลังเดินกระโผลกกระเผลกเข้ามาหา โดยมีรุ่นพี่โคอิจิช่วยพยุงมาอย่างทุลักทุเล

นอกจากนั้นก็ยังมีผู้คุมอีกไม่กี่นาย คุณหมอและพยาบาลที่กำลังวิ่งตามมากันจ้าละหวั่น แต่จริงๆแล้วพยาบาลคนนั้นก็คือคุณหมออีกคนนั่นเอง .. สองคุณหมอต่างก็พากันพูดสั่งสอนว่าการที่เดินเคลื่อนไหวไปมาอย่างนี้อาจจะทำให้บาดแผลที่กำลังรักษาตัวอยู่เปิดออกมาได้ สองคุณหมอก็พยายามที่จะให้จินหยุดเดินแล้วหมุนหลังเดินตามพวกเขากลับไปที่ห้องพยาบาลเสีย แต่ร่างสูงก็ไม่ยอมฟัง

“จิน! นายคิดว่านายกำลังทำอะไรอยู่ฮึ?” โคคิคือคนแรกที่ถามออกมา “นายน่าจะนอนอยู่ที่เตียง แล้วก็พักผ่อนซะ!”

“ชั้นไม่อยากจะเชื่อนายเลย นายเพิ่งจะหลับไปนี่น่า!” ยูอิจิเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเหมือนไม่เชื่อกับสิ่งที่ได้เห็น

“ใช่ แต่ตอนนี้ชั้นก็ตื่นอีกครั้งแล้วนี่” จินตอบ ยังคงเดินกระโผลกกระเผลกเข้ามา

“ไอ้บ้าเอ๊ย ทำไมนายไม่ยอมทำตามที่ใครๆเขาบอก แล้วก็ปล่อยให้คนอื่นเขาดูแลนายบ้าง?” อุเอดะพูดเหมือนใกล้จะระเบิดอารมณ์โกรธใส่จินเข้าทุกที หัวหน้าแก๊งได้เดินเข้ามาถึงประตูห้องที่เปิดอ้าแล้วใช้มือจับหมับเข้าที่ซี่ลูกกรงทำให้เกิดเสียงดังจากการเสียดสีของแหวนที่จินสวมใส่อยู่ที่นิ้วกระทบกับแท่งโลหะ

“ชั้นไม่ชอบห้องพยาบาล” จินพึมพำตอบ ก่อนจะหยุดอยู่สักครู่เมื่อได้จ้องมองไปยังคาเมะ เมื่อชายหนุ่มเดินลึกเข้าไปในห้อง ร่างบางก็ไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา แต่สีหน้าท่าทางของคนตัวเล็กก็พูดออกมาเพียงพอแล้ว คาเมะคล้ายจะเป็นลมได้ทุกขณะ อาจเพราะไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้เห็นนั่นเอง

“โดยเฉพาะไอ้ห้องพยาบาลที่ตั้งอยู่ในคุกนี้แล้วด้วย ชั้นจะย้ายกลับมาที่ห้องของชั้น” จินพูดเสริม โคคิกับยูอิจิก็เข้าไปช่วยรุ่นพี่โคอิจิพยุงร่างสูงไปยังเตียงของคาเมะ

“ยังดีนะที่ว่าชั้นเผอิญไปเยี่ยมดูอาการของอคานิชิสักหน่อย แต่ชั้นไม่ได้ยินเสียงเขาตื่นนอนเลยสักนิดเลยนะ” โคอิจิอธิบายให้โคคิและยูอิจิฟังเมื่อพวกเขาได้พากันช่วยหัวหน้าแก๊งลงนั่งบนเตียง จินเหยียดเนื้อเหยียดตัวลงนั่งพร้อมทั้งเปล่งเสียงครางออกมา เนื้อตัวของเขาเจ็บปวดไปหมดทุกส่วน ร่างกายเนื้อตัวมนุษย์เป็นอะไรที่เขาเองก็ไม่เคยคิดจะสนใจศึกษามาก่อนเมื่อตอนอยู่โรงเรียน จะสนใจศึกษาเรื่องนี้ก็ตอนอยู่บนเตียงเท่านั้นแหล่ะ.... บางทีการที่ลุกขึ้นแล้วเดินออกมาแบบนี้อาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีเสียเท่าไหร่

“ชั้นเจอเขาพยายามเดินลุกออกมาจากเตียงได้สักครึ่งทางในห้องแล้วล่ะ ” โคอิจิพูดต่อ “ชั้นพยายามที่จะให้อคานิชิหันกลับ แต่เขาก็ไม่ยอม ชั้นก็เลยคิดว่าทางที่ดีที่สุดก็คือปล่อยให้เขาทำตามใจตัวเองแล้วช่วยพากลับมาที่นี่ดีกว่า”

“นั่นอาจจะเป็นทางแก้ที่ดีที่สุดก็ได้” ยูอิจิตอบ “ถ้าหมอนี่ดื้อขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ไม่ยอมเปลี่ยนใจแน่”

“หมอนี่ที่นายกำลังนินทายังนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้น่ะโว้ย” จินพึมพำออกมา

เมื่อเห็นว่าจินหาท่วงท่าที่สะดวกสบายได้แล้ว คาเมะก็ตื่นจากอาการช็อคอย่างทันทีทันใด ร่างบางรีบสอดตัวเข้าไปแทรกระหว่างทั้งสามหนุ่มเพื่อจะหยิบฉวยหมอนและผ้าห่มจากเตียงบน แล้วจึงย่อเข่าลงข้างๆร่างสูง

“เอ้านี่ บางทีมันอาจจะทำให้นายรู้สึกสบายตัวขึ้นมาบ้าง...” ร่างบางเอ่ยเมื่อได้ยื่นของนุ่มๆให้อีกฝ่าย อุเอดะและจุนโนะก็รีบเข้ามาช่วยห่มผ้าแล้วใช้หมอนรองร่างของจิน

“ไม่มีไรแล้วนะ เดี๋ยวพวกชั้นจะรับช่วงต่อเอง” โคคิอธิบายให้สองคุณหมอหนุ่มที่ออกอาการห่วงอย่างเห็นได้ชัด ..ทั้งเป็นการบอกบรรดาผู้คุมที่ยืนออกันอยู่นอกห้องขังอีกด้วย “ให้เอายาแก้ปวดให้กินเยอะๆ แล้วจะดีขึ้นเอง”

“ตอนชั้นตื่นมาก็กินไปตั้งเยอะแล้ว!” เสียงของร่างสูงดังขัดขึ้นมาจากเตียงของคาเมะ

“เขาต้องอยู่ในห้องพยาบาล เขาจะอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอก!” คุณหมอนากายันพูดค้าน

“เอ่อ..ก็ใช่..แต่ถ้าอคานิชิตัดสินเรื่องอะไรไปแล้วเราก็คงทำอะไรมากไม่ได้น่ะสิ!” ยูอิจิตอบพร้อมสีหน้าที่ดูท้อแท้สิ้นหวังอยู่นิดๆ

“มะ มันจะไม่ดีกว่าเหรอที่เราจะไม่ต้องเคลื่อนย้ายตัวจินอีกน่ะ? ยิ่งขยับบาดแผลอาจจะเปิดได้อีก นี่พูดถึงในกรณีที่แผลมันยังไม่เปิดไปแล้วนะ” อุเอดะรีบพูดเสริมเพื่อช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น

“บอกพวกเขาซะว่าพวกเขาสามารถที่จะเข้ามาตรวจดูอาการชั้นในนี้แทน!” ร่างสูงร้องบอกออกมาจากเตียงอีกครั้ง

“ชั้นจะจัดการเอง” โคอิจิพูดขึ้น ก่อนจะเดินนำเพื่อนร่วมงานทุกคนออกไป

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 35 part 1

2008-12-28T01:26:01Z

“พูดตรงๆเลย ถ้าชั้นต้องไปนอนฟังพยาบาลนั่นน่ะร้องออกมาว่า อ๊า ตุ๊ตี้ อีกครั้งล่ะก็ ชั้นคิดว่าชั้นต้องสติแตกได้แน่ๆ” จินร้องครางออกมาเมื่อได้เอนหลังลงนอนบนเตียงที่เขารู้สึกคุ้นเคยมากกว่าเตียงที่อยู่ในห้องพยาบาล

“อ๊า ตุ๊ตี้เหรอ?” โคคิทวนคำ “นายมีเวลาไปแอบฟังพวกหมอเขากุ๊กกิ๊กกันตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?”

“ตอนที่ตื่นมาตอนเช้านี้ชั้นก็ได้ยินซะเต็มสองหูเลยล่ะ พวกเขาเริ่มกันตั้งแต่เช้าเชียว” จินบ่นพึมพำ “พอเห็นว่าชั้นตื่นแล้วพวกเขาก็พากันหยุดไปแป๊ปนึง แล้วก็พากันมาตรวจดูอาการชั้น จากนั้นก็เรียกพวกนายมาไงล่ะ แต่หลังจากที่พวกนายไปแล้ว ชั้นก็พยายามจะนอนหลับพักผ่อนหน่อย พวกเขาก็พากันเริ่มกันอีกล่ะ...”

“แล้วทำให้นายตื่นเหรอ?” จุนโนะพูดเดา

“ก็แหม ก็ตอนที่เขาหลับน่ะเขาร้องครางออกมาว่า ‘อ๊าคาซึจัง’ พวกเราก็เลยคิดว่าปลอดภัยแล้วน่ะสิ!” เสียงของคุณหมอนากายันดังก้องจากทางเดิน เสียงนั้นค่อยห่างออกไปและห่างออกไปเมื่อรุ่นพี่โคอิจิได้เดินนำทั้งสองคุณหมอลงไปตามทางเดิน

“แล้วยังจะมาทำบ่นเรื่องที่มานอนฟังพวกเราอีกแน่ะ เขาน่าจะรู้นะว่าตัวเขาเองน่ะครางออกมาเสียงดังซะขนาดไหน..” คุณหมอตุ๊ตี้พูดเสริมพลางบ่นไปพลาง แต่เสียงนั้นก็ดังมากพอที่จะดังก้องเข้ามาในห้องขัง

โชคดีสำหรับสองคุณหมอที่ตอนนี้อคานิชิ จินทำได้เพียงแค่จ้องไปตามเสียง จริงๆเลยพอตอนที่เขาเริ่มจะมีฝันที่ดีๆบ้างหลังจากที่ต้องนอนหลับอยู่ตั้งนาน คาเมะที่อยู่ในความฝันของเขานั้นจู่ๆก็เริ่มครางชื่อผิดออกมาเสียอย่างนั้น มันน่าโมโหจริงๆที่จะคิดว่าคาเมะที่กำลังนอนแผ่หราอยู่นร่างของเขาในชุดพยาบาลนั้นจะกล้าครวญครางเสียงหวานว่า ‘อ๊า ตุ๊ตี้’ ออกมาแทนที่จะร้องครางว่า ‘อ๊า จิน’ เสียอย่างนั้น

“ชั้นไม่รู้ว่าพวกเขาพูดเรื่องอะไรกัน...” จินบ่นงึมงำ พยายามที่จะยกแขนขึ้นมากอดอก แต่เพราะว่าแขนข้างหนึ่งยังคงเจ็บและกำลังรักษาตัวอยู่ เขาจึงทำเช่นนั้นไม่ได้

“ว่าแต่ทำไมเขาถึงชอบใส่ชุดพยาบาลอยู่ตลอดเวลานะ?” จุนโนะถาม

“ใคร คาเมะเหรอ?” จินพูดออกมา เริ่มแรกนั้นชายหนุ่มนึกเกรงว่าความฝันของเขานั้นจะดูออกได้อย่างง่ายดายในสายตาของเพื่อนๆเชียวหรอกเหรอ ต่อเมื่อจุนโนะมองมาด้วยสีหน้าแปลกๆ พร้อมด้วยคาเมะและเพื่อนๆอีกสามคนที่ต่างก็จ้องมองมาที่เขาอยู่เสียนาน

“นากายาม่า” จุนโนะตอบ “ทำไมเขาชอบใส่ชุดนางพยาบาลนักล่ะ?” จุนโนะถามออกมาอีกครั้งเมื่อจู่ๆก็เกิดนึกสงสัยอะไรขึ้นมา “นางพยาบาลคนตะกี้..ไม่ใช่ผู้หญิงใช่เปล่า...ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะเนี่ย? ชั้นคิดว่าเราไม่มีผู้หญิงสักคนในคุกจอห์นนี่นะ ชั้นคิดว่าพวกผู้หญิงไม่ได้รับอนุญาตให้ทำงานที่นี่ซะอีก”

จินนึกอยากที่จะกรอกตาไปมายิ่งนัก “ไม่มีสักคนหรอก นางพยาบาลตะกี้น่ะเป็นผู้ชาย ชั้นคิดว่าตุ๊ตี้คงชอบให้ใส่แบบนั้นน่ะสิ ตัดสินได้จากที่ชั้นแอบได้ยินมาก่อนที่พวกเขาจะเริ่มรู้ตัวว่าชั้นตื่นอยู่อีกห้องอ่ะนะ”

“อ้อ” จุนโนะพึมพำเพราะเริ่มจะเข้าใจ “นากายาม่าน่ารักดีนะ ชั้นก็รู้ว่ายังไงเขาก็ต้องเป็นผู้ชาย ชั้นก็เคยได้เจอเขาบ่อยๆตอนที่ไปผ่าตัดหัวเข่า”

“ตะกี้นายก็เพิ่งจะทำเป็นไม่แน่ใจว่าหมอนั่นเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายไม่ใช่เหรอ..” จินพูดขึ้น ทำให้จุนโนะแทบจะหุบยิ้ม

“ก็ใช่ แต่เขาสวยจริงๆ” จุนโนะยักไหล่พยายามทำทีไม่สน “ก็ดูเหมือนกับ...อุเอดะตอนใส่ชุดนางพยาบาล” จุนโนะรีบพูดแก้เมื่อเห็นอุเอดะหันมามอง

“..หรือไม่ก็คาเมะจัง” จินพูดเสริม รอยยิ้มเริ่มฉายอยู่บนใบหน้า รอยยิ้มกรุ้มกริ่มก็เริ่มแผ่กระจายทั่วหน้าจินอีกครั้ง

“ใช่แล้ว...ชั้นเข้าใจที่นายพูดเลยล่ะ” หัวหน้าแก๊งรีบพูดเห็นด้วย เมื่อจู่ๆก็เริ่มจะหลงอยู่ในความฝันอันล่าสุด

“ยังไงก็เถอะ ชั้นคิดว่าพวกหมอน่ะคงจะพักกันอยู่ที่นี่แหล่ะ...หรือว่ามันจะเป็นแค่ข่าวลือ” ยูอิจิรีบพูดเปลี่ยนหัวข้อเรื่องก่อนที่ใครสักคนจะเริ่มจินตนาการภาพของเขาในชุดนางพยาบาลนั้นด้วยคน “ชั้นหมายถึง ถ้ามีทางเลือกจริงๆแล้วใครอยากจะอยู่ที่นี่ล่ะ?”

“โคอิจิอาจจะอยากอยู่...” โคคิพูดล้อๆ “ชั้นแปลกใจมากนะที่รุ่นพี่ไม่ได้อยู่ที่นี่ เพราะจริงๆถ้าพวกผู้คุมอยากจะได้ ก็สามารถที่จะมีห้องอพาร์ตเมนต์เล็กๆเป็นของตัวเองในนี้ได้อยู่แล้ว”

“เขาก็เหมือนมีน่ะแหล่ะ...” อุเอดะหัวเราะคิกคัก “รุ่นพี่โคอิจิจะอยากได้อพาร์ตเม้นต์ไปทำไมในเมื่อเขามีห้องของซึโยชิ?”

“ตัดสินได้จากที่ชั้นได้พูดคุยกับตุ๊ตี้และนากายาม่ามาน่ะ พวกเขาเหมือนจะเป็นคนที่อุทิศตัวให้กับงาน..แล้วก็กันและกัน” จุนโนะพูดเป็นการนำห้วข้อเรื่องให้กลับมายังสองคุณหมอหนุ่ม รอยยิ้มของจุนโนะก็เหมือนแทบจะเป็นรอยยิ้มที่ชั่วร้ายขึ้นมาทันที

“แล้วก็เทนนิส” คาเมะพูดเสริมออกมาอย่างเงียบๆ ดวงตาทั้งสี่คู่ก็หันมามองที่ร่างบางในทันใด

“นายพูดว่าอะไรนะ?” อุเอดะถาม คาเมะก็เพิ่งจะรู้ตัวว่าได้พูดออกไปเสียงดัง

“ตะ ตุ๊ตี้กับนากายันเล่นเทนนิสในคุกนี้น่ะ พวกเขาถูกเรียกว่าเป็น คู่เอกมือทอง” คาเมะอธิบาย นี่คือสิ่งเดียวที่เขาได้ยินในคุกแต่คนในแก๊งไม่เคยได้ยินเหรอยังไง? ส่วนมากแล้ว ATTUN จะเป็นคนบอกเล่าเรื่องราวต่างๆให้ฟังนี่น่า

“นายรู้เรื่องนี้ได้ยังไงล่ะ?” โคคิถาม ใครกันที่คาเมะชอบไปเตร่ๆด้วย แล้วไปเตร่กันตั้งแต่เมื่อไหร่?

ขณะที่ทุกคนต่างก็พานั่งคิดถึงเรื่องนี้ จินก็ยังคงนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว ดูเหมือนจะกำลังหลงอยู่ในโลกส่วนตัว โลกที่มีนางพยาบาลคาเมะ แล้วตัวเขาที่เป็นคนไข้ อุเอดะขมวดคิ้วเมื่อได้มองจากทางหางตาแล้วเห็นรอยยิ้มอันกรุ้มกริ่มของหัวหน้าแก๊งเริ่มแผ่ขยายทั่วใบหน้า นี่ยังไม่ได้พูดถึงว่ามันดูออกแนวลามกๆยังไงชอบกล แต่เขาก็ไม่อยากจะเตะคนเจ็บให้ต้องกลับมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริงนัก จินดูจะมีความสุขมากที่ได้กลับมาใส่แหวนวงนี้อีกครั้ง

“แต่ชั้นก็ไม่คิดว่าถ้าเขาได้แหวนนี้กลับมาแล้วเขาจะหายได้เร็วขนาดนี้นี่น่า...” อุเอดะพูดพลางถอนหายใจกับตัว ขณะที่ทั้งสามหนุ่มที่เหลือต่างก็พากันรุมเค้นข้อมูลของตุ๊ตี้กับนากายันจากคาเมะจัง

*~*~*~

“พูดตรงๆเลย อคานิชิ จิน! เด็กในแวดวงของจอห์นนี่นั่นน่ะ! ทำไมพวกนั้นไม่เคยทำอะไรตามที่บอกไปเลยนะ ทั้งๆที่ไอ้ที่เราบอกไปนั่นมันก็เป็นผลดีกับพวกเขาแท้ๆเลย?” นากายันก่นด่าขณะที่กำลังเดินกลับเข้าไปในห้องพยาบาลทั้งๆที่ยังสวมชุดนางพยาบาลอยู่

“ทากาชิ...” ตุ๊ตี้พึมพำพลางปิดประตูตามหลังเพื่อต้องการความเป็นส่วนตัว “ที่รักนายก็รู้จักเด็กพวกนั้นดีนี่น่า ตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ในนี้ก็เคยได้เห็น...พวกเขามาตลอด นี่ยังไม่ได้พูดถึงความจริงในข้อที่ว่าเด็กพวกนี้มักจะชอบไปก่อเรื่องมากกว่านักโทษคนอื่นๆเขาอีกด้วย”

“แต่มันยังเร็วไปที่จะปล่อยให้เขากลับไปอยู่ในห้องขังแบบนั้นน่ะ” นากายันถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะหย่อนก้นนั่งลงบนเก้าอี้ที่วางอยู่หน้าโต๊ะตัวใหญ่ที่เต็มไปด้วยกองกระดาษ หนังสือ กองเอกสาร แล้วก็ที่อุปกรณ์ทางการแพทย์มากมากหลากชนิด ไม่บ่อยครั้งนักที่ตุ๊ตี้จะแสดงทีท่านิ่งเฉยได้อย่างนี้ แต่ตุ๊ตี้ก็มักจะเป็นคนที่จิตใจมั่นคงหนักแน่นเสมอมาในยามที่นากายันต้องการ แล้วตุ๊ตี้ยังเป็นคนที่นากายันสามารถจะพึ่งพาได้ในตอนที่เล่นเทนนิสด้วยกัน เพราะอีกฝ่ายจะคอยเล่นเป็นกองหนุนอยู่ข้างหลังแล้วปล่อยให้เขาแสดงฝีมือกระโจนเข้าหาลูกเทนนิสเอง

หรือจะพูดอีกอย่างนั่นก็คือว่านากายันเป็นคนนำความสัมพันธ์ไปสู่ทิศทางใดทิศทางหนึ่งนั่นเอง

“ชั้นรู้” คุณหมอตุ๊ตี้ตอบ “แต่จู่ๆเราจะไปลากเขากลับมาไม่ได้หรอก คิดดูสิว่าเขากำลังเจ็บอยู่น่ะ”

“เด็กจอห์นนี่ก็เหมือนๆกันหมด..” นากายันถอนหายใจออกมาอีกเฮือก ก่อนจะใช้มือบีบนวดส่วนหัวที่เริ่มปวดตุ๊บๆ

“พวกเขาไม่ชอบที่จะถูกเรียกแบบนั้นหรอกนะ เพราะชื่อแบบนั้นทำให้คนอื่นเข้าใจผิดได้ง่ายนึกว่าจริงๆแล้วพวกเขาเป็นฝ่ายสนับสนุนจอห์นนี่...หรืออาจทำให้เข้าใจผิดแย่ยิ่งกว่านั้นให้คิดไปว่าพวกเขาทำงานรับใช้จอห์นนี่” ตุ๊ตี้พูดบางหัวเราะหึๆ พร้อมกับเดินไปหยุดอยู่หลังเก้าอี้ “เหมือนพวกเรา”

“ก็แก๊งแรกที่มาจากแวดวงเดียวกับพวกเขาถูกเรียกว่าเด็กของจอห์นนี่นี่น่า...เพราะยังงั้นแล้วพวกเขาก็ต้องเป็นเด็กจอห์นนี่เหมือนกันหมดแหล่ะ” นากายันตอบ “แล้วเราเองก็ไม่ได้ทำงานให้จอห์นนี่แบบนั้นด้วย อย่างน้อยเราก็ไม่ได้ทำงานด้านธุรกิจบันเทิงของเขานี่น้า ชั้นไม่อยากจะคิดไปเลยว่าจอห์นนี่จะทำยังไงกับพวกเด็กๆที่เขาเลือกมาจากตามถนนหนทางต่างๆ”

“นายพูดถูก ถ้าอย่างงั้นเราก็พยายามที่จะหยินยื่นสิทธิมนุษย์ชนให้กับพวกเขาต่อไปแล้วกัน ถึงเราจะทำงานให้เขา แต่อย่างน้อยเราก็ไม่ต้องเป็นเหมือนเขานี่น่า “ ตุ๊ตี้พูดเสริม สองมือวางแตะอยู่ที่ไหล่บาง “ไม่ใช่ว่าชื่อของพวกแก๊งแรกๆนั้นตั้งขึ้นมาเพื่อจะล้อเลียนจอห์นนี่ คิตาวาระหรอกเหรอ?”

“ชั้นคิดว่าเรื่องราวมันเป็นมายังงั้นแหล่ะ” นากายันพึมพำ “แต่พวกเด็กจอห์นนี่ก็คอยดูแลซึ่งกันและกันไม่ใช่เหรอ? ตอนแรกที่ชั้นได้ยินเรื่องเกี่ยวกับแวดวงของพวกเขานั้นน่ะ ชั้นคิดว่าพวกเขาจะเป็นพวกบ้าที่โหดร้ายทารุณ ชั่วช้า ต่างฝ่ายต่างก็แก่งแย่งชิงดีเพื่อเป็นสุดยอดของแก๊ง ...แต่มันไม่ใช่แบบนั้นใช่ไหม? ดูหัวหน้าแก๊งนิวส์เป็นตัวอย่างสิ ตอนนั้นชั้นก็แปลกใจนะที่เห็นเขาเข้ามารับการรักษา แต่ชั้นก็น่าจะรู้ว่าจริงๆว่านั่นมันก็แค่ข้ออ้างที่ใช้มาอ้างเพื่อที่จะได้แอบมาหาอคานิชิ”

“นายรู้ไหมว่าสิ่งแรกที่อคานิชิถามชั้นตอนที่ฟื้นคืออะไร?” ตุ๊ตี้เอ่ยขึ้นพลางนวดไหล่ให้อีกฝ่าย

“อืมม อะไรล่ะ?” นากายันครางออกมาด้วยความสุข

“คาเมะอยู่ที่ไหน?” ตุ๊ตี้ตอบ “คาเมนาชิ คาซึยะ เขาบาดเจ็บหรือเปล่า? เขายังมีชีวิตอยู่ไหม? อคานิชิเอาแต่ถามแบบนั้น แถมยังบอกเลขที่ประจำตัวนักโทษของคาเมนาชิให้เลยนะ ชั้นรู้สึกเหมือนตัวเองน่ารังเกียจมากเลยที่ต้องคอยบอกเขาว่าชั้นจะบอกข้อมูลเกี่ยวกับคนไข้คนอื่นให้เขารู้ไม่ได้หรอก แต่อคานิชิก็ดูจะโล่งใจหน่อยเมื่อรู้ว่าคาเมะจังยังมีชีวิตอยู่”

“หมอนั่นยอมสังเวยชีวิตตัวเองเพื่อช่วยเด็กของเล่น..ไม่ใช่สิต้องอดีตเด็กของเล่นสินะ คาเมนาชิจังไม่ใช่คนในแวดวงของหมอนั่นเลยสักหน่อยด้วย...” นากายันพูดพลางถอนหายใจ

“ชั้นคิดว่าเราอาจจะพูดถูกเกี่ยวกับเรื่องของคาเมะจังและคนที่เรียกได้ว่าเป็นเจ้านายของคาเมะจังก็ได้นะ” ตุ๊ตี้พึมพำพลางนวดเค้นมากจนอีกฝ่ายต้องตัวสั่นอยู่ใต้ร่าง “จำได้ไหม? ตอนนั้นอคานิชิแทบจะบังคับให้คาเมะจังมาตรวจอาการเพื่อให้เราสรุปให้ฟังเลยว่าคาเมะจังน่ะไม่เป็นอันตรายหรือว่าติดเชื้ออะไรสักอย่าง”

“นายคิดว่าอคานิชิ จินจะตกหลุมรักเด็กของเล่นได้เหรอ?” นากายันถาม “มันก็เห็นได้อย่างชัดเจนล่ะนะว่าคาเมะจังพัฒนาความรู้สึกพิเศษให้เขา แต่กับอคานิชิ...นายคิดว่าคนอย่างหมอนั่นจะสามารถมีความสัมพันธ์แบบคนรักได้เหรอ?”

“นายหมายความว่าความรู้สึกที่เขามีกับคาเมะจังจะยั่งยืนยาวนานไหมน่ะเหรอ?” ตุ๊ตี้ถาม อีกฝ่ายก็ยักไหล่อยู่ใต้มือหนา “ชั้นก็ไม่รู้หรอก แต่อย่างน้อยการแสดงออกของอคานิชิเมื่อเช้านี้ก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่ามันมีอะไรบางอย่างลึกๆระหว่างพวกเขาทั้งสอง บางทีอคานิชิอาจจะไม่ได้เล่นๆเหมือนที่เรากลัวกันไปตอนแรกหรอก...”

“โอ๊ะ เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้าน่ะมันน่าขายหน้ามากเลยจริงๆ...” นากายันครวญครางขึ้นมาเมื่อความทรงจำได้วาบผ่านเข้ามาในหัว รอยแดงระเรื่อก็เริ่มจะแต่งแต้มแก้มบาง “อย่าลืมนะว่าหมอนั่นจับเราได้ตั้งสองครั้งแน่ะ! เราน่าจะมีเซ็กส์กันแต่ในอพาร์ตเม้นต์เท่านั้นพอ...”

“แต่นายก็ชอบมีอะไรตอนที่ทำงานด้วยไม่ใช่เหรอ?” ตุ๊ตี้กระซิบถามที่ข้างหู “ความตื่นเต้นและอันตรายจากการที่จะถูกจับได้หรือไม่ก็ถูกแอบได้ยิน...”

“ก็ใช่ แต่มันก็ไม่สนุกนักหรอกถ้าจะถูกจับได้แล้วก็แอบได้ยินทั้งสองอย่างเลยเนี่ย” นากายันโต้กลับ

“บางทีคราวหน้ามันอาจจะน่าตื่นเต้นกว่านี้อีกนะ เพราะไหนๆเราก็เคยถูกจับได้แล้วเราก็รู้ถึงผลลัพธ์อันน่าเศร้าของมันแล้วว่ามันจะเป็นยังไง...” ตุ๊ตี้พูดขึ้น

“สองครั้งแล้วนะ” นากายันจำต้องพูดเสริม “เราน่าจะทำอะไรกันแต่ที่บ้านพอ มันก็ไม่ใช่ว่าจะใช้เวลากลับไปบ้านนานเท่าไหร่เลยนี่...”

“นายเครียดเกินไป” ตุ๊ตี้พูดอู้อี้ ก่อนจะเพ่งความสนใจในการนวดไหล่ให้อีกฝ่าย

“ชั้นรู้ ...ชั้นเกลียดไอ้สิ่งที่มันเกิดขึ้นเมื่ออาทิตย์ที่ผ่านมานี้จริงๆ” นากายันถอนหายใจอีกครั้ง พลางเอนหลังไปเพื่อรับสัมผัส “มีนักโทษตั้งหลายคนที่บาดเจ็บ แล้วบางคนเราก็ไม่สามารถช่วยชีวิตพวกเขาไว้ได้ ชั้นพนันได้เลยว่าจอห์นนี่คงจะไม่ยอมให้เราเก็บคนป่วยให้นอนรักษาที่ห้องพยาบาลได้นานแน่ พวกเขาคงจะถูกเตะกลับไปที่ห้องขังอย่างเร็วเลยล่ะ”

คุณหมออีกนายก็เคลื่อนมือจากไหล่บางไปยังลำคอ

“อย่างน้อยก็ไม่มีใครยังอยู่ในโคม่า” นากายันพูดเสริม พยายามข่มเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมา เมื่อรู้สึกได้ว่าร่างกายส่วนบนเริ่มจะผ่อนคลายใต้มือหนาคู่นั้น “พวกเขาทั้งสองก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว”

“พยายามคิดถึงนักโทษหลายคนที่เราช่วยไว้สิ” ตุ๊ตี้เอ่ย “นายรู้ไหมว่ามีอะไรที่จะช่วยทำให้นายดีขึ้นได้อีก? เทนนิสดีๆสักแมชท์ไงล่ะ! เราสามารถที่จะออกไปนอกกำแพงคุกได้สักครั้ง”

“หลังๆนี้ชั้นไม่มีอารมณ์จะเล่นเทนนิสเลย...” นากายันพึมพำ

“แต่นายมีอารมณ์กับเรื่องอื่นๆนี่” ตุ๊ตี้พูดพลางขยิบตา นากายันก็ผลักอีกฝ่ายไปนิดๆ

“มันก็ความผิดของนายนั่นแหล่ะ!” คนตัวเล็กกว่าพูดยกความผิดให้

“มันจะเป็นความผิดของชั้นได้ยังไง?” ตุ๊ตี้หัวเราะ ก่อนจะวางมือลงบนผิวนุ่มของอีกฝ่าย

“นายน่ะชอบใจดีกับชั้นเรื่อยเลย” นากายันพึมพำตอบ “ดูแล..ชั้น..อยู่เสมอ..” อีกฝ่ายพูดเสริมพร้อมกับปิดเปลือกตาแน่น ยอมแพ้ให้กับ...ที่มือหนาของตุ๊ตี้มอบให้ “อ๊า ตุ๊ตี้~”

ตุ๊ตี้โน้มตัวเข้าหาคุณหมออีกคน “ชู้วว์ๆๆ ที่รักจ๋า ยังมีนักโทษคนอื่นอยู่ข้างๆห้องนะ”

นากายันเหลือบตาขึ้นมองร่างสูง “ถ้างั้นคืนนี้นายมาหาชั้นที่ห้องนะ?”

“ตกลง” ตุ๊ตี้ยิ้ม “จะไปตอนที่เราเอายาชุดใหม่ไปให้อคานิชิอย่างเร็วที่สุด”

*::::::::::*:::::::::*

TTUN และคาเมะก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผลจากยาที่คุณหมอให้จินกินเข้าไปหรือเป็นเพราะการที่มีเพื่อนๆมาอยู่เป็นเพื่อนกันแน่ เพราะหลังเที่ยงไปแล้วหัวหน้าแก๊งก็เริ่มจะออกอาการเหนื่อยล้า

ในวันที่เหลืออยู่นั้นสิ่งที่จินทำก็มีแค่นอน... นอน... พยายามที่จะให้คาเมะจังเข้ามานอนด้วยที่เตียง..แต่ก็ไม่เป็นผลสำเร็จ ..แล้วก็นอน..กิน..นอน..แล้วก็ถูกป้อนด้วยยาแก้ปวดของคู่เอกมือทองอยู่สองสามขวด จากนั้นก็นอน แต่อย่างไรก็ตาม...มันเหมือนกับเป็นโชคร้ายของพวก TTUN เสียจริงๆที่จินยังไม่นอนเมื่อถึงเวลาดับไฟ เพื่อนร่วมแก๊งทั้งสี่คนต่างก็ถูกบังคบให้กลับไปที่ห้องปล่อยให้จินและคาเมะอยู่กันตามลำพัง พวกเขาก็ได้แต่สวดมนต์ภาวนาว่าจินจะเหนื่อยเกินไปที่จะทำอะไรๆได้อีก แต่บางทีนี่อาจจะเป็นการประเมินกำลังของอีกฝ่ายต่ำไปก็ได้

คาเมะดึงประตูห้องปิดเมื่อคนสุดท้ายของ TTUN ได้ออกจากห้องไปแล้ว

“ตรงเวลาประจำเลยนะอคานิ-“ จู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาจากอีกฟากของซี่ลูกกรง ร่างบางหันกลับไปมองผู้คุมที่มองมาที่เขาด้วยทีท่าแปลกใจพอๆกัน “เอ่อ...ชั้นได้ยินมาว่าอคานิชิกลับมาที่ห้องแล้วนี่”

สองผู้คุมหนุ่มแอบมองเข้ามาให้ห้องเพื่อจะเห็นร่างของจินนอนอยู่บนเตียงล่าง

“ไม่เป็นไรหรอก นายก็พูดราตรีสวัสดิ์กับเขาได้เหมือนกัน” ร่างสูงหัวเราะหึๆ ผู้คุมต่างก็มองกลับมาที่คนตัวเล็กอีกครั้งด้วยทีท่าไม่แน่ใจ

“ตรง..เวลาเสมอนะคาเมนาชิจัง”

มันฟังดูแปลกๆ ร่างบางยกมือขึ้นโบกทักทายพวกผู้คุมด้วยความงุนงง...แบบเดียวกับที่เขาเคยเห็นจินทำมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่ตอนที่ได้ย่างเท้าเข้ามาในเรือนจำแห่งนี้

ผู้คุมสองนายก็ยกหัวตอบนิดๆ ก่อนจะเดินกลับไปตามทางเพื่อทำการตรวจยามตามปกติ คาเมะเองก็หันเดินกลับไปที่เตียง

จินดูเหนื่อยมาก มันเหมือนกับว่าอีกฝ่ายแทบจะลืมตาไม่ขึ้นเลยสักนิด

“อืม..จะเป็นไรไหมถ้าคืนนี้ชั้นจะนอนที่เตียงของนายน่ะ?” คาเมะถาม จากนั้นก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมาปุ๊ปปั๊ป ...เพราะเขาก็ไม่แน่ใจว่าจินจะรู้สึกอย่างไรกับการที่เขาจะขึ้นไปนอนบนนั้น ..แล้วจะยังความจริงที่ว่าเมื่อตอนที่จินไม่อยู่นั้น เขาได้ใช้เตียงบนมากกว่าเตียงของเขาเองเสียอีก แล้วอีกอย่างเขาก็อยากจะเฝ้าดูอาการของจินในคืนนี้ด้วย “จริงๆแล้ว ชั้นไม่ต้องนอนก็ได้ ชั้นจะนั่งอยู่ตรงนี้แล้วเฝ้าดูอาการนายแทนแล้วกันนะ”

ชายหนุ่มร่างสูงตบเบาๆที่เตียง บางทีเขาอาจจะคิดไปเอง แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างทำให้ร่างสูงรู้สึกว่าคาเมะคล้ายจะทำตัวเหินห่าง บางทีเขาอาจจะเหนื่อยมากเกินไปที่จะรู้ว่าเรื่องระหว่างพวกเขาเป็นเช่นไร บางทีคาเมะอาจจะไม่พอใจที่เขากลับมาที่ห้องเร็วเกินไปแถมมาด้วยสภาพแบบนี้อีก บางทีคาเมะอาจจะยังรู้สึกผิด..แล้วด้วยเหตุผลนั้นร่างบางก็เลยทำตัวเงียบ ไม่พูดอะไร

“นอนกับชั้นสิ” อีกฝ่ายพึมพำบอก คาเมะก็เบิกตากว้าง

“ไม่นะ นายเจ็บอยู่! ชั้นอาจจะเผลอทำให้นายต้องเจ็บมากกว่าเดิมได้! ชั้นจะอยู่ตรงนี้แหล่ะ” ร่างบางเอ่ยขึ้น จินก็ทำปากจู๋เหมือนจะบอกว่า ‘ชั้นกำลังเจ็บ แล้วชั้นก็ดูเหมือนลูกหมาที่ถูกเตะมา นายก็ยังกล้าพูดปฏิเสธได้ลงคอเหรอ’

“ได้โปรดเถอะนะ? ไหนๆนี่ก็เป็นเตียงของนาย” อีกฝ่ายส่งเสียงงุ้งงิ้ว “แล้วชั้นก็ไม่อยากนอนคนเดียวด้วย~”

คาเมะแน่ใจว่าเขาได้ถูกอีกฝ่ายทำมาเล่นอีกแล้วแน่ๆ แล้วครั้งนี้ก็ไม่มีทางที่จินจะทำไม่สำเร็จ เพราะพวก TTUN ก็ไม่ได้อยู่ที่นี่เพื่อคอยห้ามไม่ให้ร่างบางติดกับในหลุมพรางที่จินวางไว้อย่างดีแน่

คาเมะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ ก่อนจะค่อยๆนั่งลงบนขอบเตียง แล้วก้าวข้ามลำตัวของอีกฝ่ายเพื่อจะได้นอนอยู่ด้านซ้ายมือของจินที่อยู่ติดกับผนังห้อง เขาไม่อยากเสี่ยงทำให้แขนด้านขวาของจินต้องเจ็บมากกว่านี้

ร่างสูงฉีกยิ้มอย่างผู้ชนะออกมาเต็มหน้า แล้วจู่ๆก็ใช้แขนข้างที่ไม่เจ็บนักเข้าไปโอบรอบหลังของคนตัวเล็ก ตามด้วยการรั้งร่างของอีกฝ่ายให้เข้ามาใกล้ คาเมะขืนตัวพยายามที่จะอยู่ให้ห่างจินให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะสามารถทำได้บนเตียงนี้ แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธใจตัวเองได้เลยว่าการที่ได้กลับเข้าสู่อ้อมกอดของจินอีกครั้งนั้นเป็นสิ่งที่เขาหวังว่าจะได้สัมผัสมันอย่างเร็วที่สุด

“ถ้างั้น..ตอนที่นาย..หลับอยู่น่ะ นายได้ยินสิ่งที่พูดอยู่รอบๆตัวไหม?” คาเมะจำต้องถามคำถามที่รบกวนจิตใจของเขาอยู่ทั้งวันออกมาเสียที ร่างบางได้ยินจินปล่อยลมหายใจออกมาอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะลืมตาขึ้นมาเพื่อตอบคำถามนี้

“ไม่หรอก ชั้นไม่คิดว่าชั้นฝันอะไรด้วยซ้ำ ชั้นจำอะไรไม่ได้สักอย่าง” จินครุ่นคิดพลางเม้มปากเข้าหากัน

“มะ ไม่เหรอ?” คาเมะถามเพราะอยากจะให้มั่นใจ ..ไม่สิ..เขาอยากจะได้คำตอบที่ทำให้มั่นใจมากๆว่าจินไม่ได้โกหก เพราะจินไม่น่าจะได้ยินคำสารภาพรักที่น่าอายอันนั้น!

“ก็..ชั้นจำทุกเรื่องก่อนหน้านี้ได้ แต่ชั้นจำตอนที่อยู่ในโคม่าไม่ได้” ร่างสูงตอบ คาเมะก็นิ่งคิดในคำพูดของจิน ด้วยเหตุผลแปลกๆบางอย่างเขามักจะเข้าใจความคิดของจินได้อย่างรวดเร็วในขณะที่พวกเพื่อนๆที่เหลือของหัวหน้าแก๊งไม่เคยเข้าใจเลย จริงๆแล้วมันน่าจะกลับกันไม่ใช่เหรอ พวกเพื่อนๆของจินน่าจะรู้จักจินดีมากกว่าเขานี่น่า..สิ่งนี้ก็ขอไม่นับรวมถึงการที่เขารู้จักร่างกายของจินดีอีกด้วยแล้วกัน....

“จะ จริงเหรอ..” คาเมะพึมพำ ด้านจินก็เปิดปากหาวหวอดๆ

“นายมาเยี่ยมชั้นด้วยนี่” อีกฝ่ายอู้อี้บอกเสียงง่วงๆ

“นะ นายรู้ได้ยังไงล่ะ?” ร่างบางตะกุกตะกักถาม จู่ๆเขาก็รู้สึกสงสัยขึ้นมาอีกครั้ง

“พวกนั้นบอกชั้นเอง” จินตอบ

“อ้อ” ร่างบางพูดขึ้น “ใช่แล้ว ชั้นไปที่นั่นมา”

ร่างสูงเปิดตาเพื่อที่จะมองมายังคนตัวเล็ก “นายบอกอะไรชั้นเหรอ?”

คาเมะหน้าตาแดงระเรื่อขึ้นมาโดยทันใด

“ไม่มีอะไร ชั้นไม่ได้อยู่กับนายนานนัก ชั้นก็แค่..พูดพล่ามไปเรื่อย..ชั้น..” ร่างบางหยุดนิ่ง พยายามสั่งใจตัวเองให้สงบลง มันไม่มีทางที่จินจะรู้ได้...นอกจากว่าจินจะฉลาดมากเหมือนจินที่อยู่ในฝันของเขา แต่อย่างไรมันก็เป็นไปไม่ได้นี่น่าเพราะจินที่อยู่ในความฝันของเขาไม่มีตัวตนอยู่จริง แล้วการที่จินในความฝันกลับรู้เรื่องราวเกี่ยวกับเขาได้มากมายขนาดนั้นก็อาจจะเป็นเพราะนั่นเป็นความฝันของเขานั่นเอง

พูดถึงตอนที่อยู่ในฝันนั่นแล้ว คาเมะก็หวังที่จะบอกแจกแจงบอกตัวเองไปอีกหน่อยว่าตัวเขานั้นไม่ได้หน้าตาแดงก่ำมากสักหน่อย แล้วเขาก็ควรจะรู้ดีว่ามันก็แค่ฝันไปเท่านั้น

“ชั้นบอกไปว่าชั้นหวังอยากให้นายฟื้นขึ้นมา” คาเมะพูดเสริม

จินปิดเปลือกตาลงพร้อมกับโอบร่างคนตัวเล็กไว้อย่างแน่นหนา อีกฝ่ายดูเหมือนจะยังคงขืนตัวอยู่บ้างเพื่อที่จู่ๆจะได้ไม่เผลอเอาตัวไปนอนทับกันและกันอยู่บนเตียงเล็ก “ชั้นแน่ใจว่าส่วนหนึ่งลึกๆในใจของชั้นได้ยินทุกสิ่งทุกอย่างที่นายบอกออกไปแน่”

ชั้นก็หวังว่าจะไม่เป็นเช่นนั้น ..ร่างบางคิดอยู่ในใจ แต่คาเมะก็หวังว่าถ้าไม่นับเรื่องที่เขาได้บอกกับจินในตอนที่อยู่ในห้องพยาบาลแล้ว เขาก็หวังว่าความทรงจำของจินคงจะไม่มีอะไรให้น่าห่วง..

“เพื่อนรักของนายชื่ออะไรเหรอ?”

“ฮืมม?” ร่างสูงอู้อี้ขึ้นเมื่อได้ยินคำถาม “พี”

“ใครเป็นประธานาธิบดี?” คาเมะถามคำถามต่อไป จากนั้นก็เกิดความเงียบขึ้นมาชั่วขณะ

“เราไม่มีสักหน่อย” จินตอบออกมาในที่สุด “นี่นายกำลังทดสอบชั้นเหรอ?”

“เปล่า..” ร่างบางโกหก “ภูเขาไฟฟูจิระเบิดครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่?”

ครั้งนี้ก็เกิดความเงียบเข้ามาปกคลุมอยู่เนิ่นนาน

“นายรู้ใช่ไหมว่าภูเขาไฟฟูจิน่ะเป็นภูเขาไฟ?” คาเมะถาม คล้ายจะสงสัยอยู่ไม่น้อย

“อ่ะ ชั้นรู้น่า!” ร่างสูงพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย น้ำเสียงเหมือนจะโน้มน้าวให้อีกฝ่ายเชื่อให้ได้ จากนั้นไม่นานความเงียบก็เข้ามาปกคลุมอีกครั้ง

“นายไม่รู้จริงๆใช่ไหม?” ร่างบางพูดสรุป ก่อนจะได้ยินเสียงจินถอดใจ

“ชั้นก็แค่จำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายมันระเบิดตอนไหนก็แค่นั้นเอง... นายจำได้ใช่ไหมว่าชั้นเพิ่งจะฟื้นจากโคม่ามา?”ชายหนุ่มพูดปกป้องตัวเอง

“ในสมัยเอดะ” คาเมะตอบ

“นายมันเด็กเนิร์ด”

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 35 part 2

2008-12-24T23:12:00Z

ร่างบางเปิดยิ้มนิดๆ ก่อนที่รอยยิ้มจะจางหายไปเมื่อขึ้นคิดได้ว่าตัวเขากำลังทำอะไรอยู่ เขาได้มานอนกกกอดเคียงข้างจิน พูดคุยกันเล็กน้อยๆเสมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น ถ้าเขายังคงทำเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าไม่เร็วพวกเขาก็คงได้วิ่งชนเข้ากับขวากหนามที่ขวางอยู่บนเส้นทางถนนนั้นอีกครั้ง แล้วจินก็จะเป็นคนเดียวที่ต้องรับความผิดพลาดไว้ทั้งหมด ช่วงเวลาที่ได้ใกล้กันแบบนี้คงไม่อยู่ยืนนานนัก เขาไม่ควรจะยึดติดกับความเคยชินที่มีจินอยู่ใกล้ชิดแบบนี้อีกต่อไป

“ราตรีสวัสดิ์” จินอู้อี้เอ่ยขึ้น ก่อนจะกดปลายจมูกแนบลงกับเส้มผมนุ่มเล็กของอีกฝ่าย คาเมะค่อยๆเอนนอนข้างจินอย่างระมัดระวัง พยายามที่จะถูกเนื้อต้องตัวของร่างสูงให้น้อยมากที่สุดเพื่อจะได้ไม่เป็นการไปกดทับส่วนใดส่วนหนึ่งของกายหนา

“รายตรีสวัสดิ์ อคานิชิซัง” ร่างบางตอบ จินก็เลิกคิ้วขึ้นทันทีเมื่อได้ยิน

“ฮึ? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่นายเริ่มเรียกชั้นว่าอคานิชิอีกน่ะ?” ร่างสูงพึมพำถาม นิ่งรอคำตอบจากคาเมะ แต่คนตัวเล็กก็ยังคงนิ่งเงียบ แล้วเพียงไม่นานร่างบางก็รู้สึกได้ว่าอกกว้างของจินบัดนี้ได้ขึ้นลงอยู่เป็นจังหวะสม่ำเสมอ ถ้าจินยังไม่เหนื่อยมากเกินไปจนผล็อยหลับไปแล้วล่ะก็ คาเมะก็คงต้องเริ่มอธิบายตัวเองให้อีกฝ่ายฟังเป็นแน่

คาเมะทำได้แต่นอนนิ่งอยู่ตรงอย่างนั้น นอนฟังเสียงลมหายใจเข้าออกของร่างสูง ...ไม่ได้รับรู้เลยว่าเวลามันได้ผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่แล้ว ก่อนที่จะกล้าปล่อยให้หยดน้ำตาได้หลั่งรินลงมาตามดวงหน้า น้ำตาที่ผสมผสานกับความรู้สึกต่างๆก็ทับถมหลั่งรินผ่านออกมาด้วยกัน

เขายอมปล่อยให้จินเจ็บแบบนี้ได้อย่างไร? ทำไมเขาถึงได้โง่ขนาดนั้น โง่จนทำให้จินต้องคอยเป็นคนที่จ่ายให้กับความโง่เขลานั้นอยู่ทุกครั้งทุกคราไป

อารมณ์แห่งความสุขก็เหมือนช่วยสั่งให้หยดน้ำตาหลั่งรินออกมาเช่นกัน เพราะอย่างน้อย..จินก็ยังอยู่ตรงนี้ จินยังมีชีวิตอยู่ พวกเขาได้มานอนอยู่ร่วมเตียงเคียงข้างกันอีกครั้ง แม้จะคิดเกลียดตัวเองจากเรื่องที่เกิดขึ้นกับเพื่อนร่วมห้อง แต่คาเมะก็ไม่เคยมีความสุขเช่นนี้มาก่อนในชีวิต

เขาควรจะบอกลาจินในตอนที่อีกฝ่ายอาการดีขึ้นแล้ว แต่ก่อนจะทำเช่นนั้นเขาก็จะคอยดูแลจินเป็นอย่างดี พยายามไม่ก่อเรื่องอีก แล้วก็ทำตัวให้เหมือนกับเด็กของเล่นตัวจริงทั่วๆไป...ถ้าเพียงแต่เขาจะรู้ว่าจะทำยังไง...การเป็นเด็กของเล่นตัวจริงนั้นเป็นเช่นไรเหรอ? เขาไม่รู้จะไปถามใครดี

คาเมะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะส่งสายตามองไปที่จิน

เขาอยากจะบอกว่า ‘ชั้นขอโทษ’ ยังมีอีกหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากจะบอกออกไป แต่ก็ไม่กล้าจะบอกแม้ตอนที่จินหลับอยู่ก็เถอะ

คาเมะรู้สึกดีมากเหลือเกินเมื่อได้สารภาพรักออกไป บางครั้ง..ก็ได้แต่หวังว่าเขาจะมีความกล้ามากพอที่จะทำเช่นนั้นในชีวิตจริงได้ ....กล้าพอที่จะพูดออกไปดังๆ แต่จากนั้นก็คงไม่กล้าสู้หน้าจินได้อีกต่อไป เพราะเกรงว่าอีกฝ่ายจะมองเขาแบบไหน...หรือจะพูดกับเขาว่าอย่างไร หรือจินจะตอบออกมาว่า ‘เอ่อ คาซึจัง..ชั้นก็ดีใจนะ แต่นี่มันก็เป็นแค่เรื่องแก้เหงาในคุกสำหรับชั้น’ บางทีถ้าพูดถึงการมีเซ็กส์แค่คืนเดียวแล้วล่ะก็ จินก็คงไม่สนหรอกว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย.... แต่ความสัมพันธ์ฉันท์คู่รักสำหรับผู้ชายสองคนแล้วล่ะก็..มันก็คงจะมากไปนั่นเอง บางทีการมีอะไรกับผู้ชายด้วยกันก็เพื่อความสนุก แล้วการที่มีอะไรกับผู้ชายบางคนนั่นก็คือการที่ได้มีความสนุกมากยิ่งกว่าเดิม เพราะคนอื่นๆอาจจะไม่มีปฏิกิริยาเคมีที่เข้ากันได้นั่นเอง หรือสิ่งนั้นจะเป็นสิ่งที่พวกเขามีร่วมกันมา? ปฏิกิริยาเคมีที่เข้ากันได้แค่นั้นหรอกเหรอ?

แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดที่ตัวเขามีแน่ๆ

ร่างบางส่วยหัวนิดๆ ไม่สิ อย่าทำแบบนี้สิ อย่าเริ่มคิดแบบนั้นอีก ลืมความรู้สึกนั้นไปเสีย สิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เด็กของเล่นควรจะคิดไม่ใช่เหรอ?

นายไม่ใช่เด็กคนแรกที่ตกหลุมรักจินหรอกนะ มันเป็นธรรมดาของเด็กเวอร์จิ้นอย่างนายที่จะตกหลุมรักชายหนุ่มคนที่เป็นคนแรกของนายน่ะสิ

มันไม่มีทางที่จินจะไม่รู้ว่าเขาคิดอย่างไร ถ้าก่อนหน้านั้นสิ่งที่เขาเก็บซ่อนไว้มันไม่ได้ฉายชัดออกมาให้เห็นอย่างชัดแจ้งแล้วล่ะก็ ยามะพีก็คงเป็นฝ่ายที่พูดชี้ออกไปอย่างชัดเจนในตอนนั้นไปแล้วล่ะ

คาเมะปิดเปลือกตาลงสนิท ก่อนจะฝังหน้ากับผ้าปูที่นอน มันน่าขายหน้าจริงๆที่ได้ไปยืนอยู่ตรงนั้นกับเพื่อนร่วมแก๊งทั้งแก๊งของจิน แล้วฟังเพื่อนรักของจินพูดความรู้สึกของเขาออกไปให้จินได้ฟัง หลังจากที่ถูกจับได้ว่าไปแอบฟังมาด้วยยิ่งทำให้ดูแย่ยิ่งกว่าเดิม

แต่จินไม่ได้พูดออกความเห็นเกี่ยวกับเรื่องนั้นเลย แล้วยังจะครั้งอื่นๆที่ร่างบางเกือบจะระเบิดความรู้สึกที่แท้จริงออกมาให้อีกฝ่ายเห็นอีกด้วย ...จินก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาด้วยเลย

คนตัวเล็กนึกสงสัยว่าเขาจะสามารถเป็นเด็กของเล่นแบบเด็กของเล่นคนอื่นๆได้อีกต่อไปไหม ระหว่างพวกเขานั้นได้มีหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้น แล้วก็มีหลักฐานมากมายที่ชี้ชัดออกไปว่าตัวเขาแสดงตัวออกไปมากกว่าที่ใจเคยนึกปฏิเสธและคอยนึกหวังอยากได้อีกฝ่ายเป็นมากกว่าเจ้านายเสียอีก...อย่างเมื่อครั้งที่เขาไปต่อสู้กับ จิมมี่ แม็กกี้เพื่อจะได้อยู่กับจินต่อไปอีกหกเดือน หรือจะครั้งที่เขาเข้ามาหาจินที่ห้องเพื่อเซ็กส์ แล้วหลังจากนั้นก็ยังได้วิ่งไปหาร่างสูงที่โรงอาหารบ้านั้น ..เข้าไปกระโดดนั่งตักและจูบจินก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุขึ้น

ถ้าจินรู้สึกเช่นเดียวกัน..อีกฝ่ายก็คงจะบอกออกมาแล้ว..ไม่ใช่เหรอ?

จินอาจจะเคยชินกับพฤติกรรมแบบนี้จากเด็กของเล่นคนก่อนๆ จินเคยชินกับการที่มีเด็กเหล่านั้นมาตกหลุมรัก มีกี่คนกันล่ะที่ได้นอนร่วมเตียงกับอคานิชิ จิน ..แล้วทำไมเขาจะแตกต่างจากคนอื่นด้วย? หรือว่าจินก็เป็นแบบนี้กับเด็กคนอื่นๆ..แต่ก็เป็นได้แค่เพียงช่วงระยะเวลาสั้นๆยังงั้นเหรอ? แล้วจินจะช่วยชีวิตเด็กคนก่อนก่อนหน้านี้ไม่ให้ตกลงไปแบบที่ช่วยเขาไหม?

บางทีร่างสูงอาจจะเบื่อหน่ายกับการเปลี่ยนเด็กของเล่นอยู่บ่อยๆ สุดท้ายก็เลยลงหลักปักฐานอยู่ที่เขา หรือเขาจะทำให้จินได้เพลิดเพลินใจมากเสียจนจินไม่เคยนึกเบื่อที่จะคอยดูว่าเขาจะทำเช่นไรต่อไป....

ถ้ารู้ว่าวันหนึ่งเขาจะไม่ได้เจอจินอีกแล้วล่ะก็..เขาจะบังคับใจตัวเองให้มีความกล้ามากพอที่จะถามคำถามที่มันรบกวนใจอยู่ตลอดเวลาจวบจนกระทั่งบัดนี้ออกไปให้สุดเสียง

คาเมะค่อยๆลูบไล้แขนข้างที่โอบรอบเขาอยู่ พยายามอย่างดีที่จะเลี่ยงออกมาจากอ้อมกอดแบบครึ่งๆกลางๆของจิน มือเล็กค่อยๆเคลื่อนมือไล้ไปตามแขนขึ้นไปถึงไหล่กว้าง ...แล้วมาวางอยู่บนอกกว้างกำยำที่ถูกห่อหุ้มไปด้วยผ้าพันแผลหลายแผ่นที่วางทับซ้อนกันเหมือนห่อของขวัญที่ห่อเรียบร้อยเพื่อเทศกาลวันคริสต์มาส ร่างบางนึกสงสัยว่าร่างกายของจินที่อยู่ใต้ผ้าพันพวกนี้จะดูเป็นเช่นไร? มีรูปร่างเช่นไรแล้ว?

ในตอนนี้...ความรู้สึกต่างๆที่เขาเคยครุ่นคิดมาก่อนหน้านี้ไม่ได้สำคัญอะไรอีกต่อไปแล้ว สุขภาพร่างกายของจินต่างหากล่ะที่เขาควรจะต้องห่วงกังวล........

Continue chapter 36

สวัสดีค้า หวังว่าตอนนี้คงทำให้หายเครียดได้บ้างเนาะ เห็นมีน้องคนอ่านเม้นส์ว่าน้ำตาซึมด้วย เป็นเหมือนกันค้า
เครียดกันมาตั้งเป็นสิบๆตอนแย้วว ตอนนี้ก็คงรู้แล้วว่า อ๊า ตุ๊ตี้อ่ะคืออะไร
ไม่รู้มีใครเกทมุกภูเขาไฟฟูจิไหม ฮ่าๆๆ มันเป็นมุกจากเอ็มซี ตอนที่จินกลับมาจากเมกานั่นเอง แต่ไม่ได้เอามาแบบเป๊ะๆ
มีถามเรื่องลำแสงสีม่วง คือจะเป็นลำแสงสีม่วงที่เห็นบ่อยๆก่อนพระอาทิตย์ขึ้นอ่ะจ้า บทก่อนๆจะเคยมีกล่าวถึงเหมือนกัน ไม่งงเนาะ ตอนนี้แอบหวานนิดๆ แต่ก็ขำหน่อยๆ ตอนท้ายมีเครียดนิดๆป่าวช่วงนี้คงผลุบๆโผล่ๆเรื่องมาแปะฟิคนะคะ อาจให้รียาช่วยแปะๆๆ หน่อยนะจ้า เพราะช่วงนี้คนแปลเข้ามิดไนท์ฟิคได้เอื่อยยยยยยยยยยยมาก แต่เรื่องลงฟิคก็ยังมาลงเรื่อยๆนะคะ ^_^

ขอบคุณทุกคอมเม้นส์นะคะ

In His care 34

2008-12-20T14:02:48Z

Title: In his Care
Author:blue_orbs
Translated and wrote in Thai by daniellove& windzephyr
Pairing: Akame
Rating: NC-17
Disclaimer:The STORY belongs to blue_orbs darling
Summary: For this chapter N/A

Thanks รียา อารียา reeya_areeya to be my lovely
beta ,how could I survive without YOU *kisses*
Special thanks to ก้อย jk_no_koi

Chapter 34

มีเรื่องด่วนบางอย่างที่ปลุกเขาให้ต้องตื่นมาในเช้าวันนี้ ในตอนที่ผู้คุมเข้ามาที่ฝั่งตะวันตกแล้วนั้น พวกเขาได้บอกว่าเจ้านายของคาเมะต้องการให้ไปพบที่ห้องพยาบาล ความคิดแรกที่แวบเข้ามาในหัวของคนตัวเล็กก็คือจิน... จินฟื้นแล้วเหรอ?

แม้จะรีบร้อนออกไปจากห้องขัง แต่เพียงชั่วครู่หนึ่งนั้นร่างบางก็อดจะนึกกลัวขึ้นมาไม่ได้ เมื่อได้เดินเข้ามาถึงห้องพยาบาลแล้วนั้น คาเมะรู้สึกโล่งใจที่เห็นเพื่อนร่วมแก๊งของจินทั้งสี่คน และคุณหมอสองคนได้พากันยืนรวมตัวกันอยู่รอบเตียงพร้อมกับอคานิชิ จินที่นั่งอยู่บนเตียง เมื่อคาเมะได้เดินเข้าไปข้างในห้องสีขาวขนาดกว้างนั้น สายตาทุกคู่ก็จ้องมองมาทันที คนตัวเล็กเกือบจะผุดยิ้มออกมาที่ริมฝีปากต่อเมื่อได้ยินเสียงโคคิพูดขึ้นว่า

“นี่คือคาเมะจัง นายจำเขาได้ไหม?”

คาเมะยืนนิ่งอยู่ระหว่างทาง อีกทั้งรู้สึกแปลกใจเมื่อได้ยินคำถามนี้ โคคิมองกลับไปที่จิน ก่อนที่หนุ่มนักแร๊บจะเหยียดมือไม้ออกมายังทิศทางที่ร่างบางยืนอยู่

ดวงตาของจินประสานกับดวงตาของเขา แต่คาเมะรู้สึกมีบางอย่างผิดแปลกออกไปจากทุกที ดวงตาสีดำคมกริบมองสำรวจมาที่เขาด้วยแววตาว่างเปล่า ออร่าที่ห่อหุ้มรายรอบตัวของจินก็คล้ายจะแตกต่างออกไป

เมื่อจินส่ายหัวปฏิเสธ คาเมะก็คิดว่าเขาได้ตายไปจากโลกนี้เสียแล้ว “ไม่นี่ ชั้นไม่เคยพบเขามาก่อน”

“มันไม่ถูกนะนี่...” โคคิบ่นพึมพำ พลางลดแขนลงวางข้างลำตัวเช่นเดิม

“กะ เกิดอะไรขึ้น?” ร่างบางถามด้วยเสียงตะกุกตะกัก นี่มันเป็นเรื่องล้อเล่นหรือยังไง? ถ้าเป็นยังงั้นแล้วล่ะก็.. ไอ้เรื่องล้อเล่นแบบนี้มันไม่เห็นจะสนุกตรงไหนเลยนะ?

“จินสูญเสียความทรงจำ สงสัยว่าตอนที่ตกลงมาหัวของจินคงจะไปกระแทกกับพื้นเข้า เพราะตอนที่ตื่นมาในเช้าวันนี้จินก็จำอะไรไม่ได้เลย แม้แต่ชื่อของตัวเองก็ยังจำไม่ได้” อุเอดะพูดอธิบาย พลางใช้มือลูบไล้เส้นผมสีทองของคนตัวเล็กอยู่อย่างสิ้นหวัง

“เราก็ได้แต่หวังว่า...อย่างน้อยจินก็อาจจะจำนายได้บ้าง” จุนโนะพูดขึ้นมา

“คาเมะจัง วันนี้นายช่วยดูแลจินหน่อยได้ไหม ดูว่าจินจะเริ่มจำอะไรได้บ้างไหม?” ยูอิจิเอ่ยปากขอร้อง “พวกเราลองมาทุกอย่างแล้ว แต่ไม่ว่าจะเป็นยามะพี พวกนิวส์ หรือว่าพวกรุ่นพี่ ก็ดูเหมือนว่าจินจะจำใครไม่ได้เลย”

“ชะ ชั้นไม่มั่นใจหรอกนะว่าชั้นจะสามารถช่วยอะไรได้” คาเมะตอบออกมาได้ในที่สุด ตัวเขาเหมือนค่อยๆจมอยู่กับสถานการณ์ในตอนนี้ไปทีละเล็กละน้อย มันช่างเหมือนกับความฝัน แต่ มันคือฝันร้ายนี่เอง

“เราก็ไม่มั่นใจว่าเราจะสามารถทำอะไรได้”

“เรายังไม่รู้ว่าอคานิชิซังจะความจำเสื่อมไปตลอดชีวิตหรือว่าความทรงจำของอคานิชิซังจะกลับมาไหม เวลาเท่านั้นที่จะสามารถบอกได้” คุณหมอตุ๊ตี้พูดเป็นคนต่อไป ด้านคุณหมออีกคนที่ร่างบางจำได้ว่าชื่อนากายันก็ยืนอยู่ข้างอีกฝ่าย ไม้แร็ตเก็ตเทนนิสสองอันได้ถูกแอบซ่อนอยู่ข้างๆ ตุ๊ตี้ยังคงพูดต่อไปว่า “ชั้นจะปล่อยให้อคานิชิซังกลับไปที่ห้องก่อน ชั้นก็ไม่อยากจะทำแบบนั้นหรอกนะ เพราะมันยังเร็วเกินไปที่จะปล่อยให้กลับห้อง แต่เราก็ไม่มีทางเลือกเพราะมันเป็นคำสั่งของจอห์นนี่"

“คาเมะจัง นายช่วยพาจินกลับไปที่ฝั่งตะวันตกแล้วก็ช่วยอยู่เป็นเพื่อนกับเขาทั้งวันได้ไหม?” โคคิถามเมื่อได้หันมาเผชิญหน้ากับร่างบางอีกครั้ง

“ชั้นจะพยายามทำให้ดีที่สุด” คาเมะได้ให้คำสัญญาเอาไว้...จะมารู้ตัวอีกทีก็เมื่อตอนที่เขากำลังเดินกลับไปยังคุกในส่วนที่พวกเขาอยู่ พร้อมกับจินที่เดินอยู่เคียงข้างกาย

“นายก็คือคาเมะจังสินะ?” จินพูดพึมพำทำลายความเงียบที่เข้ามาปกคลุมพวกเขา

“อ่ะ ใช่ คาเมนาชิ คาซึยะ” คนตัวเล็กพูดแนะนำตัวเอง..รู้สึกเหมือนว่าการทำเช่นนี้กับคนที่เคยอยู่ด้วยกันมามากกว่าหนึ่งปีนั้นทำให้เขาดูงี่เง่ายิ่งนัก

“คาเมนาชิ” จินทวนคำ “ชั้นก็เป็นนักโทษด้วยใช่ไหม?”

“ใช่ ในคุกของจอห์นนี่น่ะ” คาเมะตอบ ร่างบางไม่แน่ใจว่าจะคุยโต้ตอบกับจินที่อยู่ในสภาพนี้ได้อย่างไร “นะ นายรู้สึกดีขึ้นบ้างไหม? ตอนนี้นายยังเจ็บอยู่เลย แล้วระยะทางที่ต้องเดินก็ยังอีกไกล..”

“ชั้นสบายดี” จินพูดพลางสอดสองแขนเข้าไปในกระเป๋ากางเกง ดูเหมือนว่าจินจะยังสามารถเดินได้อย่างดีทีเดียว

เมื่อพวกเขาได้เดินเข้าไปในคุกส่วนที่นักโทษอยู่นั้น สายตาของนักโทษหลายคนต่างก็มองมาที่พวกเขา ทั้งโรงอาหารก็พลันตกอยู่ในความเงียบสนิท เหล่านักโทษมองมาที่พวกเขาด้วยทีท่าแปลกๆ แต่ก็ยังคงไว้ซึ่งความเคารพในตัวของอคานิชิ จินอยู่เช่นเดิม แม้พวกเขาจะเดินผ่านห้องโถงขึ้นไปยังบันไดกว้างมาแล้ว แต่ก็ยังไม่มีใครกล้าเข้าพูดคุยทักทายเลยสักคน

“นะ นี่คือฝั่งตะวันตก” คาเมะพูดอธิบายให้ฟังเมื่อพวกเขาเดินขึ้นไปจนถึงห้องโถงที่อยู่บนชั้นสอง ก่อนจะเดินเลี้ยวเข้าไปยังทางเดินของฝั่ง มันทำให้คาเมะนึกห่วงยิ่งนักเพราะเมื่อขึ้นบันไดขึ้นมาแล้วจินกลับจำไม่ได้ว่าจะไปทางไหนต่อ ร่างบางได้แต่หวังว่าอย่างน้อยในส่วนหนึ่งลึกๆนั้นจินอาจจะพอจำอะไรได้บ้าง อย่างเช่นเมื่อเดินผ่านบันไดมาแล้วจินก็อาจจะเดินเลี้ยวเข้าไปในฝั่งได้อย่างอัตโนมัติ เพราะไหนๆอีกฝ่ายก็อยู่ที่คุกนี้มาได้เกือบห้าปี

“ห้องของนายคือห้องที่อยู่สุดทางเดินของฝั่งเลยล่ะ” ร่างบางพูดต่อ จินเองก็ยังคงเอามือสอดเขาไปในกระเป๋ากางเกงพลางเดินตามคนตัวเล็กอยู่เช่นเดิม

“นายชื่ออะไรนะ?”

แม้จะรู้ดีว่าเขาไม่ควรจะเก็บเอาเรื่องนี้ไปคิดมาก แต่สิ่งที่ได้ยินก็อดที่จะทำให้รู้สึกเศร้าขึ้นมาไม่ได้...เมื่อรู้ว่าจินจำเขาไม่ได้เลยสักนิด “คาเมะ คาเมนาชิ คาซึยะ”

“คาเมนาชิ ว่าแต่ทำไมพวกเราใส่เสื้อผ้าแปลกๆกันล่ะ?”” ร่างสูงถามขึ้น คาเมะก็อดจะคิดต่อไม่ได้ว่าการที่อีกฝ่ายเรียกเขาแบบนั้นมันดูไม่เข้ากันเลยสักนิด ..ไม่เหมือนกับที่เคยเรียกเขาว่าคาเมะ หรือ คาซึจัง

“ก็ เอ่อ นักโทษหลายคนในนี้ชอบเอาชุดนักโทษไปดัดแปลง หรือบางคนก็แทบจะเอาเสื้อผ้าของตัวเองมาใส่คละกันไปกับชุดนักโทษด้วยเลย” ร่างบางเอ่ยขึ้น ทำท่าทางชี้ไปยังเสื้อผ้าของจินที่มักจะมีเสื้ออีกตัวห้อยลงมาจากสะโพกอยู่เสมอ เมื่อตอนที่ยังอยู่ในห้องพยาบาลนั้น จินเองก็ดูจะผงะนิดๆเมื่อเห็นคาเมะและพวกเพื่อนๆต่างก็พากันเอาเสื้ออีกตัวมาผูกที่เอวของจินเหมือนกับว่าพวกเขาจะเคยชินที่เห็นจินแบบนั้น

“แล้วพวกผู้คุมก็อนุญาตเหรอ?” หัวหน้าแก๊งถามด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

“พวกเขาพูดหรือบอกอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ไม่ได้มากหรอก...หรือแทบจะพูดบอกอะไรไม่ได้เลยสักนิด” คาเมะตอบ

“ไม่เหรอ?” จินถาม “งั้นใครที่สามารถสั่งได้ล่ะ?”

“นะ นายไงล่ะ” คาเมะตอบ จินเองก็มองตอบอย่างไม่เชื่อในครั้งแรก “นายเป็นคนคุมคุกที่นี่”

“ฮ้า?”

“นายและแก๊งของนาย AT-TUN เป็นคนคุมคุกนี้อย่างไม่เป็นทางการนั่นเอง” ร่างบางพยายามอธิบาย

“แก๊งของชั้น..นี่ชั้นเป็นหัวหน้าเหรอ? นายหมายความว่าพวกคนที่เราเพิ่งจะเจอมา อุเอดะ ทางูจิ นากาอะไรสักอย่าง แล้วก็...” จินพูดพลางชี้ข้ามไหล่กว้างของเจ้าตัวออกไป

“นากามารุกับทานากะ” คาเมะพูดเติมให้ ร่างบางรู้สึกท้อแท้ยิ่งนักที่จินกลับหลงลืมผู้คนที่รู้จักมาตลอดทั้งชีวิต คาเมะเดินมาหยุดอยู่นอกห้องขังของพวกเขา “เรามาถึงแล้ว..ดูคุ้นๆบ้างไหม?”

จินผงกหัวมองไปยังลูกกรงและผ้าสักหลาดผืนใหญ่ที่ใช้ปิดบางส่วนของห้องขังเอาไว้ ก่อนที่จะแอบมองเข้าไปด้านใน “ไม่เลย”

“งั้นก็ ไม่เป็นไร เดี๋ยวนายก็จำได้เอง” คาเมะพยายามทำน้ำเสียงให้ร่าเริงเข้าไว้...ให้ร่าเริงมากกว่าที่รู้สึกจริงๆในเวลานี้ ร่างบางจำต้องมองในด้านบวกเข้าไว้ เพราะถ้ามัวแต่ปล่อยให้ตัวเองท้อแท้และสิ้นหวัง ทำเช่นนั้นแล้วมันก็คงไม่มีอะไรดีขึ้นมาแน่ ทำเช่นนั้นก็จะไม่เป็นการช่วยอะไรจินได้เลย อีกอย่างบางทีนี่อาจจะเป็นการที่เขาจะได้เห็นจินตัวตนของจินจริงๆก็เป็นได้..แม้อาจจะเป็นการมองเห็นในทางที่แปลกออกไปหน่อยก็เถอะ เขาอาจจะสามารถรู้ว่าตัวตนของจินนั้นเป็นอย่างไร จินเองก็สามารถค้นพบตัวตนของเขาได้ด้วยเช่นกัน

“เข้าไปข้างในกันเถอะ เผื่อนายจะได้นั่งและพักบ้าง” คาเมะพูดแนะ ก่อนที่จะเดินเข้าไปยังห้องขัง จินก็เดินตามเข้ามาอย่างงุนงง

ร่างสูงเดินไปรอบๆพลางใช้สายตามองไปทั่วทุกแห่งในห้องขัง ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินไปหยุดยังเตียงที่คาเมะลงนั่ง

“แล้วนายเป็นอะไรกับชั้นล่ะ?” จินถามพลางเอนตัวพิงบันไดที่ไต่ขึ้นยังเตียงบน “นายไม่ใช่เพื่อนร่วมแก๊งของชั้นใช่ไหม?”

“ไม่ใช่ ชั้น...” ร่างบางตอบ น้ำเสียงเริ่มจะจางหายไป นั่นคือคำถามที่ตัวเขาเองก็หวังจะได้รู้คำตอบมาอยู่ตลอด เขาได้กลับมาอยู่ที่ห้องของจินอีกครั้ง ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่าเขากลับมาเป็นเด็กของจินอีกครั้งหรอกเหรอ? “ชั้นเป็นเพื่อนร่วมห้องของนาย ชั้นเป็น....เด็กของเล่นของนาย”

“เด็กของเล่นของชั้น?” อีกฝ่ายทวนคำ “มันหมายความว่ายังไงล่ะนี่?”

คาเมะนึกหวังจริงๆว่าเขาจะสามารถข่มสีแดงระเรื่อที่เริ่มจะก่อตัวไม่ให้แพร่กระจายไปทั่วแก้มบางได้ “หมายถึง...ว่าชั้น..นาย..เรา..ชั้นเป็นคนที่นาย..นอนด้วยทุกคืน”

จินจ้องมองร่างบางเขม็งเมื่อได้ยินคำพูดนั้น “งั้นนายก็หมายความว่านายกับชั้นนอนแบบเอาเนื้อแนบเนื้อด้วยกันทุกคืนงั้นเหรอ?”

“ชะ ใช่ ก็แทบจะทุกคืน...” ร่างบางตอบ ตัดสินใจที่จะไม่พูดเสริมออกไปว่า ‘ในบางครั้งก็ในตอนกลางวันด้วยและก็ไม่ได้ทำอะไรๆกันแต่ในห้องทุกครั้งหรอก’

“แล้วนายก็ยอม?” จินยังถามต่อ

“เอ่อ ใช่”

“นายเป็นเกย์เหรอ?” จินถามพร้อมรอยยิ้มนิดๆ ก่อนที่จะจะหยุดยิ้มเมื่อนึกอะไรขึ้นมาได้บางอย่าง “ดะ เดี๋ยว งั้นชั้นก็เป็นด้วยงั้นสิ?”

“ชั้น ..มันก็แค่ในนี้ ..ในคุกน่ะไม่มีผู้หญิงอยู่ พวกผู้ชายก็เลยนอนด้วยกันเพื่อเป็นการสนองความต้องการของตัวเอง..” คนตัวเล็กพูดพล่าม อีกฝ่ายก็เหมือนจะเข้าใจที่เขาพูดจึงได้ตอบรับอย่างง่ายๆว่า “งั้นเหรอ”

“งั้นนายก็เด็กของเล่นสินะ..” จินพึมพำ ไอ้เจ้าความวุ่นวายแบบไหนกันนะที่เข้าไปอยู่ในหัวของอีกฝ่ายในตอนนี้ หลังจากที่ได้ฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่าแล้วต้องมาเรียนรู้เรื่องราวชีวิตของตัวเองที่เจ้าตัวจำไม่ได้เลยสักนิด จินส่งสายตามองกลับไปที่คาเมะอีกครั้ง “ตำแหน่งของนายไม่ค่อยฟังดูดีเลยนะ...ถ้านายเป็นเด็กของเล่นของชั้นแล้วล่ะก็ ถ้งงั้นชั้นเองก็...”

“ใช่แล้วล่ะ นายเป็นเจ้านายของชั้น” ร่างบางตอบ

ร่างสูงส่งสายตาเหมือนจะตะโกนบอกออกมาว่า ทำไมคนที่เป็นผู้ชายเหมือนๆกันถึงยอมทำอะไรแบบนี้กันล่ะ? คาเมะอดที่จะคิดต่อไปไม่ได้ว่าจินจะเริ่มคิดว่าเขาเป็นพวกพิกลพิการช่วยเหลือตัวเองไม่ได้หรือเปล่า .... ครั้งแรกที่อีกฝ่ายได้รู้จักกับเขานั้น หัวหน้าแก๊งเองไม่ใช่เหรอที่เป็นคนเข้ามาเล่นๆกับเขา จนเขาต้องยอมรับตำแหน่งเป็นทาสระบายความสุขให้อีกฝ่าย พอมาในครั้งที่สองที่ได้รู้จักกัน..อีกฝ่ายกลับคิดว่าเขาเป็นพวกรักร่วมเพศและโง่เง่า แถมเป็นยังคนที่ไม่มีศักดิ์ศรีในตัวเองเลยสักนิด

“ชั้นบังคับนายให้เป็นหรือเปล่า?” นั่นคือคำถามที่ทำให้ร่างบางหวาดกลัวยิ่งนัก เขาไม่คิดเลยสักนิดว่าจินจะถามแบบนี้ออกมาได้

“เอ่อ นะ นายไม่เคยบังคับขืนใจใคร” คาเมะตอบ “นายคิดว่าการข่มขืนนั้นเป็นการกระทำที่ต่ำมาก ..แล้วนายเองมีความสุขกับการที่จะทำให้คนที่นายมีอะไรด้วยกรีดร้องด้วยความสุขมากกว่ามี่จะกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด”

“นั่นไม่ใช่ที่ชั้นถามนะ” จินชี้แจง อย่างน้อยก็ทำให้รู้สึกโล่งใจอยู่บ้างที่รู้ว่าจินยังคงความเฉลียวฉลาดอยู่เหมือนเคย

“ก็ไม่หรอก นายให้ชั้นเลือกเอง” สุดท้ายคาเมะก็ตอบออกมา จินก็เหมือนจะยอมรับในคำตอบนี้

“งั้นก็ นี่ก็ดึกมากแล้ว” จินพูดออกความเห็น

ร่างบางมองฝ่าออกไปยังทางด้านนอก ในเวลานี้ภายนอกห้องขังก็ดูจะมืดลงไปมากแล้ว แล้วจู่ๆแสงไฟที่ส่องแสงสว่างก็ดับแสงลง ก่อนที่จะตามด้วยเสียงปิดประตูห้องขังตามมา จินแทบจะกระโดดเมื่อเห็นแสงไฟในห้องได้ดับลงแล้วตามด้วยเสียงดัง ร่างบางรีบร้อนพูดอะไรบางอย่างว่า “ใช่แล้ว ประตูห้องขังจะปิดอัตโนมัติเป็นเวลาแล้วก็จะเปิดอีกทีตอนเช้าเลยล่ะ แสงไฟก็ดับเองโดยอัตโนมัติด้วย”

“จริงเหรอ?”

คาเมะพยักหน้ารับ ก่อนที่ร่างบางจะทำให้จินต้องผงะด้วยความคาดไม่ถึง เมื่ออีกฝ่ายได้กระซิบกระซาบถ้อยคำบางอย่างออกมาว่า “อย่าห่วงเลยนะ เดี๋ยวนายก็จะชินไปเอง นายก็แค่เรียนรู้กฎของเกมเป็นพอ”

ร่างสูงเหมือนจะถือเอาคำพูดที่ได้ยินเป็นสิ่งที่ท้าทายอย่างหนึ่ง “แล้วมันคืออะไรล่ะ?”

คาเมะถอยออกมาด้วยความเขินอายเล็กน้อย เขาก็ไม่รู้ว่าอะไรมันมาเข้าสิงให้เขาพูดอะไรแบบนั้นออกไปได้ มันเหมือนกับว่า...การที่ได้พูดแบบนี้มันดูจะเข้ากับสถานการณ์ดี เพราะเหมือนกับว่าตัวเขาเองก็เคยได้ผ่านสถานการณ์เช่นนี้มาก่อนด้วย

“ถ้างั้น คาเมนาชิจัง” จินเริ่มเรื่อง ก่อนจะลงนั่งข้างตัวคาเมะ “ไฟก็ดับแล้ว ตอนนี้นายอยากจะทำให้ชั้นจำอะไรได้บ้างไหม”

“นะ นายคงจะเหนื่อย” ร่างบางรีบพูดขัดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เขาแทบจะจำบรรยากาศที่น่ากระอักกระอ่วนใจแบบนี้ได้ไม่ได้เลยสักนิด

คนตัวเล็กไม่แน่ใจว่าเขาอยากจะนอนกับจินในคืนนี้ไหม แล้วเขาเองก็มีเหตุผลหลายข้อว่าทำไมถึงไม่อยากนอนกับจิน อย่างแรกเลยนั้นก็คือ จินยังคงเจ็บ อย่างที่สองก็คือจินไม่ใช่จินที่เขารู้จัก อีกฝ่ายจำเขาไม่ได้เลยสักนิด อย่างที่สามด้วยเหตุผลแปลกๆบางอย่างมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่า ถ้าเขานอนกับจินในตอนนี้ก็เหมือนว่าเขาได้นอกใจจินด้วยการไปนอนกับคนอื่น ใครอีกคนที่จำจินอย่างที่เขาจำไม่ได้เลยสักนิด แต่เขาจะสามารถพูดปฏิเสธออกมาได้เหรอ? บางทีจินอาจจะไม่กลับไปเป็นเหมือนจินคนเดิมอีกแล้ว? หรือบางที...ถึงจินจะจำทุกอย่างได้เหมือนเดิม อีกฝ่ายก็อาจจะเปลี่ยนไปได้นี่น่า มันไม่มีข้อยืนยันอื่นใดเลยที่จะมารับประกันว่าความสัมพันธ์ที่พวกเขาเคยมีร่วมกันจะกลับคืนมาอีกครั้ง ว่าแต่ความสัมพันธ์ของพวกเขาเคยเป็นแบบไหนกันล่ะ ร่างบางไม่อาจจะบรรยายมันออกมาได้เลย จะรู้ก็เพียงแค่ว่าช่วงหลังๆมานี้ความสัมพันธ์ของพวกเขามันทำให้รู้สึกดีเหลือเกิน

คาเมะรีบตื่นจากภวังค์ความคิด ในตอนนี้เขาจำต้องพุ่งความสนใจกับสถานการณ์ตรงหน้านี้เสียก่อน

“นายอาจจะอยากพักเพื่อที่นายเองจะได้ฟื้นตัวได้เร็ว..” ร่างบางเริ่มเรื่อง แต่ก็ถูกขัดขึ้นด้วยการที่อีกฝ่ายดึงเขาเข้าไปใกล้ด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนมืออีกข้างของจินก็โอบขาเขาเอาไว้แน่น จินซุกหน้าลงบนผมนิ่มของร่างบาง ก่อนจะสูดดมกลิ่นกายของอีกฝ่ายไล้ไปตามลำคอระหง

“นายสวยมาก ชั้นให้เครดิตนายในเรื่องนี้ได้เลยล่ะ” ร่างสูงพึมพำ “หรือจะเป็นชั้นเองที่ควรจะได้เครดิตเพราะชั้นเป็นคนที่เลือกนายมา? คงจะมีเด็กหนุ่มตั้งมากมายหลายคนให้เลือกแต่ชั้นก็กลับเลือกนาย หรือว่าชั้นลองนอนกับทุกคนที่ชั้นสนใจ แล้วสุดท้ายชั้นก็ปักหลักอยู่ที่นายน่ะฮึ?” จินยังถามต่อ คาเมะก็รู้สึกหน้าตาร้อนผะแผ่วมากยิ่งกว่าเดิม “ถ้าชั้นอยู่กับนายมานานหลายปี งั้นรสนิยมในการเลือกของชั้นก็ดีมากน่ะสิ..หรือว่านายมาเป็นเด็กของเล่นของชั้นเพราะว่าบังเอิญได้มาเป็นเพื่อนร่วมห้องของชั้นเท่านั้น”

“จะ จริงๆแล้ว...” คาเมะพูดขึ้น “นะ นายมีเด็กของเล่นหลายคนมาก่อน พวกเขาทุกคนต่างก็เป็นเพื่อนร่วมห้องของนายจนถึงวันที่นายเริ่มเบื่อในตัวพวกเขาแล้วก็เลยเลือกคนใหม่เข้ามา”

“ชั้นเคยมีเด็กมากี่คนกันล่ะ?” ร่างสูงถามพลางมองสำรวจยังดวงหน้าหวานหยด

“ชั้นไม่รู้” คาเมะตอบ

“แล้วชั้นเปลี่ยนเด็กบ่อยขนาดไหน?”

“ก็ทุกเดือน..” ร่างบางสารภาพออกมา เขาเห็นได้ทันทีว่าจินเองก็เริ่มจะนั่งบวกลบคูณหารอยู่ในใจ เด็กของเล่นคนหนึ่งในหนึ่งเดือนคูณด้วยห้าปี แล้วในหนึ่งปีก็มีสิบสองเดือน...

“แล้วนายเป็นเด็กของชั้นมานานเท่าไหร่แล้ว?” จินถามออกมา เหมือนกับว่าอีกฝ่ายจะเริ่มคิดข้อสรุปอยู่ในหัว ร่างบางลังเลที่จะตอบ...ทำให้จินยิ่งนึกสงสัยมากกว่าเดิม

“ชั้นมานี่ก็เกือบสองปีแล้ว นายโยนชั้นออกไปสองเดือนแล้วก็รับชั้นกลับมาก่อนที่จะ..” คาเมะเอ่ยขึ้น แล้วก็รีบปิดตาขึ้นมาทันที นึกหวังที่จะปิดกั้นภาพความทรงจำที่เริ่มฉายวาบเข้ามาในใจ “ก่อนที่นายจะสูญเสียความทรงจำไป”

“ทำไมนายถึงอยู่กับชั้นนานนักล่ะ?” จินถามเน้น เมื่อความคิดนี้เข้ามากระหน่ำอยู่ในใจ ร่างสูงก็ใช้สองแขนโอบอยู่รอบเอวบาง “นายเก่งมากเลยเหรอ?”

ร่างบางหน้าแดงก่ำ “ชั้น ชั้นไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม นายไม่เคยบอกชั้น ชั้นเคยถามไปครั้งหนึ่งแล้ว แต่นายบอกว่ามันไม่เกี่ยวอะไรกับชั้น ..และชั้นคิดว่าชั้นเองก็ไม่ได้ดีหรือเก่งกว่าเด็กคนอื่นที่นายเคยมีเลยสักนิด”

จินเหลือบมองคนตัวเล็กด้วยทีท่าสำราญใจอยู่นิดๆ “แต่มันก็ต้องมีเหตุผลอะไรสักอย่างสิ” อีกฝ่ายพูดออกความเห็น ก่อนจะเอนตัวเพื่อสูดกลิ่นหอมกรุ่นพลางถอนหายใจออกมาด้วยทีท่าพึงพอใจ “อย่างน้อยนายก็ตัวหอมมากเลยนะ ซึ่งมันก็ดูไม่ธรรมดาถ้าเทียบกับว่าต้องอยู่ในสถานที่แบบนี้เลย...”

สองมือหนาได้เคลื่อนไหวโลมลูบอยู่ช่วงบนของร่างบาง ตอนแรกนั้นคาเมะรู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้ถูกใครคนอื่นเข้ามาแตะต้องเนื้อตัว แต่ในไม่ช้าก็ดูเหมือนว่าจินจะเริ่มเคลื่อนไหวได้ถูกจุด คาเมะเกือบจะคิดไปแล้วว่าจินคนที่เขาเคยได้รู้จักนั้นกลับมาแล้ว ร่างกายของเขาเองก็คล้ายจะพร้อมเปิดรับจินคนใหม่ด้วยวงแขนที่เปิดกว้าง ร่างบางรู้สึกโล่งใจอยู่บ้างที่อย่างน้อยร่างกายของจินก็จดจำอะไรบางอย่างได้แม้ใจของจินจะจำอะไรไม่ได้เลยสักนิดก็ตาม

“จะ จิน...” คนตัวเล็กเปล่งเสียงคราง เมื่อร่างสูงเหมือนได้ค้นพบจุดที่ไวต่อสัมผัสในร่างกายของเขาอีกครั้ง

“นายจำสัมผัสของชั้นได้” จินพึมพำอยู่ข้างใบหู “มันก็ตลกดีนะ เพราะตอนแรกที่ชั้นฟื้นมาเจอนายนั้น ชั้นแทบจะสาบานได้เลยว่าคงไม่มีใครหน้าไหนเคยได้แตะต้องเนื้อตัวนายมาก่อนเลยในชีวิตนี้ แต่จริงๆแล้วนายเองนั่นแหล่ะที่นอนกับชั้นทุกคืนอยู่ตั้ง...ปีครึ่งใช่ไหม?”

ร่างบางพยักหน้ารับเมื่อเรียวปากอิ่มของอีกฝ่ายได้เลื่อนจากใบหูมายังดวงหน้า จินหยุดอย่างทันทีทันใดอยู่ตรงริมฝีปากบาง

“ชั้นจูบนาย” จินเริ่มเรื่อง ก่อนจะถอยห่างออกมานิดๆ “ชั้นอาจจะจำนายไม่ได้ แต่ร่างกายของชั้นจำนายได้แน่ๆ”

ในช่วงนาทีนั้นเองที่คาเมะเริ่มคิดไปว่าความรู้แบบใหม่ที่จินได้ค้นพบนี้อาจจะทำให้จินนึกหมดอารมณ์เป็นแน่ แต่มือหนาทั้งสองข้างก็กลับลูบไล้ลงต่ำลงมาเรื่อยๆ เหมือนจะเริ่มทำการทดลองสำรวจตรวจตราไปเรื่อยนั่นเอง ก่อนที่จินจะผละตัวห่างมากพอที่จะสามารถเปลื้องเสื้อตัวบางให้หลุดจากร่าง ดวงตาคมกริบได้โลมเลียไปยังส่วนเว้าส่วนโค้งของเรือนร่างนี้แทน

“งั้น..ชั้นทำอะไรกับนายบ้างนะ?”ร่างสูงถามออกมา ก่อนจะเข้าหยิบยื่นความใกล้ชิดสนิทแนบเนื้อที่พวกเขามีร่วมกันมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ กลีบปากอิ่มได้ก้มลงประกบยังผิวเนื้อของกลีบปากบางอย่างนุ่มนวล “ชั้นบุ่มบ่ามกับนายไหม? ชั้นสนในความต้องการของนายบ้างไหม คาเมะจัง?”

คนตัวเล็กก็ไม่มั่นใจแล้วว่าสิ่งนี้ถือได้ว่าเป็นความก้าวหน้าในเรื่องความทรงจำของจินหรือไม่ เพราะจินแทบจะไม่เรียกเขาว่าคาเมะจัง อีกฝ่ายชอบเรียกเขาว่าคาซึจังมากกว่า เพราะหลายๆคนชอบเรียกเขาว่าคาเมะจัง คาเมะเดาเอาว่าจินเองก็คงไม่อยากจะเรียกเขาเหมือนใครๆนั่นเอง

จู่ๆร่างบางก็ถูกผลักให้เอนตัวนอนแผ่ลงบนเตียง จินรู้สึกจะเรียนรู้และก้าวหน้าไปได้เร็วมาก เร็วมากกว่าปกติเสียอีก

“นายไม่คุ้นกับแบบนี้ใช่ไหม?” อีกฝ่ายกระซิบกระซาบถาม พลางใช้สายตามองกวาดไปยังดวงหน้าของอีกฝ่ายอยู่อย่างอ้อยอิ่ง ก่อนจะยื้อยุดฉุดร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง สองแขนก็ยังคงรัดอยู่รอบร่างเล็กให้เข้ามาสู่อ้อมกอดอันอบอุ่น “ชั้นตามใจนาย นั่นคือสิ่งที่นายคุ้นเคยต่างหาก”

ร่างบางสาบานได้เลยว่าตอนนี้หัวใจของเขาคงจะเริ่มเต้นดังระรัวอยู่เป็นแน่

“ชั้นทำกับนายเหมือนว่านายเป็นคนรักของชั้น” จินพูดต่อ “อย่างคนรัก ไม่ใช่อย่างเด็กของเล่น ...เรารักกันเหรอ?”

คาเมะเกิดอาการพูดไม่ออกขึ้นมาทันที “ชั้น เอ่อ..ชั้นไม่รู้” ร่างบางพูดตะกุกตะกัก “ชั้นเดาว่า..เราก็คงเข้ากันได้ดี..ชั้น เอ่อ ชั้นบอกนายแล้วไงว่าชั้นไม่รู้ว่าทำไมตลอดเวลาที่ชั้นอยู่ในคุกนี้...นายถึงได้ให้ชั้นอยู่กับนายนานอย่างนี้...”

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 34 part 1

2008-12-14T04:18:23Z

ร่างบางรู้สึกได้ถึงสายตาคมกริบของจินที่จ้องมองมา คาเมะเองก็แอบลอบมองจินผ่านปอยผมหน้าม้าที่ช่วยซ่อนใบหน้าของเขาเอาไว้อย่างดีที่สุด “งั้นนายก็รักชั้นนะสิ?”

คาเมะไม่สามารถจะมองสบตากับอีกฝ่ายได้อีกต่อไป เขาจะสามารถตอบคำถามนั้นได้อย่างไร? นึกหวังว่าจินจะหยุดถามคำถามที่เป็นส่วนตัวพวกนั้นเสียที แต่เหมือนว่าร่างสูงต้องการให้เขาพูดอย่างตรงไปตรงมานั่นเอง

“งั้นชั้นขอพูดแก้ที่ถามไปแล้วกันนะ ..ชั้นรู้เรื่องนั้นด้วยหรือเปล่า?” จินพูดพลางหัวเราะหึๆ ดวงตาของร่างบางก็เบิกกว้างขึ้นมาทันใด จินคิดเดาเรื่องออกไปแบบนั้นได้อย่างไร? หรือว่าทุกอย่างจะเห็นได้อย่างง่ายดายในตอนนี้... จากการที่จินได้มองมาจากอีกมุมมองของคนภายนอก หรือว่าจินก็รู้อยู่ตลอดเวลาเวลาว่าเขารู้สึกกับจินเช่นไร?

คาเมะตัดสินใจที่จะส่ายหัวตอบออกไปอย่างช้าๆ “ชั้นเอ่อ ..ชั้นไม่รู้” ร่างบางพูดเสียงอู้อี้ เขามีความรู้สึกได้ในทันทีว่าไม่ว่าเขาจะพูดคำไหนออกไปในเวลานี้ คำนั้นก็คงจะกลายเป็นคำพูดที่ฟังเข้าไม่เข้าใจเลยสักนิด แต่ก็..ไม่ใช่ว่าสิ่งนั้นมันก็เกิดขึ้นบ่อยๆระหว่างเขากับจินในตอนที่ใช้เวลาอยู่ด้วยกันบนเตียงไม่ใช่เหรอ

“นายไม่ได้บอกชั้นใช่ไหม?” ร่างสูงพูดสรุป “ทำไมล่ะ?”

“เพราะว่า” คาเมะเริ่มเรื่อง “เพราะว่านายเป็นเจ้านายของชั้น และชั้นก็ไม่ควรที่จะมีความรู้สึกแบบนั้นกับนาย ความรักแบบนั้นไม่ใช่อย่างที่ชั้นตกลงกับนายเอาไว้”

“นายกลัวว่าชั้นจะเตะนายออกจากห้องล่ะสิ” จินพูดเดา คาเมะเองก็อยากที่จะร้องไห้คร่ำครวญยิ่งนัก แต่ตอนนี้เขารู้สึกท้อแท้มากกว่า เขาเริ่มแน่ใจแล้วว่าการกระทำที่เป็นเหมือนการทรมานเขาในตอนนี้คงจะช่วยทำให้จินจำเรื่องราวของตัวเองขึ้นมาได้บ้าง... ไม่ใช่จำเรื่องของเขาได้เพียงเท่านั้น

“นายรู้เกี่ยวกับชั้นมากขนาดนั้นได้ยังไง?” คาเมะตัดสินใจที่จะถามออกไป พยายามที่จะเก็บกั้นเสียงไม่ให้ฟังดูสิ้นหวังท้อแท้ นี่จินจำทุกอย่างไม่ได้จริงๆเหรอ? หรือว่าความทรงจำทุกอย่างเริ่มจะกลับคืนมาหาอีกฝ่ายแล้ว?

“ร่างกายของนายมันบอกชั้นยังไงล่ะ” จินกระซิบตอบ “แล้วยังจะใบหน้าและดวงตาของนายที่บอกชั้นด้วย” อีกฝ่ายพูดเสริม ก่อนจะมองสบตาร่างบาง จู่ๆคาเมะก็ไม่อาจจะผละสายตาออกห่างจากจินได้เลย มันเหมือนกับว่าจินจะหยุดนิ่งเพื่อมองสบตาเขาอยู่อย่างยาวนาน ก่อนที่อีกฝ่ายจะเริ่มรู้ตัว “อีกอย่าง นายเรียกชั้นด้วยชื่อแรก ถ้าชั้นเป็นเจ้านายของนายจริงๆแล้วล่ะก็ การที่เรียกแบบนั้นมันก็ฟังดูไม่เหมาะสมนี่น่า..”

“ชั้นขอโทษ” คาเมะรู้สึกเหมือนว่ายังไงเขาก็ต้องกล่าวคำขอโทษ จินคนใหม่อาจจะไม่ชอบที่เขาเรียกเจ้านายของตัวเองด้วยชื่อแรกอีกต่อไป ถ้าจินคนเดิมจะไม่มีวันคืนกลับมาแล้วล่ะก็...เขาคงต้องเริ่มเรียกจินว่า ‘ท่านอคานิชิ’ ใช่ไหม?

“นายน่ารักเกินไปแล้ว ชั้นชอบนายแล้วสิ” ร่างสูงเปล่งเสียงหัวเราะลงลูกคอในแบบที่คุ้นเคย ดูเหมือนว่าจินจะค้นพบความเป็นนักรักในตัวเองได้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างบางจะมีเวลาได้ทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นนั้น จินก็ประกบริมฝีปากลงมายังกลีบปากบางของเขาอย่างทันที ร่างสูงดูดดุนดันอยู่ที่ริมฝีปากบางอยู่มากพอที่จะให้ร่างบางได้เปิดปากออกเพื่อให้อีกฝ่ายได้สอดลิ้นที่อุ่นชื้นไปเกี่ยวกระหวัด

จูบในครั้งนี้เหมือนจะกลืนกินเขาเสียให้ได้...เป็นจูบที่เรียกร้องและค่อนข้างจะบุ่มบ่าม...เหมือนกับจูบของจิน เมื่อริมฝีปากของพวกเขาได้ผละจากกันนั้น..จินยังคงนั่งนิ่งอยู่ห่างจากใบหน้าหวานเพียงแค่นิ้วดียว ร่างสูงเป่าลมหายใจผะแผ่วต้านกับเรียวปากบาง “คาซึจัง”

คาเมะเริ่มที่จะตื่นกลัว มันเป็นแค่ความบังเอิญหรืออย่างไร? ไม่เคยมีใครเรียกเขาแบบนั้นต่อหน้าจินมาก่อน แต่ว่า..ก่อนที่เขาจะเข้าไปหาจินในวันนี้ พวก TTUN อาจจะเรียกเขาแบบนั้นออกมาก่อนก็ได้นี่น่า ..คาเมะได้แต่นึกเดา

ดวงตาของจินจ้องมาประสบกับดวงตาของเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่สายตาที่จ้องมาอย่างคมกริบเช่นเดิม ดวงตาของจินเหมือนคนที่กำลังเดินหลงทางอยู่ที่ไหนสักแห่ง “เกิดอะไรขึ้นกับชั้นคาซึจัง?”

คาเมะจ้องมองอีกฝ่ายด้วยความงุนงง ไม่แน่ใจว่าจินหมายถึงอะไรกันแน่ แต่บางสิ่งบางอย่างคอยบอกกับเขาว่าอีกฝ่ายคงกำลังพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในโรงอาหารนั่นเอง เขารู้สึกเหมือนกับว่านี่คือตัวตนจริงๆของจิน จินเริ่มจะจำอะไรได้บางอย่างแล้ว

“จะ จิน?” ร่างบางกล้าที่จะเรียก ก่อนที่จะเคลื่อนกายไปใกล้และเอื้อมมือขึ้นไปวางบนใบหน้าของร่างสูง “จิน นั่นนายใช่ไหม?” เขาก็ไม่แน่ใจนักหรอกว่าคำถามนี่จะเป็นคำถามที่ดูฉลาดที่สุด ร่างบางเพ่งสายตามองจ้องลึกเข้าไปยังใบหน้าของอีกฝ่าย

สายตาของจินก้มต่ำลงไปมองที่เสื้อของตัวเอง เหมือนเป็นการหยุดการมองประสานสายตากันอย่างทันทีทันใด “นายทำอะไรกับชั้นคาซึจัง?”

มันเหมือนเป็นคำที่ฟังคล้ายคำกล่าวหาอยู่นิดๆ แต่น้ำเสียงของจินดูจะผิดหวังในตัวเขาเสียมากกว่า จินผิดหวังในตัวเขาที่คอยแต่จะทำให้จินต้องเจ็บตัว เมื่อสายตาของคาเมะเลื่อนลงไปมองตรงส่วนที่จินกำลังมองอยู่นั้น รอยแดงๆเริ่มจะปรากฏขึ้นบนเนื้อผ้าที่จินสวมใส่ รอยนั้นเริ่มจะใหญ่ขึ้นและใหญ่ขึ้น

คาเมะรู้สึกตกใจความกลัวยิ่งนัก เลือด จินเลือดไหล! จินกดดันตัวเองมากเกินไปหรือเปล่า? จินน่าจะได้รับอนุญาตให้อยู่ที่ห้องพยาบาล ..และไม่ควรที่จะเดินกลับมายังฝั่งตะวันตกเลย หรืออย่างน้อยอีกฝ่ายก็น่าจะนอนพักในทันทีที่มาถึง

“จิน นายเลือด-“ คาเมะพูดเมื่อมองสังเกตไปยังมือของตัวเอง ซึ่งก่อนหน้านี้เขายังใช้ลูบไล้ยังผมของจิน แต่ตอนนี้มือข้างนั้นกลับเต็มไปด้วยสีแดงฉานเหมือนกับสีที่ปรากฏอยู่บนเสื้อของจิน ร่างบางเกรงที่จะเลื่อนสายตาเพื่อมองไปที่ผมดำสนิทของจินยิ่งนัก ผมสีดำสนิทซึ่งตอนนี้คงจะไม่ได้เป็นสีเดิมอีกต่อไป เรียวปากบางเผยอออกกว้าง แต่ก็ไม่รู้จะเอยถ้อยคำใดออกมาดี เลือดของจินกำลังรินไหลออกมาจากส่วนไหนสักแห่งบนอกกว้าง

“ชะ ช่วยด้วย” ร่างบางอดจะสงสัยไม่ได้ว่าเสียงของเขายังคงร้องออกไปให้ได้ยินหรือไม่ เขาแน่ใจว่าแม้แต่ตัวเขาเองก็ยังไม่ได้ยินเสียงที่เปล่งออกไปเลย

สุดท้ายดวงตาคมกริบของจินก็มองกลับมาสบดวงตาที่หวาดหวั่นของเขาอีกครั้ง “นายไม่ควรจะกลับมาหาชั้นเลย”

……

คาเมะลุกขึ้นนั่งพลางหายใจหอบออกมาอย่างหนักหน่วงจนเกือบจะพลัดตกลงมาจากราวที่ขึงอยู่บนเตียงบน ร่างบางเหงื่อท่วมจนเนื้อตัวเปียกปอนไปหมด และเขาก็ยังหายใจออกมาอย่างเหนื่อยหอบและสิ้นหวัง เขาอยู่ที่ไหน? ฝั่งตะวันตกเหรอ?

สายตาเริ่มมองกวาดไปรอบห้องขังที่มืดมิดด้วยความตื่นตกใจ ห้องของจิน นี่คือห้องของจิน เขามาอยู่ที่ห้องของจินได้อย่างไร? จินอยู่ที่ไหน? มันเกิดอะไรขึ้น?

คนตัวเล็กดึงมือออกมาวางไว้ข้างหน้า ก่อนจะใช้สายตามองสำรวจส่วนแขนที่สั่นเทา มือข้างนั้นไม่ได้แดงฉานไปด้วยเลือด ...มืออีกข้างก็ไม่มีรอยเลือดเช่นกัน หรือแม้แต่เสื้อผ้าของเขาก็ไม่มี... ที่ผ้าปูก็ไม่มี...

นี่เขาฝันไปหรอกเหรอ? ถ้าอย่างนั้นได้เกิดอะไรขึ้นกับจินจริงๆล่ะ? จินอยู่ในโคม่าหรือว่านี่ก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งในความฝันของเขาด้วย? ช่วงนาทีนั้นเองที่ร่างบางรู้สึกเหมือนกับว่าตัวเขาคือคนที่ฟื้นขึ้นมาจากอาการโคม่าเสียเอง

คาเมะนอนแผ่กลับไปเช่นเดิม ปล่อยให้เสียงของลมหายใจค่อยๆกลับเข้าสู่สภาวะปกติ

“คาเมะจัง?”

มีใครสักคนกำลังร้องเรียกชื่อเขาอยู่?

“คาเมะจัง นายตื่นแล้วเหรอ?”

นากามารุ?

“อะไรเหรอ?” ร่างบางคิดว่าเขาได้ยินน้ำเสียงงัวเงียของโคคิดังแว่วมาจากห้องข้างๆ

“ชั้นคิดว่าชั้นได้ยินเสียงอะไรสักอย่างดังออกมาจากห้องของจินกับคาเมะจัง...” ยูอิจิตอบคำถามเพื่อนร่วมห้อง

“คาเมะจัง?” โคคิร้องถาม แต่เสียงนั้นก็ไม่ได้ดังมากนัก ..คาเมะนึกเดาว่าหนุ่มนักแร๊บคงจะส่งคำถามโดยตรงให้อีกฝ่ายมากกว่าที่จะส่งตรงมาที่เขา

“ชั้นคิดว่า ชั้นได้ยินคาเมะจังร้องออกมาว่า ‘ช่วยด้วย’ ไปเมื่อตะกี้นี้เอง” ยูอิจิบอก จากนั้นก็เกิดเอี๊ยดอ๊าดของเตียง ตามด้วยเสียงฝีเท้าของคนทั้งคู่ที่ได้ลากผ่านพื้นห้องเข้ามาใกล้ยังห้องของร่างบาง

“คาเมะจัง?” น้ำเสียงของโคคิดังขึ้นเล็กน้อย “คาเมะจัง นายไม่เป็นไรนะ? มีอะไรเกิดขึ้นเหรอ?”

คาเมะยังนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง นึกกลัวว่าเสียงลมหายใจของเขาจะได้ยินไปถึงห้องข้างๆได้ ทุกสิ่งทุกอย่างยังคงไม่ชัดแจ้งอยู่ในใจของร่างบาง เขาไม่มีอารมณ์ที่จะมานั่งอธิบายอะไรทั้งสิ้น เพราะว่าไม่มีอะไรที่ฟังดูเข้าท่าในตอนนี้เลยสักนิด อีกอย่างร่างบางเองก็ไม่แน่ใจว่าเขาจะสามารถหาเสียงตัวเองเพื่อจะตอบออกไปได้ไหม

“คาเมะจังคงจะฝันไปน่ะเอง” หลังจากที่เงียบไปนาน....เสียงของโคคิก็ดังขึ้นมาพร้อมกับการถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ถ้าคาเมะจังฝันร้ายไปจริงๆ มันก็ดูเหมือนจะมีอะไรคืบหน้าบ้างแล้วนะ คาเมะน่ะเงียบอยู่มาทั้งอาทิตย์เลย หลังจากคืนนั้นที่คาเมะตื่นจากอาการช็อค ชั้นก็ไม่ได้ยินคาเมะทำเสียงอะไรออกมาอีกเลย”

คืนที่เขาตื่นจากอาการช็อค ? คาเมะตั้งใจฟังสิ่งที่สองหนุ่มกระซิบกระซาบเล่าสู่กันฟัง

“หลังจากตื่นมาคืนแรกแล้ว ...บางทีคาเมะจังอาจจะกลับเข้าไปสู่อาการช็อคอีกน่ะสิ” ยูอิจิพูดขึ้น

เสียงฝีเท้าได้ดังลากผ่านเข้าไปยังที่เดิมอีกครั้ง

“ก็อาจจะเป็นสภาวะแปลกๆของจิตใจน่ะสิ คาเมะคงจะโอบล้อมตัวเองให้อยู่ในภาวะนั้น” โคคิตอบ “ไม่มีอคานิชิอยู่ที่นี่แล้ว ...ชั้นก็ไม่รู้ว่าเราจะสามารถพาคาเมะจังกลับออกมาได้ไหม เราต้องการอะไรบางอย่างที่จะไปกระตุ้นให้คาเมะจังกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิม”

หัวใจของร่างบางแข็งนิ่งเมื่อได้ยินคำนั้น โลกที่อยู่รอบตัวยังทำให้รู้สึกแปลกประหลาดใจอยู่มาก

“ชั้นรู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน” ยูอิจิถอนหายใจ แล้วในตอนนี้เสียงดังเอี๊ยดอ๊าดของเตียงก็ดังมากกว่าเดิม “จินยังอยู่ในอาการโคม่า แล้วอาการของคาเมะก็ไม่ได้ดีไปกว่าจินเลยสักนิด ถ้าเพียงแต่พวกเราจะอยู่รอนานกว่านี้สักหน่อย ก่อนที่จะพากันลุกเดินออกไปจากโต๊ะอาหารในตอนนั้น”

“โต๊ะประจำของพวกเราถูกแยกออกเป็นชิ้นๆเลยนะ” โคคิพูดขึ้น “ชิ้นส่วนของราวระเบียงอันหนึ่งได้หล่นลงไปที่โต๊ะ แล้วก็มีนักโทษบางส่วนหล่นลงไปที่นั่นด้วย” เสียงเงียบไปเพียงครู่หนึ่ง จากนั้นเสียงของโคคิก็ดังขึ้นมาอีกครั้งด้วยน้ำเสียงอู้อี้อยู่ในลำคอ “จินจะต้องไม่เป็นอะไร คอยดูนะ ถ้าเราทำให้คาเมะจังกลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้ ...จินก็จะทำให้คาเมะจังกลับมามีชีวิตชีวาเหมือนเดิมเอง”

“ชั้นหวังว่า มันน่าจะมีอะไรที่ชั้นพอจะทำได้บ้าง” ยูอิจิพึมพำ

“ทำได้สิ” โคคิตอบ “ขอให้นายคงอารมณ์ที่สงบแบบนี้ไว้ตลอด ชั้นต้องการนายนะ”

“ชั้นก็ต้องการนายด้วย” ครั้งนี้น้ำเสียงของยูอิจิฟังดูสิ้นหวังเพียงเล็กน้อย

“นอนกันเถอะ” โคคิพึมพำบอก “ถ้าเราอยากจะสามารถจัดการเรื่องทุกอย่างให้ได้ดีที่สุดในวันพรุ่งนี้ แล้วอีกอย่างเราเองก็ต้องนอนเพื่อรวบรวมพลังเอาไว้บ้าง....”

“นายพูดถูก” ยูอิจิตอบ ตามด้วยเสียงเคลื่อนไหวนิดๆ “บางทีชั้นก็อาจจะแค่ฝันไป...” หนุ่มนักบีท บ๊อกซิ่งพูดอู้อึ้ขึ้นมา

“อืมมม ในหลายคืนที่ผ่านมานี้ นายละเมอเรียกชื่อจินออกมาบ่อยเลยนะ” โคคิบอก จากนั้นเสียงดังของเตียงก็ดังขึ้นอีกครั้ง

“หมายความว่ายังไงล่ะเนี่ย?” ยูอิจิถาม คล้ายจะกล่าวหาอยู่บ้าง

เสียงหัวเราะหึๆดังมาจากโคคิ “ขอโทษที” หนุ่มนักแร๊บกล่าวขอโทษขอโพย “ชั้นหมายถึงว่านายฝันร้ายเกี่ยวกับจินด้วยน่ะ”

“ชั้นห้ามมันไม่ได้นี่” ยูอิจิเอ่ยขึ้น ค่อนข้างจะปกป้องตัวนิดๆ

“ก็ไม่มีใครห้ามได้อ่ะนะ” โคคิตอบ “เอาล่ะ เข้านอนได้แล้ว”

ห้องขังที่อยู่ข้างๆ ได้ตกอยู่ในความเงียบงันอยู่ตลอดคืน คาเมะเฝ้ารออยู่สักครู่ก่อนที่จะเริ่มผ่อนคลายตัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ร่างบางฝ่าสายตามองไปยังเพดานห้องแทนที่จะมองไปยังผนังห้องที่แยกห้องของเขาและจินออกจากห้องของโคคิและยูอิจิ

ความเป็นจริงของสภาพแวดล้อมรอบตัวเริ่มจะค่อยๆฉายชัดอยู่ในใจระหว่างที่แอบได้ยินบทสนทนาจากห้องข้างๆ เขาจำต้องยอมรับความทรงจำเมื่อหลายวันที่ผ่านมา..หรือว่าอาทิตย์หนึ่งได้แล้ว...เขาไม่แน่ใจแล้วสิ...แต่ความทรงจำเหล่านั้นเริ่มจะฝืนตัวเพื่อกลับเข้ามาอยู่ในใจเขาแล้ว

น้ำตาเริ่มก่อตัวอยู่รอบดวงตา ร่างบางนึกหวังว่าเขาจะสามารถบอกใจตัวเองได้ว่าจินจะต้องไม่เป็นอะไร แล้วทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมานั้นก็เป็นแค่ฝันร้ายอันยาวนานเท่านั้น แต่เมื่อได้เหลียวมองไปรอบๆตัว ...สิ่งที่ได้พบเจอก็มีแต่เพียงเตียงที่ว่างเปล่า มันคือความฝันอันแท้จริงที่เขาเพิ่งจะปลุกตัวเองให้ตื่นมาจาก 'สภาวะแปลกๆของจิตใจ' เพื่อมาเจอกับความจริงที่แสนจะโหดร้ายและหนาวเหน็บ

คาเมะจำไม่ได้เลยว่าในช่วงหลายวันที่ผ่านมานั้นเขาได้ฝันถึงอะไรบ้าง เขาแทบจะจำไม่ได้เสียด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เขาได้นอนหลับไปบ้างนั้นคือเมื่อไหร่กัน จำไม่ได้แม้กระทั่งว่าวันคืนได้ผ่านมาเนิ่นนานเท่าไหร่แล้วตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง มันเหมือนกับว่าตัวเขาเองได้ตกอยู่ในอาการโคม่าเสียเอง

ร่างบางก็ไม่แน่ใจว่าเขาควรจะดีใจดีหรือไม่ที่ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในคืนนี้มันก็เป็นเพียงแค่ความฝัน ในเมื่อความจริงที่โหดร้ายนั่นก็คือจินยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย บางทีจินอาจจะไม่มีวันตื่นขึ้นมาเลยก็ได้...

หยาดหยดน้ำตาที่เฝ้ากล้ำกลืนไว้อยู่นานได้ไหลรินอาบอยู่ข้างแก้ม

เมื่อได้เห็นจินฟื้นขึ้นมานั้นมันทำให้เขารู้สึกดีใจมากเหลือเกิน ร่างบางรู้สึกโล่งใจที่รู้ว่าจินยังมีชีวิตอยู่ แต่สิ่งนั้นกลับไม่ใช่ความจริง เขาเพียงแค่นอนหลับไปเท่านั้นเอง เหมือนที่จินเป็นอยู่ในตอนนี้

คาเมะทำตัวจมอยู่ใต้ผืนผ้าปูที่เปียกโชกบนเตียงของจิน เขายังพบว่าบนที่นอนนั้นยังมีกลิ่นกายของจินหลงเหลืออยู่บ้าง ..ถึงแม้จะเริ่มถูกกลบกลืนไปด้วยกลิ่นกายของเขาเองบ้างแล้ว ถ้าวันใดวันหนึ่งใครสักคนตัดสินใจที่จะดึงปลั๊กที่ติดกับเครื่องช่วยหายใจของจินออกไปล่ะ? หรือพวกเขาจะตัดสินใจเก็บจินไว้ให้นอนอยู่ในอาการโคม่าไปอย่างนั้น จนกว่าจะถึงวันที่ร่างกายของร่างสูงจะยอมแพ้ไปแล้วจริงๆ

หยาดหยดน้ำตาได้หลั่งรินอาบแก้มบาง คาเมะไม่ต้องการให้สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นเลย

จินจะสูญเสียความทรงจำได้ไหม? หัวของจินตกลงไปกระแทกพื้นในตอนที่ตกมาจากชั้นสองนี่น่า .... ในความฝันของเขานั้นเลือดของจินได้ไหลออกมาจากตรงช่วงอก แต่ร่างบางจำได้ว่าเลือดของจินที่พวก TTUN พากันล้างออกจากเสื้อของเขานั้นมาจากด้านหลังของหัวจินอย่างแน่นอน

เมื่อจินตื่นขึ้นมา อีกฝ่ายจะยังจำเขาได้ไหม? หรือว่าเขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่จินจำไม่ได้? ตัวเขายังมีค่าพอให้อีกฝ่ายจดจำได้ด้วยเหรอ?

ร่างบางพยายามผลักความคิดร้ายๆออกไปจากหัว แล้วพยายามเติมเต็มความคิดในแง่บวกเข้าไปแทนที่

ตื่นเถอะนะ อคานิชิ จิน ตื่นขึ้นมาเถอะ! คาเมะได้แต่หวังว่าถ้าเขาตั้งใจเพ่งส่งกำลังใจไปให้จินอย่างมากแล้วล่ะก็ อีกฝ่ายก็อาจจะรับรู้แล้วลืมตาขึ้นมาเสียที ร่างบางยังคงพยายามที่จะเพ่งส่งกำลังใจให้จินอยู่ทั้งคืน ..หรือตอนนี้จะเป็นตอนเช้าแล้ว...เขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ยังไงแล้วก็ไม่สามารถจะหลับตาลงได้อยู่ดี ร่างบางจึงได้แต่นอนลืมตาตื่น จมลึกอยู่ในความคิดของตน ได้แต่รอให้เพื่อนข้างห้องจากทั้งสองห้องขังที่อยู่ถัดไปได้เข้ามาแล้วก็ป้อนข้าวป้อนน้ำเขาบ้างนิดๆหน่อยๆ คาเมะแน่ใจว่านี่คือสิ่งที่พวก TTUN ทำในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

เพียงไม่นานการคาดเดาของคาเมะก็สัมฤทธิ์ผล

“สวัสดีตอนเช้านะคาเมะจัง~” เมื่อโคอิจิได้เปิดประตูห้องขังให้พวกแก๊งนั้น...ทั้งสี่สหายก็พร้อมใจกันร้องทักขึ้นมา ยูอิจิและโคคิรีบไปดึงร่างบางลงมาจากเตียงจินให้ลงมานั่งอยู่ด้านล่าง

“เรามีข้าวปั้นที่เขียนชื่อนายลงไปด้วยนะ” จุนโนะร้องบอกพลางโบกถาดอาหารอยู่ด้านหน้าร่างบาง

“แล้วนายก็ต้องกินมันด้วย” เด็กหนุ่มผมสีดำสนิทพูดเสริม ก่อนจะพาตัวลงนั่งข้างๆคนตัวเล็ก อุเอดะดูดีในผมสีดำจริงๆ..ร่างบางนั่งนึกสรุปอยู่ในใจเมื่อรับก้อนข้าวปั้นจากอีกฝ่าย อุเอดะก็ดูจะแปลกใจที่เห็นคาเมะทำเช่นนั้น

“โคคิกับชั้นจะร่วมกันแสดงอะไรให้นายดูด้วยนะ คาเมะจัง ดูนะ” ยูอิจิพูดพลางตั้งท่าทำบีท บ๊อก ขณะเดียวกับที่โคคิกระโดดเข้าไปร่วมร้องด้วย ...

“Up, down, up, down… Kiss you, inside of you, na… Kiss me, come here… You ridin’on me? Feel good. Feel good, baby-”

อุเอดะตบฉาดลงไปที่หัวของทั้งสองคนเพื่อขัดการแสดงนั้นเสีย “เนื้อเพลงอะไรของนายล่ะเนี่ย?!”

“โอ๊ย!” สองหนุ่มพากันร้องโอดครวญ พร้อมทั้งยกมือลูบหัวป้อยๆ

“แล้วมันผิดอะไรตรงไหนล่ะ?” โคคิถาม

“โคคิคิดขึ้นมาได้ตอนที่อยู่บนเตียงเมื่อคืนนี้น่ะ เราก็เลยเริ่มแต่งกันขึ้นมาเพื่อแสดงให้คาเมะจังดู” ยูอิจิพูดขึ้นเหมือนเป็นการปกป้องผลงานของแฟนหนุ่ม

“ชั้นเรียกมันว่า ‘Make U Wet’” เมื่อโคคิพูดจบ อุเอดะก็ได้แต่กรอกตาไปมา

“ชู้ว์ๆพวกนายนี่แย่พอๆกับจินเลยนะ” เด็กหนุ่มหน้าสวยผู้มีผมสีดำสนิทเอ่ยขึ้น

“จริงด้วย ชั้นจำได้ว่าตอนที่จินเมาแอ๋อยู่ในงานปาร์ตี้ครั้งนั้นน่ะ หมอนั่นได้เข้าไปหาคนที่ไม่รู้จักแล้วก็เริ่มร้องอะไรออกมาสักอย่างประมาณว่า ‘Go club, get drunk, you stupid shit’?" จุนโนะหัวเราะขึ้นมาเมื่อพูดจบ

“พระเจ้าช่วย ชั้นไม่อยากจะนึกถึงเรื่องนั้นเลย มันน่าขายหน้าจริงๆ” อุเอดะยังคงพึมพำต่อพลางยกมือขึ้นมาประสานกันที่อกเพื่อที่จะได้ไม่ยกมือขึ้นกุมขมับเสีย

“นี่ยังไม่ได้พูดถึงที่ว่า ‘Would you like some sweet BITCH?’” โคคิร่วมด้วย “ในคืนนั้นจินเกือบจะได้เข้าไปชกต่อยกับพวกคนตั้งหลายคนแน่ะ เพราะพวกนั้นไม่ชอบน่ะสิที่จินไปร้องเพลงทำนองนั้นเกี่ยวกับแฟนของพวกเขา จินเหมือนจะร้องตะโกนว่า ‘BITCH’ ต่อหน้าพวกนั้นเลยแหล่ะ”

“อย่าพูดถึงเรื่องนั้นกันอีกเลยนะ” อุเอดะพยายามที่จะเปลี่ยนเรื่อง ทำไมเขาถึงยินยอมตกลงให้จินเป็นหัวหน้าแก๊งกันนะ?

“ชั้นไม่เคยจะลืมตอนที่ชั้นอยู่กับจินในคลับวันนั้นเลยว่ะ ตอนนั้นหมอนั่นลงไปเต้นกระแด่วๆอยู่บนพื้นเหมือนกับพวกสาวเปลื้องผ้า แล้วก็ร้องครางอะไรออกมาประมาณว่า ‘Oh, tell me what’s your secret~” ยูอิจิพูดขึ้น เพราะค่อนข้างจะเข้าถึงบทสนทนาจริงๆ ค้านกับความพยายามของอุเอดะ ที่จะให้อีกฝ่ายเลิกพูดเสีย “จินน่ะถูกแปดหนุ่มเข้าไปเต้นล้อมรอบตัวเลยเชียว พวกนั้นทำเต้นรอบๆเหมือนบูชาจินยังไงยังงั้นเลย”

“ถ้านายเรียกไอ้แบบนั้นว่าเป็นการเต้นอ่ะนะ” อุเอดะพึมพำ

“ชั้นกล้าลงพนันได้เลยว่าจินน่ะคงฟาดพวกเด็กที่มาเต้นเป็นแบล็คอัพซะหมดทุกคนหลังจากที่-“ โคคิพูดพลางเปิดยิ้มกว้าง เมื่อจู่ๆก็ถูกยูอิจิกระทุ้งศอกเข้าที่สีข้าง ส่งสายตาเหมือนจะบอกอะไรเป็นนัยๆ แล้วจึงเบี่ยงสายตาไปมองคาเมะเป็นลำดับต่อไป

“อะ เอ่อ แต่ไม่ใช่ว่าตอนนั้นเราอับอายขายขี้หน้ามากซะจนต้องลากจินออกไปทันทีหลังจากที่แสดงโชว์เสร็จแล้วนี่ จินเลยชวดนี่น้า แล้วอีกอย่างถึงเราไม่ลากจินออกไป จินก็คงไม่อยากจะทำอะไรพวกนั้นอยู่ดี ก็อ่ะนะเราจะไปกับคนที่เราเพิ่งจะรู้จักแค่ตอนที่เต้นด้วยกันได้ยังไงล่ะ ใช่ไหม?” จุนโนะรีบร้อนพูดแก้ให้โคคิ

“อ่ะใช่ แบบนั้นนั่นแหล่ะ!” โคคิรีบเห็นด้วย “ใช่แล้ว ใช่แล้ว ชั้นจำได้แล้ว คนที่ฟาดพวกนักเต้นแบล็คอัพนั่นก็คือยามะพีนี่น่า! ชั้นจำได้ว่าหมอนั่นเข้าไปในคลับด้วยแล้วก็เห็น ‘บากะนาชิ’ เต้นแบบนั้นอยู่บนฟอร์ล ยามะพีก็เลยมาร่วมด้วย แต่เล่นแสดงโชว์ของตัวเองนี่ แล้วก็ขโมยนักเต้นของจินไปอยู่ข้างตัวเองซะเลย”

“ใช่แล้ว ที่เป็นยังงั้นก็เพราะว่ายามะพีร้องอะไรประมาณว่า ‘uh, ah, let me, let me’ แล้วพวกนั้นก็เลยยอมให้ซะเลย” ยูอิจิแจกแจง

“พวกลูกน้องของยามะพีแล้วก็พวกเรารู้สึกขายขี้หน้าชาวบ้านเขามากเลยได้แต่แอบอยู่มุมๆห้องซะ..” จุนโนะเริ่มจะจำได้ “มันก็นานๆครั้งนะที่ชั้นจะรู้สึกว่าพวกเรากับสมาชิกนิวส์มีอะไรที่เหมือนๆกัน นอกจากเรื่องที่เราต่างก็พากันทำตัวต่อต้านจอห์นนี่ คิตะวาระอยู่แล้ว”

“ว่าแต่สองคนนั้นมาเป็นหัวหน้าตั้งแต่ตอนแรกได้ยังไงเนี่ย?” โคคิดูจะเหมือนคนสิ้นหวังเมื่อหนุ่มนักแร๊บได้ถามออกไป

“ยังไงก็เถอะ อุเอดะ ตะกี้นายอยากจะพูดอะไรเหรอ?” ยูอิจิถามขึ้น

จู่ๆสามหนุ่มในแก๊งที่เหลือก็พากันสนใจในหัวข้อก่อนหน้านี้ของอุเอดะที่พยายามจะหาเรื่องมาเปลี่ยนหัวข้อ แต่ตอนนี้ก็ดูเหมือนจะสายไปแล้วสิ เพราะทั้งสามหนุ่มได้พากันพูดแฉชีวิตเจ้าสำราญก่อนหน้านี้ของจินให้คาเมะฟังไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

อุเอดะถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ทำไมต้องเป็นเขาด้วยนะที่เป็นคนคอยกู้สถานการณ์ต่างๆ? เด็กหนุ่มหน้าสวยผมสีดำสนิทกำลังเปิดปากที่จะพูดอะไรออกมาสักอย่าง เมื่อจู่ๆคาเมะก็ชิงพูดออกมาเสียก่อน

“เป็นความผิดของชั้นเอง”

ทั้งสี่หนุ่มต่างก็จ้องมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ระหว่างพวกเขาด้วยสีหน้าตกใจ เมื่อไม่มีจินอยู่ที่นี่ด้วย...พวกเขาก็เกือบจะเลิกหวังในการที่จะได้รับอาการสนองตอบใดๆจากอีกฝ่ายไปแล้ว แต่จู่ๆคาเมะก็เป็นฝ่ายพูดออกมาเอง

“ที่จินต้องเจ็บตัวนั้นก็เป็นความผิดของชั้นเอง” ร่างบางทวนคำ หยดน้ำตาเริ่มก่อตัวขึ้น “ถ้าชั้นไม่โง่ไปยืนอยู่ตรงนั้นแล้วล่ะก็....ถ้าชั้นไม่ไปพบพวกรุ่นพี่....แล้วถ้าชั้นไม่ลงไปหาพวกนายตอนเที่ยง...ถ้าชั้น...ถ้าชั้นไม่เข้ามาอยู่ในคุกนี้ตั้งแต่แรกแล้ว- “

คาเมะไม่มีโอกาสที่จะได้พูดสิ่งในที่ตั้งใจจะพูดออกมาจนจบประโยค แขนทั้งสี่คู่ก็ปรี่เข้ามารุมโอบรอบตัวเสียก่อน

“บ้าเอ๊ย” ใครคนหนึ่งพึมพำออกมา ก่อนที่พวกเขาจะพากันปล่อยมือออกไป

....นี่เขาเพิ่งจะถูกโอบกอดจากคนทั้งแก๊งของเจ้านายมาเหรอเนี่ย? เจ้านายของเขาคนที่ยังอยู่ในอาการโคม่า...เจ้านายของเขาคนที่เพิ่งจะเจ็บหนัก....

“ทำไม...พวกนายถึงไม่เกลียดชั้นล่ะ?” สุดท้ายร่างบางก็ถามขึ้นมา ก่อนจะใช้มือป้ายน้ำตาป้อยๆ คนในแก๊งต่างก็มองมาที่เขาด้วยทีท่าตกใจ “ชั้นเป็นคนทำให้จินต้องเจ็บ มันเป็นความผิดของชั้น-“

อุเอดะวางนิ้วลงบนกลีบปากบางของคนตัวเล็ก ยูอิจิก็วางแขนโอบรอบไหล่บางทันที

“มันไม่ใช่ความผิดของนายเลย” เด็กหนุ่มหน้าสวยที่อยู่ตรงหน้าของเขาตอบออกมา “อย่าพูดแบบนี้อีกนะ”

“คาเมะจัง มันไม่มีทางที่เราจะรู้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นมาได้หรอก” จุนโนะพูดปลอบประโลม “แล้วการที่จินเอาตัวกระโดดเข้าไปช่วยนาย ก็เป็นการตัดสินใจของจินเองด้วย”

“ชั้นก็หวังว่าจินจะไม่ทำแบบนั้น” คาเมะพึมพำ เมื่ออุเอดะได้เคลื่อนนิ้วออกห่างจากเรียวปากบาง

“ถ้าจินไม่ทำแบบนั้นนายก็อาจจะไม่รอด ชั้นว่า สำหรับจินแล้วล่ะ มันไม่ใช่ครั้งแรกที่จินตกลงมาแล้วหัวกระแทกแบบนั้นหรอกนะ ชั้นแน่ใจเลยล่ะว่าหมอนั่นคงพลัดตกหัวกระแทกตั้งแต่ตอนเป็นทารกไปแล้วล่ะ หมอนั่นก็คงจะชินแล้วนะ....” โคคิพูดขึ้น พยายามที่จะทำให้บรรยากาศดีขึ้นบ้างเล็กน้อย

แววตาของคาเมะสั่นไหวระริก “ชั้นน่าจะเป็นคนที่เจ็บตัวและอยู่ในโคม่า ไม่ใช่จิน”

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 34 part 2

2008-12-12T03:33:53Z

“เอาล่ะ ตอนนี้ให้เลิกพูดแบบนั้นแล้วก็กินข้าวปั้นซะนะ” จุนโนะพูดให้กำลังใจ พลางจัดการยื่นข้าวปั้นให้เพิ่ม “จินก็คงอยากให้นายดูแลตัวเองด้วย นายคิดว่าจินจะรู้สึกยังไงล่ะถ้าฟื้นขึ้นมาแล้วเห็นนายผอมกระหร่องและอยู่ในสภาพแบบนี้ด้วย? เอาน่า อย่าให้จินต้องเป็นห่วงนายมากไปกว่านี้เลย นายเริ่มทำตัวเหมือนที่จินอยากจะให้นายทำได้แล้ว”

คาเมะค่อยๆรับข้าวปั้นแล้วเอาเข้าปากไปอย่างช้าๆ มันก็รู้สึกแปลกๆอยู่เหมือนกันที่บางครั้งข้าวปั้นอันเดียวกันจะมีรสชาติที่เหมือนอาหารทิพย์จากสวรรค์ แต่ในบางครั้งเขาก็ไม่อยากจะฝืนกินเข้าไปในปากเลยแม้แต่คำเดียว มันแล้วแต่อารมณ์จริงๆ

“คาเมะจัง เราโล่งอกมากนะที่นายพูดออกมาสักที นายทำให้พวกเราเป็นห่วงมากจริงๆ เรื่องที่เกิดกับจินมันก็เกินพอที่เราจะทนได้แล้ว เราพยายามที่จะทำให้นายพูดอะไรออกมาบ้างอยู่ตั้งหลายวันแน่ะ” โคคิพูดพลางลูบเบาๆที่หัวของร่างบาง ก่อนจะหันไปหายูอิจิ “ชั้นว่านายพูดถูก ..เกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้น่ะ..”

ยูอิจิยิ้มให้เพื่อนร่วมห้อง ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้คาเมะ “อย่าขังตัวเองไว้แบบนี้อีกนะ คาเมะจัง” ยูอิจิพูดขึ้น คาเมะก็พยักหน้ารับนิดๆ สี่หนุ่มสหายที่อยู่รายล้อมเขาในตอนนี้ก็เริ่มจะเอร็ดอร่อยไปกับข้าวปั้น แถมพากันฉีกยิ้มอยู่เต็มหน้า

“ชั้นไม่เข้าใจว่าทำไมพวกนายถึงทำใจให้สงบได้” เมื่อร่างบางพูดจบ ทุกสายตาก็หันมามองที่คนตัวเล็กอีกครั้ง “พวกนายรู้ได้ยังไงว่าจินจะฟื้นขึ้นมา? รู้ได้ยังไงว่าจินจะไม่เป็นอะไร? จินจะต้องผ่าตัดไหม? เรื่องนี้มันดูร้ายแรงยิ่งกว่าพวกรอยช้ำ หรือแผลต่างๆที่จินเคยได้รับตอนไปชกต่อยกับพวกเพื่อนๆมานี่น่า”

“คาเมะจัง ถ้าเราละทิ้งความหวังและความเชื่อที่ว่าจินจะฟื้นขึ้นมาแล้วล่ะก็ เราก็คงจะพากันเป็นบ้าไปแล้ว” จุนโนะแจกแจง “เราคงทำอะไรกับอาการของจินตอนนี้ไม่ได้หรอก ที่จะทำได้ตอนนี้ก็คือการเชื่อมั่นในตัวจินเท่านั้น”

“พวกหมอบอกว่าอาการของจินไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตหรอกนะ” อุเอดะพูดต่อจากจุนโนะ “จินเคยผ่านเรื่องราวต่างๆมามากมายในอดีตอย่างที่นายไม่เคยได้รู้มาก่อน แต่พวกเราอยู่เคียงข้างหมอนั่นมาตลอด เราเคยได้เห็นจินผ่านมันมาได้หลายต่อหลายครั้งแล้ว ฟังนะ เรารู้ว่านายห่วงจินมาก แต่ได้โปรดอย่าคิดแบบนั้นอีกเลย เราทุกคนก็กลัวเหมือนๆกับนายนั่นแหล่ะ”

“นายคิดว่า...” คาเมะเริ่มเรื่อง “นายคิดว่าถ้าจินฟื้นขึ้นมา เขาจะยังเป็นเหมือนเดิมไหม? จินล้มลงไปหัวกระแทกพื้น ...ชั้นจำได้ว่าเลือดจินไหลมาก...มันจะอันตรายมากจนทำให้จินสูญเสียความทรงจำไหม? พวกนายคิดว่าเขาจะ..จำชั้นได้ไหม?”

“ไม่มีทางที่จินจะลืมนายได้หรอก อย่าห่วงไปเลย ถ้าไอ้บ้านั่นความจำเสื่อมขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะก็ หมอนั่นก็คงจะลืมชั้น พวกนิวส์ แล้วก็พวกรุ่นพี่ไปเป็นอันดับแรกเลยล่ะ” โคคิพูดพร้อมกับขยิบตาให้อย่างทีเล่นทีจริง “แต่เขาไม่มีวันที่จะลืมนายแน่”

“จุนโนะก็เคยผ่าตัดมาด้วยครั้งหนึ่ง ก็หลังจากที่หมอนั่นไปเล่นกายกรรมอะไรนั่นน่ะกับอุเอดะแล้วก็พวกนิวส์ตอนที่อยู่ในทางลับนั่นไง” ยูอิจิกล่าว

“จริงเหรอ? ชั้นคิดว่าทางูจิซังกลับมาที่คุกพร้อมกับอุเอดะซะอีก” ร่างบางพูดขึ้น ข่าวใหม่ที่ได้ยินทำให้รู้สึกเบาใจอยู่เช่นกัน

“ก็กลับมาอ่ะนะ แต่จุนโนะก็กระโผลกกระเผลกมากเลยล่ะ ทำเหมือนกับว่าอุเอดะเป็นคนทำให้เป็นแบบนั้นซะอีก...” โคคิอธิบาย “..แต่ก็จริงๆแล้วพวกนิวส์ต่างหากที่ทำ ไม่ใช่อุเอดะสักหน่อย”

“อุเอดะเป็นห่วงจุนโนะมากเลยล่ะ แต่หมอนี่ก็คอยแต่จะบอกว่าไม่เป็นไร เราก็เลยลากตัวจุนโนะไปหาหมอซะ แล้วพวกเขาก็ส่งเข้าห้องเพื่อผ่าตัดที่เข่าทันทีทันใดเลยล่ะ กว่าจะฟื้นตัวได้ก็เกือบเดือน แต่ก็อยู่ที่นั่นแค่สัปดาห์เดียวก่อนที่จอห์นนี่จะเตะหมอนี่กลับเข้ามาในคุกเหมือนเดิม” ยูอิจิอธิบาย แต่แล้วจู่ๆก็มีผู้คุมอีกนายโผล่หัวเข้ามาในห้องขังเป็นการรบกวนบทสนทนา

“อ่ะ พวกนายอยู่นี่กันเอง พวกนายจะได้ไปเยี่ยมอคานิชิซังอีกแล้วนะ” ผู้คุมหนุ่มพูดเสนอ

“ตกลง แต่เขาต้องไปด้วย” โคคิพูดขึ้นมาอย่างทันทีทันใดเมื่อได้ลุกขึ้นยืนและชี้ไปที่คาเมะ “คาเมะจังฟื้นตัวได้ดีแล้ว ไม่มีเหตุผลอะไรที่ว่าทำไมเขาถึงไม่ได้รับอนุญาตให้ไปด้วย”

“หมอนี่เหรอ? ทำไมนายถึงอยากเอาเด็กของเล่นไปด้วยล่ะ?” ผู้คุมถามขึ้น สี่สหายก็แทบจะวางเงินพนันได้ทันทีว่าโคอิจิคงจะไม่รู้เรื่องที่ว่าพวกเขาได้รับอนุญาตให้ไปเยี่ยมจินอีกครั้งอย่างแน่นอน เพราะถ้ารุ่นพี่รู้แล้วก็คงจะเน้นมาเป็นนักเป็นหนาว่าคาเมะจังควรจะได้ไปด้วย

โคคิพยายามข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่อยากจะถอนหายใจออกมาเสีย “อคานิชิจะต้องอยากให้คาเมะไปที่นั่นด้วยแน่ๆ ...แล้วก็ไม่ใช่ให้ไปเพราะเหตุผลที่นายคิดแน่”

“ชั้นก็ไม่รู้สิ”

“นายจะได้รู้แน่ถ้าอคานิชิฟื้นขึ้นมาแล้วรู้ว่าคาเมะจังไม่ได้รับอนุญาตให้ไปเยี่ยมเลยสักครั้ง” โคคิพูดขู่อีกฝ่าย ผู้คุมเองก็เริ่มจะเห็นลางร้ายอยู่ลางๆ

“เอาล่ะ งั้นก็ไปกันหมดนี่แหล่ะ”

ทั้งสี่หนุ่มต่างก็ลุกขึ้นยืน แต่คาเมะก็ยังคงนั่งนิ่ง

“ชั้นไม่คิดว่า..ชั้นควรจะไป” ร่างบางพึมพำเสียงเบา ...เขาไม่คิดว่าเขาจะกล้าสู้หน้าจินได้อีก เพราะรู้ก็ทั้งรู้ว่าตัวเขานั่นแหล่ะที่เป็นคนทำให้จินต้องไปนอนเจ็บอยู่ที่นั่น นี่ยังไม่รวมถึงความจริงข้อที่ว่าตัวจินเองก็ไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าเขาได้ไปเยี่ยมอีกฝ่ายที่นั่น

อุเอดะและจุนโนะต่างก็ลอบมองสบตากันอยู่แวบหนึ่ง ก่อนที่จะดึงร่างบางให้ลุกยืนบนสองเท้า “ไปด้วยกันเถอะนะคาเมะจัง จินจะต้องหายดีแน่ๆถ้านายไปเยี่ยมเขาด้วยน่ะ”

คนตัวเล็กปล่อยตัวให้ถูกลากออกไปจากเรือนจำในฝั่งที่พวกนักโทษอยู่อย่างไม่ใคร่จะเต็มในนัก ร่างบางถูกพาลงไปตามทางเดินที่รู้สึกไม่คุ้นเลยแม้แต่น้อย เขาไม่เคยได้เข้ามาในคุกตรงส่วนนี้มาก่อน ...นอกจากจะเคยมาที่ห้องพยาบาลอยู่สักครั้งสองครั้งได้

ผู้คุมหยุดเดินเพื่อเปิดประตูให้พวกเขาได้เข้าไปข้างใน ประตูห้องได้เปิดออกกว้างเพื่อเผยให้เห็นเตียงขนาดเล็กที่อยู่กลางห้อง ร่างบางทำตัวยืนอยู่ห่างๆ แล้วคอยรอให้พวกในแก๊งได้เดินเข้าไปในห้องก่อนเขา ทั้งสี่หนุ่มต่างก็รีบพากันไปรวมตัวกันอยู่รอบเตียงอย่างรวดเร็ว

เมื่อได้เห็นจินเป็นแบบนี้แล้วยิ่งทำให้คนตัวเล็กรู้สึกแย่มาก ทั้งพวกเครื่องไม้เครื่องมืออุปกรณ์การแพทย์ต่างๆที่สอดใส่เข้าไปร่างของจิน มีมอนิเตอร์ที่คอยตรวจวัดระบบการเต้นของหัวใจ แล้วยังจะอุปกรณ์บางอย่างที่เป็นเหมือนเป็นอาหารเลี้ยงร่างกายของจิน

“โย่ อคานิชิ” โคคิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงสนุกสนาน “วันนี้นายเป็นยังไงบ้างล่ะ?”

“เรามาอยู่ที่นี่กันทุกคนแล้วนะจิน” จุนโนะพูดร่วมไปกับบทสนทนา “มันเลยเที่ยงมาแล้วเนี่ย ได้เวลาตื่นแล้ว....”

“ได้โปรดอย่าพยายามพูดโจ๊กอะไรเล่นในนี้เลยนะ” โคคิพูดต่อล้อต่อเถียงกับหนุ่มร่างโย่งที่รอยยิ้มดูจะจางหายไปสักพัก

“นี่ อคานิชิ เปิดตามาดูหน่อยเร็วว่าเราพาใครมาด้วย” ยูอิจิพึมพำบอก ก่อนจะเคลื่อนตัวไปหาคาเมะที่แอบอยู่ด้านหลังของพวกแก๊ง พวกเขาหลีกทางให้ร่างบางได้เข้ามาใกล้ๆ คาเมะจึงค่อยๆก้าวเดินเข้าไปใกล้ที่เตียงอย่างลังเล

“คาเมะจังอยู่นี่แล้ว” อุเอดะพูดขึ้นเมื่อคนตัวเล็กได้มาหยุดยืนอยู่ข้างเตียง โดยที่คนในแก๊งต่างก็พากันเว้นที่ว่างไว้ให้ “คาเมะจังพูดอะไรบ้างสิ”

“เอ่อ หวัดดี?” ร่างบางเปล่งเสียงออกมา แต่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ตอบอะไร

“เห็นไหมล่ะจิน? คาเมะจังดูดีขึ้นแล้วนะ อย่ายอมเสียคาเมะจังไปอีกล่ะ” จุนโนะพูดพลางตบที่ไหล่บางและไหล่กว้างของจินไปด้วย

“ถ้ายังงั้น พวกชั้นจะทิ้งให้นายอยู่กันตามลำพังนะ” อุเอดะกล่าว ก่อนจะส่งสัญญาณบอกให้อีกสามหนุ่มที่เหลือออกจากห้องไปพร้อมๆกัน

“ไม่มีอะไรนะคาเมะจัง แค่พูดกับจินก็พอ” ยูอิจิพูดเสริมพร้อมกับปิดประตูตามหลัง ร่างบางเลี่ยงสายตาออกมาจากบานประตูที่ปิดสนิทเพื่อมองมายังคนที่นอนอยู่บนเตียง

ภายในห้องนั้นยังคงเงียบสงัดอยู่อย่างยาวนาน ระหว่างนั้นเองคาเมะก็ไม่อาจจะถอนสายตาออกจากเปลือกตาที่ปิดแนบสนิท ...หน้าอกกว้างที่ขึ้นลงตามจังหวะของลมหายใจ และมือของจินที่ติดกับสายน้ำเกลือได้เลย

“จิน?”

คาเมะค่อยๆโน้มตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างระมัดระวัง

“จิน?” ร่างบางร้องเรียกเสียงเบา ก่อนจะค่อยๆวางมือประกบกับมือของอีกฝ่าย แล้วจึงคอยมองสำรวจใบหน้าของจิน “ได้ยินชั้นพูดไหม? ชั้นเคยอ่านเจอมาน่ะว่าคนที่อยู่ในโคม่าบางครั้งก็จะสามารถได้ยินสิ่งที่พูดกันอยู่ในห้องได้ ... จิน ถ้านายได้ยินชั้นนะ ชั้นอยากจะบอกว่าชั้นขอโทษ ได้โปรดฟื้นขึ้นมาเถอะ”

เรียวตารีเล็กจ้องมองยังดวงตาที่ยังปิดสนิทอยู่ใต้ร่างของเขา

“นะ นายเจ็บมากไหม? นายฝันร้ายบ้างหรือเปล่า?” ร่างบางกระซิบถามอยู่ใกล้ใบหูของจิน ยังเฝ้ามองสังเกตถึงสัญญาณต่างๆที่จะบอกว่าอีกฝ่ายได้ยินที่เขาบอกไป แต่ก็ไม่พบสิ่งใดเลย หยาดหยดน้ำตาได้หลั่งรินอาบแก้มบาง “มันเป็นความผิดของชั้นเอง มันเป็นความผิดของชั้นที่ทำให้นายต้องเจ็บตัว ได้โปรดกลับมาลงโทษชั้นทีเถอะนะ กลับมาลงโทษชั้นซะที”

ก่อนหน้านี้จินเคยสนุกสนานกับบทลงโทษของพวกเขามาก่อน แล้วในครั้งนี้คาเมะจะยอมรับบทลงโทษทุกอย่าง ถ้าเพียงแต่จินจะตื่นขึ้นมาแล้วลงโทษเขาเองกับมือ

“ทำไมนายถึงทำอะไรที่สะเพร่าแบบนี้? ทั้งโง่ด้วย?” คนตัวเล็กสะอื้นไห้ “นาย..นายมันโง่!”

นี่คงจะเป็นครั้งแรกที่ร่างบางจะพูดแบบนี้ออกมาต่อหน้าจิน ..คาเมะเองก็หวังว่าเขาจะกล้าหาญมากพอที่จะพูดอย่างนี้กับจินในตอนที่อีกฝ่ายต้องมาคอยดูแลระวังภัยให้เขา

“นายทำอย่างนั้นได้ไง นายมันบ้า..” ร่างบางพูดออกมาอีกครั้ง มือเรียวเล็กคอยปาดหยดน้ำตาที่รินไหลมาเปียกหน้าของจินออกอย่างนุ่มนวล “ในครั้งนี้ชั้นจะทำทุกอย่างที่จะไม่ให้นายต้องมาอยู่ในสภาพนี้อีกแล้ว ชั้นจะเป็นฝ่ายอยู่ให้ห่างจากนายเอง ชั้นจะปล่อยให้นายเอาใครๆเข้ามาอยู่ในห้องกับนายก็ได้ แล้วครั้งนี้ชั้นจะไม่เข้ามาถามคำถามหรืออยากจะกลับไปที่ห้องนั้นอีกแล้ว ชั้นจะไม่เข้ามายุ่งเกี่ยวกับนายอีก ถ้าชั้นทำแบบนี้แล้วนายก็จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวเพราะชั้น นายจะได้ไม่ต้องคอยตามมาช่วยชั้นอีก”

เหมือนอย่างที่คาดเอาไว้ ..จินไม่ได้ตอบอะไรออกมาเลยสักอย่าง คาเมะโน้มตัวลงไปประทับจูบที่เปลือกตาของจิน “ชั้นรักนายมาก ชั้นจะยอมเสียทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะได้อยู่กับนายอีกครั้ง....ไม่ว่าสิ่งนั้นจะสำคัญมากมายขนาดไหนก็ตาม...ชั้นจะยอมทุกอย่าง ขอไว้ก็แต่ชีวิตนายเท่านั้น...”

คาเมะลุกขึ้นยืนตัวตรง พร้อมกับใช้หลังมือเช็ดน้ำตาป้อยๆ เพราะเขาเองก็ไม่อยากจะให้พวกแก๊งได้เห็นรอยน้ำตา ร่างบางส่งสายตามองจินอีกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะออกจากห้องแล้วปล่อยให้สี่หนุ่มที่เหลือพาตัวเขากลับไปที่ฝั่งตะวันตก

==**==**==**==

ลำแสงสีม่วงได้สาดส่องเข้ามาอีกคราแล้วสิ แต่มันไม่เหมือนลำแสงที่เคยส่องแสงเข้ามาในห้องของเขาเลยนี่น่า เขาอยู่ที่ไหนกันล่ะนี่? สำแสงสีม่วงในห้องของเขามันให้ความรู้สึกที่แตกต่างออกไปจากที่นี่เพราะมันส่องแสงเข้ามาจากอีกทิศทางหนึ่งนั่นเอง เขารู้ได้ทันทีว่าดวงอาทิตย์คงใกล้จะโผล่พ้นขอบฟ้าขึ้นในเร็วๆนี้แล้ว จากนั้นก็คงจะได้ส่องลำแสงอุ่นๆตรงเข้ามาในห้องที่เขานอนอยู่

จินเปล่งเสียงครางนิดๆออกมา เขารู้สึกแย่มากจริงๆ เมื่อคืนนี้เขาดื่มอะไรเข้าไปกันเนี่ย? ร่างสูงค่อยเปิดตาออกมาอย่างช้าๆเพื่อจะเจอแต่ความขาวโพลน นี่เขาอยู่ที่ไหนกัน?

“อ๊า ตุ๊ตี้~” เสียงครางแว่วมาจากที่ไหนสักแห่งที่ดูจะไม่ไกลมากนัก

......ตุ๊ตี้?

::*::*::*::*::*::*::

Continue chapter 35

The songs used:เพลงที่เอามาใช้ยำในบทนี้

Tanaka Koki – Make U Wet
Akanishi Jin – Ha-Ha
Akanishi Jin – Pinky
Yamashita Tomohisa – Let Me

thank you everybody for your comments ^^
จินฟื้นนนนนนนนนนแล้วคะ T^T
ตอนนี้เหมือนมีคนเดาๆว่าจะความจำเสื่อม ฮ่าๆ
จำได้ตอนแปะๆตอนแรกๆๆ เมื่อปีก่อนๆ มีคนอ่านมาบอกว่าเพื่อนบอกว่าจินจะความจำเสื่อม
ตอนนั้นก็อยากบอกนะคะแต่กลัวสปอยส์เลยไม่ดีก่า
นั่นก็คือฝันน่ะเอง ทำไมถึงยาว ทำไมถึงมี อันนี้เดาว่าเพราะตอนที่คนเขียนลงตอนก่อนหน้านี้ มีหลายยคนมากที่บอร์ดอิ๊ง ค้านไม่ให้จินความจำเสื่อมคนเขียนเลย แกล้งซะเลย อิอิ
ต่อจากนี้ก็คงจะไม่เครียดมากแล้วนะคะ ยังไงถ้ายังตามอ่านอยู่ ก็คอมเม้นส์ด้วยนะจ้า
ช่วงนี้เข้าไทยมิสได้ช้ามากกกกกกกกกกกกกก เลยขอให้รียาลงแทนนะค้า
แต๊งรียามากกกกกกกกจ้า จุ๊บๆๆ

In His care 33

2008-12-08T03:06:39Z

Title: In his Care
Author:blue_orbs
Translated and wrote in Thai by daniellove& windzephyr
Pairing: Akame
Rating: NC-17
Disclaimer:The plot belongs to blue_orbs darling
Summary: For this chapter N/A

Thanks รียา อารียา reeya_areeya to be my lovely
beta ,how could I survive without YOU *kisses*
Special thanks to ก้อย jk_no_koi

Chapter 33

“จิน!!”

“คาเมะจัง! คาเมะ!!”

“จิน! จิน คาเมะจัง!!”

“พวกนายไม่เป็นไรนะ?”

“จิน!!”

คาเมะไม่เข้าใจว่าได้เกิดอะไรขึ้นเพราะเขานั้นเพิ่งจะอยู่บนชั้นสอง ยังได้เห็นจินเดินอยู่ด้านหน้าพร้อมทั้งหันมาส่งยิ้มให้ แล้วเพียงจากนั้นไม่นานจู่ๆเขาก็กลับได้มานั่งอยู่ระหว่างโต๊ะในโรงอาหารของชั้นแรก แถมมีจินอยู่ข้างๆ ..จินยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง ..แล้วก็ไม่ได้แย้มยิ้มให้เขาอีกต่อไป

เสียงที่ดังอยู่รอบตัวเหมือนจะค่อยๆดังห่างออกไป ถ้าเพียงร่างบางจะสามารถถอนสายตาออกจากจินได้แล้วล่ะก็ ..เขาก็จะได้เห็นนักโทษคนอื่นๆก็กำลังนอนกันเกลื่อนบนพื้นอยู่ข้างตัวเขาด้วยเช่นกัน

“ใครก็ได้ไปตามคนมาช่วยทางนี้หน่อย!” โคคิตะโกนบอก ขณะเดียวกันนั้นพวกเขาทั้งสี่ต่างก็พากันวิ่งฝ่าฝูงชนลงบันไดมา

“คาเมะ! คาเมะจัง จินไม่เป็นไรใช่ไหม?” ยูอิจิตะโกนถาม แต่ร่างบางที่นั่งอยู่บนพื้นไม่ตอบคำใดออกมา “คาเมะ!”

อุเอะดะดึงแขนของยูอิจินิดๆ

“คาเมะจังช็อคไปแล้ว” อุเอดะบอกเพื่อนร่วมแก๊ง “มองเขาสิ คาเมะจังดูเหมือนจะไม่รับรู้เลยว่าได้เกิดอะไรขึ้น”

“ชั้นมองไม่เห็นคาเมะจังแล้วสิ!” ยูอิจิบ่นเพราะเกือบจะชนเข้ากับนักโทษที่เดินอยู่รอบๆ โคคิจึงต้องดึงร่างของยูอิจิเข้ามาหาตัว

“เขากำลังร้องไห้...และก็เขย่าตัวจินด้วย!” จุนโนะตะโกนบอกเมื่อพยายามที่จะแหวกทางเดินให้ออกกว้างโดยมีอุเอดะเดินตามหลังอยู่ไม่ห่าง เมื่อความช่วยเหลือได้เข้ามาถึงท้องที่นั้น ชายหนุ่มทั้งสี่คนก็เดินจนใกล้จะถึงในส่วนของชั้นแรกแล้ว

เจ้าหน้าที่สองนายจำต้องดึงคาเมะให้ออกห่างจากจิน หลังจากนั้นร่างของคาเมะก็ทรุดอยู่ในวงแขนของชายทั้งสองคน ...เปลหามถูกนำมาเพื่อจะยกตัวจินขึ้นจากพื้นและอีกอันก็เพื่อคาเมะ พร้อมกับเปลหามอีกหลายๆอันที่เตรียมมาสำหรับนักโทษคนอื่นๆด้วยเช่นกัน

_++_+++_

สิ่งเดียวที่อยู่ในใจของโคอิจิก็คือ มันเกิดอะไรขึ้น แต่เขาก็ยังไม่อยากจะยอมรับอยู่ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนนี้มันทำเขายิ่งนึกห่วงความปลอดภัยของนักโทษคนหนึ่งยิ่งนัก

โคอิจิรีบร้อนเปิดประตูลูกกรงบานสุดท้ายที่นำเข้าไปสู่ส่วนที่อยู่ของเหล่านักโทษ แล้วสิ่งที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างที่สุดก็คือการได้เห็นนักโทษส่วนหนึ่งนอนแน่นิ่งไม่ไหวติงอยู่บนพื้นโรงอาหาร ผู้คุมหลายคนกำลังยกตัวพวกคนเจ็บเหล่านั้นวางบนเปลหาม พื้นซีเมนต์แดงฉาบไปด้วยสีแดงของเลือด ทุกหนทุกแห่งก็เต็มไปด้วยความวุ่นวายอลหม่าน

ผู้คุมหนุ่มรีบเดินฝ่าฝูงชนขึ้นไปยังบันได เท่าที่ได้เดินผ่านมานั้น เขายังไม่เห็นพวกเพื่อนๆของเขาเลยสักคนเดียว..ก็ได้แต่หวังว่าพวกเขาเหล่านั้นจะไม่เป็นอะไรมากนัก

โคอิจิไม่เคยพบเห็นอะไรเช่นนี้มาก่อน มันได้เกิดอะไรขึ้น? ได้เกิดการจราจลขึ้นหรอกเหรอ? ใครสักคนพยายามที่จะแหกคุกหนีงั้นเหรอ?

โคอิจิสรุปออกมาด้วยความกลัวว่าสิ่งที่เป็นอันตรายคุกคามในขณะนี้คงจะเริ่มแพร่ไปยังฝั่งเหนือด้วยแล้ว เพราะปกติส่วนนี้ของคุกจะดูเงียบสงัด..เงียบอย่างน่าสะพรึงกลัว แต่วันนี้กลับเต็มไปด้วยเสียงดังอึกทรึก เหล่านักโทษก็ดูแตกตื่นกันใหญ่

โคอิจิแทบจะบินไปยังห้องขังที่ตั้งอยู่ช่วงกลางของทางเดิน ในขณะเดียวกันนั้นหัวใจของเขาก็แทบจะหลุดออกมานอกอกเสียให้ได้ ซึโยชิ! ซึโยชินอนแน่นิ่งไร้สติอยู่ที่พื้นห้อง!

โคอิจิรีบเดินเข้าไปหานักโทษหนุ่มอย่างไม่รอช้า ก่อนจะตามด้วยการเข้าไปตรวจดูชีพจร เขายังได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายเต้นอยู่ แต่ซึโยชิเองดูเหมือนจะไม่หายใจเลย

อย่าตื่นตระหนก! ลองคิดทบทวนในสิ่งที่ได้เรียนมาจากโรงเรียนสอนผู้คุมสิ! ทำใจให้สงบเข้าไว้ ผู้คุมหนุ่มร้องสั่งตัวเองเมื่อค่อยๆใช้ปากประกบไปยังริมฝีปากของซึโยชิ มันเหมือนกับเป็นจูบเดียวแห่งชีวิตเลยก็ว่าได้....โดยเฉพาะถ้ากับโดโมโตะ ซึโยชิแล้วล่ะก็

“กลับมาสิ ฟื้นได้แล้วนะ...” เสียงของโคอิจิสั่นไหวเมื่อยามที่ได้ร้องบอกออกไป เขาจำต้องกลั้นน้ำตาไม่ให้เอ่อล้นออกมา ซึโยชิไม่แสดงสัญญาณใดๆให้เห็นว่าอีกฝ่ายจะเริ่มหายใจด้วยตัวเองเลยสักนิด สาเหตุอะไรกันที่ทำให้ซึโยชิต้องบาดเจ็บเหมือนคนอื่นๆล่ะ?

เมื่อกลีบปากที่สั่นไหวของโคอิจิวางประกบอีกฝ่ายเพื่อจะเป่าลมเข้าปอดเป็นครั้งที่สามนั้น จู่ๆผู้คุมหนุ่มก็รับรู้ได้ว่าลิ้นอันอุ่นชื้นของคนที่กำลังนอนสลบอยู่นั้นได้แทรกเข้ามาในโพรงปากของเขาพร้อมทั้งกระหวัดเกี่ยวลิ้นอย่างดูดดื่ม

โคอิจิรีบรั้งตัวกลับอย่างเร็วที่สุด มือบางข้างหนึ่งได้ยกขึ้นปิดที่ริมฝีปาก ก่อนจะมองลงไปเจอกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ฉาบบนใบหน้าของอีกฝ่าย

“ทำไมหยุดล่ะ ชั้นกำลังสนุกอยู่เชียว” ซึโยชิบ่นพึมพำ

“นาย..ไอ้บ้าเอ๊ย มีคนกำลังเจ็บหนักกันอยู่นะ แต่นายกลับมาเล่นเกมซะนี่!” โคอิจิตะคอกใส่ ก่อนจะยันตัวขึ้นยืนอย่างรวดเร็วและรีบร้อนออกจากห้องขังไป มันทำให้เขาหงุดหงิดยิ่งนักที่ซึโยชิมักจะเอาชนะเขาไปได้ โคอิจิรีบผลักความคิดนั้นออกไปเสีย ชายหนุ่มพยายามตั้งใจออกไปเดินตามหาอคานิชิและพวกแก๊ง อีกทั้งนิวส์ คันจานิ 8 และอาราชิ

“โคอิจิ” จากที่กำลังวิ่งพล่านอยู่นั้นโคอิจิก็ได้หยุดอยู่กับที่ แล้วเมื่อได้มองข้ามไหล่มองออกไปนั้นเขาเห็นผู้คุมคนที่สนิทกับเขากำลังวิ่งเข้ามาหา

“ยูคุง!” โคอิจิตะโกนตอบ “ชั้นไม่รู้ว่านายขึ้นกะวันนี้ด้วย!”

“ชั้นก็ไม่รู้ว่านายก็ขึ้นด้วย” ยูตอบเมื่อได้มาหยุดยืนหายใจหอบอยู่ตรงหน้าผู้คุมอีกนาย

“ชั้นรีบมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ ได้ยินมาว่าเกิดเรื่องกันขึ้น” โคอิจิตอบ

“ตอนนั้นชั้นก็อยู่ที่นี่แล้ว” ยูอธิบาย “กัคคุโตะ ชั้นและก็ผู้คุมอีกสี่คน...เราพอจะรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ นายก็รู้เรื่องของคาเมะจังใช่ไหม? พอรู้เรื่องนั้นพวกเราก็มั่นใจได้เลยว่าพวกแก๊งรุ่นพี่คงพยายามจะหันเหความสนใจของอคานิชิออกไปนั่นเอง เพื่อที่พวกแก๊งจะได้พุ่งความสนใจไปที่คาเมะจัง ก็อย่างที่รู้ว่าอคานิชิเป็นคนคุมทุกอย่างในนี้ เมื่อคาเมะจังถูกโยนออกจากห้องของอคานิชิ พวกนักโทษก็ได้พากันพูดคุยถึงแต่เรื่องนี้ ไม่มีใครสังเกตความเคลื่อนไหวของพวกรุ่นพี่เลย”

“นายพูดเรื่องอะไร?”

“พวกแก๊งรุ่นพี่หนีไปแล้ว” ยูตอบ “พวกเขาหายตัวไปเรียบร้อยแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นตอนหลังอาหารเที่ยงนี่เอง หลังจากที่เกิดเรื่องวุ่นวายขึ้นที่นี้แล้ว ชั้นก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของพวกเขา เรื่องมันเริ่มขึ้นก็ตอนที่พวกนักโทษวิ่งกรูแตกตื่นกันออกมาทางเดินฝั่งตะวันออกและฝั่งเหนือด้วยความกลัวมากน่ะสิ และตอนนี้ก็ดูเหมือนว่าความวุ่นวายทั้งหมดจะแพร่ไปยังฝั่งใต้และฝั่งตะวันตกแล้วด้วย ทุกคนต่างก็พากันแตกตื่นมาก ชั้นเดาได้เลยว่าส่วนมากแล้วพวกเขาก็คงไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นได้”

“ฝั่งตะวันออกและฝั่งเหนือเป็นคุกฝั่งที่พวกแก๊งรุ่นพี่อยู่ นายกำลังจะบอกว่าพวกเขาเป็นคนก่อเรื่องในครั้งนี้เหรอ? ชั้นเคยได้พูดคุยกับพวกแก๊งรุ่นพี่มาก่อน พวกเขาไม่ใช่พวกประเภทที่จะทำร้ายคนอื่นเพื่อให้ตัวเองได้หลบหนีออกไปแบบนี้แน่!” โคอิจิกล่าวปกป้อง “พวกเขาเป็นแก๊งในแวดวงที่ทำตัวต่อต้านจอห์นนี่มากที่สุด เป็นแก๊งที่แทบจะเรียกได้ว่าทำให้ทุกคนหวาดกลัวได้มากที่สุดเลยก็ว่าได้ และพวกเขาก็คงเป็นเพียงแก๊งเดียวที่มีค่าพอจะต่อสู้เพื่อแย่งชิงตำแหน่งหัวหน้าคุกของที่นี่มาครอบครอง พวกเขาเป็นแก๊งที่มีมโนธรรมมากกว่าหลายๆแก๊งที่เราเคยได้พบเจอเสียอีก พวกแก๊งรุ่นพี่คงไม่ยอมจะทำแบบนี้เพื่อที่ตัวเองจะได้หลบหนีออกไปหรอก”

“นายพูดถูก แก๊งที่ชั้น ไฮด์จัง และ ลาร์ค ออง เซียล จับตามองน่ะไม่ใช่แก๊งรุ่นพี่หรอก “ ยูพูดเสริม “เราเฝ้าติดตามพวก เดอร์ ออง เกรย์ เพราะหลังๆมานี้พวกนั้นชอบทำตัวแปลกๆ แถมไม่ยักขนถ่ายยาเสพย์ติดเข้ามาในคุกนี้อีกเลย แล้วตอนนี้พวกนั้นก็หายไปด้วย นายก็รู้นี่ว่าแค่การแต่งเนื้อแต่งตัวของพวกแก๊งนี้ก็ทำให้นักโทษกลัวหัวหดกันไปหมดแล้ว”

โคอิจิรู้สึกเย็นวาบไปทั่วไขสันหลัง พวกแก๊งที่กำลังกล่าวถึงนั้นไม่เคยได้ย่างเท้าออกจากห้องขังที่อยู่ในฝั่งตะวันออกเลย เพราะส่วนมากพวกนั้นจะพากันเมายากันมากจนออกมาข้างนอกไม่ได้ ถึงจริงๆแล้วแก๊งนี้เป็นแก๊งที่น่าถูกจะจับไปอยู่ที่ฝั่งเหนือมากที่สุด แต่ที่ไม่ได้ไปอยู่ฝั่งนั้นก็เพราะว่าแก๊งที่เป็นแก๊งศัตรูอย่าง ลาร์ค ออง เซียล ได้พากันพำนักอยู่ฝั่งเหนือนั่นเอง แต่ปกติแล้วพวกผู้คุมต่างก็พากันหวาดกลัวฝั่งเหนือมากที่สุดอยู่ดี เพราะถึง เดอร์ ออง เกรย์ จะอยู่ฝั่งตะวันออกแต่พวกแก๊งก็ไม่เคยก่อปัญหาอะไรให้พวกผู้คุมมากนัก แต่อย่างไรเสียฝั่งตะวันออกก็เป็นฝั่งที่เต็มไปด้วยพวกนักโทษที่ถูกขังคุกด้วยคดีที่ร้ายแรงมาก อย่างเช่นต้องโทษจำโทษจำคุกด้วยคดีข่มขืมกระทำชำเรา โคอิจิไม่ชอบที่จะไปคุมคุกฝั่งนั้นเลยสักนิด ถ้าไม่ใช่เพราะพวกนิวส์อยู่กันที่นั่นแล้วล่ะก็ เขาไม่อยากจะเหยียบเท้าเข้าไปแม้แต่ก้าวเดียว

“พวกเดอร์ ออง เกรย์รู้แผนแหกคุกของพวกรุ่นพี่เหรอ?” โคอิจิเดา ยูก็พยักหน้ารับ

“พวกนั้นอยู่ข้างๆห้องพวก V6 ก็คงจะแอบได้ยินอะไรบางอย่าง” อีกฝ่ายตอบ

“แต่นายเพิ่งจะบอกว่านักโทษพากันวิ่งหนีออกมาจากฝั่งเหนือด้วยนี่?” โคอิจิถาม

“ใช่แล้ว ทั้งหมดที่เรารู้ก็มาจากไฮด์จังนั่นแหล่ะ เพราะไฮด์จังอยู่ห้องติดกับพวกรุ่นพี่ ดูเหมือนว่าก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้นมานั้น เคียวคนที่อยู่แถวหน้าของแก๊งน่ะได้มาบอกลาไฮด์จัง จากนั้นเคียวก็ไปพบพวกสแมปแล้วเหมือนจะเกิดการต่อสู้อะไรสักอย่างนี้แหล่ะ สมาชิกที่เหลือของเดอร์ ออง เกรย์ พากันหลบหนีออกไปทางฝั่งตะวันออก หนีไปพร้อมๆกับพวก โทคิโอและ V6 ยกเว้นก็แต่โทชิยะ เพราะหมอนั่นออกมาตามเคียว จากนั้นเคียวกับโทชิยะก็พากันหนีออกไปทางฝั่งเหนือพร้อมๆกับพวกสแมปด้วย” ยูอธิบาย “จริงๆแล้วพวกแก๊งรุ่นพี่ก็คงแค่อยากจะพากันหายไปเฉยๆ ก็เลยสร้างเรื่องคาเมะขึ้นมาทำให้อคานิชิปวดหัวเล่น แต่เดอร์ ออง เกรย์ดันเข้าไปร่วมด้วยในนาทีสุดท้าย มันก็เลยทำให้แผนของพวกรุ่นพี่ยุ่งเหยิงไปหมด พวกรุ่นพี่คงไม่มีทางเลือกนอกจากจะต้องทำตามแผนที่วางเอาไว้ เพราะไม่งั้นพวกเดอร์ ออง เกรย์ก็จะพากันใช้เส้นทางหนีของพวกรุ่นพี่หนีออกไปเองแก๊งเดียว เรายังไม่รู้ว่าพวกนั้นหนีออกไปได้ยังไง แต่รู้สึกว่าหลังจากนั้นไม่นานพวกนักโทษก็เริ่มพากันวิ่งกรูออกมาจากทางเดินชั้นแรกด้วยนะ”

“AT-TUN ก็สงสัยในเรื่องทางลับนั้นเหมือนกัน เพราะตอนที่อคานิชิกับคาเมะจังเกิดเรื่องและค้นพบประตูทางเข้าของจอห์นนี่เข้าโดยบังเอิญพวกเขาเองก็ได้ไปหลงอยู่ที่นั่นด้วย” โคอิจิอธิบาย “ชั้นเพิ่งเจอกับอคานิชิเมื่อคืนก่อนนี้เอง ก็ตอนที่อคานิชิกลับออกมาแล้ว ชั้นว่าจะไปเอาปืนคืนสักหน่อย แต่อคานิชิบอกกับชั้นว่าเขาได้ยินเสียงพวกรุ่นพี่ในทางลับ หลังจากที่ทางเข้าทางเก่าได้ถูกปิดตายไปเมื่อหลายปีก่อน พวกแก๊งรุ่นพี่ก็คงได้ค้นพบประตูทางเข้าทางใหม่ของจอห์นนี่ พวกเขาคงใช้เวลานานหลายปีเหมือนกันนะกว่าจะค้นพบทางเข้า และกว่าจะพากันตรวจสอบว่าเส้นทางเส้นนั่นได้พาตรงไปที่ไหนบ้าง และจะใช้เส้นทางนั้นแอบหนีไปได้ยังไง”

“อคานิชิมองแผนของพวกรุ่นพี่ออกหมดเลยเหรอ” ยูพึมพำ

“โดยบังเอิญมากกว่า เราไม่รู้อยู่ดีว่าพวกเขาจะพากันจู่โจมตอนไหน แล้วพวกเขาจะรู้ไหมว่าคนที่พวกเขาพบในทางลับนั่้นคืออคานิชิกับคาเมะจังนั่นเอง เพราะมันได้มีข่าวลือเรื่องที่อคานิชิกับคาเมะจังได้ไปหลงอยู่ที่นั่นออกไปน่ะสิ เราเองก็กลัวว่าพวกนักโทษจะไปบอกรุ่นพี่เรื่องนี้ด้วย” โคอิจิพูดขึ้น “ไม่ว่าจะทางไหนก็เถอะ เมื่อมีคนบุกเข้าไปในทางลับนั้นแล้ว พวกรุ่นพี่เลยต้องเคลื่อนไหวอย่างทันทีทันใด ... ก่อนที่ที่ตั้งของประตูทางเข้านั้นจะกระจายออกไปทั่วคุก ยังไงก็เถอะ เราไม่มีเวลาจะมายืนคุยตรงนี้อีกแล้ว นักโทษอีกหลายคนต้องการความช่วยเหลือจากเราอยู่”

ยูเอามือแตะไหล่อีกฝ่าย “เดี๋ยวก่อน มีอีกเรื่องที่นายต้องรู้”

“อะไรเหรอ?” โคอิจิถาม

“ตอนนั้นนิวส์ก็อยู่กับพวกสแมปในฝั่งเหนือด้วย” เมื่อยูพูดจนจบ ดวงตาของโคอิจิก็เปิดกว้าง

“นะ นายหมายความว่ายังไง?” โคอิจิเปิดปากถาม “นายคง..นายคงไม่คิดว่านิวส์เกี่ยวอะไรกับเรื่องวุ่นในครั้งนี้หรอกนะ? พวกเขาเป็นอะไรไหม?”

“ชั้นไม่รู้เหมือนกัน ตั้งแต่เกิดเรื่องชั้นก็ยังไม่เห็นสมาชิกของพวกนิวส์เลยสักคน” อีกฝ่ายตอบ

“พวกนั้นก็หนีไปด้วยเหรอ” โคอิจิถาม แต่ก็จำต้องข่มใจตัวเองไม่ให้สนใจกับเรื่องนี้อีกต่อไป “ไปเถอะ ตอนนี้เราต้องไปช่วยนักโทษกันก่อน เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเถอะนะ แล้วค่อยมาหาทางคิดกันทีหลังก็แล้วกัน”

ผู้คุมสองนายต่างก็รีบพากันเข้าไปสู่ห้องโถงของชั้นสอง

ชิ้นส่วนของราวระเบียงได้ตกหายไปบ้าง และในที่นี้ก็ยังคงมีพวกนักโทษที่ตื่นตระหนกกันอยู่ ส่วนมากก็จะพากันตื่นตระหนกเมื่อเห็นคนอื่นๆออกอาการแบบนั้น พวกเขาเองต่างก็ไม่รู้ว่าจะกลัวอะไรกันดี มีเรื่องใหญ่บางอย่างได้เกิดขึ้น และมันก็สามารถจะทำให้พวกเขาตายได้ทุกเมื่อ บางคนก็บาดเจ็บไปเรียบร้อยแล้ว

“โอ้พระเจ้าช่วย ราวระเบียงก็หักไปด้วยเหรอเนี่ย” ยูพึมพำอยู่ข้างโคอิจิ “นักโทษก็ถูกผลักลงไปด้วย”

“ตอนที่ชั้นวิ่งมาถึงตรงนี้มันก็หักและหายไปเรียบร้อยแล้วล่ะ....ถ้าใครตกลงไปจะเจ็บมากไหมเนี่ย?” โคอิจิกลัวที่จะถามยิ่งนัก “ชั้นหมายถึง ถ้าตกลงไปแบบนั้นแล้วนักโทษจะมีโอกาสรอดไหม?”

“ก็ไม่น่าจะรอด” ยูพูดขึ้นเมื่อรีบร้อนเดินผ่านฝูงชนไป

“รุ่นพี่โคอิจิ!” เสียงที่คุ้นหูของจุนโนะลอยล่องมา โคอิจิหันกลับไปแล้วต้องโล่งอกเมื่อเห็นสมาชิกทั้งสี่คนไม่เป็นอะไร

“พวกนายอยู่นี่เอง! ชั้นกำลังมองหาพวกนายอยู่เชียว!” โคอิจิพูดขึ้นก่อนที่รอยยิ้มจะจางไปนิดๆ “แล้วอคานิชิกับคาเมะจังอยู่ไหน?”

ชายหนุ่มทั้งสี่ไม่ได้ตอบคำใดออกมา

“พวกนายเจอเขาไหม? พวกเขาไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ตรงนี้เกิดเรื่องวุ่นวายไปหมด!” โคอิจิพูดต่อ

“พวกเขาถูกพาตัวไปที่ห้องพยาบาล พวกเขาตกลงมาจากราวระเบียงน่ะ” เมื่ออุเอดะตอบ ผู้คุมหนุ่มก็เกิดอาการพูดไม่ออกเลยสักคำ ดวงตาของเขาเหลือบมองกลับไปยังตำแหน่งที่ราวระเบียงได้หล่นหายไป เขาได้เห็นเหล่านักโทษนอนเรียงรายกันอยู่ที่โรงอาหารเมื่อตอนที่เขารีบร้อนเข้าไปยังฝั่งเหนือ เขาเห็นเลือดฉาบอยู่ที่พื้นซีเมนต์......

ยูเองมีท่าทีช็อคมากเหมือนกับเขา และสองผู้คุมหนุ่มจำต้องควบคุมตัวเองอีกครั้ง

“ชั้นจะไปพบพวกเขาอย่างเร็วที่สุดถ้าเราจัดการกับสถานการณ์ตรงนี้ได้แล้ว ยูคุง นายสายตาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ นายน่าจะกลับไปหากัคคุโตะนะ เขาคงอยากให้นายไปอยู่ที่นั่นเพื่อความปลอดภัยของนายเอง” โคอิจกล่าว ก่อนจะแตะเข้าที่ไหล่ของอีกฝ่าย แต่ยูก็ส่ายหัว

“ชั้นยังไปไม่ได้ ชั้นจะอยู่จนกว่าเรื่องทุกอย่างจะจบสิ้น” ยูค้าน

“เราจะช่วยพาทุกคนกลับเข้าไปที่ห้องขังเอง” อุเอดะเสนอแนะ แต่เขาก็ต้องสังเกตเห็นได้เลยว่ามันเป็นงานที่ยากกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก เมื่อพวกเขาได้พานักโทษที่ไม่ได้บาดเจ็บมากนักกลับเข้าไปยังห้องขังที่พวกเขาอยู่นั่น เวลาก็ได้ผ่านเลยช่วงอาหารเย็นไปเนิ่นนานแล้ว...

“พวกรุ่นพี่น่ะเอง” โคคิพูดทำลายความเงียบในฝั่งตะวันตก “พวกรุ่นพี่น่ะเองที่เป็นคนทำเรื่องวุ่นๆพวกนี้ พวกเขาทำอะไรกันไปนี่?”

“ตลอดเวลาที่เกิดเรื่องมาน่ะชั้นยังไม่เห็นหัวพวกนิวส์กับคันจานิ 8เลยนะ อาราชิเองก็ไม่เห็น” เสียงของจุนโนะลอยมาจากห้องขังข้างๆ “ชั้นก็ได้แต่หวังว่าพวกนั้นจะไม่เป็นอะไร แล้วก็กลับเข้าห้องกันได้เอง”

“พวกนายสองคนเข้านอนเถอะนะ คืนนี้จินกับคาเมะจังคงจะนอนอยู่ที่ห้องพยาบาลน่ะ รุ่นพี่โคอิจิคงจะบอกเราในทุกเรื่องที่ไปสืบมาจนรู้ได้ในวันพรุ่งนี้แหล่ะ” อุเอดะพูดเสริม “วันนี้เราก็เหนื่อยกันมามากแล้ว”

“อุเอดะพูดถูก” ยูอิจิพึมพำข้างหูแฟนหนุ่มพลางสวมกอดอีกฝ่ายทางด้านหลัง “พยายามข่มตานอนสักหน่อยนะ ตอนนี้เราก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี”

โคคิพยักหน้ารับรู้อยู่ครั้งสอง ก่อนที่ลำแขนที่สวมกอดเขาจะคลายตัวออกไป จากนั้นหนุ่มนักแร๊บจึงได้ยินเสียงฝีเท้าของแฟนหนุ่มที่กำลังเดินกลับเข้าไปที่เตียง

เขาจะหลับตาลงไปได้อย่างไร? จินกับคาเมะกำลังบาดเจ็บ คาเมะจังยังพอลุกนั่งได้บ้าง..แต่จิน....ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับหัวหน้าของพวกเขาแล้วล่ะก็ พวกเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป

เมื่อเหลือบตามองขึ้นด้านบนนัั้น โคคิต้องคอยกระพริบตาอยู่ปริบๆ ก่อนที่เขาจะมองเห็นภาพลางๆของผู้คุมสองนายที่เดินเข้ามาใกล้ พร้อมกับคาเมะจังที่เดินกระโผลกกระเผลกอยู่ด้านหน้าพวกเขา

“คาเมะจัง!” โคคิตะโกนเรียกเมื่อเห็นร่างบางเดินผ่านห้องของพวกเขาเพื่อเข้าไปในห้องของจิน ..ซึ่งก็นับว่าเป็นห้องของคาเมะด้วยเช่นกัน อีกสามหนุ่มที่เหลือต่างก็พากันลุกนั่งด้วยเช่นกัน “คาเมะจัง นายไม่เป็นไรใช่ไหม?”

“คาเมนาชิจังได้กลับมาอยู่ที่ฝั่งนี้อีกแล้วเหรอ? อคานิชิรับเด็กคนเก่ากลับมาด้วยเหรอ?” ผู้คุมนายหนึ่งถามโคคิ “เราขอให้ยูคุงพาเขากลับไปที่ห้องของเขาในฝั่งเหนือ แต่ยูบอกให้พวกเราพาคาเมนาชิจังมาที่นี่แทน”

“ยูจังรู้ได้ยังไงว่าคาเมะจังกลับมาอยู่กับจินแล้ว?” จุนโนะถาม พร้อมกับยันตัวขึ้นจากเตียงและตรงเข้าไปยังลูกกรงประตูห้องขัง

“ก็อาจจะรู้ผ่านทางกัคคุโตะไง” อุเอดะตอบพลางยันตัวลุกขึ้นจากเตียงเช่นกัน ด้วยความที่หวังจะเห็นร่างของคนตัวเล็ก

“แล้วกัคคุโตะรู้ได้ยังไง?” จุนโนะถามต่อ

“แล้วกัคคุโตะรู้หรือทำโน่นทำนี้เหมือนที่เขาเคยทำได้ยังไงล่ะ?” อุเอดะชี้แจง

ประตูห้องขังที่อยู่ด้านในสุดของฝั่งได้ถูกเปิดออกมาแล้วปิดลงทันที

“เขาเป็นยังไงบ้าง? แล้วอคานิชิเป็นไงบ้าง?” ยูอิจิที่ตื่นนอนแล้วได้มายืนอยู่ข้างแฟนหนุ่ม ก่อนจะถามออกไปด้วยความห่วงกังวล จนเมื่อสังเกตเห็นผู้คุมอีกนายที่กำลังเดินอยู่ในทางเดินและกำลังเดินเข้ามาในทิศทางของพวกเขา “รุ่นพี่โคอิจิ!”

“ขอบใจนะ ชั้นจะรับช่วงต่อเอง” โคอิจิพูดกับผู้คุมสองนาย โคอิจิเดินเข้ามาหาทั้งสี่หนุ่มซึ่งตอนนี้ได้มารวมกลุ่มกันอยู่ จะมีก็เพียงแค่ผนังกำแพงและประตูลูกกรงเท่านั้นที่ขวางกั้นพวกเขาเอาไว้ “ว่าไง ทุกอย่างเป็นยังไงบ้าง? พวกนายไม่เป็นไรนะ?”

“คาเมะจังเพิ่งจะกลับมา” โคคิพูดขัดขึ้นมา “พวกเราสบายดี”

“พวกหมอ..ให้สิ่งนี้กับชั้นมา” โคอิจิพึมพำ มือที่สั่นอยู่นิดๆได้ยื่นสายสร้อยที่มีแหวนสีเงินห้อยไว้ให้กับพวกเขา “พวกเขาเจอมันสวมอยู่รอบคอของอคานิชิ”

เพื่อนร่วมแก๊งทั้งสี่คนต่างก็พากันนิ่งเงียบไปชั่วขณะหนึ่ง

“มะ หมายความว่ายังไง?” สุดท้ายอุเอดะก็ถามออกมา น้ำเสียงสั่นไหวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน จุนโนะรีบวางแขนโอบรอบคนรักเมื่ออีกฝ่ายรับสร้อยคอนั้นมา “นี่เขา... ? นี่จิน... ?”

“โอ้พระเจ้าช่วย ไม่ใช่นะ” โคอิจิรีบตอบ “สภาพร่างกายของอคานิชิอยู่ตัวดี เขาไม่เป็นอันตรายแล้วนะ พวกผู้คุมยังไม่ได้บอกนายเหรอ?”

คนทั้งแก๊งต่างก็พากันผ่อนลมหายใจที่กลั้นเอาไว้อยู่นานออกมาเมื่อได้ยินคำตอบ

“ไม่เลย..พวกเขาไม่ได้บอกอะไรเลยสักนิด..” โคคิถอนหายใจด้วยความโล่งอก “เรากำลังคิดหาทางกันอยู่เชียว พวกผู้คุมน่ะต่างก็พากันวิ่งวุ่นอยู่ในโรงอาหาร และให้คนที่อยู่ในฝั่งอื่นๆมาที่นี่เพื่อตอบคำถามด้วย”

“รุ่นพี่โคอิจิ อย่าทำให้เรากลัวแบบนี้อีกนะ!” ยูอิจิพูดขึ้น มือยังกุมแน่นที่หน้าอกของตน

“โทษที ตั้งแต่เป็นผู้คุมมาก็นาน วันนี้ถือว่าเป็นวันที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตการทำงานของชั้นเลยก็ว่าได้ ชั้นก็ว่าชั้นได้พบได้เจออะไรๆมาหลายต่อหลายอย่างแล้วนะ มีตั้งแต่การจราจล เราควบคุมนักโทษไม่ได้ จนผู้คุมเองต้องกระโจนเข้ามาแล้วเริ่มใช้อาวุธ ผลก็คือรอดกันมาได้อย่างสาหัสมาก...” ผู้คุมหนุ่มหยุดพูด “แต่ไม่เคยมีสักครั้งเลยที่คนที่ชั้นคุ้นเคยจะต้องมาเจ็บแบบนี้”

“แต่ก่อนคงจะเคยเกิดเรื่องราวที่โหดร้ายป่าเถื่อนมากเลยสิ.....” อุเอดะพูดออกความคิดเห็น

“อคานิชิยังไม่ได้สติ พูดตามตรงนะ ตกมาแบบนั้นแล้วชั้นก็ยังไม่รู้เลยว่าอคานิชิรอดมาได้ยังไง” โคอิจิบอกกล่าว เปลี่ยนเรื่องวกกลับไปยังหัวข้อเดิม

“นั่นก็คือจินสำหรับนายไงล่ะ” โคคิพยายามที่จะช่วยให้สถานการณ์ดีขึ้น เขารู้สึกโล่งอกมากที่ได้ยินว่าจินยังมีชีวิตรอด “แล้วบาดแผลของจินล่ะ?”

“จากที่ตกมาแบบนั้นทำให้อคานิชิบาดเจ็บที่หัว แขนข้างขวาก็หัก แล้วไหล่ก็เคลื่อน ขาทั้งสองข้างก็ดูจะเจ็บๆด้วย ...นี่อคานิชิใช้แขนขาเพื่อคลุมร่างตอนที่ตกลงมาเหรอ?” โคอิจิพูดต่อ

“ชั้นก็ไม่แน่ใจว่าจินตกลงมายังไง เราไม่ได้เห็นทุกอย่าง” โคคิตอบ

“ชั้นก็เห็นแค่ว่าจู่จินๆก็ไปอยู่ข้างๆคาเมะแล้วก็กระโจนเข้าหาคาเมะ” อุเอดะพูดตอบออกมาจากห้องขังที่อยู่ข้างๆ

“ตัดสินได้จากที่หมอบอกมาน่ะ เห็นบอกว่าที่ทำให้อคานิชิเจ็บมากที่สุดนั่นก็คือการตกลงมากระแทกโต๊ะกินข้าวที่อยู่ในโรงอาหารตอนแรกนั่นเลย ทำให้เจ็บมากที่แขนขวาและก็ขา แต่แขนข้างซ้ายไม่ได้เจ็บมากนักหรอก หมอเดาไปว่าที่อคานิชิเจ็บที่หัวนั่นก็เพราะตกลงมาจากโต๊ะกินข้าวแล้วกลิ้งหัวไปกระแทกกับพื้นซีเมนต์เข้า ตอนที่เจอน่ะอคานิชิได้นอนแผ่อยู่บนพื้นใช่ไหม?” โคอิจิถาม

“ใช่แล้ว” โคคิตอบ

“จินจะไม่เป็นไรใช่ไหม?” ยูอิจิถาม แต่ก็นึกกลัวนิดๆที่จะได้รู้

“หมอยังบอกไม่ได้ อคานิชิไม่ได้เป็นอันตรายแล้วนะ แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าจากนี้แล้วอคานิชิจะเป็นยังไง ดูเหมือนว่าจะมีเลือดออกอยู่ภายในร่างกายด้วย แต่ชั้นเข้าใจว่าหมอคงหยุดเลือดให้ได้แล้วล่ะ” ผู้คุมหนุ่มตอบ “ต้องขอบคุณพระเจ้าเลยล่ะที่คาเมะกับจินตกลงไปกระแทกกับโต๊ะกินข้าวก่อน เพราะมันช่วยย่นระยะทางที่ตกมาได้บ้าง สำหรับคาเมะจังแล้วนะ หมอเห็นพร้อมต้องกันว่าให้พากลับมาที่ห้องได้ คาเมะจังกระดูกหักสองท่อน และถูกกระแทกบ้างนิดๆ แต่ไม่มีอะไรหนักมาก”

“นายไม่คิดว่า มันเร็วไปเหรอที่จะปล่อยให้คาเมะจังกลับมาแบบนี้?” อุเอดะพูดขึ้น

“เราไม่มีห้องพอที่จะให้เขานอนอยู่ที่นั่นน่ะสิ มีนักโทษมากมายหลายคนที่เจ็บหนักกว่าคาเมะจัง และห้องพยาบาลของคุกก็ไม่ได้ใหญ่อะไรมากเลย” โคอิจิตอบ “นักโทษบางคนก็ถูกพาตัวย้ายไปที่โรงพยาบาลท้องถิ่นที่อยู่ใกล้ๆแล้วล่ะ แต่พวกเขาไม่กล้าที่จะเคลื่อนย้ายอคานิชิไปที่ไหนน่ะสิ เพราะอคานิชิน่ะอาการหนักมาก”

“อีกอย่างจอห์นนี่คงเลือกที่จะฆ่าเราให้ตายในนี้มากกว่าที่จะยอมปล่อยให้เราออกจากคุกน่ะอง” โคคิพูดเสริม ผู้คุมหนุ่มก็รู้สึกเจ็บลึกๆเหมือนกันที่ต้องยอมรับว่ามันเป็นความจริง แต่อย่างน้อยเขาก็พยายามที่จะปฏิบัติกับนักโทษให้ได้ตามสิทธิ์ของความเป็นมนุษย์ที่พวกเขาพึงจะมี แต่ก็มีอยู่บ่อยครั้งที่กลับถูกปฏิเสธผ่านแผนสกปรกในแบบที่พวกเพื่อนผู้คุมของเขาชอบนำมาใช้

สายตาของโคอิจิมองลงไปยังสายสร้อยของจิน “ในวันที่อคานิชิโยนคาเมะจังออกไปนั่นน่ะชั้นเป็นคนพาอคานิชิเข้าไปในห้องของกัคคุโตะเอง อคานิชิเอาแหวนของคาเมะจังไปให้เจ้าตัว แต่ชั้นไม่รู้เลยว่าอคานิชิแอบมีแหวนวงนี้อยู่กับตัวตลอดเวลา”

ยูอิจิยิ้มนิดๆ “ใช่แล้ว หลังจากที่จินเขวี้ยงแหวนนี้ทิ้งไปแล้ว หมอนั่นก็ให้เราไปงมหามาน่ะ”

“ชั้นไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าอคานิชิจะห่วงใยคาเมะจังมากขนาดนี้ ชั้นหมายถึงว่า ชั้นก็พอรู้ล่ะนะว่าเขารู้สึกยังไงกับคาเมะจังบ้าง แต่....” โคอิจิหยุดพูด “เขากระโดดเอาตัวเข้าช่วยคาเมะจังไว้ นั่นไม่ใช่อคานิชิคนที่ชั้นได้รู้จักในตอนแรกๆที่ชั้นเข้ามาเป็นพรรคพวกกับเขาเลย อคานิชิเปลี่ยนไปมาก เขาอาจจะกระโดดเอาตัวเข้าช่วยพวกนายด้วยแหล่ะ แต่กับใครสักคนที่รู้จักกันได้ไม่ถึงสองปีดีนัก.... นี่อคานิชิตกหลุมรักจังเบ่อเริ่มขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?”

พวกเขาต้องเปล่งเสียงหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดที่ผู้คุมหนุ่มนำมาพูด โคอิจิก็เพิ่งจะตระหนักว่าเขาได้พูดอะไรออกไป

“ชั้นขอโทษ” ผู้คุมหนุ่มหน้าแดงก่ำขึ้นทันที “ชั้นคงพูดอะไรโง่ๆออกไปสิเนี่ย”

“ไม่เป็นไรหรอก” จุนโนะตอบ รู้สึกมีความสุขกับเรื่องขำขันเสมอแม้มันจะไม่เข้ากับบรรยากาศนักก็ตาม ชีวิตคงจะดูง่ายขึ้นมาบ้างถ้าเรารู้จักรู้จักกระตือรือร้นและมีอารมณ์ขันบ้าง “ถ้าจินฟื้นขึ้นมา นายก็น่าจะไปถามเจ้าตัวเองน่ะ...”

“นั่นสิ” โคอิจิเห็นด้วย “เมื่อตอนที่หมอนั่นฟื้นขึ้นมา”

“ชั้นไม่อยากที่จะทำลายบรรยากาศนะ แต่ถึงนายจะถามจินตอนที่ฟื้นมาแล้ว หมอนั่นก็คงไม่ตอบคำถามนี้หรอก” โคคิพูดพลางขยิบตา “เรารู้ดี เราเองก็พยายามจะเค้นมันออกมาจากจินอยู่มาเป็นปีแล้ว แต่จินคงจะหยิ่งในศักดิ์ศรีมากเกินกว่าที่จะยอมรับออกมา ก็ไอ้ศักดิ์ศรีอันเดียวกันนี่แหล่ะที่ทำให้จินเกือบจะเสียคาเมะจังไปตั้งหลายครั้งได้ ..นี่ยังไม่ได้พูดถึงว่าทำให้เกือบจะสูญเสียแม้แต่ชีวิตของตัวเองในตอนนี้เลยนะ”

“แต่คาเมะจังน่ะมีความสำคัญกับจินมาตั้งแต่ต้นแล้ว” ยูอิจิพูดขึ้น “หลังจากที่เพิ่งเจอกับคาเมะจังครั้งแรกในคืนนั้น พอเช้ามาจินก็เปลี่ยนไปเรียบร้อยแล้ว”

“ไม่หรอก ตั้งแต่ตอนที่ได้เฝ้ามองคาเมะจังเดินเข้ามาในคุกนี้ จินก็เปลี่ยนไปแล้วล่ะ ชั้นไม่เคยเห็นแววตาของจินเป็นแบบนั้นมาก่อน” อุเอดะกล่าวแก้ให้เพื่อน “แต่เราไม่เคยเดาว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้ได้เลย”

“นี่คาเมะจังหายช็อคหรือยัง?” จุนโนะถาม พลางส่งสายตามองเข้าไปยังห้องขังที่ดูเงียบสนิทในมุมของฝั่ง “ตอนที่อยู่ในห้องพยาบาลน่ะคาเมะจังฟื้นจากอาการช็อคมาหรือยัง?”

“ชั้นคิดว่าไม่นะ” โคอิจิพูดขึ้น ก่อนจะส่ายหัวนิดๆ “เมื่อตอนที่ชั้นถามถึงอาการของอคานิชิกับคาเมะจัง ก็ไม่เห็นหมอจะบอกเรื่องนั้นกับชั้นเลย”

“แล้วพวกคนอื่นๆที่อยู่แวดวงเดียวกับเรา พวกเขาอยู่ที่ห้องพยาบาลด้วยไหม?” อุเอดะถาม

“เท่าที่มองๆดูก็ยังไม่เห็นนะ ห้องขังฝั่งอื่นก็วุ่นวายกันด้วย” โคอิจิเอ่ยมา “พวกหมอเองก็ต้องขอเครื่องไม้เครื่องมือจากที่อื่นๆด้วย เพราะเครื่องมือที่มีได้หมดไปแล้ว แล้วที่นี่ก็เคยได้เกิดความรุนแรงขึ้นมาบ้าง เราก็เลยพอจะมีตระเตรียมไว้เยอะเหมือนกัน พวกหมอยังต้องการพื้นที่เยอะๆเพื่อใช้เป็นห้องพยาบาลด้วย"

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 33 part 1

2008-12-07T03:37:53Z

“แล้วพวกนิวส์กับ คันจานิ 8 ล่ะ?” จุนโนะถามต่อ

“ชั้นจะไปดูพวกเขาหน่อย เห็นว่ากลับเข้าห้องขังไปแล้วล่ะ” โคอิจิพูดขึ้น ก่อนที่จะหยุดเมื่อนึกขึ้นได้ว่ายูคุงได้บอกเขาเรื่องที่พวกนิวส์ไปที่ฝั่งเหนือมา “นิวส์ดูเหมือนจะอ่วมมากเหมือนกัน แต่ส่วนมากก็ไม่อยากจะไปที่ห้องพยาบาลกันนักเพราะมีนักโทษหลายคนบาดเจ็บอยู่ที่นั่นเต็มไปหมด แต่ยามาชิตะไปนะ ชั้นไม่เห็นเขาในนั้นหรอก แต่ก็ไม่เห็นอยู่ที่ฝั่งตะวันออกด้วย นากายามะ ที่เป็นพยาบาล...ไม่ใช่สิ เขาเป็นหมอนี่น่า นากายามะบอกชั้นเองว่าเขาเป็นคนรักษาอาการบาดเจ็บของยามาชิตะ”

“ห้องขังของนิวส์อยู่ในฝั่งตะวันออกด้วยนี่ ที่นั่นก็เสียหายไปหมดเลย ว่าแต่พวกเขาโดนลูกหลงอะไรบ้างไหม?” อุเอดะถามออกมาด้วยความกังวลนิดๆ เพราะเมื่อตอนที่เขาช่วยให้ทุกคนอยู่ในความสงบและกลับเข้าไปในห้องขังนั้น เขาได้พบเห็นพวกนักโทษหลายคนแทบจะวิ่งชนหรือแทบจะวิ่งเหยียบกันไปมา มันทำให้เขารู้สึกกลัวที่จะไปคิดเองไปว่าพวกนิวส์อาจได้เจอะเจอชะตากรรมเช่นนั้นด้วย

“ชั้นไม่รู้รายละเอียดมากนัก แต่ดูเหมือนพวกนิวส์จะไปชกต่อยกับใครมาน่ะ นากายามะบอกเองว่ารอยแผลของยามาชิตะบ่งบอกได้เลยว่าคงไปมีเรื่องชกต่อยมา” โคอิจิกล่าว

“ชกต่อยเหรอ? ถ้างั้นพวกนิวส์ก็เป็นเหยื่อในความวุ่นวายครั้งนี้ด้วยน่ะสิ?” ยูอิจิถาม

“แต่พวกนักโทษเองต่างก็พากันเริ่มชกต่อยกับคนนั้นคนนี้ในตอนที่พวกเขาอยู่ในอาการแตกตื่นกันน่ะ ที่ทำไปก็คงเพราะไม่รู้ว่าใครกันแน่ที่อยู่ฝ่ายเดียวกับเขา หรือใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายศัตรู หรืออาจจะไม่รู้แม้กระทั่งว่ามาสู้กันด้วยเรื่องอะไรกันแน่ เมื่อคนเราถูกผลักให้อยู่ในเหตุการณ์จราจลแบบนั้นพวกเขาก็ต้องเริ่มออกอาการปกป้องตัวเองในทันทีอยู่แล้ว” อุเอดะพูด

“นิวส์ไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องชกต่อยแบบนั้นหรอก” โคอิจิพูดขึ้น “ตามที่ยูคุงบอกมาน่ะ มีคนเห็นพวกนิวส์อยู่กับแก๊งรุ่นพี่ไม่กี่นาทีก่อนที่จะเกิดเรื่องขึ้น”

“นายสงสัยว่าพวกนั้นจะเกี่ยวอะไรกับเรื่องครั้งนี้ด้วยเหรอ?” โคคิยังยิงคำถามมากมายใส่ผู้คุมหนุ่ม

“ชั้นก็ไม่อยากจะคิดว่ามันเป็นความจริง แต่พวกเขาไปทำอะไรที่ฝั่งเหนือกันล่ะ?” โคอิจิพึมพำ

“พวกเขาไปก็เพราะคาเมะจังไงล่ะ” อุเอดะเอ่ยขึ้นมา “คาเมะจังไปตกลงกับพวกรุ่นพี่ นิวส์ก็โผล่ไปที่นั่นด้วย ตอนที่คาเมะจังมาหาพวกเราตอนหลังอาหารเที่ยงนั้นนะ คาเมะจังบอกกับเราว่าพวกนิวส์ก็ยืนอยู่ข้างเราด้วย....คิดว่าประมาณนั้นน่ะนะ”

“แก๊งรุ่นพี่ของพวกนายน่ะหนีไปแล้ว” โคอิจิพูดขึ้น

“เราก็พอจะเดารูปการณ์ได้บ้าง...” โคอิจิถอนหายใจ “แต่พวกเราก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี เพราะพวกรุ่นพี่คงจะไม่วางแผนหลบหนีออกไปแล้วทำให้ใครหลายคนต้องบาดเจ็บแบบนี้หรอก ไม่รู้อะไรมันจะเกิดขึ้นบ้าง?”

“ชั้นรู้มาว่าพวกเดอร์ ออง เกรย์ ก็เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย”

“นั่นก็คงพอจะอธิบายได้ว่าทำไมพวกนักโทษถึงได้แตกตื่นกันขึ้นมา” อุเอดะพูดเสริม เดอร์ ออง เกรย์ เป็นแก๊งที่ได้รับความเคารพจากผู้คนมากและก็ทำให้ผู้คนหวาดกลัวมากที่สุดในนี้เลยก็ว่าได้

“เท่าที่ชั้นรู้มาก็คือพวกรุ่นพี่ตกลงที่จะแหกคุกหนีออกไปด้วยกันตอนนั้นนั่นเอง ซึ่งก็คงจะเป็นวันนี้ตอนหลังเที่ยง เดอร์ ออง เกรย์ จู่ๆก็โผล่ไปร่วมด้วยและทำให้นักโทษกลัวกันน่ะสิ พวกรุ่นพี่ก็เหมือนจะแปลกใจเหมือนกันที่พวกนั้นโผล่ไปร่วมด้วย” โคอิจิพูดทวนถึงสิ่งที่ได้พูดคุยกับยูมาก่อน

“พวกเดอร์ ออง เกรย์ก็หนีไปด้วยใช่ไหม” โคคิเดา

“ใช่แล้ว พวกนั้นหนีไปกับแก๊งรุ่นพี่” โคอิจิตอบ “ชั้นไปตรวจที่ห้องขังของแก๊งรุ่นพี่ทั้งสามแก๊ง แล้วก็ห้องของพวกเดอร์ ออง เกรย์ มาด้วย ห้องของพวกเขาว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่เลย”

“แต่ห้องของนิวส์ไม่ว่างนี่น่า...” ยูอิจิพูดเสริม

“พวกรุ่นพี่หลอกใช้พวกเรา พวกเขาใช้เราเป็นที่อำพรางแผนของพวกเขา การที่เข้ามาขู่จะทำร้ายคาเมะจังกับจินน่ะก็คงทำไปเพื่อจะให้พวกเราพุ่งความสนใจไปที่เรื่องนั้น เพื่อที่เราจะได้ไม่สังเกตเห็นว่าพวกเขากำลังพยายามแหกคุกหนีออกไปน่ะเอง” โคคิถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “จินเป็นคนพูดออกมาเองเลยว่า ในการที่พวกเราพุ่งความสนใจไปที่คาเมะจังนั้น ก็เหมือนพวกเรากำลังเปิดช่องว่างขึ้นที่ไหนสักแห่ง เราเคยคิดไปว่าเรื่องมันอาจจะกลับกลายเป็นแย่ขึ้นมา ด้วยการที่พวกรุ่นพี่จะไปจับตัวคาเมะจังแล้วบังคับให้จินต้องยกอำนาจควบคุมคุกนี้ให้พวกรุ่นพี่ต่อหน้าต่อตาคนอื่นๆ แต่จริงๆแล้วพวกรุ่นพี่ไม่เคยสนใจเรื่องอำนาจนั่นเลย”

“เมื่อมาคิดทวนเรื่องนี้แล้ว ตอนนั้นพวกเราเองก็มัวแต่ยุ่งคอยระแวดระวังความปลอดภัยให้ตัวเองและคาเมะจังมากจนไม่สังเกตเห็นเลยว่าพวกรุ่นพี่กำลังคิดทำอะไรกันอยู่” จุนโนะพูดขึ้น “มันน่าตลกจริงๆ เพราะพวกเราเองน่าจะน่าตื่นตัวกันสักหน่อยว่าพวกเขาจะทำอะไร แต่เราก็ไม่ได้ทำอะไรเลย ชั้นหมายถึงว่าพวกนั้นเข้ามาข่มขู่ทำร้ายเรา เราก็น่าจะคอยจับตาดูพวกเขาถึงสัญญาณอะไรสักอย่างที่ว่าพวกเขาจะเริ่มทำอะไรต่อไป”

“พวกรุ่นพี่รู้น่ะสิว่าถ้าประกาศสงครามกับอคานิชิโต้งๆแล้ว พวกผู้คุมที่เป็นพรรคพวกของเราก็จะเริ่มเฝ้าดูความปลอดภัยให้เรา แล้วพวกผู้คุมที่เป็นพรรคพวกของรุ่นพี่ก็จะคอยดูไม่ให้เราเข้าใกล้พวกรุ่นพี่ได้ มันเลยทำให้เกิดความสับสนระหว่างพวกผู้คุมด้วยกันเอง พวกผู้คุมก็จะเฝ้าดูกันไปมามากกว่าที่จะมาเฝ้าตามพวกนักโทษเสียอีก พวกรุ่นพี่ก็เลยมีโอกาสที่จะได้แหกคุกหนี” อุเอดะอธิบาย “พวกรุ่นพี่ไม่ต้องทำอะไรมากเลย ..จะทำก็แค่เข้ามาข่มขู่ๆงี่เง่าๆอะไรสักอย่างสองอย่าง ก็จะทำให้เกิดความแตกแยกระหว่างเราและระหว่างพวกเขาขึ้นมาได้...”

“แต่แก๊งรุ่นพี่ก็เคยพยายามที่จะหนีมาก่อน แล้วทำไมครั้งนี้ถึงได้ดูราบรื่นนักล่ะ?” ยูอิจิถาม

“พวกเขาเคยพยายามจะหนีไปหลายครั้งหลายคราแล้วล่ะ แต่ไม่ใช่หนีไปด้วยกันแบบนี้” โคอิจิอธิบายให้ฟัง

“ก่อนหน้านั้นพวกเขาต่างก็พากันอยู่แบบแยกๆ แต่หลังจากที่พวกเราเข้ามา และจินเข้ามาสวมตำแหน่งหัวหน้าคุกของพวกเขาแล้ว มันทำให้พวกเขามีบางอย่างที่ต่างก็สนใจร่วมกันนั่นก็คือเรื่องของเราไงล่ะ พวกเขาเริ่มจะเข้ากันได้ดีก็หลังจากที่เราเข้ามาที่นี่และทำเรื่องยุ่งๆให้พวกเขา เดาได้เลยว่าไอ้งานต่างๆที่พวกรุ่นพี่ทำกันมาอย่างหนักน่ะ สุดท้ายมันก็ได้ผลแล้วในตอนนี้” อุเอดะพูดขึ้น “ถ้าพวกรุ่นน้องของเราเข้ามาที่นี่แล้วมาขโมยตำแหน่งของเราไป เราเองก็คงจะเริ่มเข้าไปทำงานเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกนิวส์และคันจานิ 8 ด้วยเหมือนกัน”

“จริงๆแล้วพวกรุ่นพี่ไม่คิดสนใจที่จะทำอะไรคาเมะจังเลยสักนิด แต่ถ้าคาเมะจังไม่เดินเข้ามาในคุกนี้แล้วได้มาสนิทกับจินมากแล้วล่ะก็ พวกเขาก็คงจะไม่สามารถหาเป้าอย่างดีเอาไว้ใช้ขู่พวกเราได้หรอก พวกเขาเหมือนกับได้รับโอกาสที่ไม่เคยได้รับมาก่อน คาเมะจังสำคัญกับจินมากน่ะสิ” จุนโนะพูดเสริม

“ชั้นว่าเรื่องที่คาเมะจังสำคัญกับจินหรือไม่..วันนี้ก็ได้พิสูจน์ให้เห็นกันแล้วนะ” โคคิพึมพำ

“ทุกคนฟังนะ ชั้นต้องกลับไปแล้วล่ะ ยังมีงานต้องทำอีกเยอะเลย ชั้นอยากจะช่วยหมอให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้” โคอิจิพูดขึ้นพลางรีบขอตัวเดินกลับไปยังทางเดิน

“ช่วยมาบอกข่าวคืบหน้าอาการของจินให้ฟังด้วยนะ” อุเอดะร้องเรียกตามหลังของผู้คุมหนุ่ม

“แล้วจะมาบอก” โคอิจิตะโกนตอบ ก่อนที่จะหายลับไปจากสายตาของพวกเขา

โคคิถอนหายใจพลางเอนตัวพิงอยู่กับลูกกรง นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดีเลย คาเมะจังบาดเจ็บและจิน....จินนั้นเคยตกอยู่ในสภาพที่ร้ายแรงมาก่อนแต่...โคคิส่ายหัวนิดๆ ไม่นะ จินเข้มแข็งมาก จินเป็นนักสู้ที่เก่งกาจที่สุดในแก๊ง แล้วการที่ไอ้บ้าจินนั่นตกลงมาจากชั้นที่สูงขึ้นไปจากชั้นแรกแค่เพียงชั้นเดียวแบบนั้น..มันเทียบไม่ได้กับทุกสิ่งทุกอย่างที่ยามะพีเคยทำกับจินเมื่อตอนที่สองหัวหน้าแก๊งมีเรื่องกันมาก่อนเลยสักนิด

โคคิพยายามที่จะแอบมองเข้าไปยังห้องขังที่ติดอยู่ข้างๆ

“คาเมะจัง?” ชายหนุ่มนักแร๊บร้องเรียกเบาๆ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ “คาเมะจัง?”

ห้องขังห้องนั้นยังคงเงียบสนิท โคคิถอนหายใจอีกครั้ง ยูอิจิก็ผงกหัวขึ้นมา

“คาเมะจัง?” หนุ่มนักบีท บ๊อกซิ่งพยายามร้องเรียกด้วยคน แต่ก็ไร้เสียงตอบเช่นเดิม

“คาเมะจัง?” จู่ๆก็มีเสียงดังแว่วมาจากห้องของจุนโนะและอุเอดะด้วยเช่นกัน

“คาเมะจัง?”

“คาเมะจัง?”

“คาเมะจัง?”

ทั้งสี่หนุ่มต่างก็พากันถอนหายใจมาเฮือกหนึ่ง แต่ก็พากันร้องเรียกชื่อนั้นอยู่ซ้ำไปซ้ำมา แต่ก็ยังไร้โชคเหมือนเช่นเคย

“ทัตจัง นายช่วยสะเดาะกุญแจเพื่อเปิดห้องให้เราได้เข้าไปดูคาเมะจังในนั้นได้ไหม?” โคคิคร่ำครวญขอร้อง

“ชั้นพยายามแล้ว แต่ประตูไม่เปิดเลย” อุเอดะบ่นพึมพำ ชายหนุ่มอยู่วุ่นอยู่กับการหมุนสายสร้อยคอเพื่อสอดเข้าไปในช่องกุญแจในห้องของเขาและจุนโนะ

“นายหมายความว่ายังไง?” ยูอิจิถาม อุเอดะไม่เคยล้มเหลวในเรื่องการสะเดาะกุญแจเลยนี่น่า

“จอห์นนี่คงจะวางโปรแกรมไว้ว่าถึงจะเปิดล๊อคได้ แต่ประตูห้องขังก็จะยังปิดอยู่น่ะสิ” อุเอดะตอบ

“นายคิดว่าผู้คุมจะพอเปิดได้ไหม?” จุนโนะถาม

“พวกผู้คุมก็เพิ่งจะเปิดห้องของจินและคาเมะไปเมื่อไม่นานมาเอง” อุเอดะพูดขึ้น ก่อนจะยอมแพ้แล้วสวมสร้อยคอกลับเข้าไปที่รอบคอดังเดิม “ชั้นว่าพวกเขาคงจะมีระบบอะไรบางอย่างที่ใช้เปิดประตูห้องน่ะนะ เพราะถ้าไม่มีเลยมันก็ดูจะงี่เง่าเกินไป เพราะพวกเขาคงจะทำอะไรไม่ได้เลยในตอนที่เกิดเรื่องด่วนขึ้นมาในห้องขังห้องใดห้องหนึ่ง”

“บ้าเอ๊ย ถ้าชั้นเดาได้ถูก ชั้นว่าจอห์นนี่คงจะปิดห้องขังไว้แบบนี้จนกว่าจะจัดการเรื่องวุ่นๆทั้งหลายในคุกนี้ได้แล้วแน่ เราคงไม่มีโอกาสจะได้ไปหาคาเมะจังน่ะสิ” โคคิสบถ

“คาเมะจัง?” ยูอิจิพยายามเรียกอีกครั้ง

“คาเมะจัง ได้โปรดพูดอะไรสักอย่างสิ” จุนโนะพยายามด้วยคน

“นายเป็นไรไหม คาเมะจัง?” ยูอิจิพูดขึ้น แต่โคคิก็รีบมาจับแขนของเขาเสียก่อน

“เอาน่า กลับไปที่เตียงเหมือนที่นายบอกเถอะ ตอนนี้เราคงจะติดต่อคาเมะจังไม่ได้หรอก" ยูอิจิค่อยๆพยักหน้าอย่างช้าๆ ก่อนจะล้มตัวลงนอนที่เตียงล่างพร้อมกับแฟนหนุ่ม ถึงจะบอกไปเช่นนั้นก็ตาม แต่โคคิก็พบว่ามันยากเหลือเกินที่จะข่มตาให้หลับลงได้ ยูอิจิ ผล็อยหลับอยู่ในอ้อมกอดของเขาหลังจากที่ต้องตื่นกันอยู่นานเท่าไหร่ก็ไม่มีใครรู้ได้ โคคิเดาว่าจุนโนะและอุเอดะก็คงจะไม่ได้มีค่ำคืนที่ดีไปกว่าเขาแน่

จู่ๆเสียงหายใจหอบก็ดังก้องมาจากห้องขังที่ติดกับห้องของเขา โคคิรีบเปิดเปลือกตาขึ้นมาทันใด ใช่คาเมะจังไหม? นาทีต่อมาชายหนุ่มนักแร๊บก็ได้ยินเสียงหายใจหอบดังก้องมาอีก ผสมกลมกลืนไปกับเสียงสะอื้นไห้ คาเมะร้องไห้... เสียงร่ำไห้เริ่มดังขึ้นและดังขึ้น โคคิค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงนอน เพราะเขาไม่อยากทำให้ยูอิจิต้องตื่นจากการนอนหลับสบาย ชายหนุ่มเดินเลาะเข้าไปที่ลูกกรงประตูห้องและร้องเรียกชื่อของอีกฝ่ายออกไปอย่างแผ่วเบา “คาเมะจัง”

บางทีคนตัวเล็กอาจจะเริ่มรับรู้ถึงความเป็นจริงที่อยู่รอบตัว .... แต่คาเมะก็ยังคงร่ำไห้ต่อ

“คาเมะจัง ได้ยินชั้นไหม?” โคคิพยายามเรียกอีกครั้ง “ไม่มีอะไรแล้วนะ คาเมะจัง”

โคคิมองลงไปที่ทางเดินเพื่อสังเกตถึงสัญญาณการเคลื่อนไหวอะไรสักอย่าง แต่เขาก็มองไม่เห็นผู้คุมสักคนที่พอจะเข้ามาช่วยได้ หลังจากที่ได้มายืนเรียกอีกฝ่ายอยู่เป็นนานสองนาน แต่ก็ไม่สามารถทำให้คนตัวเล็กสงบลงได้ หรือแม้แต่จะติดต่ออะไรได้เลยสักอย่าง โคคิเดินกลับไปที่เตียงด้วยความผิดหวัง

“เกิดอะไรขึ้น?” ยูอิจิอู้อี้ครึ่งหลับครึ่งตื่นเมื่ออีกฝ่ายได้ลงมานอนเคียงข้างและใช้สองแขนโอบรอบเขา

“ชั้นคิดว่าคาเมะจังหายช็อคแล้ว แต่ชั้นก็เข้าถึงตัวคาเมะไม่ได้เลย” โคคิตอบด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย ยูอิจิหันเข้ามาหาเพื่อนร่วมห้อง ก่อนจะอิงศีรษะเล็กๆวางแนบอกอีกฝ่าย ยูอิจิรู้สึกอบอุ่นยิ่งนักที่ได้มานอนอยู่ในอ้อมกอดคนรักเช่นนี้ โคคิเองก็รีบโน้มจูบลงไปที่หน้าผากของแฟนหนุ่มทันที

“อืมม ...จูบนั้นเพื่ออะไรเหรอ.. ?” นั่นคือคำถามจากคนที่กำลังสะลึมสะลือ

“ไม่มีอะไรหรอก” โคคิพึมพำตอบ ก่อนจะกอดรัดร่างที่อยู่ในวงแขนอย่างแน่นหนา “ชั้นแค่ดีใจที่นายไม่ได้บาดเจ็บน่ะ” เขาก็ไม่แน่ใจว่ายูอิจิได้ยินคำที่เพิ่งบอกออกไปหรือเปล่า เพราะเขาสังเกตเห็นว่าอีกฝ่ายได้ผล็อยหลับไปอีกรอบแล้ว “ชั้นหวังว่าจินกับคาเมะจังจะโชคดีแบบนี้บ้าง”

เมื่อทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง โคคิมองเห็นชิ้นส่วนเศษกระดาษ หรือชิ้นส่วนของเสื้อผ้า ที่เป็นชิ้นเล็กๆหลายชิ้นได้ถูกจุดด้วยไฟแล้วปล่อยให้ลอยล่องลงมาท่ามกลางราตรีกาลที่มืดมิด ชิ้นส่วนเล็กๆหลายชิ้นนั้นได้เกิดการเผาไหม้เป็นจุลก่อนที่จะลงมากระทบกับพื้น เจ้าชิ้นส่วนเล็กๆได้ถูกปล่อยลงมาจากทั่วทุกหนทุกแห่งจากคุกในส่วนที่นักโทษอยู่ แสงไฟเล็กๆนั้นต่างก็พากันส่องแสงสว่างเหมือนดั่งดวงดาราที่ประดับอยู่บนฟากฟ้า ...เหมือนดั่งสายฝนแห่งพระเพลิงที่หลั่งรินลงมา

ยามะพีเบี่ยงสายตาออกมาจากชิ้นส่วนชิ้นเล็กๆที่กำลังเกิดไฟลุกไหม้นั้นเสีย..ดูเหมือนว่ามันจะถูกเขวี้ยงลงมาจากหน้าต่างของคุกในส่วนที่นักโทษอยู่นั่นเอง หัวหน้าแก๊งนิวส์เดินเร้นกายผ่านห้องขังห้องสุดท้าย แล้วตามด้วยการปิดประตูตามหลัง

“พระเจ้าช่วยจิน...” ชายหนุ่มกระซิบเรียกอีกฝ่าย เมื่อได้มองจ้องไปยังเตียงที่ตั้งอยู่กลางห้องขนาดย่อม หนึ่งในคนที่เขารักอย่างมากกำลังนอนหลับไหลอยู่ตรงนั้นนั่นเอง “ไอ้บ้าจิน ครั้งนี้นายไปทำอะไรมาล่ะ?”

ชั้นเคยกลัวมาตลอดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น อย่างที่เห็นๆกันอยู่ก็คือคาเมะจังมักจะเก่งในเรื่องเอาตัวไปมีเรื่องในวันธรรมดาๆได้เลยล่ะ อย่างวันนี้คนตัวเล็กก็ต้องการการช่วยเหลือด้วยเหมือนกัน แล้วก็เป็นจินนั่นเองที่ต้องเป็นคนจ่ายให้กับความผิดพลาดนั้นมาโดยตลอด

มือหนาหยาบลูบผ่านแขนข้างขวาที่เหมือนจะออกอาการบวมเปล่งของร่างที่นอนไม่ไหวติง จินดูแย่กว่าเขาเสียอีก ยามะพีเองก็เพิ่งจะถูกพวกรุ่นพี่ซ้อมมา..หรือแทบจะเรียกได้ว่าเขาได้ถูกพวกรุ่นพี่หลายคนหรือแม้แต่โทชิยะที่มาจาก เดอร์ ออง เกรย์ ...หมอนั่นเข้ามาร่วมตะลุมบอนด้วยในนาทีสุดท้ายเพื่อที่จะ ‘ช่วยหัวหน้าแก๊งแสนสวย’ แต่อย่างน้อยการต่อสู้ในครั้งนี้ก็ช่วยให้เขามีเหตุผลดีๆสักข้อในการเข้ามาในห้องพยาบาลเพื่อที่จะ ‘รักษาตัว’ และเพื่อจะได้แอบออกไปมองหาเพื่อนรักของเขาเองนั่นเอง

“ชั้นจะทำยังไงล่ะถ้านายไม่รอดน่ะฮึ?” ชายหนุ่มบ่นพึมพำกับตัวเอง มือหนาควานหามือจินจนเจอแล้วบีบมือข้างนั้นเอาไว้แน่น มืออีกข้างได้ถูกยกขึ้นไปยังใบหน้าของจิน นิ้วเรียวยาวลูบคลำตรงรอยแตกของริมฝีปากอิ่ม

พวกรุ่นพี่ได้หนีไปแล้ว นั่นคือจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกเขามาโดยตลอด

หลังจากที่คาเมะได้ออกไปนั้น เคียวได้เดินมาถึงห้องขังที่พวกสแมปจับกลุ่มกันอยู่ นิวส์ก็เกือบจะเข้ากันได้ดีกับพวกรุ่นพี่ผู้ที่น่านับถือพวกนี้เพราะด้วยความที่อยากจะร่วมมือกันทำให้พวก AT-TUN เหนื่อยหน่ายรำคาญใจเล่นนั่นเอง แต่การมาเยือนของเคียวทำให้ทุกอย่างเปลี่ยนไปบ้างเล็กน้อย

“ชั้นอยากร่วมด้วย” เคียวเอ่ยออกมาทันทีทันใด “ชั้นรู้มาว่าพวกนายจะหนีออกไปจากคุกเก่าครึนี้ และชั้นก็รู้มาว่าพวกนายจะทำเดี๋ยวนี้ด้วย ชั้นและก็แก๊งของชั้น...พวกเราอยากจะร่วมด้วย”

สิ่งนั้นเองที่เหมือนได้เผยแผนการณ์ทั้งหมดของพวกรุ่นพี่ให้วางแผ่อยู่ตรงหน้าของยามะพีและเพื่อนร่วมแก๊งของเขาทั้งแก๊ง ถ้าพวกรุ่นพี่จะยังติดใจสงสัยอยู่ว่าจริงๆแล้วคนที่อยู่ในทางลับกับพวกเขาอยู่นับครั้งได้นั้นคืออคานิชิและเด็กของเล่นคนนั้น... หรือจะเป็นพวกรุ่นน้องที่บังเอิญล่วงรู้ถึงแผนแหกคุกนี้ มาถึงตอนนี้พวกรุ่นพี่ก็คงไม่ต้องติดใจสงสัยอะไรอีกต่อไปเพราะความจริงก็ได้เปิดเผยออกมาแล้ว

นิวส์ตัดสินใจในวินาทีนั่นเองว่าถ้าจะมีคนแหกคุกไปล่ะก็ พวกเขาก็อยากจะตามไปด้วย แต่พวกรุ่นพี่ไม่ยินยอมและเห็นดีเห็นงามไปด้วย พวกเขาอยากจะพากันหายออกจากคุกไปให้น้อยคนเท่าที่จะพอทำได้ เพราะถ้ามีใครหลายคนตามไปด้วย ก็จะก่อให้เกิดเสียงดัง มันคงจะไม่เหมาะกับสถานการณ์เช่นนั้นแน่นอน

ดังนั้นการต่อสู้จึงได้เริ่มขึ้น ส่วนมากก็จะเป็นการต่อสู้ระหว่างนิวส์และสแมป แต่เคียวก็ยังอุตส่าห์เอาตัวมาร่วมตะลุมบอนด้วย ถึงยามะพีจะไม่แน่ใจนักว่าหมอนั่นอยู่ข้างใครกันแน่ บางทีอาจจะไม่อยู่ข้างพวกเขาคนใดคนหนึ่งหรอก ในวินาทีเฉียดฉิวนั่นเองที่จู่ๆโทชิยะก็เข้ามาร่วมด้วยเพื่อจะช่วยหัวหน้าของตน ..ซึ่งก็เหมือนเป็นการเข้าตะลุมบอนด้วยอีกคน

โชคร้ายที่มันจบลงด้วยการที่พวกรุ่นพี่เอาชนะและพากันหนีออกไปได้ ตอนนั้นเองที่ยามะพีเพิ่งจะได้เข้าใจว่าพวกเขาได้ก่อให้เกิดความแตกตื่นให้กับทางเดินที่ปกติจะเงียบเชียบและน่าสยดสยองแห่งนี้เพียงไร

“ชั้นก็ว่าแล้วว่าที่นายอยากจะเข้ามาให้หมอตรวจดูอาการนั่นต้องมีเหตุผลแฝงไว้แน่ๆ” คุณหมอที่ยามะพีรู้จักเพียงชื่อที่เรียกว่า ตุ๊ตี้ได้พูดออกมาจากตรงบานประตู ยามะพีรีบหมุนตัวเพื่อไปเผชิญหน้ากับอีกฝ่ายทันที “นายผ่านผู้คุมและล๊อคที่ปิดอยู่ระหว่างทางจนเข้ามาในนี้ได้ยังไง..แล้วยังจะมาในสภาพแบบนั้นด้วย?”

ดวงตาของคุณหมอหนุ่มได้มองสำรวจไปรอบๆรอยฟกช้ำดำเขียวที่อยู่บนร่างของเขา ไม่ว่าจะกี่ครั้งกี่คราที่เขาได้เข้าชกต่อยกับอคานิชิมามากมายเพียงไร บาดแผลพวกนั้นก็เทียบไม่ได้เลยกับบาดแผลที่เขาได้รับในตอนนี้....มันเหมือนเป็นคำสอนที่ว่า...ไม่ควรจะประมาทกำลังพวกรุ่นพี่เลยสักนิด

“ตอนที่เกิดเรื่องขึ้นนั้น ชั้นได้ยินพวกนักโทษคุยกันว่าอคานิชิบาดเจ็บ ชั้นก็เลยต้องมาดูให้เห็นกับตา” ยามะพีตอบ ก่อนจะทอดสายตามองกลับไปที่จิน “จินจะเป็นอะไรมากไหม?”

“ชั้นก็...หวังว่าชั้นจะสามารถให้คำตอบในคำถามครั้งนี้ได้ อาการของอคานิชิน่ะไม่เป็นอันตรายถึงชีวิตหรอก แต่เราก็จะต้องรอดูไปก่อนว่าอาการเจ็บในครั้งนี้จะมีผลกระทบอะไรกับเขาบ้าง” ตุ๊ตี้ตอบ แต่ยามะพีก็ไม่ได้มองกลับมาที่คุณหมอหนุ่มเลย

“พวกในแก๊งของเขาล่ะ เป็นไงมั่ง?” ยามะพีถาม “คาเมะจัง...เป็นยังไงบ้าง?”

“คนในแก๊งของอคานิชิไม่ได้ถูกพามาที่นี่หรอกนะ ส่วนคาเมะจัง เราเป็นฝ่ายตรวจดูอาการเขาเอง และก็พากลับไปที่ห้องแล้วล่ะ” ตุ๊ตี้ตอบ ส่วนหนึ่งของยามะพีนึกสงสัยอยู่ลึกๆว่าทำไมคุณหมอหนุ่มถึงไม่ร้องเรียกให้ใครมาช่วยและพยายามที่จะพาเขากลับเข้าไปที่ฝั่งตะวันออกเสียล่ะ

“คาเมะจังบาดเจ็บเหรอ?” ยามะพีถามแต่ก็ไม่ยอมเคลื่อนสายตาห่างจากเพื่อนของเขาเลยสักนิด

“ใช่แล้ว ...เขาน่ะ...เขาตกลงมาจากชั้นสองและอคานิชิก็เป็นคนที่กระโดดตามไปช่วยเขา” ตุ๊ตี้สารภาพออกมา คุณหมอผู้แก่วัยกว่าสามารถที่จะมองเห็นได้ว่าอีกฝ่ายนั้นได้นิ่งตัวแข็งอยู่เล็กน้อยเมื่อได้ยิน “นี่ก็ดึกมากแล้วนะ นายอยากให้ชั้นช่วยพากลับเข้าไปที่ฝั่งหรือเปล่า? ชั้นสามารถช่วยพากลับเข้าไปโดยที่จะไม่มีเรื่องตามมาได้เลยนะ”

“ชั้นจะอยู่ที่นี่” ยามะพีตอบด้วยทีท่าจริงจัง อีกฝ่ายก็ดูช็อคที่ได้ยิน “ชั้นไม่สนหรอกว่าจอห์นนี่จะรู้หรือเปล่า คืนนี้ชั้นจะอยู่ข้างๆเพื่อนรักของชั้น”

คุณหมอหนุ่มดูจะผงะนิดๆเมื่อได้ยินคำพูดของยามะพี เพื่อนรักเหรอ? ไม่ใช่ว่าอคานิชิกับยามาชิตะสาบานเป็นศัตรูคู่แค้นกันหรอกเหรอ?

“พวกผู้คุมจะลองเข้ามาพาชั้นไปให้ห่างจากหมอนี่ก็ได้นะ...” ยามะพีพูดเสริมด้วยเสียงพึมพำ

รอยยิ้มนิดๆผุดขึ้นบนเรียวปากของตุ๊ตี้ “ชั้นจะมาพบนายพรุ่งนี้ก็แล้วกันนะ” คุณหมอหนุ่มพูดขึ้นก่อนที่จะรีบหายออกไปจากห้อง

“ชั้นนึกไว้แล้วเชียว” เมื่อได้ถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพัง ...ยามะพีก็พึมพำขึ้นมา “ชั้นรู้ว่านายจะต้องทำเพื่อเขา” หัวหน้าแก๊งนิวส์ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะนั่งลงบนเก้าอี้ที่วางอยู่ข้างเตียง

“มันจะต้องเกี่ยวกับเขาตลอดสินะ..ไม่ว่านายกับชั้นจะนั่งพูดคุยกันเรื่องข้าวปั้นหรือไม่ก็เรื่องงานที่เยี่ยมที่สุดที่เราเคยทำด้วยกันมา นายก็จะคิดถึงเขาตลอด บอกชั้นมาสักครั้งสิว่า อะไรที่ทำให้เขาแตกต่างไปจากคนอื่นๆล่ะฮึ? หรือเพราะคาเมะจังเป็นคนที่นายไม่สามารถจะคาดเดาอะไรได้เลย? หรือเพราะว่าเขาดูซื่อไร้เดียงสาดี? หรือว่าน่ารัก?” ยามะพียิ้ม มืออีกข้างยังคงลูบไล้ที่เส้นผมจินอยู่อย่างแผ่วเบา “นายควรจะเริ่มย้ายก้นลุกจากเตียงมาซะ ก่อนที่ชั้นจะไปค้นหาคำตอบนั้นด้วยตัวของชั้นเอง ก่อนที่ชั้นจะเอาอำนาจคุมคุกเก่าๆนี้มา แล้วก็เอาคาเมะจังมาเป็นเด็กของชั้นซะเลย นั่นมันคงจะะเป็นแรงกระตุ้นอย่างดีให้นายเปิดตาและฟื้นตัวได้เร็วมากเลยล่ะ”

ภายในห้องได้เกิดความเงียบงันเข้ามาครอบคลุมอยู่ชั่วขณะ

“จิน?”

ความเงียบได้เข้ามาปกคลุมยิ่งกว่าเดิม

“นายไม่ฟังที่ชั้นบอกออกไปแม้แต่คำเดียวใช่ไหม?” ยามะพีหัวเราะหึๆ ก่อนจะแนบคางลงบนแขนที่เหยียดไปวางไว้ข้างๆหัวหน้าแก๊งอีกคน “นายคงกำลังฝันถึงเขาอยู่ล่ะสิ นายคงจะกำลังอยู่ในไอ้ฝันหื่นๆลามกๆของนายอยู่ล่ะสิ ใช่ไหมว่ะ? ตอนที่ชั้นได้ไปอยู่ห้องนายและเป็นเจ้านายของเคย์ตะจังมาหนึ่งคืนนั่นน่ะ หมอนั่นบอกชั้นเรื่องความฝันของนายมาด้วยล่ะ”

หัวหน้าแก๊งนิวส์โน้มตัวเข้าหาอีกฝ่าย “ชั้นรู้จักนายดีนะ นายคงไม่พอใจอยู่แค่ในฝันหรอก ภายในใจของนายน่ะรู้ดีว่ามีเจ้าสิ่งเล็กๆที่เขาเรียกกันว่าความเป็นจริง แล้วสิ่งนั้นก็มีรสมีชาติมากกว่าความฝันแบบไหนๆของนายเสียอีก”

ยามะพีวางหัวลงข้างๆจิน ก่อนจะกระซิบถ้อยคำบางอย่าง “พักผ่อนเถอะนะ อย่าแม้แต่คิดจะยอมแพ้ล่ะ ชั้นจะไม่ยอมให้นายทิ้งชั้นไว้ด้านหลังหรอก....”

๐๐++๐๐++๐๐++๐๐++๐๐++๐๐

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 33 part 2

2008-12-02T03:05:10Z

เมื่อยามเช้ามาเยือนนั้นโคคิไม่ได้หลับเลยสักนิด แต่เขาก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลยว่าคาเมะได้หยุดร้องไห้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ชายหนุ่มเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อให้เสียงเปิดประตูที่คุ้นเคยได้ดังขึ้น แต่เมื่ออาหารเช้าได้ถูกผลักเข้ามาด้านในห้องขังผ่านประตูลูกกรงเข้ามานั้น โคคิก็แทบจะสติแตกขึ้นมาทันที ชายหนุ่มรีบร้อนเดินตัวลอยออกจากเตียงมารวดเร็ว

“โธ่โว๊ย! เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ!” หนุ่มนักแร๊บร้องตะโกนใส่ผู้คุมคนที่เพิ่งจะเอาอาหารเช้ามาเสิร์ฟให้พวกเขา

“ขอโทษทีนะ แต่เราเปิดให้ไม่ได้หรอก จอห์นนี่สั่งลงมาอย่างเข้มงวดเลยล่ะ” ผู้คุมตอบออกมาด้วยท่าทีขอโทษขอโพย โคคิก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผู้คุมคนนี้เป็นพรรคพวกกับเขาด้วยหรือไม่

“คาเมะจังบาดเจ็บอยู่นะ” โคคิพูดต่อ สังเกตเห็นแล้วว่าตอนนี้ยูอิจิได้ลุกมายืนข้างๆเขา เมื่อตอนที่โคคิกระโจนลงจากเตียงนั้นได้ทำให้ยูอิจิผู้น่าสงสารแทบจะกลิ้งหล่นตุ๊บลงมาจากเตียงเลยเทียว “ให้ชั้นเข้าไปในห้องของเขาที”

“เกรงว่าจะให้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก” ผู้คุมอีกนายตอบกลับ

“ฟังนะ คาเมะจังร้องไห้อย่างหนักอยู่ทั้งคืน ให้ชั้นเข้าไปดูเขาหน่อยเถอะ รับรองว่าจะเข้าไปดูไม่นาน” โคคิยังพยายามตื้อไม่เลิก ผู้คุมสองนายก็เริ่มเหลือบมองกันและกัน

“เรากำลังจะเอาอาหารเช้าไปให้เขาอยู่พอดี เอางี้ดีไหม เราจะกลับมาบอกนายแล้วกันว่าเห็นอะไรบ้าง?” พวกผู้คุมก็พากันพยายามปฏิเสธเหมือนเช่นเดิม โคคิจึงได้แต่ถอดใจ

“งั้นก็ได้” หนุ่มนักแร๊บตอบรับเสียงอู้อี้เมื่อผู้คุมเดินไปยังห้องขังที่อยู่ข้างๆ

“ดูเหมือนว่าเขาจะหลับอยู่” หนึ่งในนั้นพูดขึ้น “นอนขดตัวเหมือนลูกบอลเลย”

ผู้คุมได้พากันผลักจานข้าวแทรกเข้าไปในห้องขังนั้นด้วย

“ติดต่อคาเมะจังได้บ้างไหม?” โคคิถาม “ตื่นๆได้แล้วนะ คาเมะจัง!”

“เขาไม่ขยับตัวเลย” ผู้คุมอีกนายพูดขึ้น โคคิก็ได้แต่ถอนหายใจ

“ถ้านายบอกว่าเขาตื่นอยู่ทั้งคืนแล้วล่ะก็ เราก็น่าจะปล่อยให้เขาได้นอนพักนะ เขาต้องการเรี่ยวแรงมากที่สุดเท่าที่จะมีได้เพื่อช่วยในการฟื้นตัว” ผู้คุมนายแรกเป็นคนเอ่ยขึ้นมา “เราต้องไปแล้วล่ะ คุกนี้เกิดเรื่องวุ่นวายใหญ่โตมากเลยจริงๆ เราต้องไปจัดการเคลียร์พื้นที่ก่อน ตอนนี้ทุกคนต่างก็ต้องทำงานล่วงเวลากันเลยทีเดียว”

ในเรือนจำยังคงเกิดเรื่องวุ่นๆอยู่บ้างจริงๆ เพราะเหล่าผู้คุมนอกจากจะต้องคอยเสิร์ฟอาหารส่งตรงให้นักโทษวันละสามครั้งแล้ว ขณะเดียวกันพวกเขาก็ยังคงต้องทำหน้าที่ตรวจยามตามปกติ เข้าไปช่วยงานที่ห้องพยาบาล แล้วยังต้องไปเก็บกวาดทำความสะอาดในโรงอาหารและในบางส่วนของทางเดินฝั่งเหนือและฝั่งตะวันออกด้วยเช่นกัน

ในเช้าของวันที่สองนั้นดูเหมือนจะเป็นวันที่ดีขึ้นมาบ้างสำหรับพวก AT-TUN พวกเขาดีใจอย่างมากที่ได้เห็นร่างคุ้นตาของผู้คุมอันเป็นที่รักกำลังเดินลงมาตามทางเดิน

“รุ่นพี่โคอิจิ” โคคิร้องอุทานขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น “ชั้นดีใจที่เจอรุ่นพี่จริงๆ!”

“ชั้นได้ยินพวกผู้คุมพูดกันว่าเด็กของอคานิชิแยกตัวอยู่แต่ในห้องขังเหรอ..?” โคอิจิถามเมื่อได้มาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องขังของโคคิและยูอิจิ

“ชั้นเลยคิดว่าชั้นคงต้องลงมาดูให้เห็นกับตาสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นที่นี่”

“แล้วรุ่นพี่ก็มา” ยูอิจิพูดด้วยความโล่งอก “ได้โปรดให้พวกเราเข้าไปดูคาเมะจังหน่อยเถอะ”

“เราเป็นห่วงมาก เราติดต่ออะไรคาเมะจังไม่ได้เลย” จุนโนะพูดออกมาจากห้องข้างๆ

“ได้สิ รอเดี๋ยวนะ” โคอิจิพูดพลางใช้ลูกกุญแจไขล๊อคด้วยความเงอะงะ เพียงไม่นานผู้คุมหนุ่มก็ช่วยไขล๊อคเพื่อปล่อยให้สี่หนุ่มได้ออกจากห้องขัง “ประตูห้องขังถูกล๊อคด้วยโปรแกรมคอมพิวเตอร์น่ะ ถ้าเราโชคดีอีกไม่นานก็คงจะกลับไปใช้ระบบเก่าได้ในเร็วๆนี้แหล่ะ ถ้าไม่มีคอมพิวเตอร์มาช่วยน่ะนะชั้นก็ไขห้องพวกนายไม่ได้เลยล่ะ แต่ก่อนจะมาที่นี่ชั้นก็ได้ไปบอกผู้คุมคนที่เข้าเวรไว้แล้วว่าชั้นอยากจะไขห้องขังสามห้องสุดท้ายที่อยู่ในฝั่งตะวันตกหน่อย พวกเขาก็ไม่ได้ค้านอะไรมากนัก ชั้นจะพยายามมาปล่อยพวกนายออกจากห้องเพื่อพวกนายจะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนคาเมะจังทุกวันจนกว่าอคานิชิจะกลับมานะ”

“นั่นก็พอจะอธิบายได้ว่าทำไมชั้นถึงเปิดล๊อคประตูห้องไม่ได้เลย” อุเอดะพูดขึ้น “ชั้นไขล๊อคได้แล้วแต่ประตูห้องกลับไม่เปิดออก”

“เปิดไม่ได้อยู่แล้วล่ะ เพราะถึงประตูจะถูกไขล๊อคออกมาได้ แต่คอมพิวเตอร์นั่นเองที่กันไม่ให้ประตูเปิดออก” โคอิจิตอบ

“ดูเหมือนว่าไอ้ระบบนั่นเป็นเพียงเทคโนโลยีใหม่อย่างเดียวที่จอห์นนี่มีไว้ใช้ในคุกนะ ..ยกเว้นแต่ก็ไอ้พวกกล้องที่เอาไว้ส่องนั้นน่ะ” โคคิพึมพำ

“ไม่มีอะไรใหม่เลย” โคอิจิถอนหายใจ ก่อนจะลงมือเปิดห้องของจินเป็นลำดับต่อไป “อคานิชิยังไม่ฟื้นเลย แต่ชั้นได้ยินมาจากหมอว่ายามาชิตะ...” โคอิจิพูดเมื่อได้เปิดประตูห้องนั้นออกจนได้ ผู้คุมหนุ่มเพ่งสายตามองเข้าไปด้านในห้องทันที “เตียงว่างอยู่นี่น่า...”

โคคิเดินผ่านผู้คุมผู้คุมหนุ่ม ก่อนจะเดินผ่านไปที่เตียงทั้งสองอัน “อยู่บนเตียงจิน” หนุ่มนักแร๊บพูดพลางแอบมองขึ้นไปยังเตียงบน โคอิจิมองตามไปเพื่อจะเห็นร่างเล็กๆนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ใต้ผ้าห่ม

“รุ่นพี่พูดอะไรเกี่ยวกับพีนะ?” ยูอิจิถาม

“ชั้นคุยกับสมาชิกในแก๊งนิวส์มา ยามาชิตะไม่ได้อยู่ที่ห้องตัวเอง ดูเหมือนว่าหมอนั่นจะไปอยู่ที่ห้องพยาบาลมาทั้งคืนเลย”

“ขอบคุณมากนะรุ่นพี่โคอิจิ เราจะไม่รบกวนเวลาแล้วล่ะ เรารู้ว่ารุ่นพี่ต้องกลับไปแล้ว” อุเอดะกล่าว ด้านโคอิจิก็พยักหน้ารับเล็กน้อย

“ไม่ต้องขอบใจอะไรมากหรอก ถ้ามีใครมาก็ให้รีบกลับไปที่ห้องก็แล้วกัน” ผู้คุมหนุ่มพูดขึ้น ก่อนที่จะจากไปและทิ้งพวกเขาให้อยู่ตามลำพังกับคาเมะ

ชายหนุ่มทั้งสี่ต่างก็พากันมายืนรวมตัวกันอยู่ที่เตียงของจิน พยายามที่จะดึงผ้าห่มออกอย่างแผ่วเบาที่สุด จวบจนได้เห็นร่างของคนตัวเล็กที่นอนม้วนขดตัวพันอยู่กับผ้าห่ม

“คาเมะจัง” โคคิเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่คาเมะก็ไม่ขยับตัว อุเอดะปีนขึ้นไปนั่งอยู่ตรงขอบเตียงของจิน แล้วแอบมองยังร่างบาง

“เขาตื่นแล้ว” อุเอดะบอกพวกเพื่อนๆ ก่อนที่จะเอื้อมมือไปคว้าใต้แขนของคาเมะขึ้นมาเบาๆ ร่างของคาเมะอ่อนปวกเปียก แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ต่อต้านอะไรเมื่อทั้งสี่หนุ่มได้นำตัวเขาลงจากเตียงของจิน แล้วพาลงมานั่งยังเตียงล่าง ณ ที่ตรงนั้นเองยูอิจิได้ถืออาหารเช้าไว้รอรับ

“เอาน่า นายต้องกินอะไรหน่อยนะ” ยูอิจิพูดขึ้น พยายามที่จะป้อนข้าวปั้นให้ร่างบาง “นายกินข้าวครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันนี่?”

“ไม่ใช่เมื่อวานแน่ ผู้คุมบอกว่าอาหารที่เอามาให้น่ะไม่ถูกแตะเลย แล้วก็ไม่ใช่วันก่อนหน้านั้นด้วย...”อุเอดะกล่าว พลางเกลี่ยเส้นผมไปทัดที่ข้างหูของร่างบาง “แต่คาเมะอยู่กับจินตอนอาหารเที่ยงนี่น่า จินก็เลยลงมากินข้าวเที่ยวสายไปหน่อย จำได้ไหม? จากนั้นเราก็ไม่ได้กินข้าวเย็นกันเลย..”

“คาเมะจังลงมากินข้าวเช้านะ ก็ตอนที่จินย่องตามคาเมะจังในแถวตอนข้าวเช้านั่นไงล่ะ” โคคิพูดแจง

“เอ่อใช่แล้ว” อุเอดะพึมพำ “ถ้างั้น อย่างน้อยคาเมะจังก็ได้กินข้าวเช้า...แต่นั่นมันก็สองวันมาแล้วนะ”

“เฮ้ ไม่เป็นไรแล้วนะ” จุนโนะพูดพลางย่อตัวลงนั่งอยู่ด้านหน้าเด็กหนุ่มผู้ยังคงนิ่งเงียบ “จินก็จะไม่เป็นอะไรด้วย”

“นายจำได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?” โคคิพยายามชวนคุย แต่ก็ยังคงไร้ซึ่งคำตอบ

“นี่ เราน่าจะปล่อยให้คามะจังอยู่คนเดียวสักครู่นะ” ยูอิจิแนะ

“เมื่อวานนี้เขาอยู่คนเดียวมาตลอดวัน มันคงไม่ทำให้คาเมะดีขึ้นได้หรอก” อุเอดะตอบ

“คาเมะจัง” โคคิพยายามอีกครั้ง “นายทำให้พวกเรากลัวมากนะ ตื่นจากอาการช๊อคได้แล้ว”

แต่คาเมะก็ไม่ได้เอ่ยถ้อยคำอะไรออกมาสักคำแม้พวกเขาจะพากันพูดเย้าแหย่คนตัวเล็กอยู่ทั้งวันก็เถอะ ร่างบางปล่อยให้พวกเขาทำอะไรก็ได้ตามที่พวกเขาจะอยากทำ ไม่มีอาการโต้ตอบหรือขัดขืนใดๆทั้งสิ้น แม้เมื่อตอนที่ TTUN จะพยายามให้คาเมะกินอะไรสักอย่างบ้างก็ตาม

คาเมะ..คนที่เพิ่งจะเริ่มออกมาจากเปลือกที่คอยห่อหุ้มตัวอยู่ และเริ่มจะเปิดเผยตัวตนกับพวกเขามากขึ้น แต่มาบัดนี้เหมือนว่าคนตัวเล็กจะดึงตัวกลับเข้าไปอยู่แบบเดิมแล้วสิ ตลอดทั้งวันคาเมะไม่ได้พูดอะไรออกมาเลยสักคำ พวกแก๊งเองก็พากันเป็นห่วงมาก ไม่ว่าพวกเขาจะพากันทำอะไร เพื่อเป็นการสร้างเสียงหัวเราะให้อีกฝ่าย ทั้งร้องแร๊บ ทั้งบีทบ๊อกซิ่ง ทั้งพูดเรื่องขำขัน... พยายามที่จะสอนให้สะเดาะกุญแจ แล้วก็อะไรอย่างอื่น แต่คนตัวเล็กก็เอาแต่นิ่งเงียบ...ทำอะไรก็ด้วยจิตใจที่เลื่อนลอย มันเหมือนกับว่าคาเมะได้ยอมแพ้ไปแล้วจริงๆ

ชายหนุ่มทั้งสี่จำต้องถอนทัพกลับไปที่ห้องเมื่อทำให้คาเมะพูดออกมาไม่ได้แม้แต่คำเดียว พวกเขาเกลียดที่จะทิ้งให้อีกฝ่ายต้องอยู่เพียงลำพังในยามค่ำคืนยิ่งนัก เมื่อโคคิลงนอนอยู่ข้างๆยูอิจิที่กำลังนอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของเขานั่นเอง...โคคิก็ได้ยินเสียงร่ำไห้ของคาเมะลอยล่องมาอีกครั้ง แม้ในครั้งนี้จะไม่ได้ร้องออกมาอย่างหนักก็ตาม

ในวันถัดมานั้น พวกเขาได้ให้สัญญากับตัวเองไว้ว่าจะต้องทำให้สำเร็จ แต่พวกเขาก็ต้องผิดหวังมากเมื่อไม่เห็นโคอิจิปรากฏตัวขึ้นในตอนอาหารเช้าเลย พวกTTUNไม่มีโชคที่จะได้เข้าไปในห้องจินอีกครั้ง

“คาเมะจัง” โคคิเฝ้าเฝ้าถอนหายใจมาจากห้อง “คาเมะจัง!”

“คาเมะจัง” ยูอิจิพยายามร้องเรียกอีกแรง แต่ก็ไม่มีใครได้รับคำตอบ

“ชั้นหวังว่ารุ่นพี่จะอยู่ที่นี่จริงๆ..” ยูอิจิเอ่ยขึ้น “เขาสามารถที่จะไขล๊อคพวกนั้นได้”

“ก็อาจจะยุ่งอยู่..” โคคิบ่นอู้อี้

“ยุ่งอยู่กับซึโยชิน่ะเหรอ?” ยูอิจิถามพลางยักคิ้วเป็นเชิงถาม

“เรื่องงานน่ะ” โคคิบอก

“ชั้นหวังว่าจินจะอยู่ที่นี่” อุเอดะถอนหายใจออกมาจากห้องขังที่อยู่ข้างๆ “หมอนั่นรู้ดีว่าต้องทำยังไง หรือจะทำให้คาเมะจังพูดออกมาได้ยังไง”

“คาเมะจัง~” จุนโนะร้องเรียกด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“ถ้านายไม่ตอบจุนโนะจะเริ่มเล่าเรื่องโจ๊กแล้วน้า” โคคิพูดขู่ ก่อนจะได้ยินเสียง ‘ฮึ่ม’ ดังมาจากจุนโนะ

“ไอ้บ้าเอ๊ย!” เสียงจุนโนะร้องก้องอยู่ตามทางเดิน “อุเอดะชอบออกน่ะเฟ้ย”

“ก็เพราะว่าอุเอดะชอบนายน่ะสิ!” โคคิตะโกนกลับ จุนโนะก็กำลังจะพูดอะไรออกมาสักอย่าง ต่อเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าดังใกล้เข้ามายังทิศทางที่พวกเขาอยู่

“เอาล่ะทุกคน พวกนายจะได้ไปพบอคานิชิแล้วนะ” หนึ่งในผู้คุมที่เดินเข้ามาหาแจ้งข่าวบอกพวกเขา ก่อนที่จะเข้าไปไขล๊อคห้องของอุเอดะและจุนโนะ ส่วนผู้คุมอีกนายก็เข้าไปเปิดห้องของโคคิและยูอิจิ

“อาการของจินมีอะไรเปลี่ยนไปบ้างไหม?” ยูอิจิถามเมื่อถูกปล่อยตัวออกมา

“เกรงว่าจะไม่นะ แต่ยังไงพวกนายก็ได้พบเขาอยู่ดี” ผู้คุมนายหนึ่งตอบ ก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินนำพวกเขาออกไป แต่โคคิก็หยุดนิ่ง

“เดี๋ยวสิ แล้วคาเมะจังล่ะ?” หนุ่มนักแร๊บถาม

“คาเมนาชิจังเหรอ?” ผู้คุมถาม “เขาทำไมล่ะ?”

“พวกนายจะไม่ไปเปิดประตูห้องเขาด้วยเหรอ?” โคคิพูดขึ้น พร้อมกับชี้ข้ามไหล่ออกไปยังห้องของจิน

“ขอโทษที่ถามนะ แต่หมอนั่นเป็นเด็กของเล่นไม่ใช่เหรอ? มันเร็วไปมั้งที่จะพาไปหาอคานิชิซังน่ะ ใช่ไหม?” เมื่อผู้คุมพูดจบโคคิก็เดินก้าวออกไปด้านหน้าทันที แต่ยูอิจิก็รีบกระโดดเข้ามาขวางเสียก่อน

“คาเมะจังควรจะได้ไปที่นั่นด้วย อย่างน้อยเขาก็เป็นเพื่อนร่วมห้องของจินนะ” ยูอิจิรีบร้อนบอก ก่อนที่สถานการณ์ในตอนนี้จะเปลี่ยนเป็นรุนแรง จากทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ทำให้พักหลังๆโคคิแทบจะสติแตกได้ง่าย

“แต่หมอนั่นก็ไม่ใช่คนในแก๊งนายนี่น่า? ชั้นได้รับคำสั่งมาว่าให้พาคนที่ใกล้ชิดกับอคานิชิไปเท่านั้น” ผู้คุมนายเดิมยังพูดต่อ

“นั่นก็ต้องรวมถึงคาเมะจังด้วย...” อุเอดะแจกแจง

“แล้วเขาจะไปช่วยทำอะไรให้อคานิชิในตอนนี้ได้? ยิ่งกว่านั้นเขาก็บาดเจ็บด้วยไม่ใช่เหรอ? มันเร็วไปที่จะพาเขาไปไหนต่อไหน รีบๆเถอะ เราไม่มีเวลาให้กับเรื่องนี้มากนักหรอกนะ จอห์นนี่โมโหในเรื่องพวกนี้มากเลยล่ะ” ผู้คุมอีกคนกล่าวพร้อมกับเริ่มออกเดินอีกครั้ง

“เถอะนะ อย่ามายืนเถียงอยู่ตรงนี้เลย ชั้นอยากจะพบจิน” อุเอดะพูดพลางถอนหายใจ อีกสามคนก็จำต้องยอมปล่อยหัวข้อนี้ไปอย่างไม่เสียไม่ได้ พวกเขาเดินตามผู้คุมออกจากคุกในส่วนที่พวกเขาอยู่ เข้าไปสู่พื้นที่ที่พวกหมอพากันปรับเปลี่ยนให้ดูคล้ายกับโรงพยาบาล

“รุ่นพี่โคอิจิ พวกเรารักนายจริงๆ!” TTUN ร้องอุทานขึ้นมาเมื่อพบผู้คุมหนุ่มยืนอยู่นอกห้อง “รุ่นพี่เป็นคนอนุญาตให้เราได้พบจินใช่ไหม?”

“ว่าไง....เอ่อ ....แล้วคาเมะจังล่ะ?” โคอิจิถามพลางมองไล่พวกเขาทีละคน

“พวกนั้นไม่ยอมให้มาด้วย” โคคิบ่น

“เมื่อตอนที่ชั้นส่งผู้คุมให้ไปพาพวกนายมานั้นชั้นก็ได้พูดเจาะจงแล้วนะว่าให้พาคนที่ใกล้ชิดกับอคานิชิมา” โคอิจิตอบ

“พวกเขาไม่นับคาเมะจังรวมอยู่ด้วยน่ะสิ” ยูอิจิพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงขมขื่น

“ครั้งหน้าชั้นจะพูดเจาะจงไปมากกว่านี้นะ ไปเถอะอคานิชิอยู่ที่นี่แหล่ะ” โคอิจิเอ่ยขึ้น ก่อนจะผลักประตูห้องที่เขากำลังยืนขวางอยู่ด้านหน้า เมื่อประตูได้เปิดกว้างออกมานั้น ได้เผยให้เห็นห้องขนาดเล็ก ณ ที่ตรงนั้นมีจินนอนอยู่บนเตียงและคุณหมอที่ยืนอยู่ข้างตัว

“มากันแล้วเหรอ ชั้นเข้ามาดูอาการอคานิชิซังหน่อยน่ะ" ตุ๊ตี้พูดขึ้นเมื่อเห็นคนในแก๊งเดินเรียงเข้ามาในห้อง

“คุณหมอเป็นคนดูแลหมอนี่เหรอ?” อุเอดะถาม

“ใช่แล้ว ชั้นชื่อซึชิยะ ยูอิจิ ชั้นทำงานร่วมกับผู้ช่วยของชั้น นากายาม่า ทากาชิ” คุณหมอตอบ

“จินเป็นยังไงบ้างน่ะหมอ?” อุเอดะถาม

“ถ้าว่าตามหลักการและเหตุผลแล้ว อคานิชิไม่น่าจะอยู่ในสภาพที่ดีได้เลยนะ แค่ตกอย่างเดียวก็เป็นอันตรายมากแล้ว นักโทษที่ตกมาจากระเบียงหลายคนก็ไม่รอด” ตุ๊ตี้บอก “แต่ชั้นก็ต้องแปลกใจเลยล่ะที่เห็นอคานิชิซังไม่ได้เจ็บมากอย่างที่ควรจะเป็น ทั้งๆที่ตกมาจากชั้นสองแท้ๆ ชั้นได้ยินมาว่าเขาใช้ตัวคุ้มกันอดีตเพื่อนร่วมห้องนี่ มีเพียงสิ่งเดียวที่ฟังดูเข้าท่าหน่อยก็คืออคานิชิรู้ว่าจะตกลงมาแบบไหนถึงจะไม่เป็นอันตราย”

“ใช่แล้วล่ะ เราเคยมีประสบการณ์ในเรื่องนี้มาบ้าง” เพื่อนในแก๊งยอมรับ

“อคานิชิใช้ตัวป้องกันบางส่วนของร่างกายที่อาจจะได้รับอันตรายได้ง่าย ถ้าเขาฟื้นขึ้นมาได้แล้วชั้นแน่ใจได้เลยว่าบาดแผลของเขาจะต้องหายในเร็วๆนี้แน่” คุณหมอหนุ่มพูดต่อ “ชั้นไปล่ะนะ พวกนายจะได้อยู่กันตามลำพัง เพื่อนร่วมงานของชั้นจะเข้ามาดูอาการเขาทีหลังแล้วกัน”

“ขอบคุณมากนะหมอ” ทั้งสี่หนุ่มเอ่ยขึ้น

“ชั้นก็คงต้องไปด้วย” โคอิจิกล่าวก่อนจะออกไปจากห้องและปิดประตูตามหลัง ดวงตาทั้งสี่คู่ต่างก็พากันจ้องไปยังร่างที่นอนอย่างไม่ไหวติงของอคานิชิ

“ไอ้บ้าจินเอ๊ย” นั่นคือคำพูดคำแรกที่หนึ่งในสมาชิกได้พูดออกมาเพื่อทำลายความเงียบ “นายทำให้พวกชั้นกลัวมากจริงๆ ก็นะ นายเคยทำอะไรบ้าๆแบบนี้มาก่อน แต่-“

“ได้โปรดเถอะ โคคิ” ยูอิจิพูดขัดขึ้น

“นี่จิน เราดีใจนะที่นายยังคงดื้อด้านอยู่เหมือนเคยน่ะ” จุนโนะพูดอย่างร่าเริง “นายไม่ผิดหรอกที่ทำไปแบบนั้น นายช่วยชีวิตคาเมะจังไว้”

“คาเมะจังจะต้องสบายดี จิน... นายก็ตื่นมาได้แล้ว และนายก็จะต้องอาการดีขึ้นด้วย” ยูอิจิพูดต่อว่า “แต่เขาท่าทางจะตกใจและดูจะสะเทือนใจมาก ปัญหาในตอนนี้ก็คือคาเมะเอาแต่ปิดกั้นตัวเอง เขาไม่ยอมพูดกับพวกเราเลยสักคำเดียว แต่เราแน่ใจว่าเขาต้องพูดกับนายแน่”

“เอาน่าจิน เลิกเป็นเจ้าชายนิทราแล้วตื่นมาได้แล้ว” อุเอดะบ่นอู้อี้

“นี่มันเทียบไม่ได้กับตอนที่นายหล่นลงมากจากหลังคาในตอนที่เราไปทำงานใหญ่ด้วยกันเลยนี่ จำได้ไหม? นั่นมันสูงกว่าครั้งนี้ตั้งสองชั้นแต่นายก็เดินออกมาได้ด้วยรอยข่วนสองรอยและรอยช้ำที่ดูน่าเกลียดๆนั่น” โคคิพูดเตือนคนที่ยังนอนหลับไหล

“หรือจะครั้งนั้นที่นายอยากจะลองเล่นสายไฟอันใหม่ที่เราขโมยมาในคืนก่อน แล้วนายก็ถูกมันพันเอาอยู่ตั้งชั่วโมงก่อนที่เราจะไปเจอนายและช่วยนายลงมาไงล่ะ” ยูอิจิหัวเราะหึๆ

“นี่ยังไม่ได้รวมถึงตอนที่นายถูกไอ้หมาบ้าเลือดของพวกตำรวจไล่ล่าอยู่ตั้งหลายช่วงตึกแถวด้วยนะ” จุนโนะพูดเพิ่ม

“จิน คาเมะต้องการนาย เราไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะเข้าถึงตัวเขาได้แล้ว นายได้ยินพวกชั้นไหม? คาเมะจังต้องการนาย! ได้โปรดตื่นขึ้นมาดูแลเขาด้วย” อุเอดะพยายามที่จะหว่านล้อม

“นายต้องกลับมาหาพวกเราเร็วๆนะ” โคคิพึมพำ แต่แล้วจู่ๆก็มีเสียงเคาะที่ประตูดังขึ้นมา

โคอิจิโผล่หัวเข้ามาในห้อง “ขอโทษที่รบกวนนะ แต่มีโทรศัพท์ถึงพวกนายน่ะ”

“มีคนโทรหาเราเหรอ?” ยูอิจิถาม อุเอดะเดินผ่านยูอิจิเพื่อเดินตามหลังโคอิจิออกไป โคอิจิเดินนำอุเอดะไปยังตู้โทรศัพท์ที่ตั้งอยู่ในทางเดินที่พวกเขาอยู่ในตอนนี้

อุเอดะยกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู “ฮัลโหล?”

“โย่ AT-TUN”

“มัสสุโมโตะ?” อุเอดะพูดขึ้นด้วยความแปลกใจ

“อ่ะ ทัตจัง! นายได้กลิ่นของอากาศที่แสนจะสดชื่นและสัมผัสได้ถึงแสงอาทิตย์ที่ส่องมากระทบผิวนายบ้างไหม รสชาติของเสรีภาพยังไงล่ะ~” เสียงของมัสสุโมโตะลอยล่องมาจากปลายสาย

“นายแหกคุกหนีไปเหรอ?” อุเอดะถาม

“อะไรกันว่ะ! นี่นายหมายความว่านายไม่สังเกตเห็นเลยเหรอ!? เราอยู่ห้องข้างๆกับนายน่ะ พุธโธ่เว้ย!” มัสสุโมโตะแทบจะตะโกนเข้าใส่อีกฝ่าย แต่ก็พยายามที่จะสงบสติอารมณ์ ก่อนจะกระแอมไอนิดๆ “ยังไงก็เถอะ ขอสายอคานิชิด้วย ชั้นอยากจะส่งสารให้หมอนั่นตัวต่อตัวหน่อย”

อุเอดะนิ่งเงียบไม่ตอบ

“เป็นอะไร?” มัสุโมโตะถามเมื่อมีแต่ความเงียบตอบกลับมาจากปลายสาย “มีอะไร?”

“จริงๆแล้วจิน....” อุเอดะเริ่มเล่าเรื่อง แล้วในครั้งนี้ก็เป็นคราวของมัสสุโมโตะที่ตกอยู่ในความเงียบเมื่อได้ยินเรื่องเล่า บทสนทนาที่เหลือนั้นไม่ได้มีการคุยโวโอ้อวดอะไรอีกมากนัก

“ใครโทรมาเหรอ?” จุนโนะถามเมื่ออุเอดะวางหูลง แล้วหันไปหาเพื่อนๆที่มารวมตัวกันอยู่ด้านหลังของเขา

“พวกอาราชิ” อุเอดะตอบ

“อาราชิเหรอ?” ทั้งสามดูเหมือนจะไม่เข้าใจว่าทำไมอาราชิถึงสามารถโทรมาหาได้ ก็ในเมื่อการที่ได้อยู่ในคุกนั้นทำให้ไม่มีทางที่จะเข้าถึงโทรศัพท์ได้นี่น่า

“พวกนั้นหนีไปแล้ว” อุเอดะพูดเสริม

“จริงเหรอ? เมื่อไหร่กันล่ะ?” ยูอิจิถาม ค่อนข้างจะแปลกใจอยู่ลึกๆ

“ดูเหมือนว่าจะหนีตามพวกรุ่นพี่ไปตามทางลับนั่น มัสสุโมโตะเล่าว่าเห็นรุ่นพี่โจชิม่ากับมิยาบิ พวกนั้นก็เลยตามพวกเขาออกไปตามทางลับนั่น”

“โอ้ งั้นพวกนั้นก็หนีไปได้พักหนึ่งแล้วสิ เราเริ่มจะขาดแคลนพรรคพวกในนี้แล้วนะ” ยูอิจิพูดต่อ แต่โคคิก็ขัดขึ้น

“พวกนั้นเป็นพรรคพวกเราตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ?”

“ก็จริง...เรากลับไปบอกคาเมะจังเกี่ยวกับอาการของจินดีกว่านะ เดี๋ยวลองดูหน่อยว่าจะทำให้คาเมะจังได้หัวเราะออกมาบ้างกับเรื่องโจ๊กขำขันของจุนโนะบ้างได้ไหม” ยูอิจิพูดแนะ

“มันก็ดูจะเป็นการพยายามทำให้คาเมะจังร่าเริงขึ้นในแบบที่สิ้นหวังไปหน่อยนะ แต่เราก็ไม่มีทางเลือกอื่นนี่ใช่ไหม?” โคคิเห็นด้วย ก่อนจะใช้แขนโอบรอบไหล่ของเพื่อนร่วมห้อง

“ไอ้เวรเอ๊ย อย่างน้อยเรื่องโจ๊กของชั้นก็ดีกว่าของนายแล้วกัน ของนายน่ะมันมุกเก่ากึ๊กจะตายไป!” จุนโนะพูดปกป้องตนเองเมื่อพวกเขาทั้งสี่ต่างก็พากันเดินกลับเข้าไปยังส่วนที่พวกเขาอยู่

Continue chapter 33

มาต่อแล้วค้า ตอนนี้รู้สึกจะเศร้าไม่หายเลยเนาะ
สงสารน้อง โฮกกกกเลย พี่จินฟื้นเร็วๆน้า
แต่เรื่องทุกอย่างคลี่คลายแล้วซะที ช่วงนี้พวก TTUN เด่น
แต่แอบหยองคู่พี่คิกะพี่ยู กั๊กกกกกกกกกก แปลไปก็แบบเฮ้อออ 55555 +
ตอนหน้าจะเป็นยังไงจะมาต่อให้เร็วที่สุดนะคะ
ขอบคุณทุกคอมเมนส์นะค้า ขอบคุณมากๆๆเลย
ปล ตอนนี้แอบโลภอยากแปลอีกเรื่อง กั๊กกก แค่นี้ยังช้าไม่พออีกเหรองายยยยย

In His care 32

2008-11-29T00:59:33Z

Title: In his Care
Author:blue_orbs
Translated and wrote in Thai by daniellove& windzephyr
Pairing: Akame
Rating: NC-17
Disclaimer:The plot belongs to blue_orbs darling
Summary: For this chapter N/A

Thanks รียา อารียา reeya_areeya to be my lovely
beta ,how could I survive without YOU *kisses*
Special thanks to ก้อย jk_no_koi

Chapter 32

จินไม่แน่ใจว่าหลังจากที่ออกมาจากทางลับของจอห์นนี่มาได้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นแล้วพวกเขามาจบลงตรงนี้อีกได้อย่างไร จอห์นนี่รู้ได้อย่างไรกัน? พวกเพื่อนในแก๊งต่างก็พากันช่วยปิดเรื่องให้เป็นอย่างดี ..ถึงแม้เพื่อนสุดที่รักจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยก็เถอะ แถมในตอนที่มีข่าวลือกระจายออกไปว่าจินออกไปเดินเตร็ดเตร่ในทางลับกับอดีตเด็กของเล่นแสนสวยนั้น พวกผู้คุมที่เป็นฝ่ายเดียวกับเขาต่างก็พากันสบถสาบานว่าเห็นจินอยู่ในที่ๆควรจะอยู่จริงๆ..

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดได้เกิดขึ้นแล้ว ร่างสูงแอบชำเลืองมองคนตัวเล็กที่นั่งอยู่ไม่ห่างจากเขามากนัก มือทั้งสองข้างของคาเมะถูกใส่กุญแจมือวางนิ่งอยู่บนหน้าตัก นิ้วเรียวบางคอยลูบคลำวัตถุสีทองที่ติดอยู่ที่นิ้วอย่างประหม่า ..เหมือนจะเป็นการย้ำเตือนตัวเองถึงการมีตัวตนของแหวนวงนี้... แล้วยังจะตอกย้ำความจริงในข้อที่ว่าในครั้งนี้เขาได้พาตัวให้ต้องมาตกอยู่ในความยุ่งยากที่ยากจะหาทางออกได้จริงๆ

จินมองกลับไปยังชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกเขา จอห์นนี่ดูแก่ขึ้นมากกว่าครั้งสุดท้ายที่ได้เจอเสียอีก ....มันทำให้เขานึกตงิดๆอยู่ในใจว่าจอห์นนี่จะยังใช้ทางเดินลับนั่นอีกหรือเปล่า .. พูดกันตามตรงแล้ว หมอนี่ดูเหมือนคนอายุสักร้อยกว่าปียังไงยังงั้น... ถ้าอย่างนั้นเมื่อตอนที่หมอนี่กำลังมีเซ็กส์อยู่จะไม่ชักจนหัวใจวายไปก่อนจะเสร็จธุระหรือยังไง...เรื่องแบบนั้นมันน่าจะเป็นอันตรายสำหรับคนสูงวัยนี่น่า....ว่าแต่อายุปูนนี้แล้วยังมีแรงเตะปี๊ปไหวหรือเนี่ย

ทุกสิ่งทุกอย่างที่จอห์นนี่พูดออกมาแทบจะไม่ลอยเข้าหัวเขาเลยสักนิด จอห์นนี่ลุกขึ้นยืนพลางส่งสายตามองฝ่าออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะพูดกล่าวอะไรออกมาสักอย่าง...แต่จินก็ไม่สนใจที่จะฟัง ความสนใจทั้งหลายทั้งแหล่ของเขาได้พุ่งตรงไปที่คนตัวเล็ก ดูเหมือนว่าคาเมะจะได้รับผลกระทบเข้าอย่างเต็มกับคำพูดของจอห์นนี่ที่พูดครอบคลุมถึงพวกเขาทั้งสอง

ตาคมดุของผู้แก่วัยกว่าจ้องมองมาที่เขา จินจำต้องละสายตาออกจากร่างบาง แล้วมองกลับไปยังฝ่ายตรงข้าม จอห์นนี่ดูเหมือนจะจ้องมาที่เขาด้วยทีท่าคล้ายจะกล่าวหาอยู่ในที แต่สิ่งที่จินพอจะทำความเข้าใจได้ก็แค่คำที่อีกฝ่ายพูดออกมาว่า 'นาย ตรงนี้ นาย ตรงนั้น' เท่านั้นแหล่ะ

จอห์นนี่และจินยังเล่นจ้องตากันอยู่อย่างไม่ลดละ จนเมื่อจอห์นนี่เริ่มเดินห่างจากหน้าต่าง เดินผ่านโต๊ะทำงานเข้ามาในทิศทางที่จินนั่งอยู่ ต่อเมื่อเจ้าของคุกของที่นี่ได้เดินเลี้ยวเข้าไปยังด้านหลังของเก้าอี้..ทำให้การจ้องตากันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อจำต้องขาดช่วงไปโดยปริยาย... เมื่อได้เดินผ่านตรงที่จินนั่งอยู่จอห์นนี่ก็ยังคงพูดไปเรื่อยเปื่อย ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ด้านหลังของคาเมะ

ร่างสูงมองเห็นได้อย่างชัดเจนเลยว่าในตอนนี้คนตัวเล็กเริ่มจะเกิดอาการตึงเครียดขึ้นมาทันที แล้วที่ทำให้ทุกอย่างดูแย่ไปยิ่งกว่านั้นก็คือการที่จอห์นนี่ได้วางมือบนด้านหลังเก้าอี้ที่ร่างบางนั่งอยู่ แถมไอ้แก่ตัวแสบนั่นยังโน้มตัวเข้าไปหาคนตัวเล็กจากทางด้านหลังอีกด้วยสิ

คาเมะนั่งนิ่งไม่ขยับไหวติง ร่างบางได้แต่สูดลมหายใจเข้าอย่างหนักหน่วง ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองฝ่ายตรงข้าม

จินรู้ดีว่าการที่จอห์นนี่เก็บไม้เก็บมือให้ห่างจากคาเมะได้ยากเย็นแสนเข็ญนั่นก็เพราะสาเหตุที่มาจากเขานั่นเอง จินจำต้องกัดฟันกรอดๆเมื่อมือสกปรกคู่นั้นยังคงลากผ่านเก้าอี้เพื่อไปวางอยู่เหนือไหล่บาง การกระทำเช่นนั้นทำให้คนตัวเล็กแทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความตกใจ แต่คาเมะก็ไม่กล้าพอที่จะดึงตัวให้ออกห่าง

จินกำมือแน่นจากตรงที่ได้ถูกใส่กุญแจมือวางไว้บนตัก ดวงตาคมจับจ้องมือที่วางแนบอยู่บนไหล่ของคาเมะ เขานึกเกลียดกับการที่อีกฝ่ายใช้มือเคลื่อนไหวไปมาอยู่บ่อยครั้ง เรียวนิ้วที่ดูจะลูบไล้วนเวียนอยู่ตรงรอยแยกของสาปเสื้อ ความคิดที่ว่าใครคนอื่นได้แตะต้องเนื้อตัวของคาเมะมันทำให้เขาแทบบ้า ยิ่งได้มาเห็นว่าจอห์นนี่เป็นฝ่ายกระทำแล้ว มันยิ่งทำให้เขารู้สึกอยากจะคลั่งขึ้นมาเลยจริงๆ

“จะไม่มีการตกลงยอมความใดๆทั้งสิ้น” ในที่สุดจินก็สามารถเข้าใจในคำพูดที่จอห์นนี่พูดออกมาเสียที มือของจอห์นนี่ยังคงเคลื่อนไหวไปมาอย่างเย้าแหย่ แต่จินพบว่ามันเหมือนเป็นการกวนใจเขาเสียมากกว่า มือคู่นั้นได้ลูบไล้อยู่บนผิวเปลือยเปล่าตรงช่วงลำคอของร่างบาง ก่อนจะแทรกเข้าไปลูบไล้ยังกลุ่มเส้นผมสีทองสว่าง...แล้วจึงย้อนกลับมาวางทาบบนไหล่บาง ตามด้วยการถอนมือออกไปอย่างไม่ใคร่จะเต็มใจนัก

จินรู้สึกว่าคาเมะดูจะไม่สบายมากกว่าเมื่อตอนก่อนหน้านี้เสียอีก ชายแก่ยังคงเดินเรื่อยไปจนถึงผนังห้อง ...เดินไปหยุดยังตรงที่ๆจินรู้เป็นอย่างดีว่ามีทางลับซ่อนไว้อยู่ ...มันเป็นที่ๆเดียวกับที่เขาและคาเมะได้ไปเดินโซซัดโซเซอยู่เมื่อวันก่อน

“ชั้นจะไม่ปล่อยใครไปง่ายๆแน่ ไม่ปล่อยทั้งนายแล้วก็คาเมนาชิจัง อย่าคิดว่านายจะมาติดสินบนหรือไม่ก็ทำเป็นมาให้สิทธิ์การควบคุมคุกนี้กับชั้นอย่างเต็มที่ได้อีก ..ชั้นไม่เคยเสียสิทธิ์นั่นอยู่แล้ว คาเมนาชิและนายจะต้องจำคุกอยู่ในนี้เพิ่มเป็นสองเท่า” จอห์นนี่พูดต่อ

สองเท่างั้นเหรอ? จินกัดฟันแน่น นั่นก็หมายความว่าอีกสองปีสำหรับคาเมะแล้วก็ห้าปีสำหรับเขา!

“นายบ้ากันไปแล้ว มันไม่มีทางลับอะไรนั่นอยู่สักหน่อย อย่าลืมไปบอกคนอื่นๆด้วยล่ะ จะได้ไม่เสียเวลาไปหาอะไรแบบนั้นกันอยู่ได้” จอห์นนี่พูดพร้อมกับเปิดบานประตูที่สร้างแอบเอาไว้ เป็นประตูที่สร้างให้ตรงเข้ามาสู่ห้องทำงานของเขานั่นเอง “พวกนั้นจะได้เลิกหากันได้แล้ว” พอพูดจบ ชายชราก็หายลับเข้าไปในทางลับพร้อมทั้งปิดประตูตามหลัง คาเมะและจินได้ถูกทิ้งให้อยู่กันตามลำพังในห้องทำงานของจอห์นนี่ เพียงไม่นานความเงียบสงัดก็เข้ามาปกคลุมพวกเขาอยู่นานพอดู จินใช้สายตามองกลับไปยังดวงหน้าหวาน นอกจากดูเหมือนจะไม่สบายแล้ว ...คาเมะยังมีทีท่าท้อแท้และสิ้นหวังอีกด้วย ‘เขาจะอธิบายเรื่องนี้ให้ครอบครัวฟังได้อย่างไร’ จินเดาเอาว่านั่นคงเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังคิดอยู่ในตอนนี้แน่

อีกห้าปี...บ้าเอ๊ย อีกห้าปีทั้งๆที่พวกเขาเหลือเวลาอีกแค่สองเดือนก็จะได้ออกไปจากที่นี่ คนในแก๊งจะต้องพากันรุมฆ่าเขาแน่ ..ต่อจากนั้นก็คงจะไปแต่งตั้งอุเอดะให้เป็นหัวหน้าแก๊งอีก พวกนิวส์ก็คงจะพากันหัวเราะก้นขวิดไปพร้อมๆกับพวกคันจานิ 8 ..จินมั่นใจในเรื่องนี้เป็นอย่างดี ..นี่ยังไม่นับรวมไปถึงพวกอาราชิแล้วก็พวกรุ่นพี่ที่คงจะได้มีความสุขร่วมกันอยู่บนความทุกข์ของเขา.....

แต่ก็อีกล่ะ...ถ้ามองในแง่ดีแล้วล่ะก็..เขาก็จะสามารถเอาตัวคาเมะเป็นเด็กของเล่นของเขาได้ต่ออีกสองปี....

จินรู้สึกอยากจะเตะก้นตัวเองนักที่ในสถานการณ์อย่างนี้เขากลับคิดเรื่องแบบนี้ออกมาได้...แต่แรงกระตุ้นที่ทำให้อยากจะยิ้มออกมาดันเอาชนะได้เสียนี่ เมื่อสายตาของพวกเขาทั้งสองคนจ้องประสานกันนั้น คาเมะมองเขาด้วยแววตาแปลกๆเมื่อได้เห็นรอยยิ้มแบบคนเจ้าเล่ห์ฉาบอยู่บนใบหน้าของจิน

คนตัวเล็กเปิดปากเหมือนจะพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ไร้เสียงเล็ดลอดออกมา จินจำต้องหุบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ๆ ที่ดูท่าจะกลับกลายเป็นการกระหยิ่มยิ้มย่องเข้าไปทุกทีให้จางหายไป

“นายคิดอะไรอยู่น่ะ?” ในที่สุดร่างบางก็เอ่ยปากถามออกมา

จินตัดสินที่จะไม่พูดตอบไปอย่างที่ใจคิดไว้แน่ “ทุกอย่างอาจจะเลวร้ายไปมากกว่านี้นะ” ร่างสูงตอบ ..ในครั้งนี้คาเมะก็ยิ่งมองดูเขาด้วยแววตาที่แปลกไปยิ่งกว่าเดิม

“จะมีอะไรที่แย่กว่านี้ได้อีก? เราเพิ่งถูกจำคุกเพิ่มเป็นสองเท่าเลยนะ?” น้ำเสียงของอีกฝ่ายฟังดูท้อแท้สิ้นหวัง จินรีบลุกจากเก้าอี้แทบจะทันที

“จอห์นนี่อาจจะพยายามทำอะไรบางอย่างกับนาย” จินพึมพำขณะที่โน้มตัวมาอยู่ด้านหน้าของคาเมะ นิ้วเรียวยาวคู่หนึ่งได้ไล้โลมจากตรงช่วงเข่าไปยังสะโพกผายของคนตัวเล็ก “นายก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคนสวยที่ถูกเรียกให้เข้ามาพบในห้องทำงานของหมอนี่-“

ร่างบางลุกขึ้นยืนอย่างปุ๊ปปั๊ป ก่อนจะตามด้วยการยกมือทั้งสองข้างที่ถูกล๊อคกุญแจมือขึ้นไปลูบหน้าลูบตา แล้วจึงเดินตรงไปยังหน้าต่างอย่างรวดเร็ว จินก็รีบตามอีกฝ่ายไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน เมื่อคาเมะรับรู้ได้ว่าอีกฝ่ายกำลังเดินเข้ามาหาจึงได้พูดขึ้นว่า “นายพยายามที่จะช่วยชั้นไว้นี่”

เมื่อมือหนาได้วางทาบลงไปบนไหล่บางทั้งสองข้างของคาเมะ ไหล่บางกลับไม่ได้สั่นไหวมากเหมือนเมื่อครั้งที่จอห์นนี่วางมือลงบนนั้นเลยสักนิด “ชั้นทำล้มเหลวไปแล้ว”

คนตัวเล็กหันหน้ากลับมามองอีกฝ่ายด้วยทีท่าลังเลใจอยู่นิดๆ “แต่นายก็ยังพยายามอยู่ดี ทุกอย่างที่นายทำให้ชั้น ...นายต้องการอะไรจากชั้นกันแน่?”

มือข้างหนึ่งของจินวางลงบนสีข้างของร่างบาง ฝ่ามือหนาวางแนบไปกับกระจกหน้าต่าง ส่วนมืออีกข้างก็วางอยู่ด้านตรงกันข้าม ดวงอาทิตย์ดวงโตกำลังจะลาลับขอบฟ้าอยู่ทางเบื้องหลังของร่างบอบบาง ...ลำแสงสีทองอ่อนๆได้สาดส่องเข้ามากระทบร่างของพวกเขา เสมือนช่วยขับเส้นผมสีน้ำตาลแกมทองของคาเมะให้ดูสว่างไสว

“มันยากที่จะคิดออกเหรอไง?” จินถาม “ชั้นชอบของสวยๆงามๆยังไงละ”

คาเมะจ้องมองร่างสูงด้วยความสับสน คนตัวเล็กไม่เคยจะเข้าใจเลยสักนิดว่าตัวเองนั้นมีค่ามากมายขนาดไหน ด้วยความที่เกรงว่าจะทำให้อีกฝ่ายต้องตื่นตระหนก จินได้ยกมือข้างหนึ่งขึ้นไปสัมผัสใบหน้าขาวผ่องอย่างช้าๆและแผ่วเบา ก่อนที่จะค่อยๆแทรกเรียวนิ้วหนาไล้เล่นไปยังกลุ่มเส้นผมนุ่มสีทองสว่างตา “ชั้นอยากได้ทองคำ” จินพูดเสริม “แล้วชั้นก็ไม่อยากจะยกสิ่งที่ชั้นเคยได้เป็นเจ้าเข้าเจ้าของให้ใครทั้งนั้น”

“ อีกไม่กี่วินาทีจอห์นนี่ก็อาจจะกลับเข้ามาในนี้แล้วนะ” คาเมะพูดขึ้น เหมือนว่าอีกฝ่ายจะเริ่มจดจำท่าทีแบบนี้ของจินได้เป็นอย่างดี ....มันเห็นได้อย่างง่ายดายขนาดนี้เลยเหรอกับวิธีการรุกที่เขาชอบใช้เมื่อยามที่อยากจะอยู่ใกล้ชิดเนื้อแนบเนื้อกับร่างบาง...? “ได้โปรดเถอะ ปล่อยชั้นไปก่อนนะ ได้โปรด?”

รอยยิ้มอบอุ่นแผ่ขยายทั่วริมฝีปากหนา “นายยังกลัวอยู่เหรอ” ร่างสูงพึมพำออกไป แล้วในครั้งนี้เขาก็ไม่ยอมให้คาเมะได้ตอบอะไรสักอย่างที่จะกลายเป็นคำพูดพล่ามเหมือนเมื่อครั้งที่แล้ว

กลีบปากบางนั้นดูจะลังเลอยู่เล็กน้อย หรือแทบจะไม่เต็มใจเลยสักนิดที่จะเผยอกลีบปากออกมาเพื่อให้เขาได้ลิ้มรสหวานที่อยู่ภายใน ...ไม่เต็มใจเหมือนดั่งตอนที่จอห์นนี่ไม่เต็มใจจะผละมือออกมาจากไหล่บางลาดของคนตัวเล็ก จินโน้มลำตัวหนาไปด้านหน้า เหมือนจะกักกั้นร่างเล็กให้ตัวราบไปกับกระจกหน้าต่าง ...ทันใดนั้นเองเขาก็นึกสงสัยขึ้นมาทันทีว่านักโทษที่อยู่ในสวนหย่อมจะมองขึ้นมาเห็นพวกเขาหรือไม่

แขนแกร่งทั้งสองข้างได้เลื่อนไปโอบรอบเอวบาง เพื่อจะยกร่างน้อยขึ้นจากบานหน้าต่าง ร่างสูงจัดที่จัดทางเล็กน้อยเพื่อให้ร่างเล็กได้ทิ้งน้ำหนักตัวมาที่เขาเสีย เมื่อยามที่จินหมุนตัวไปรอบๆนั้น...มือน้อยๆของคาเมะได้เกาะกุมเสื้อของเขาเอาไว้อย่างแน่นหนา จินใช้เท้าเตะเก้าอี้ที่วางแอบอยู่ข้างๆให้กลิ้งหลุนๆไปตกอยู่ที่มุมห้องแทน ก่อนที่จะเริ่มวางร่างของคาเมะลงนั่งบนขอบโต๊ะทำงาน

จินพยายามที่จะดันลำตัวหนาของเขาให้เลื่อนเข้าไปอยู่ช่องตรงกลางระหว่างมือทั้งสองข้างของคาเมะที่ถูกล๊อคกุญแจมือเอาไว้ แขนของคาเมะได้ตกลู่อยู่รอบคอและไหล่กว้างแทน แล้วเมื่อร่างสูงโน้มตัวไปด้านหน้า ร่างของคาเมะก็เริ่มเกร็งขึ้นมาทันที จากนั้นร่างบางจึงเริ่มเคลื่อนตัวให้ตัวคล้อยต่ำตามมา ..ทำให้พวกกองเอกสาร หนังสือ และก็ดินสอได้เลื่อนตกจากโต๊ะไปกองกันอยู่ที่พื้น

“นายมีเคย์ตะแล้วนี่” คนตัวเล็กเปิดปากพูดก่อนที่จินจะทาบริมฝีปากหนาลงมาอีกครั้ง จินก็ไม่แน่ใจว่าคำพูดคำนี้ของคาเมะจะหมายถึงคำสั่งที่บอกให้เขาหยุด หรือเขาควรจะทำตามน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความไม่มั่นใจของตัวผู้พูดดี...น้ำเสียงลักษณะนี้ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นคำปฏิเสธเสมอไปนี่น่า นิ้วเรียวหนายังคงวางนิ่งอยู่บนอกเล็กที่ยังมีเสื้อผ้าปกคลุมเอาไว้ ก่อนที่มือหนาจะเริ่มปลดเม็ดกระดุมให้หลุดจากรัง แต่ในขณะเดียวกันจินก็คอยมองอาการสนองตอบจากอีกฝ่าย

“ไม่..ชั้นไม่มีสักหน่อย” จินตัดสินใจที่จะตอบออกมา ไม่ว่าคำพูดประโยคนั้นของคาเมะจะหมายถึงอะไรก็ตาม..มันไม่ใช่ความจริงสักหน่อย ไม่มีอะไรสักอย่างที่ฟังเข้าท่าเลยสักนิด

คาเมะไม่ได้ตอบคำใด แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้เอ่ยปากห้ามปรามเขาเลยสักนิด จินปลดกระดุมอีกหนึ่งรังแล้วจัดการปลดกระดุมเม็ดต่อไป จนกระทั่งเสื้อเชิ้ตตัวบางได้เลื่อนลงมาห้อยอยู่ตรงไหล่ลาดบาง จินไม่สามารถที่จะปลดเสื้อให้หลุดออกไปจากร่างได้เลย เพราะมือของคนตัวเล็กนั้นยังคงโอบรอบคอเขาไว้...ยังจะกุญแจมือที่รวบทั้งสองข้อมือของคาเมะให้ต้องติดกันนั่นอีกล่ะ

โชคดีที่ว่าปัญหาข้อนี้ไม่ได้เกิดกับกางเกงของคนตัวเล็กเลยสักนิด จินปลดกางเกงให้ออกจากร่างของอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดาย จินหยุดเพื่อใช้สายตาโลมไล้ไปยังสิ่งที่เห็น...เป็นสิ่งที่เขาไม่ได้เห็นเป็นเวลานานตั้งเดือนกว่า คาเมะ...ร่างกายเปลือยเปล่าของคาเมะที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ต่อหน้าต่อตาเขา ขาเรียวเล็กเปิดอ้าออกกว้างเพื่อโอบรอบเอวหนา.... สิ่งนี้คือสิ่งพิเศษที่เขาเท่านั้นจะมีโอกาสเห็น ..ไม่ใช่เพราะว่าเขาเป็นเจ้าของร่างกายบอบบางนี้..แต่เป็นเพราะว่าถ้าเขาคิดเอาเองว่าสิ่งนี้เป็นสิ่งพิเศษสำหรับเขาเท่านั้น...ไม่ใช่สำหรับคนอื่น..คิดเช่นนี้แล้วก็ทำให้รู้สึกดีนี่น่า ..แม้ในความเป็นจริงเขาจะไม่ได้มีสิทธิ์ในร่างของคาเมะมากไปกว่าคนอื่นเลยก็ตาม

เขารักทุกส่วนสัดของคาเมะ เขาเคยนึกอิจฉาเอวบางๆนั้นอยู่เหมือนกัน คนตัวเล็กมีหุ่นที่งดงามและอ้อนแอ้น เขาชอบกับการที่เขาสามารถจะเห็นทั่วทั้งร่างของคาเมะ ยิ่งในตอนที่เรือนร่างนั้นเริ่มจะถูกแต่งแต้มไปด้วยสีแดงระเรื่อภายใต้สายตาคมกริบของเขา....รู้ดียิ่งนักว่าเป็นสีเดียวกันกับที่กำลังแต่งแต้มแก้มบางอยู่เช่นกัน

จินมองกลับไปที่คาเมะ "ในที่สุดนายก็เป็นของชั้นอีกครั้ง-“ ร่างสูงแทบจะไม่มีโอกาสได้พูดจบประโยคเมื่อบานประตูได้เปิดอ้าออกมา จากนั้นแสงสว่างจากตรงทางเดินก็ได้ส่องแสงเข้ามาเติมเต็มภายในห้อง แสงสว่างได้สาดแสงลอดผ่านบรรยากาศอันอบอุ่นและแสนสบายของพวกเขา

“เรามาช่วยนายแล้ว~!!” เพื่อนร่วมแก๊งทั้งสี่คนร้องอุทานออกมาด้วยความภูมิอกภูมิใจ

....ถึงว่าทุกอย่างมันถึงได้ดูดีเกินกว่าที่จะเป็นความจริงได้

“ไม่อีกแล้วนะ! บ้าเอ๊ย ออกไปซะ แล้วอีกหนึ่งชั่วโมงค่อยกลับมา!” จินตะโกนเข้าใส่ จากนั้นทั้งกองหนังสือ แฟ้มเอกสาร รองเท้า หรือแม้แต่เสื้อผ้าได้พากันลอยละลิ่วออกมาจากห้องออฟฟิศ TTUN จึงจัดการปิดประตูเพื่อปล่อยให้หัวหน้าของพวกเขาได้อยู่กับคาเมะจังตามลำพัง จินเปล่งเสียงครางแห่งความรำคาญใจออกมา ก่อนที่จะหันเหความสนใจทั้งหมดมายังคนตัวเล็กที่อยู่ตรงหน้า "พวกเราถึงไหนกันแล้วนี่..?”

“ท่านอคานิชิ” ร่างบางกระซิบกระซาบออกมาเมื่อจินพยายามที่จะปลดเปลื้องเสื้อผ้าที่เหลือบนลำตัวหนาออกเช่นกัน

“จิน” จินกระซิบตอบ ก่อนที่จะโน้มตัวไปหากลีบปากบาง...รู้สึกนึกชอบกับการที่ลมหายใจของคาเมะรวยรินอยู่บนผิวของเขายิ่งนัก “ชั้นว่าครั้งสุดท้ายที่นายอ้าขาให้ชั้นอยู่บนโต๊ะนี้...ชั้นก็ได้บอกไปแล้วนี่ว่าให้เรียกชั้นว่าจิน...”

“ท่านอคานิชิ” คาเมะเอ่ยออกมาอีกครั้ง จินเองก็ให้นึกหงุดหงิดใจยิ่งนักเมื่อร่างบางไม่ยอมเรียกขานชื่อของเขา ยิ่งกว่านั้น...คาเมะไม่เคยเรียกเขาว่าท่านมาก่อนเลยนี่น่า ปกติแล้วเด็กของเล่นของเขาก็มักจะเรียกเขาว่าท่านอยู่แล้ว...จินเองก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย เขาเคยได้นึกโล่งอกที่คาเมะไม่ได้เข้าใจอะไรมากพอที่จะรับเอานิสัยการเรียกขานแบบนั้นมาได้ บางคนอาจจะเกิดอารมณ์เมื่อได้ถูกเรียกอย่างสูงส่งเช่นนี้ แต่จินคิดว่าเขาไม่ได้ต้องการมันเลยสักนิด ..ถึงจะไม่ถูกเรียกขานเช่นนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองสูงส่งได้อยู่แล้วนี่น่า

ร่างสูงโน้มตัวไปด้านหน้าเหมือนทำให้คนตัวเล็กต้องโน้มตัวไปด้านหลังมากยิ่งขึ้น จินหยอกเย้าช่องทางคับแคบของอีกฝ่ายพร้อมกับเปล่งเสียงครางแหบพร่าบอกมาว่า "จิน"

“อะ ท่านอคานิชิ!” จินไม่แน่ใจว่าสิ่งไหนกันแน่ที่ทำให้เขาตื่นเต้นระหว่าง..การที่เขาถือเอาสิ่งที่คาเมะกำลังทำอยู่ในขณะนี้ให้เป็นสิ่งท้าทายกับการที่จะทำให้คาเมะไม่สามารถเปล่งเสียงครวญอื่นใดออกมาได้ นอกจากจะต้องร้องครางเสียงหวานและร้องเรียกชื่อของเขาออกมาด้วยคำพยางค์เดียว ..หรือการที่เขานึกหงุดหงิดรำคาญใจในความดื้อดึงของอีกฝ่าย คนตัวเล็กทำแบบนี้เพื่อล้อเลียนเขาหรืออย่างไร?

ดวงตาของจินมองจ้องอยู่ที่คาเมะ นายจะสมองกลวงไปได้ขนาดไหนกันเล่า? นายแอบซ่อนตัวอยู่ภายใต้บทบาทเด็กของเล่นของชั้น แล้วปิดตาไม่ยอมมองดูว่าชั้นรู้สึกกับนายอย่างไร สองแขนแกร่งโอบรอบร่างของคนตัวเล็กอย่างแนบแน่น ..จินไม่ยอมให้อีกฝ่ายหลบตาจากเขาไปได้ อย่าเรียกชั้นอย่างกับคนที่ไม่สนิทกันแบบนั้นได้ไหม?

ชายหนุ่มกระแทกกระทั้นตัวเข้าไปในร่างของคาเมะ...คนตัวเล็กนำความแปลกใจมาให้อีกครั้งด้วยการร้องเปล่งเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “ท่านอคานิชิ!” จินต้องคอยบอกตัวเองอยู่ลึกๆว่าในตอนที่คาเมะเป็นแบบนี้แล้วล่ะก็ ร่างบางก็มักจะเปล่งเสียงดังมากกว่าเดิมและแทบจะไม่รับรู้ถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวเลยสักนิด นี่เขาทำคาเมะให้คลั่งไปแล้วเหรอ? นี่มันคือฝันร้ายชัดๆเลย....

“จิน” ร่างสูงทวนคำ “เรียกชั้นว่าจินสิ!”

“อะไรนะ? ทะ ท่านอคานิชิ?”

“เรียกชั้นว่าจินสิ!นายเป็นคนรักของชั้น ห้ามเรียกชั้นแบบนั้นอีก...เรียก...ชั้น...ว่าจิน!” จินครางอู้อี้เมื่อได้ขย่มตัวเข้าไปในร่างของคนตัวเล็ก คาเมะจิกเล็บบนไหล่กว้าง แล้วจึงใช้สองแขนและสองขาเหนี่ยวรอบลำตัวหนาอย่างแนบแน่น

“อ่ะ จะ จิน?” น้ำเสียงที่ฟังดูไม่คล้ายกับเสียงของคาเมะลอยล่องออกมาจากเรียวปากบาง “ท่านจิน?”

จินค่อยๆเปิดเปลือกตาออกมาด้วยความกลัวอย่างที่สุด

“ตื่นแล้วเหรอฮะ อคานิชิ....เอ่อ ท่านจิน?” ในครั้งแรกนั้นจินไม่สามารถจะทำความเข้าใจได้เลยสักนิดว่าทำไมใบหน้าที่เขาจ้องมองในขณะนี้ถึงกลายเป็นใบหน้าของเคย์ตะไปได้ เกิดอะไรขึ้นกับคาเมะที่กำลังนอนเนื้อตัวเปลือยเปล่า ..แถมนอนเปลือยอยู่บนโต๊ะทำงานด้วยสิ เขาค่อยๆลำดับได้ถึงความจริงที่แสนจะเลวร้ายที่เขาเคยนึกกลัวไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ได้ว่า...ทุกสิ่งที่เคยได้นึกกลัวเอาไว้มันกลับกลายเป็นความจริง..เขาฝันไปน่ะเอง ว่าแต่ทำไมเขาฝันถึงคาเมะได้บ่อยขนาดนี้?

“เป็นอะไรหรือเปล่าฮะ ท่านจิน?” เคย์ตะถามออกมาจากตรงที่ยืนอยู่บนพื้นข้างเตียงของจิน ด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง ที่เหมือนจะทำให้ร่างสูงรู้สึกไม่สะดวกใจในการที่เคย์ตะร้องเรียกชื่อของเขาออกมาด้วยชื่อแรก คาเมะเรียกเขาว่าจิน เพื่อนที่สนิทก็มักจะเรียกเขาว่าจินหรือไม่ก็อคานิชิสลับกันไปมา ...แล้วแต่ว่าจะสะดวกใจเรียกแบบไหนในตอนนั้น “ท่านจินคงจะฝันร้ายไปเองนะฮะ”

ฝันร้ายงั้นเหรอ?! เขามีฝันที่เยี่ยมยอดที่สุด แล้วในสภาพความเป็นจริงที่เป็นอยู่ในขณะนี้ก็ไม่อาจจะหาสิ่งใดมาทดแทนฝันนั้นได้เลย จนเมื่อใครสักคนได้โผล่พรวดเข้าไปในความฝันแล้วทำให้ฝันนั้นยุ่งเหยิง ดูเหมือนว่า คำเรียกของเคย์ตะที่เรียกเขาว่า ท่านอคานิชิ จะเข้าไปทำให้คาเมะผู้น่าสงสารในความฝันของเขาเกิดสับสนจนต้องเรียกชื่อเขาออกมาแบบนั้นได้

“ชั้นสบายดี กลับไปนอนเถอะเคย์ตะ” มันเหมือนเป็นคำสั่งที่จะให้อีกฝ่ายปล่อยให้เขาอยู่เพียงลำพัง มากกว่าที่จะเป็นคำแนะนำที่เปี่ยมไปด้วยไมตรีจิต เคย์ตะพยักหน้ารับอย่างลังเลนิดๆ ก่อนที่จะพาตัวให้ลับหายไปจากระยะสายตาของร่างสูง “โอ๊ะแล้วก็เคย์ตะ”

“ฮะ ท่านอะ เอ่อ ท่านจิน?” เคย์ตะถาม ก่อนจะกลับมาปรากฏตัวอยู่ข้างเตียงของจินอีกครั้ง

“เรียกชั้นว่าท่านอคานิชิแล้วกัน อย่างน้อยมันก็ดูดีในสายตาของคนภายนอก” มันก็เป็นคำโกหกนั่นแหล่ะ...พวกเขาทั้งสองต่างก็รู้ดี

“ฮะ ท่านอคานิชิ” เคย์ตะตอบรับ แล้วหายตัวไปจากสายตาของเขาอีกครั้ง

จินล้มตัวกลับลงไปนอนบนผ้าปูที่นอนพร้อมด้วยรอยยิ้ม... ถ้าไม่นับในส่วนที่จอห์นนี่แตะเนื้อต้องตัวคาเมะในช่วงแรก และการที่เคย์ตะจู่ๆก็เข้ามาทำให้คาเมะเรียกเขาว่า ‘ท่านอคานิชิ’ แล้วล่ะก็...ความฝันครั้งนี้ก็ถือได้ว่ามีค่าเท่าไข่มุกเลยก็ว่าได้ ถึงแม้ว่าการได้อยู่ในคุกนี้ต่อไปอีกห้าปีจะเหมือนต้องตกอยู่ในขุมนรกก็เถอะ แต่อย่างน้อยสองปีจากในห้าปีนั้นเขาก็จะได้ใช้ช่วงเวลาอยู่กับคาเมะต่อไป

แต่ในช่วงหนึ่งของความฝันนั้นดูเหมือนว่าเขาจะทำกุญแจมือหล่นหายไปนี่น่า? จู่ๆกุญแจมือก็หายไปเสียอย่างนั้นแล้วเขาก็สามารถที่จะแตะต้องเนื้อตัวของคาเมะได้ทั่วทุกตารางนิ้ว...

บางทีถ้าเขาปิดตาลงเสีย แล้วพยายามอย่างเต็มที่เพื่อจะนอนให้หลับแล้วฝันต่อในส่วนที่เขาได้ฝันค้างเอาไว้ ....หรือ...ไม่งั้นก็ฝันมันใหม่ตั้งแต่ต้นเลยก็ดี..แต่ขอตัดส่วนจอห์นนี่ออกไปนิดก็แล้วกันนะ

เป็นที่น่าเศร้าเหลือเกิน เพราะไม่ว่าจะพยายามสักกี่ครั้งกี่หน ...ในช่วงกลางคืนที่เหลืออยู่นั้น..สิ่งที่อคานิชิ จินได้ฝันถึงก็มีแต่การที่เขาถูกยามะพีไล่เตะก้น TTUN พูดล้อเขาในเรื่องที่ยังครองตัวเป็นโสด และจิมมี่ แม๊กกี้เอารูปภาพโป๊เปลือยที่เก็บสะสมมาอวดให้ดู

ตรงกันข้ามกับจิน....เคย์ตะต้องใช้เวลาอีกหนึ่งค่ำคืนที่แสนจะอายไปกับการที่ต้องมานอนฟังจินทำแบบนั้นอยู่เพียงคนเดียว เขาก็ได้แต่หวังว่าคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเจ้านายของเขาจะไปหาคาเมนาชิบ้างในบางครั้งบางครา..เพื่อจะได้หยุดฝันในเรื่องแบบนั้นเสียที

♫♫♫♫♫♫♫♫

ยามเช้าแห่งรุ่งอรุณได้เข้ามาเยี่ยมเยือนในฝั่งเหนือแล้วในขณะนี้

คาเมะไม่รู้จริงๆว่าในวันอื่นๆจะมีอะไรรอคอยเขาอยู่บ้าง แค่เพียงเมื่อวานนี้เองเขากลับได้อยู่ใกล้ชิดจินมากอย่างที่ไม่เคยได้ใกล้ชิดแบบนั้นมานานหลายสัปดาห์ ร่างบางไม่รู้จะคาดหวังอะไรจากวันนี้ได้บ้าง ถ้าใครจะเข้ามาบอกเขาว่าเรื่องมันจะจบลงไปแบบไหน..เขาก็คงจะไม่เชื่ออยู่ดี ความกลัดกลุ้มกังวลของคาเมะได้พุ่งไปยังครอบครัวของเขาที่จู่ๆก็ถูกลากให้มาข้องเกี่ยวกับเรื่องยุ่งๆนี้ ..แล้วแน่นอนว่าเขาเองก็นึกกังวลในเรื่องของจินอีกด้วย

ร่างบางค่อยๆเปิดเปลือกตาขึ้นมาอย่างช้าๆ เหมือนจะค่อยเปิดรับเช้าของวันในคุกที่แสนจะยุ่งเหยิงและสับสน เขาไม่รู้ว่าจะคิดทำอะไรได้อีกต่อไปดี จินคอยปกป้องคุ้มครองเขามาโดยตลอด? ช่วงหลังๆมานี้จินดูแปลกออกไปมาก ทุกสิ่งที่จินได้เคยบอกออกมา...ไม่ว่าร่างบางจะพยายามคิดหาเหตุผลจากทุกมุมมองในทุกคำพูดนั้นเพียงไร สิ่งที่ได้ยินก็ฟังดูไม่เข้าท่าอยู่ดี

เทพนิยายอะไรกันล่ะ? อะไรคือความจริง? นี่เขาหลอกตัวเองอยู่หรอกเหรอ? จินคิดไปจริงๆหรือว่าคาเมะวาดฝันไปเองว่าพวกเขากำลังออกเดทกันอยู่? คิดฝันไปว่าพวกเขาอยู่ในระดับขั้นเดียวกัน? คิดไปเองว่าจินก็รักเขา? เขาไม่กล้าที่จะนึกฝันถึงเรื่องเหล่านี้แน่ ...อย่างน้อยก็ต้องได้ยินมันออกมาจากปากของจินเสียก่อน

คาเมะถอนหายใจมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะม้วนตัวไปอีกด้านของเตียง เรียวนิ้วคอยหมุนวงแหวนที่สวมติดอยู่บนนิ้วก้อยเล่นอยู่ไปมา ถึงแม้ประสบการณ์ที่ได้เจอในทางลับจะดูน่ากลัวมาก แต่อย่างน้อยเขาก็มีความสุขที่พอจะมีข้ออ้างพบกับจิน อีกอย่างเขาก็ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าตัวเขาเองจะได้ไปผจญเรื่องราวแบบเดียวกับที่จุนโนะและอุเอดะเคยได้ประสบแล้วเอามาเล่าสู่กันฟัง

ร่างบางนึกสงสัยต่อไปว่า....ถ้าเขาวิ่งไปเจอจินในครั้งหน้า จินจะทำตัวอย่างไรกับเขา? จะเป็นคำพูดที่เชือดเฉือนหัวใจ พร้อมสายตาที่เย็นชาเหมือนเช่นเคย หรือจินจะทำแกล้งเมินเขาไปเสีย? เมื่อวานนี้จินช่างมีทีท่าอบอุ่นต่อเขามากเหลือเกิน

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 32 part 1

2008-11-24T01:26:50Z

ถึงพอจะรู้ว่าการออกไปในครั้งนี้อาจจะไม่ได้อะไรกลับมา หรืออาจจะไม่ได้พบจินด้วยซ้ำ แต่คาเมะก็ลุกขึ้นจากที่นอนแล้วตัดสินใจที่จะออกไปทานข้าวเช้าในโรงอาหารแทนที่จะทานอยู่ในห้องขัง ในครั้งนี้กัคคุโตะปล่อยให้ร่างบางออกไปข้างนอกได้อย่างง่ายดาย อาจเพราะชายผู้สูงวัยรู้ว่าคาเมะได้รู้ถึงแผนการต่างๆของจินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ..แต่กัคคุโตะก็เตือนคาเมะไม่ให้อยู่ที่โรงอาหารนานแล้วก็ห้ามก่อเรื่อง คนตัวเล็กอดจะรู้สึกไม่ได้ว่ากัคคุโตะนั้นเริ่มถือข้างเขามากกว่าถือข้างจินเสียอีก ...แต่ร่างบางก็รู้ดีว่าในสายตาของกัคคุโตะแล้วลำดับขั้นของเขาก็คงจะต่ำกว่าอุเอดะอยู่ดี

หลังจากที่ได้รู้ว่าซึโยชิก็แค่เข้ามาล้อเล่นกับเขาเหมือนกับคนอื่นๆ ที่ร่วมเล่นไปกับแผนการของจินมาโดยตลอด พอรู้เสียอย่างนี้ร่างบางก็ไม่รู้สึกตะขิดตะขวงใจที่จะเดินออกจากห้องขัง แล้วเดินลงไปตามทางเดินของฝั่งเหนือนั้นด้วย .... เขาเกือบจะไม่รู้สึกอะไรกับการที่ได้ผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับซึโยชิด้วยสิ... ใช่ไหมเนี่ย? คาเมะตกลงใจกับตัวเองแล้วว่าเขาจะไม่รู้สึกผิดอีกต่อไปที่ไม่ได้กักตัวอยู่แต่ในห้องขังตามที่ได้ลั่นปากสัญญาเอาไว้กับซึโยชิ

“นายหลงทางเหรอ?”

...แม้กระทั่งในตอนนี้.....เสียงที่ได้ยินนั้นช่างฟังดูน่าหวั่นสะพรึงกลัวเหลือเกิน...เป็นเสียงที่ไม่อาจจะทำใจให้ลืมได้เลยจริงๆ

“โอ๊ะ..โอ..ไม่...” คาเมะเปล่งเสียงออกมาเมื่อได้หันกลับไปพบเจอกับ โดโมโตะ ซึโยชิ ส่งสายตามองออกมาจากห้องขัง “โอ๊ะตายแล้วสิ...”

“สวัสดีตอนเช้า” ซึโยชิเอ่ยคำทักทาย นับเป็นปาฏิหาริย์เลยก็ว่าได้ที่อีกฝ่ายไม่ได้ยินเสียงร้องครางของเขา

คาเมะกล้ำกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ความมั่นอกมั่นใจที่เคยมีก่อนหน้านี้ได้บินหายลับไปจากอาคารเรียบร้อยแล้ว ซึโยชิคงจะไม่ยอมรับในเรื่องที่ว่าทำไมเขาถึงผิดคำสัญญาที่ให้ไว้กับอีกฝ่ายแน่ ”สะ สวัสดี ไม่บ่อยเลยนะที่ชั้นจะเห็นนายออกจากห้องขังน่ะ...”

เขาไม่น่าจะพูดเน้นเรื่องที่อีกฝ่ายออกนอกห้องขังเลยจริงๆ

“อืมม ก็ออกบ้างบางครั้งอ่ะนะ ชั้นชอบอยู่แต่ในห้องขังเพราะก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่โคจังจะนึกหาเหตุผลดีๆสักข้อเพื่อมาเจอชั้นในนี้น่ะสิ อีกอย่างถ้าพวกนักโทษเจอชั้นตรงทางเดินก็จะพากันตื่นกลัวซะเปล่าๆ” ซึโยชิตอบ

นั่นอาจจะจริงก็ได้... นักโทษคนอื่นๆดูจะกลัวฝั่งเหนือและนักโทษที่อยู่ในฝั่งนี้มากกว่าฝั่งอื่นเสียอีก คาเมะนึกสงสัยต่อไปว่าถ้านักโทษในฝั่งเหนือพากันเดินว่อนไปมาอยู่รอบคุกจริงๆ มันจะก่อให้เกิดเหตุวุ่นวายขนาดไหนกัน

“ว่าแต่นายกำลังจะไปหาอคานิชิ จินแล้วก็จะพากันไปติดอยู่ในทางลับของจอห์นนี่อีกแล้วล่ะสิ?” เมื่อได้ยินคำถามจากอีกฝ่าย สีหน้าของร่างบางก็ขาวเผือดไม่มีสีเลือดเลยสักนิด ชายคนนี้รู้ได้อย่างไรว่าเขาไปที่ทางลับนั้นมา?!

“นะ นายรู้ได้ยังไง...” คาเมะตะกุกตะกักถามคำถามที่คาอยู่ในใจ ซึโยชิได้แต่ยิ้ม

“โคอิจิ~” ชายสูงวัยกว่าเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทีเล่นทีจริง “หมอนั่นรักษาความลับเพื่อที่จะปกป้องชีวิตของตัวเองไม่ได้หรอก ...อืม อย่างน้อย...หมอนั่นก็ไม่เคยปิดบังอะไรชั้นได้หรอก”

“อะ โอ้..” คาเมะพึมพำ ร่างบางได้แต่นึกหวังว่าซึโยชิจะไม่ไปเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ให้คนอื่นฟังด้วย

“แต่อย่างน้อยหมอนั่นก็เป็นคนที่รักษาคำพูดคนหนึ่ง...” ซึโยชิพูดเสริม ร่างบางเบิกตากว้างขึ้นด้วยความกลัวอย่างที่สุด

คาเมะก้มโค้งตัวลงต่ำ “ขอโทษนะที่ชั้นผิดคำสัญญาไปแล้ว!!”

“ชั้นรู้อยู่แล้วว่านายต้องผิดคำสัญญา” นั่นคือคำตอบในแบบที่คาเมะไม่คาดคิดมาก่อนว่าจะได้ยิน ร่างบางชำเลืองตาขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยความแปลกใจ ซึโยชิไม่ได้จะมาฆ่าเขาหรอกเหรอ?

“นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมชั้นถึงให้นายตกปากสัญญากับชั้นซะ” ชายหนุ่มนักโทษจากฝั่งเหนือหัวเราะหึๆเมื่อได้บอกออกไป “ชั้นอยากจะเห็นว่านายจะรักษาคำสัญญานั้นได้นานขนาดไหน ..มันสนุกดีจะตายไป”

“ถ้างั้น...ชั้นก็ยินดีนะ...ที่พอจะทำให้นายสนุกได้บ้างน่ะ...” ร่างบางตอบ ก่อนจะยืดตัวตรงเช่นเดิม “นายรู้เรื่องมาโดยตลอด....”

“เกี่ยวกับแผนของอคานิชิน่ะเหรอ? ใช่แล้วล่ะ”

คาเมะเหมือนอยากจะพูดคำที่เหมือนจะแสดงความไม่เคารพกับอีกฝ่ายยิ่งนัก แต่เขาก็ตัดสินใจที่ไม่เอ่ยออกไป “นายรู้แต่ก็ไม่บอกชั้น”

“ไม่บอก” ซึโยชิเห็นด้วย

“ตอนนั้นที่นายปล่อยชั้นไปน่ะ อคานิชิก็คงไม่อยากจะให้นายปล่อยชั้นไปด้วยใช่ไหม” คาเมะพูดต่อ

“ไม่อยากให้ปล่อยแน่”

“ถ้างั้น...นายอยู่ข้างใครกันแน่?”

“ข้างตัวชั้นเอง”

คาเมะส่งสายตามองดูอีกฝ่ายด้วยทีท่าแปลกๆ ก่อนที่จะรีบกระโจนไปยืนข้างๆเมื่อเห็นซึโยชิขยับตัว

“แต่ถ้านายอยากจะรู้ล่ะก็....ชั้นคิดว่าชั้นชอบนายมากกว่านะ” ชายสูงวัยกว่าพูดแหย่ “นายชอบทำตัวดื้อดึงแต่ก็ซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกของตัวเอง แล้วก็ชอบทำอะไรงี่เง่าๆหน่อยเพื่อที่จะได้ในสิ่งที่หวัง ชั้นว่าชั้นชอบเด็กหนุ่มแบบนี้แหล่ะ”

เมื่อได้ยินซึโยชิพูดเช่นนี้ ภาพของโคอิจิก็แว่บเข้ามาในหัว “ขอบคุณ...” คาเมะพึมพำ เขาเองก็ไม่แน่ใจว่าซึโยชิพูดชมหรือว่ากำลังพูดล้อเลียนเขากันแน่

“นายจะไปก็ไปได้แล้วนะ” ซึโยชิโบกไม้โบกมือให้ “อย่ากลัวไปเลย”

คาเมะมั่นใจอย่างมากเลยว่าในครั้งนี้อีกฝ่ายตั้งใจพูดล้อเลียนเขามากกว่าที่จะทำให้เขารู้สึกปลอดภัยเสียอีก ร่างบางค่อยๆเดินเพื่อจะผ่านอีกฝ่ายไปอย่างระมัดระวังตัว....ขณะที่เดินผ่านไปนั้นร่างบางก็แทบจะทำตัวแนบติดกับผนังของอีกฝั่งไปเลยทีเดียว

แบบนี้มันดูน่ากลัวจริงๆ....ร่างบางครุ่นคิดอยู่ในใจขณะที่เดินห่างออกมาจากซึโยชิ คาเมะเดินออกไปจากฝั่งเหนือได้อย่างรวดเร็วมากกว่าที่เคยเดิน แล้วเมื่อได้เดินผ่านนักโทษคนอื่นๆเพื่อจะเดินลงบันไดมานั้น คาเมะคิดว่าเขามองเห็นใบหน้าของจินปะปนไปกับนักโทษที่เดินว่อนไปมาอยู่มากมายหลายคนตรงชั้นสอง ตั้งแต่ตอนเช้าของวันนี้ร่างบางคิดว่าเหมือนได้เห็นร่างของจินยืนอยู่นอกห้องขังในฝั่งเหนือสักสองครั้งได้ แต่คาเมะก็ต้องหาคำมาแย้งกับตัวเอง ถึงจินจะมีธุระปะปังต้องมาที่ฝั่งเหนือจริงๆ อีกฝ่ายก็คงเลี่ยงที่จะไม่มาเป็นแน่

จากที่ไหนสักแห่งในส่วนของชั้นสอง ใครสักคนกำลังยืนอยู่ข้างราวลูกกรงที่ล้อมรอบบริเวณห้องโถงอยู่นั่นเอง.... จินเฝ้ามองร่างเล็กบางที่ก้าวเดินบันไดลงไป

“ดีจริงๆเชียว” ร่างสูงบ่นพึมพำกับตัวเองเมื่อความทรงจำของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานแว่บเข้ามาในหัว “นายจะปล่อยเขาให้เป็นแบบที่เคยเป็นไม่ได้เลยใช่ไหม? อย่างแรกเลย...นายบอกกับเขาว่าเขากำลังอยู่ในโลกแห่งเทพนิยาย จากนั้นนายก็พยายามตักตวงหากำไรจากเขาในเรื่องนั้น ภายใต้มนต์สะกดที่เจ้าตัวสร้างขึ้นมาแบบนั้นแล้ว .เขาก็คงยินยอมให้นายเอารัดเอาเปรียบเป็นแน่”

ชายหนุ่มรู้สึกผิดหวังในตัวเองอยู่บ้างเล็กน้อยที่ไม่สามารถจะดำเนินชีวิตอยู่ต่อไปโดยปราศจากอีกฝ่ายได้เลย แต่ที่แย่ยิ่งกว่านั้นก็คือการที่เขายังเป็นต้นเหตุทำให้คนตัวเล็กเจ็บปวด..ด้วยการบอกให้อีกฝ่ายไม่ให้เข้ามาหาเขาอีก

ความจริงที่เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ก็คือ....มันมีอะไรมากกว่าที่จะสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเสียอีก ความจริงที่เกี่ยวกับชั้นน่ะเหรอ...นั่นก็คือการที่นายมีความหมายกับชั้นมากกว่าที่ควรจะเป็นน่ะสิ แล้วความจริงที่เกี่ยวกับตัวนายก็คือ...ตัวชั้นไม่ได้มีความหมายอะไรมากสำหรับนายเหมือนที่นายชอบคิดไปเองเลยสักนิด ..เรื่องราวมันก็เป็นแบบนี้แหล่ะ

“ขอให้เชื่อใจชั้น จนกว่าวันนั้นจะมาถึง” จินพูดล้อเลียนตัวเอง “ชั้นมีแต่จะฝืนใจและทำให้นายต้องเกลียดตัวนายเองมากขึ้นในตอนที่นายได้ตื่นจากโลกแห่งเทพนิยายนี้แล้ว ถึงตอนนั้นนายจะได้รู้และเข้าใจเรื่องทุกอย่าง...” จินหยุดนิ่ง ดวงตาคมกล้าไม่เคยละจากร่างของอดีตเพื่อนร่วมห้องที่กำลังหยุดเพื่อต่อแถวรอรับข้าวเช้าเลยสักนิด “นายจะคิดได้เองว่า...นายไม่ควรจะรักชั้นตั้งแต่แรกเลยด้วยซ้ำ”

หลังจากที่ชั้นทำแบบนั้นกับนายแล้ว นายก็ยังกลับมาหาชั้น? นายหาทางออกแบบง่ายที่สุดให้กับความเกลียดชังที่นายเคยเก็บกักไว้กับตัว.... นายหลอกตัวเองให้ติดอยู่กับความรู้สึกจอมปลอมนี้... เพราะว่าร่างกายของนายเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ชอบในสิ่งที่ชั้นทำกับนาย ทำไมก่อนหน้านี้ชั้นถึงไม่สังเกตเห็นได้เร็วกว่านี้ล่ะว่าชั้นได้ทำให้นายเจ็บ? ทำไมชั้นถึงไม่รู้ตัวเร็วก่อนหน้านี้ว่านายจะมีความหมายกับชั้นมากเหลือเกิน? รู้ว่านายจะเป็นคนที่มาเปลี่ยนแปลงตัวชั้น? มันคงเป็นอำนาจของการปฏิเสธใจตัวเองนั่นเอง....เหมือนที่นายกำลังเป็นอยู่ในเวลานี้

“โอ๊ะ คาเมะน่ะทำปากแข็งอยู่ก็จริง แต่ไม่ใช่ในแบบที่นายคิดก็แล้วกันน่า” อยู่ดีๆเสียงของโคคิก็ดังเข้าในหัวของเขาได้อย่างไรกัน? เขาฝันไปอีกแล้วเหรอ?

จินเหลือบมองข้ามไหล่ไปเพื่อจะเห็นเหล่าเพื่อนร่วมแก๊งที่กำลังยืนอยู่รอบตัว เพื่อนพ้องต่างก็มองมาที่เขาด้วยสีหน้าแววตาที่แตกต่างกันออกไป ...มีตั้งแต่สายตาในแบบหดหู่ ท้อแท้ ไปจนถึงรื่นเริงใจเลยเทียว

.....นี่เขาได้พูดออกไปเสียงดังเลยเหรอเนี่ย?

“นายอยู่นี่น่ะเอง เราเริ่มจะนึกสงสัยไปแล้วเชียวว่านายไปไหนกันแน่ เพราะนายไม่ได้อยู่ในฝั่งตะวันตกและก็ไม่ได้ไปทานข้าวเช้าด้วยสิ” ยูอิจิกล่าว “เราออกไปหาที่ฝั่งตะวันออกแล้วก็ไปหาที่ฝั่งเหนือ ....เราไปที่ฝั่งตะวันออกเพราะยามะพีอยู่ที่นั่น เรากำลังเถียงกันอยู่เชียวว่านายคงจะไปอัดหมอนั่นในเรื่องที่เกิดเมื่อวานนี้หรือเปล่า เราไปที่ฝั่งเหนือนั่นก็เพราะ-“ จินได้แต่จ้องไปยังยูอิจิผู้ที่จู่ๆก็ทำเงียบไม่พูดต่อ “เราจะลงไปหาข้าวเช้ากินได้ยัง?”

“ชั้นกำลังจะลงไป” จินตอบ พร้อมเสือกตัวให้ออกมาจากราวระเบียงที่มีแต่สนิมจับเขรอะแล้วเดินลงบันไดไปยังข้างล่าง ร่างสูงรีบร้อนเดินลงไปจนถึงชั้นแรก ก่อนจะรีบพาตัวเองไปยืนใกล้ๆคนที่กำลังยืนรอคิวอาหารเช้าอยู่ตรงปลายแถว เมื่อนักโทษคนที่ยืนอยู่ก่อนหน้าหัวหน้าแก๊งได้หันหลังแล้วมองมาเห็น พวกเขาก็พากันกระโดดออกไปจากแถวแทบจะทันทีทันใดเพื่อเปิดทางให้จินและเพื่อนร่วมแก๊งของจิน จากนั้นพวกเขาจึงได้พากันไปต่อแถวอยู่ข้างหลังพวกของจินแทน ในไม่ช้าร่างสูงก็ได้มายืนอยู่ข้างๆคาเมะอย่างแสนจะง่ายดาย ด้านร่างบางเองก็กำลังยืนอยู่ในแถวที่ใกล้จะถึงโต๊ะที่ตักอาหารอาหารเรียบร้อยแล้ว

ความรู้สึกรุมเร้าภายในที่เหมือนจะบอกคาเมะว่าเขากำลังถูกใครสักคนจับตามองอีกแล้ว ร่างบางค่อยๆหันไปมองด้านข้างเพื่อจะพบว่าเป็นจินนั่นเองที่กำลังยืนอยู่ข้างตัว ..แล้วยังจะคนตั้งกว่าครึ่งที่ยืนอยู่ด้านหลังพวกแก๊ง AT-TUN คาเมะถอยไปยืนข้างๆ เขาก็คงต้องเปิดทางให้พวกแก๊งด้วย ...จากนั้นก็คงจะต้องไปเริ่มเข้าแถวใหม่จากตรงที่ปลายแถว แต่ก่อนที่จะได้ทำตามอย่างที่คิด มือของจินก็มาหยุดร่างบางไม่ให้ถอยไปไหน

“นายมาก่อนชั้นไม่ใช่เหรอ?” ร่างสูงพูดออกมาด้วยรอยยิ้มนิดๆ คาเมะก็จำต้องยืนอยู่ที่เดิมด้วยทีท่ากระอักกระอ่วนใจ รับรู้ได้ถึงสายตาคมที่จ้องมองเขาอยู่อย่างไม่ห่าง สายตาที่เหมือนจะเฝ้ามองทั้งตัวเขาและคอยดูว่าเขาเอาอะไรไปทานในตอนเช้านี้บ้าง

คาเมะพยายามที่จะเลือกอาหารให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ ...ร่างบางหยิบข้าวปั้นขึ้นมาสองก้อน ตามด้วยน้ำผลไม้ ก่อนที่จะเดินไปให้พ้นทางของจิน จินเปิดยิ้มให้คาเมะนิดๆเมื่อเขาและพ้องเพื่อนต่างพากันเดินผ่านคนตัวเล็กเพื่อไปนั่งยังโต๊ะทานข้าวที่อยู่ใจกลางโรงอาหาร

“นายจะไม่เลิกก่อกวนเขาเลยใช่ไหมเนี่ย?” โคคิพูดออกความเห็นเมื่อคนทั้งแก๊งต่างก็พากันลงนั่งที่โต๊ะอาหาร

“ชั้นไม่ได้คอยย่องตามเขาสักหน่อย” จินรีบร้อนพูดปกป้องตัวเอง จากตรงหางตานั้นเขามองเห็นร่างบางกำลังนั่งลงยังโต๊ะตัวที่ไม่ห่างจากพวกเขามากนัก

“ชั้นว่าโคคิไม่ได้ถามนายว่ายังงั้นนะ” ยูอิจิพูดแจง

ร่างสูงยักไหล่ทำทีไม่สนใจ “ก็มันถึงคิวคาเมะพอดีนี่น่า แล้วชั้นก็ไม่ได้ขอให้คนอื่นๆโดดออกจากแถวไปเพื่อชั้นด้วย”

“ก็จริง แต่นายก็ไม่ได้ห้ามตอนที่พวกนั้นออกจากแถวด้วยนี่....เห็นจะห้ามก็แต่คาเมะคนเดียว” อุเอดะพูดขึ้น

“ชั้นก็แค่พยายามทำดีกับคาเมะหน่อย ก็หลังๆมานี้พวกเราร้ายต่อเขามากนี่น่า~” จินพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่

“แล้วเมื่อเช้านี้นายไปไหนมา?” จุนโนะถามขึ้น

“เอ่อ?” ร่างสูงพึมพำทั้งที่ข้าวปั้นยังอยู่เต็มปาก “ตั้งแต่เมื่อไหร่กันฮึ ที่ชั้นต้องคอยมาตอบคำถามพวกนายน่ะ?”

พวกเพื่อนในแก๊งจำต้องทิ้งคำถามข้อนี้ไปเสีย เพราะอย่างไรแล้วจินก็คงไม่เอ่ยปากบอกออกมาแน่ พวกเขาเองก็ไม่อยากจะเล่นเป็นนักสืบที่ต้องคอยมารีดเค้นข้อมูลอะไรต่างๆจากหัวหน้าแก๊งเหมือนที่มาสะจังทำนักหรอก.. จินจะพูดก็เมื่ออยากที่จะพูดออกมาเองเท่านั้น

“อ้ออีกอย่างนะ รุ่นพี่โคอิจิถามหาปืนคืนล่ะ” โคคิเอ่ยขึ้นมา จินเองก็กำลังเคี้ยวข้าวอยู่เสียงดังตุ้ยๆ

“ปืนอะไร?” จินถามระหว่างจัดการกับข้าวปั้น

“ก็ปืนที่นายขโมยมาจากผู้คุมตอนอยู่ทางเดินชั้นแรกไงล่ะ อันเดียวกับที่รุ่นพี่โคอิจิถามนายเมื่อคืนนี้ ตอนที่ยามะพีออกจากห้องนายไปแล้วไง” อุเอดะพูดเตือนความจำของหัวหน้าแก๊ง

“อ้อ อันนั้นเหรอ? ชั้นทำหายตอนอยู่ในทางลับนั่นแล้ว...” ร่างสูงตอบ

“นายโกหกไม่เก่งเหมือนคาเมะจังเลยนะ” ยูอิจิถอนหายใจ

“นายแย่ยิ่งกว่าอีก อย่างน้อยคาเมะจังก็ทำโกหกหน้าตายได้เนียน ขณะที่นายไม่ได้เรื่องเลย” โคคิพูดขึ้น

“โอ๊ะ ไม่จริงสักหน่อย!” จินพูดขึ้นพร้อมกับหยุดอยู่ชั่วขณะเพื่อกลืนข้าวปั้นลงคอ “คาเมะจังเชื่ออยู่ตลอดเวลาในทุกเรื่องที่ชั้นกุขึ้นมาเลยนะ”

“ไม่ เขาไม่ได้เชื่อนายสักนิดเดียว..” จุนโนะบ่นพึมพำ

“จินแสดงเก่งจะตายไป” อุเอดะเริ่มเรื่อง

“น่ะ นั่นไงเห็นไหม” จินยิ้มรับอย่างภาคภูมิใจ

“....แต่พอได้อยู่ต่อหน้าคาเมะจังแล้ว จินแสดงตบตาอะไรไม่เคยสำเร็จเลย” อุเอดะพูดจบประโยค ร่างสูงก็รีบเอี้ยวคอเพื่อมองไปยังอุเอดะ “คาเมะจังอาจจะเชื่อนายอยู่พักหนึ่ง แต่หลังจากนั้นเขาก็เริ่มสงสัย แล้วก็เริ่มมาหานายไง นายอาจจะแสดงหลอกลวงคนอื่นได้ แต่ถ้าคาเมะจังกล้าที่จะมองลึกถึงความรู้สึกจริงๆที่นายมีให้แล้วล่ะก็...ถ้าถึงตอนนั้นนายก็คงไม่สามารถจะตบตาเขาได้อีกต่อไป คาเมะจังเป็นจุดอ่อนของนาย เป็นจุดบกพร่องในการแสดงที่สมบูรณ์แบบของนายยังไงล่ะ”

“เราจะพูดเรื่องนี้กันอีกใช่ไหม?” จินพึมพำ แทบจะทำตัวจมไปกับที่นั่ง

“ถ้าคามะจังทำท่าแสดงความรักอะไรออกมานิดๆหน่อยๆ...ก็แทบจะทำให้หน้ากากที่นายใส่อยู่น่ะหลุดออกมาแทบจะทันทีเลย พวกเราน่ะเห็นมากับตา” โคคิพูดแหย่ “อย่างในตอนที่คาเมะจังกล้ามองสบตานายนานกว่าปกตินั่นน่ะ...มันทำให้นายต้องเผลอยิ้มแบบพิลึกกึกกือออกมาอยู่ตั้งนานสองนาน ถึงคาเมะจังจะมองไปที่อื่นแล้ว นายก็ยังไม่หยุดยิ้มเลยว่ะ”

“ชั้นไม่ได้ยิ้มพิลึกกึกกืออะไรนั่นสักหน่อย!” ร่างสูงพูดค้านเมื่อจู่ๆก็ถูกจู่โจมจากน้ำหนักใดน้ำหนักหนึ่งที่แทบจะทำให้เขาหน้าคว่ำคะมำลงไปในข้าวปั้น..

“ไอ้บ้าจินเอ๊ย นายยังอยู่ถูกฝั่งของคุกอยู่เหรอเนี่ย”

“แล้วจะให้ชั้นไปอยู่ที่ไหนกันว่ะ” จินพึมพำ พยายามขืนตัวให้อยู่สูงขึ้นมาจากจานข้าวเช้า ยามะพีก็เริ่มเอ่ยรายชื่อสถานที่ต่างๆอย่างเช่นทางฝั่งเหนือ ทางลับ แล้วยังจะรวมไปถึงห้องซักรีด หรือแม้แต่ห้องน้ำขึ้นมา

“ก็อย่างที่บอกไปนั่นล่ะว่ารุ่นพี่โคอิจิมาถามหาอาวุธคืน รุ่นพี่ยังบอกมาอีกว่าจอห์นนี่โมโหมากเลยล่ะ” โคคิพูดเพื่อพาวกกลับไปยังหัวข้อก่อนหน้านี้

“โอ๊ะ จริงเหรอ?” จินถามเหมือนกับว่าจะไม่รู้อย่างงั้นแหล่ะว่าสิ่งนั้นจะทำให้จอห์นนี่โกรธขึ้นมาได้

“จอห์นนี่โกรธมากเพราะไม่ใช่แค่ข่าวลือที่ว่าใครบางคนได้บุกเข้าไปยังทางลับของหมอนั่น แต่คนๆนั้นยังบุกเข้าไปออฟฟิศของเขา เอาแฟ้มโน่นไปวางแทนแฟ้มนี่ แล้วยังบุกเข้าไปที่ออฟฟิศของมาสะจังด้วย” อุเอดะพูดต่อ “นายไม่ได้รู้เห็นอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ใช่ไหม?”

“ก็ต้องไม่รู้อยู่แล้วสิ” จินตอบ “อีกอย่างนะ พวกนายรู้เปล่าล่ะว่าแฟ้มของกัคคุโตะหายไปจริงๆ มันไม่ใช่แค่ข่าวลือจริงๆนะ”

อุเอดะพยายามควบคุมอารมณ์โกรธ “บอกมาสิว่านายสองคนไม่ได้ไปทำอะไรกันที่โต๊ะทำงานของหมอนั่นน่ะ”

“ไม่ได้ทำ” จินพึมพำ ท่าทางผิดหวังเล็กน้อย เขาพยายามจะหว่านล้อมให้คาเมะจังมีอะไรด้วยที่โต๊ะทำงานของจอห์นนี่ตั้งสองครั้งได้.....สองครั้ง..ถ้านับในความฝันรวมอยู่ด้วยล่ะนะ....แต่ก็ต้องผิดหวัง ถ้าเขามีโอกาสอีกล่ะก็..เขาจะต้องทำสำเร็จอย่างแน่นอน จินสัญญาเป็นมั่นเป็นเหมาะกับตัวเอง “ชั้นจะไปอาบน้ำล่ะนะ~”

“อาบน้ำเย็นแล้วกันเผื่อนายจะได้ช่วยตัวเองไปด้วยไง เพราะไหนๆก็ไม่ได้มีอะไรกับคาเมะจังมานานแล้วนี่น่า” ยามะพีพูดแนะ ทำให้จินต้องยืนตัวแข็งจากจุดที่ยืนอยู่ห่างจากโต๊ะไปมากกว่าครึ่งแล้ว

“เมื่อคืนนี่นายก็เพิ่งจะพูดออกมาเองไม่ใช่เหรอว่าชั้นไปเล่นกุ๊กกิ๊กกับคาเมะจังที่ทางลับของจอห์นนี่มาน่ะ?” จินพูดด้วยความฉุนเฉียว

“ก็ใช่ แต่พอได้เห็นนายมีท่าทีตื่นๆก็พอเดาได้ว่านายคงไม่ได้ทำอะไรๆอย่างที่ต้องการน่ะสิ” ยามะพีพูดขึ้น

“แล้วนายมาทำอะไรที่นี่อีกว่ะ?” จินพูดออกมาด้วยไหวพริบ ชักจะเกลียดกับวิธีการที่เพื่อนรักของเขามักจะอ่านเขาได้อย่างกับอ่านหนังสืออย่างไงอย่างงั้น ยามะพีมักจะเก่งกว่าเขาในเรื่องของการเรียนด้วยสิ เหตุผลเดียวที่อคานิชิ จินสนใจที่จะทำเกรดให้ดีก็เนื่องมาจากการแข่งขันอย่างไม่มีที่สิ้นสุดกับหัวหน้าแก๊งนิวส์นี่แหล่ะ

“ก็ตอนที่นายหายไปตอนนั้นมันทำให้ชั้นเป็นห่วงเพื่อนรักของชั้นมากๆน่ะสิ” ยามะพีแย้ง

“ชั้นไม่ได้หายไปไหนสักหน่อย” จินพูดขัดขึ้น ก่อนจะจ้องเขม็งไปยังยามะพี พวกเขาต่างก็มีเรื่องโกหกอีกเรื่องที่จำต้องช่วยกันเก็บงำ นั่นก็คือเรื่องโกหกที่ว่าจินและคาเมะไม่ได้หายไปอยู่ที่ทางลับของจอห์นนี่ทั้งคืนสักหน่อย ...ยามะพีเองก็ยิ่งทำให้สถานการณ์มันย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม

“อีกอย่างนะ ชั้นสังเกตเห็นว่านายไม่ได้โยนเคย์ตะจังออกจากห้องเหมือนคราวคาเมะจังเลยนี่น่า ว่าไง ชั้นก็นอนกับเคย์ตะจังด้วยนี่ ทำไมนายไม่เปิดฉากแล้วเตะเคย์ตะจังออกมาเหมือนตอนที่ทำกับคา-“ ยามะพีพูดๆอยู่ก็จำต้องกระโดดลงไปยืนแล้วรีบใส่เกียร์หนีเอาชีวิตให้รอดจากจิน

จินแยกเขี้ยว ก่อนจะวางตะเกียบด้ามที่เขาเตรียมจะใช้ยัดลงคอเพื่อนรักเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ลงบนโต๊ะทานข้าว “ชั้นจะกลับไปฝั่งตะวันตก! ถ้าหมอนั่นตามชั้นมา ชั้นจะฆ่าให้ตายซะ!”

ยามะพีไม่ได้ตามจินไปที่ฝั่งตะวันตก แต่เพียงไม่นาน...คนที่ตามไปก็คือคาเมะต่างหาก

คาเมะสูดลมหายใจเข้าไปเต็มปอดเมื่อได้ย่างเท้าเข้ามาในฝั่งตะวันตกที่รู้สึกคุ้นเคย นึกสงสัยต่อไปว่าถ้าจินเจอเขาอีกครั้งอีกฝ่ายจะทำตัวเช่นไร จินจะทำตัวเหมือนจินคนเดิม คนที่เขารู้จักมาเป็นเวลานานมากกว่าหนึ่งปี คนที่เขาได้พบและเจออีกครั้งเมื่อตอนที่ไปหลงอยู่ในทางลับของจอห์นนี่ หรือว่าจินจะกลับไปเป็นอีกคน ..คนที่เขาไม่สามารถจะเอื้อมมือไขว่คว้าได้เลย

การที่ได้มีโอกาสใกล้ชิดจินในห้องซักรีดอีกครั้ง..มันทำให้รู้สึกดีมากเหลือเกิน จินจูบเขา ...จินต้องการตัวเขา....มันเหมือนเป็นแรงผลักดันลึกๆที่บังคับให้ต้องออกมาจากฝั่งเหนือแล้วเข้ามาในฝั่งตะวันตกอีกครั้ง อีกอย่าง...ในตอนเช้านี้จินยังส่งยิ้มให้เขา...จินไม่ได้พูดจาดูถูกอะไรเขาอีกทั้งๆที่พวกเขาต่างก็ยังต้องเก็บงำเรื่องโกหกที่ว่าเขาได้ทรยศหักหลังเจ้านายแล้วถูกเตะออกมาจากห้องเอาไว้อยู่ สิ่งที่จินทำในตอนเช้าเหมือนเป็นแรงช่วยเสริมให้ความต้องการที่จะพบจินนั้นเพิ่มสูงขึ้น....ถึงแม้จะรู้ดีว่าเขาไม่ควรจะทำเช่นนั้นก็ตาม

แต่เขายังไม่ได้กล่าวขอบคุณจินอย่างเหมาะสมเลยนี่น่า ถ้าไม่ทำเสียในตอนนี้....ก็อาจจะไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้ว ...เพราะจินกำลังจะจากไปในไม่ช้า แล้วเขาก็จะไม่มีโอกาสเจออดีตเจ้านายอีกต่อไป

ร่างบางต้องนึกแปลกใจที่กลับพบว่าพวกอาราชิกำลังทำงานกันอยู่อย่างขมีขมันมากกว่าเดิมเสียอีก...เพราะเห็นมาเฝ้ายามคุมฝั่งอยู่อย่างจริงๆจังๆ ในตอนแรกนั้นชายหนุ่มทั้งห้าไม่ยินยอมแม้แต่จะให้ร่างบางได้ผ่านเข้าไปข้างใน

“ชั้นรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว” คาเมะตอบ สีหน้าของร่างบางนั่นเองที่บอกและยืนยันกับชายหนุ่มทั้งห้าว่าเขารู้เรื่องทุกอย่างแล้วจริงๆ

“งั้นนายก็น่าจะรู้ดีว่าควรจะอยู่ให้ห่างๆซะ” โอโนะพูดแนะ

“ชั้นแค่อยากจะเจอเขาอีกแค่ครั้งเดียว” คาเมะพูดขึ้นด้วยความอดกลั้น เขาจะไม่หันหลังแล้วเดินจากไปแน่

ทั้งห้าหนุ่มต่างก็ส่งสายตามองกันและกัน ก่อนที่จะถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียง พร้อมกับถอยออกไปยืนอยู่ข้างๆอย่างลังเลนิดๆ

“รีบไปสิ ก่อนที่พวกชั้นจะให้ใบแดงกับนาย....” มัสสุโมโตะพึมพำเมื่อคาเมะก้าวผ่านพวกเขาไป

เมื่อได้ย่างเท้าเข้ามาในฝั่งตะวันตกนั้น คาเมะก็ได้รับการต้อนรับแบบเดียวกับที่ได้เจอจากแก๊งอาราชิ ร่างบางพบจินอยู่ตรงบันไดที่ไต่ขึ้นสู่เตียงชั้นบน จินดูท่าทางเหมือนคนท้อแท้และสิ้นหวังเหลือเกิน

“นายมาทำอะไรที่นี่?” ร่างสูงถามขึ้นเมื่อสังเกตุเห็นคนตัวเล็ก ก่อนที่น้ำเสียงของอีกฝ่ายจะเปลี่ยนเป็นแฝงด้วยความกังวลเล็กน้อย “มีอะไรเกิดขึ้นกับนายหรือเปล่า?”

ร่างบางส่ายหัวนิดๆ จินก็ถอนใจออกมาด้วยความโล่งอก

“ชั้นบอกไม่ให้นายมาที่นี่ยังไงล่ะ” ร่างสูงพูดขึ้น ก่อนจะทรุดลงนั่งบนเตียงล่าง

“ชั้นรู้” คาเมะตอบพร้อมกับเดินเข้าไปหา “แต่....ชั้นอดไม่ได้นี่ ชั้นเพิ่งคิดได้ว่าชั้นยังไม่มีโอกาสได้พูดขอบคุณนายเลย”

เมื่อคาเมะก้าวมาหยุดอยู่ตรงหน้า จินก็แหงนหน้าขึ้นเพื่อมองสบตากับอีกฝ่าย “ไม่เป็นไร ตอนนี้ก็กลับไปที่ห้องของกัคคุโตะ แล้วก็อยู่ที่นั่นซะ นี่คือคำสั่ง”

“นายสั่งชั้นอย่างกับว่าชั้นยังเป็นของนายอยู่อย่างงั้นแหล่ะ?” ร่างบางถาม จินจึงหรี่ตามอง

“ใช่แล้ว ถ้านายรู้ว่าอะไรที่ดีสำหรับตัวนายและคนที่นายห่วงแล้วล่ะก็ นายหันก้นเล็กๆของนายแล้วเดินออกไปจากห้องได้แล้ว” จินตอบ แต่ก็ต้องประหลาดใจยิ่งที่เห็นคนตัวเล็กกลับเลื่อนตัวมานั่งบนตักของเขาแทน

“แล้วมันจะมีประโยชน์อะไรล่ะถ้านายต้องเสียเวลามาปกป้องชั้น...ทั้งๆที่ชั้นก็ไม่ได้ให้อะไรตอบแทนนายเลย?” คาเมะถาม

“นายไม่ชอบหรอกเหรอ ?” จินพูดต้อนอีกฝ่าย “คาเมะ เรากำลังเล่นอะไรกันอยู่ล่ะนี่?”

“ชั้นก็แค่อยากจะมาขอบคุณ” ร่างบางตอบ ก่อนที่จะโน้มตัวลงเพื่อประทับจูบไปยังเรียวปากอิ่มของจินอย่างแผ่วเบา ร่างสูงดึงข้อมือบางเอาไว้ แล้วจึงออกแรงผลักคนตัวเล็กให้ออกห่างไปอย่างนุ่มนวล ..

“นายสามารถจะขอบคุณชั้นได้ด้วยการทำตามที่ชั้นบอก” จินดึงดัน

“แต่มันไม่ยุติธรรมเลยนี่” คาเมะยังดันหัวข้อนี้อยู่ ก่อนจะโน้มตัวลงไปด้านหน้าเพื่อประกบจูบนิดๆลงบนซอกคอของจิน “เมื่อวานนี้ชั้นเพิ่งจะรู้ว่านายเองก็ต้องการตัวชั้น แต่นายกลับต้องมาติดแหง่กอยู่กับเด็กของเล่นที่นายไม่ได้ใช้เลยนี่น่า อย่างน้อยที่ชั้นพอจะทำให้นายได้ก็คือแสดงให้นายรู้ว่าชั้นยินดีกับสิ่งที่นายทำเพื่อชั้น ...ชั้นยังเอาไอ้นี่มาด้วยนะ....”

ร่างบางถือของขวัญวันเกิดที่จินให้ระหว่างนิ้วเรียว

“ชั้นไม่เคยอยากให้นายต้องปิดกั้นตัวนายเองแล้วอ้าขาให้แบบนี้หรอกนะ!” ร่างสูงตอบ มือแกร่งยังคงจับแน่นอยู่ที่ร่างของคาเมะจนอีกฝ่ายแทบจะสะดุ้งหนี จินคล้ายจะโมโหอยู่นิดๆเมื่อเห็นคาเมะทำตัวดื้อดึง

“ไม่งั้นเหรอ? แม้แต่ในตอนแรกๆเลยนายก็ไม่อยากให้เป็นแบบนั้นเหรอ? ไม่ใช่ว่าวิธีการในคุกมันเป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ? มันคือความจริงที่เกี่ยวกับคุกนี้ไม่ใช่เหรอ?” เมื่อคาเมะถามกลับ จินก็จำต้องหยุดเงียบ

“นายไม่เคยเป็นแค่ของเล่นนะ....ชั้นยอมรับว่าในตอนแรกนั้นนายเป็นเหมือนสิ่งที่น่าท้าทายใจชั้นมาก แต่นายไม่ใช่ของเล่นแน่” จินพูดยืนยัน พยายามที่จะปิดเสียงเล็กๆที่ดังอยู่ในหัวของเขาที่คอยจะบอกว่า ‘แม้ในบางครั้งชั้นจะพยายามโน้มน้าวใจให้คิดไปว่านายเป็นก็เถอะ’ ร่างบางค่อยๆรั้งแขนให้เป็นอิสระจากการเกาะกุม

“ได้โปรดเถอะจิน...” คาเมะเอ่ยขึ้นด้วยเสียงกระซิบกระซาบ มือเล็กยกขึ้นไปปลดกระดุมสองสามเม็ดแรกบนเสื้อเชิร์ตของจิน ก่อนจะแยกสาบเสื้อเพื่อเผยให้เห็นสายสร้อยที่มีแหวนสีเงินผูกติด ร่างบางผ่อนน้ำหนักไปยังอีกด้าน แล้วค่อยๆปิดระยะห่างระหว่างสองร่าง “ให้ชั้นอยู่สักพักเถอะนะ...” คนตัวเล็กกระซิบคำหวานแนบใบหูของอดีตเพื่อนร่วมห้อง

ช่วงเวลานั้นเองที่จินปล่อยใจให้เตลิดวาบหวามไปกับรสสัมผัสจากเรียวปากบางที่คอยละเลียดคลอเคลียอยู่บนลำคอของเขา นี่เขาฝันไปหรือเปล่า? ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่คาเมะมาหาเขาด้วยจุดประสงค์เช่นนี้? ร่างสูงพยายามที่จะต่อสู้กับความรู้สึกต่างๆที่เข้ามารุมเร้า

“ชั้นไม่ต้องการแบบนี้” คาเมะหยุดนิ่งเมื่อได้ยินน้ำเสียงจริงจังของอีกฝ่าย มันเหมือนกับว่าจินพยายามที่จะข่มอารมณ์โกรธที่พร้อมจะปะทุออกมาได้ทุกขณะ “ชั้นไม่อยากให้นายต้องจ่ายชั้นแบบนี้อีกต่อไป ชั้นรับคำขอบคุณของนายแล้วกันนะ ตอนนี้ก็ออกไปได้แล้ว”

“ชั้นก็ไม่อยากต้องจ่ายนายแบบนี้เหมือนกัน” คาเมะตอบ รู้สึกไม่มั่นใจอยู่เล็กน้อย แต่ก็ยังปักหลักนั่งอยู่บนตักกว้าง

“ถ้างั้นนายมาทำอะไรที่นี่?” จินเรียกร้องคำตอบ

ร่างบางหยุดนิ่ง..แม้ไม่แน่ใจว่าเขาควรจะตอบออกไปอย่างที่คิดดีหรือไม่ ...แต่ก็เลือกที่จะตอบออกไปอยู่ดี “ชั้นอยากจะสานต่อในสิ่งที่นายทำค้างไว้ในห้องซักรีด....แล้วก็ที่นายเกือบจะทำบนโต๊ะของจอห์นนี่ยังไงล่ะ”

“เราทำแบบนั้นไม่ได้...นายน่าจะไปก่อนที่....” จินเปิดปากพูด แต่ก็ต้องนึกแปลกใจเมื่อรู้สึกว่าคาเมะได้ประทับจูบอย่างแผ่วเบาลงบนผิวที่เปลือยเปล่าของเขาเสียก่อน “นายควรจะไปก่อนที่จะมีใคร...” อีกหนึ่งจูบที่วาบหวามได้เข้ามาขัดอีกครั้ง

จินไม่ชอบที่จะถูกเย้าแหย่แบบนี้เลยจริงๆ ทำไมเมื่อตอนที่คาเมะเป็นฝ่ายรุกและเข้ามาหาเขาก่อน เขากลับถูกห้ามไม่ให้สัมผัสแตะต้องคนตัวเล็กที่กำลังเม้มจูบอยู่บนซอกคอเขากันนะ? ถ้าพวกเขาถูกใครมาพบเขาล่ะ......ถ้ามีใครมาเจอเข้าล่ะก็..... หรือว่าถ้ามีใครได้ยิน....

จุมพิตที่ประทับลงบนส่วนไหปลาร้าของร่างสูง ทำให้ต้องหลงลืมกับความกลัดกลุ้มกังวลที่เคยมีก่อนหน้านี้ ร่างสูงใช้มือช้อนที่ใต้คางของคาเมะ

“พอกันที” จินพึมพำออกมา ก่อนจะประกบเรียวปากอิ่มลงบนเรียวปากของคาเมะผู้พร้อมและยินดีจะเผยอกลีบปากแย้มออกมาเพื่อให้อีกฝ่ายได้ใช้ลิ้นเกี่ยวตระหวัดเข้าไปลิ้มรสภายใน ก่อนจะใช้แขนแกร่งโอบรอบร่างบอบบาง ร่างบางเปล่งเสียงครางด้วยความรัญจวนเมื่อมือหนานุ่มได้แทรกเข้าไปลูบไล้อยู่ใต้ร่มผ้า

นิ้วเรียวยาวของจินได้เข้าไปปลดกระดุมและเปลื้องเสื้อออกมาเพื่อให้พ้นจากไหล่กว้างของตัวเองอย่างเร่งร้อน คนตัวเล็กก็เม้มจูบลงบนส่วนนั้นย้ำอีกครั้ง
continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 32 part 2

2008-11-21T01:44:27Z

“พระเจ้าช่วย...นายไม่ควรจะมาที่นี่เลย” จินหายใจติดขัดผสมผสานไปกับเสียงคราญคราง เรียวขาของร่างบางเกี่ยวกระหวัดรัดแน่นบนเอวหนา เหมือนกลัวว่าจู่ๆอีกฝ่ายจะโยนเขาออกไป ..แต่เหมือนว่าจินจะมีแผนอื่นไว้รองรับแล้ว

เมื่อวางคนตัวเล็กนอนราบกับเตียง ..จินต้องแปลกใจที่เห็นร่างบางส่งเสียงค้านงึมงำ

“ไม่..ไม่เอาที่นี่นะ” คนตัวเล็กร้องขอ “มันไม่ใช่เตียงของชั้นอีกต่อไปแล้ว”

จินไม่เห็นประโยชน์อันใดที่จะโต้เถียงกับอีกฝ่าย เพราะมันไม่สำคัญสำหรับเขาอยู่แล้วว่าจะเป็นที่ไหน ขอเพียงแต่ให้พวกเขาได้สานต่อในสิ่งที่กำลังทำอยู่เป็นพอ จินช้อนตัวร่างบางขึ้นมาจากเตียง ..เรียวขาทั้งสองข้างของคาเมะก็ยังคงเกี่ยวแน่นอยู่บนเอวหนา พร้อมทั้งประกบจูบเขาอย่างไม่ยอมหยุด ร่างสูงพาพวกเขาทั้งสองไต่ขึ้นไปยังเตียงบน ก่อนจะทรุดลงนอนบนเตียงข้างบนแทน

“ดีขึ้นไหม?” จินถามด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ คาเมะพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มที่ฉีกออกจนกว้าง

“มากเลยล่ะ” ร่างบางตอบ นิ้วเรียวจิกลงบนผ้าปูที่นอนเมื่อจินจัดการปลดเปลื้องกางเกงออกจากร่างเล็ก แต่ร่างสูงก็กลับหยุดนิ่งมองดูกางเกงของอีกฝ่ายอยู่ชั่วครู่

“...อะไรเหรอ?” คาเมะถาม “ยามะพีฉีกกางเกงชั้นยังไงล่ะ แล้วชั้นก็เย็บผ้าไม่เก่งเหมือนโคคิด้วย”

จินยิ้มนิดๆ ก่อนจะเปลื้องกางเกงออกให้พ้นร่างเล็ก แล้วตรงเข้าไปจู่โจมกลีบปากล่างที่อวบอิ่มของคนตัวเล็ก เขาไม่อาจจะปฏิเสธใจตัวเองได้ว่าการที่ได้มาอยู่กับคาเมะแบบนี้อีกครั้งทำให้รู้สึกตื่นเต้นมากเพียงไร ถ้าพวกเขาถูกจับได้ล่ะก็..พวกเขาทั้งสองก็คงจ่ายให้กับความผิดครั้งนี้ไม่ไหวแน่ เขาเคยอยากจะได้ตัวใครเมื่อไหร่ก็ได้ทุกเมื่อทุกเวลา แต่มันไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไปแล้ว ภายในช่วงสองปีที่ผ่านมา...มีเพียงแค่คนๆเดียวเท่านั้นที่เขาพบว่ามีเสน่ห์ให้นึกเสน่หาอย่างไม่รู้หน่าย คนที่ทำให้เขาหลงลืมไปหมดว่ารอบข้างนั้นยังมีทางเลือกอยู่ตั้งมากมายให้เลือกหา.....เหมือนผืนแผ่นน้ำกว้างที่ยังมีปลามากมายหลากชนิดให้เลือกสรร แต่เขากลับเลือกจะหลงหัวปักหัวปรำอยู่เพียงแค่คนเดียวๆ

คาเมะโอบแขนบางอยู่รอบลำคอของร่างสูงเมื่อจินได้แทรกตัวเข้าภายในร่าง “อ๊า..จิน”

..ขอบคุณที่คนตัวเล็กยังเรียกเขาว่าจิน...ไม่ได้เรียกว่าท่านอคานิชิเหมือนในความฝัน

ดวงหน้าหวานดั่งเทพธิดานั้นเปี่ยมไปด้วยร่องรอยแห่งความสุขสม...ต่อเมื่อจู่ๆเขาได้เห็นสีหน้าท่าทีที่อึดอัดเล็กน้อยของคนใต้ร่าง...นั่นก็แทบจะทำให้จินต้องหยุดชะงักจากสิ่งที่ทำอยู่ คาเมะอยู่ห่างจากเขาไปตั้งเดือนกว่า เขาก็น่าจะค่อยเป็นค่อยไปกับอีกฝ่าย เมื่อจินผ่อนจังหวะลงอย่างช้าๆ คาเมะได้ช้อนตาขึ้นสบตากับเขา เหมือนเป็นการบอกเป็นนัยๆว่าไม่อยากให้เขาต้องหยุด

สายตาของคาเมะจ้องกลับมาที่จิน แล้วเมื่อเด็กหนุ่มที่อยู่ใต้ร่างได้เปล่งเสียงครางชื่อของเขาอีกครั้งนั้น จินอดไม่ได้ที่จะเผยอยิ้มออกมา...อาจจะดูเหมือนยิ้มที่แปลกประหลาดไปหน่อยก็ได้

นายนั่นเองที่เป็นคนที่ชั้นอยากจะร่วมรักไปตลอดชีวิต มีแต่หน้าของนายเท่านั้นที่ชั้นอยากจะเจอ ร่างสูงไม่เคยได้ให้ความสำคัญกับสิ่งเหล่านี้มาก่อนเลยสักนิด ...แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะสำคัญกับเขามาก เป็นครั้งแรกในชีวิตเลยก็ว่าได้..ที่เขาไม่สามารถจะได้ในสิ่งที่ต้องการ....

จินต้องแอบยอมรับอยู่ในใจว่าเขาไม่จะไม่ว่าอะไรเลยถ้าคาเมะจะมาเยี่ยมเยือนที่ห้องของเขาอยู่บ่อยๆ ..แต่อย่างไรก็คงต้องขอให้ทุกอย่างมันจบลงเสียตรงนี้ ไม่สำคัญหรอกว่าพวกเขาจะอยากให้เรื่องราวทุกอย่างดำเนินไปตลอดกาลเพียงไร

ร่างบางกระชับเรียวขาที่โอบรอบเอวของจิน ก่อนจะตามด้วยการกระชับวงแขนที่โอบรอบคอของจินไว้แน่น ..เสียงภายในคอยร่ำร้องบอกว่าอย่าเพิ่งปล่อยตัวและใจให้แตะบันไดสวรรค์ไปในตอนนี้ นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่พวกเขาจะได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ ..ร่างบางจึงอยากจะให้ช่วงเวลาแห่งความสุขยืดนานออกไปสักนิดก็ยังดี

คาเมะไม่เข้าใจเลยสักนิด ...ว่าทำไมเมื่อตอนที่เขาชอบที่จะได้อยู่กับจินแบบนี้แล้วพวกเขาจำต้องถูกบังคับให้อยู่ห่างกัน มันดูน่าขันมากเสียจริง ถ้าตัวเขาถูกเตะออกจากห้องนี้ไปตั้งแต่เริ่มแรกของความสัมพันธ์แล้วล่ะก็ ในตอนนั้นเขาคงจะรู้สึกเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุข...ร่างบางครุ่นคิดอยู่ในใจ ...ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่าร่างของจินได้สั่นไหวอยู่บนตัวเขา อีกฝ่ายได้ทรุดกายลงแนบตัวไปกับอ้อมแขนที่เปิดกว้างของเขา ต่างก็ได้แต่นอนหายใจหอบอยู่ด้วยกัน

แม้เสียงเข้าออกของลมหายใจจะกลับคืนสู่สภาวะปกติแล้ว แต่ก็ไม่มีใครยอมเคลื่อนไหวขยับกายในตอนแรก สุดท้ายแล้วจินก็เป็นฝ่ายที่กลิ้งตัวลงไปนอนข้างๆคาเมะอย่างเงียบเชียบที่สุด มือแกร่งหนาข้างหนึ่งยังคงโอบอยู่รอบเอวบาง

“น่าสงสารจริงๆ..ที่ชั้นต้องคอยปล่อยให้นายไปในเวลานี้....” จินถอดถอนหายใจ ก่อนจะพูดขึ้นทำลายความเงียบที่อยู่ล้อมรอบพวกเขา

“นายหมายความว่ายังไง?” คาเมะถามพลางมองลอดไหล่บางของตัวเอง เพื่อมองไปยังจินที่กำลังเท้าแขนขึ้นข้างหนึ่งแล้วโน้มตัวลงมาหาเขา

“ก็ตอนที่นายชอบที่จะนอนกับชั้นมากจนต้องกลับมาหาชั้นแบบนี้” ร่างสูงตอบพลางใช้มือข้างหนึ่งไล้ละเลียดไปยังเอวเปลือยเปล่าของคาเมะ สีแดงระเรื่อเล็กๆได้แผ่ขยายไปทั่วแก้มบาง “แล้วยังจะตอนนี้ที่นายกล้าที่จะแตะต้องตัวชั้นมากกว่าแต่ก่อนด้วย”

“ชั้นไม่รู้นี่ว่านายจะชอบน่ะ” คาเมะพูดขึ้น

“ชอบที่นายแตะต้องตัวชั้นน่ะเหรอ?” จินถามด้วยความงุนงงนิดๆ และร่างบางก็พยักหน้ารับ

“ก็ชั้นคิดว่านายคงอยากจะให้ชั้นแค่อ้าขาให้แล้วปล่อยให้นายเป็นคนควบคุมเกมทั้งหมดเองนี่น่า” คาเมะตอบ

“แต่ชั้นก็ไม่เคยบ่นตอนที่นายทำอะไรแบบนั้น ไม่ใช่เหรอ?” จินพูดยิ้มๆ

“ก็ไม่...แต่ชั้นก็ไม่แน่ใจนี่ว่าชั้นได้มองข้างความจริงที่ว่าชั้นได้ทำอะไรที่ไม่สมควรทำไปหรือเปล่า” คนตัวเล็กเอ่ยขึ้นมา ร่างสูงจึงปล่อยเสียงหัวเราะหึๆออกมาด้วยความรื่นรมย์ใจ พวกเขาไม่เคยได้พูดจาเปิดอกกันแบบนี้มาก่อนสินะ

“งั้นก็เดาได้เลยว่า นั่นเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมตอนแรกๆที่เรามีอะไรกันนายถึงชอบหันหลังให้ชั้นอยู่เสมอ...” จินพึมพำ

“ชะ ชั้นไม่คิดนี่ว่านายจะอยากเห็นหน้าชั้นตอนที่กำลังทำ....อะไรแบบนั้นอ่ะ ชั้นไม่รู้แม้กระทั่งว่าผู้ชายสองคนจะ..อยู่ในท่าแบบนั้นด้วยกันได้นี่” คาเมะตอบพร้อมสีแก้มที่ระเรื่อขึ้นด้วยความเขินอาย จินก็อดที่จะอมยิ้มออกมาไม่ได้ ร่างบางไม่เคยรู้เรื่องเซ็กส์ระหว่างผู้ชายมาก่อนเลยในชีวิต จนเมื่อจินได้เข้ามาในชีวิตของเขานี่แหล่ะ เรื่องเซ็กส์ทั่วไปเขาก็ไม่รู้เลยด้วยซ้ำ ...ก็ในเมื่อเขาไม่เคยมีประสบการณ์ด้านนี้มาก่อนเลยนี่น่า “พวกเราเข้าใจกันและกันผิดมาตลอดเลยนะ ใช่ไหมเนี่ย? แต่ชั้นว่าพวกเราคงไม่ต้องห่วงเรื่องนี้อีกต่อไปแล้วนะ...”

“ชั้นก็เดาว่าแบบนั้น..” จินถอนหายใจ ก่อนที่รอยยิ้มที่แต้มบนใบหน้าจะจางหายไป เขานึกอยากจะห่วงกับเรื่องนี้อีกแล้วสิ..เพราะอย่างน้อย...มันก็หมายความว่าพวกเขายังได้พบกันอีก แต่จินก็รู้ดีว่าเขาจำต้องทำในสิ่งที่ดีที่สุด เพราะสิ่งที่เขาเคยได้ทำมันก็คือการเอารัดเอาเปรียบร่างบางนั่นเอง คาเมะไม่คิดเรื่องของเขาอย่างถ้วนถี่อีกต่อไปแล้ว ตลอดเวลาเกือบสองปีมานี้คาเมะก็ไม่คิดเรื่องของเขาอย่างถ้วนถี่เลยสักนิด

อีกอย่างไม่ช้าก็เร็วจินก็จำต้องปล่อยคาเมะไปอยู่ดี ตัวเขานั้นไม่เหมาะกับโลกที่คาเมะอยู่และคาเมะก็ไม่เหมาะกับโลกที่เขาอยู่เช่นกัน นั่นเป็นข้อดีของการได้มาอยู่คุกเลยก็ว่าได้ ..เพราะเป็นที่ๆพวกเขาสามารถอยู่ร่วมกันได้ แต่เรือนจำแห่งนี้ก็กลับทำให้ความรักและภักดีกลับกลายเป็นเรื่องที่น่าสับสนงุนงง ถ้าเรื่องราวมันเกิดยุ่งยากขึ้นมาเมื่อไร เมื่อถึงตอนที่พวกเขาเป็นอิสระพวกเขาก็จะสามารถเดินหนีแล้วทิ้งเรื่องราวทุกอย่างไว้แต่เพียงเบื้องหลัง...แต่ไม่ใช่ที่นี่ ..ในที่นี้พวกเขามีแต่จะทำให้ตัวเองรู้สึกสับสน แล้วจมลึกอยู่ในความสัมพันธ์จนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น..จนกว่าจะถึงวันที่พวกเขาคนใดคนหนึ่งได้ถูกปล่อยตัวออกไป

คาเมะค่อยๆลุกขึ้นนั่งแล้วเก็บเสื้อผ้าที่วางเกลื่อนกลาด เขาอยากจะไปก่อนที่จินจะเป็นคนเอ่ยปากบอกให้ออกไปเสีย

จินไม่ได้ลุกจากที่นอนแม้เพียงนิด ดวงตาคมจับจ้องอยู่ที่ร่างเล็กๆที่เพิ่งจะนอนแผ่อยู่ข้างเขาไปเมื่อไม่นาน ...พูดอะไรสักอย่างออกไปสิไอ้บ้าเอ๊ย บอกให้เขาอยู่กับนาย ..บอกให้เขากลับมาหานาย พูดแนะออกไปว่าเราจะติดต่อกันตอนที่อยู่นอกคุกแทน ..วางแผนหนีไปด้วยกันก็ได้ ...ติดสินบนเขาไปสิ! ไม่ก็แบล็คเมล์เขาซะ!

ไม่นานร่างบางก็เดินออกจากห้องขังไป

จินปิดเปลือกตาลงพลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ...หรือไม่ก็ไปฆ่าพวกรุ่นพี่ซะ หรือฆ่าใครก็ได้ที่เข้ามาขวางทางเดินของพวกเขา... ร่างสูงพึมพำอย่างคลุ้มคลั่งกับตนเอง

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

“นายดูเหมือนคนที่เพิ่งจะมี....” ยูอิจิพูดขึ้นด้วยความแปลกใจอยู่นิดๆเมื่อเห็นจินกำลังเดินตรงมาที่โต๊ะประจำ หัวหน้าแก๊งลงมาทานอาหารเที่ยงสายไปบ้างเล็กน้อย แต่ถึงจะมาช้าหรือมาถึงตอนที่อาหารเที่ยงเลิกเสิร์ฟไปแล้ว จินก็สามารถที่จะหาอะไรมาทานได้เสมอ “โอ้ พระเจ้าช่วย นายเพิ่งจะมี... ไม่ใช่กับเคย์ตะแน่ๆ ใช่ไหม? ชั้นคิดว่าพวกนายสองคนน่าจะอยู่ห่างๆกันไม่ใช่เหรอ!”

“อะไรทำให้นายคิดว่าชั้นเพิ่งจะมีอะไรกับคาเมะจังมา?” จินส่งเสียงลอดไรฟันเมื่อได้ทรุดตัวลงนั่งตรงกลางระหว่างพวกเพื่อนๆ

“แล้วจะเป็นใครไปได้?” โคคิพูดแหย่ ถึงแม้พวกเขาจะเคยตกลงกันเอาไว้ว่าจะเลิกแหย่จิน เพราะชายหนุ่มหัวหน้าแก๊งนั้นเริ่มจะดูเหมือนคนที่ท้อแท้และสิ้นหวัง เพราะตั้งแต่ที่สูญเสียคาเมะไปในเวลาไม่นาน ความเศร้าสร้อยหม่นหมองเหมือนจะเข้ามาครอบคลุมหัวหน้าแก๊งยังไงยังงั้น

“เรียกว่าสัมผัสที่หกนั่นเอง” อุเอดะถอนหายใจ “มีใครเห็นพวกนายไหม?”

จินทำเพียงแค่ยักไหล่นิดๆพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะซุกหัวลงกับฝ่ามือ คนอื่นๆก็พากันใช้ตะเกียบคุ้ยหาอะไรกินในจานของจิน “ชั้นก็หวังว่าจะไม่มีใครเห็น แต่ถ้ามีใครถามก็ให้ยืนยันไปว่าชั้นอยู่กับเคย์ตะจังแล้วกัน... ว่าแต่หมอนั่นไปไหนกันนี่?”

“ก็คงจะอยู่กับเรียวเฮและเรียวอิจิ” จุนโนะตอบ

“เคย์ตะไม่ควรจะไปเตร่อยู่กับพวกนั้นอีกต่อไปแล้ว หลังอาหารเที่ยงพวกเราจะออกไปหาหมอนั่นแล้วก็ลากตัวมาที่ห้องชั้นซะ” จินพูดขึ้นพลางจัดการหยิบข้าวปั้นเข้าปาก

“อคานิชิ”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกชื่อของเขา ร่างสูงจึงส่งสายตามองขึ้นไปพบกับเด็กหนุ่มผมสีดำสนิท ผู้ซึ่งร่างกายเต็มไปด้วยรอยสักอยู่หลายแห่ง ...กำลังมองมาที่เขาด้วยทีท่าแปลกๆ

“มิยาบิ” สุดท้ายจินก็เรียกชื่ออีกฝ่ายออกมา เมื่อได้กลืนข้าวปั้นลงคอหอยไปแล้ว “อะไรกันล่ะ? นายจะไม่ลงมานั่งบนตักชั้นแล้วก็บอกชั้นว่าพวกรุ่นพี่น่ะรู้แล้วว่าปู่ย่าตาทวดของคาเมะคือใคร แล้วพวกนั้นก็เลยจะเข้าไปทำร้ายพวกเขาด้วยการโยนออกมาจากหน้าต่างซะ จากนั้นก็เป็นครอบครัวของคาเมะ จากนั้นก็ตัวคาเมะเองแล้วก็ชั้นเหรอ?”

มิยาบิทำเพียงแค่ใช้สายตามองจินขึ้นลงไปมา น้ำเสียงพูดกระแหนะกระแหนของจินในเวลานี้ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเด็กหนุ่มแสนสวยคนนี้เลย

“มีอะไร?” ร่างสูงถามขึ้น ค่อนข้างจะปกป้องตัวเองอยู่นิดๆเมื่อเห็นมิยาบิไม่ยอมพูดเข้าเรื่องเสียที อีกฝ่ายได้แต่มองเขาด้วยแววตาแบบเดียวกับที่เพื่อนร่วมแก๊งของเขากำลังมองอยู่ในขณะนี้

“เอ่อ ชั้นมาไม่ถูกเวลาเหรอ?” มิยาบิถามออกมาในที่สุด จินก็ได้แต่กอดอกมองตรงมา

“จริงๆแล้วมันหมายความว่ายังไงล่ะ?” ชายหนุ่มหัวหน้าแก๊งเรียกร้องคำตอบ มิยาบิจึงตัดสินใจที่จะไม่พูดถึงเรื่องที่ถามไปเมื่อกี้ดีกว่า

“งั้นไม่เป็นไร” เด็กหนุ่มหน้าสวยตอบ ก่อนจะส่งสายตามองมาที่จินอีกครั้ง “ชั้นมาที่นี่เพื่อจะสารภาพผิด”

**==**==**==**==**

อีกด้านของเรือนจำที่เรียกขานกันว่าฝั่งเหนือนั่นเอง คาเมะตกลงใจแล้วว่าเขาจะไม่ทนอีกต่อไป

มันเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับชีวิตของเขาและครอบครัวของเขาที่ตกอยู่ในอันตราย มันถึงเวลาแล้วที่ควรจะทำอะไรสักอย่าง ร่างบางรู้เกี่ยวกับพวกรุ่นพี่อยู่น้อยมาก แต่มิยาบิเคยบอกมาว่าพวกรุ่นพี่อยู่กันที่ไหน ตัวเขาเองก็พอจะเดาได้ว่าห้องขังของพวกสแมปน่าจะอยู่ตรงส่วนไหน เพราะเขาเองก็อยู่ในฝั่งเหนือด้วยเช่นกัน ร่างบางย่างเท้าเดินไปตามทิศทางที่คิดว่ารุ่นพี่จะอยู่ แต่ก็ต้องเดินไปด้วยอาการกระโผลกกระเผลกเพราะก่อนหน้านี้เขาก็เพิ่งจะมีอะไรกับจินมา

นับว่าคนตัวเล็กโชคดีอยู่บ้างเหมือนกัน เพราะพวกแก๊งเพิ่งจะทานอาหารเที่ยงเสร็จแล้วก็เลยพากันมานั่งรวมกันที่ห้องขังห้องหนึ่ง ชายหนุ่มทั้งห้ากำลังพูดคุยกันอยู่อย่างออกรส แล้วไม่ว่าพวกเขาเหล่านั้นจะพูดคุยกันด้วยเรื่องอะไรก็ตาม หัวข้อนั้นก็ดูจะทำให้พวกเขายุ่งมากเสียจนไม่สังเกตเห็นร่างบางเลยสักนิด

“ชินโง ชั้นไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายจะคิดว่ากลลวงแบบนั้นจะเอามาใช้กับที่นี่ได้” ใครบางคนกำลังพูดจาสั่งสอนชายหนุ่มผมสีทองที่กำลังถืออะไรบางอย่างที่คลับคล้ายคลับคลาว่าจะเป็นชุดเดรสยาว “แถวคุกจอห์นนี่ไม่มีผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้รัศมีเลยสักคน ไอ้ชุดนี้ก็มีแต่จะดึงความสนใจมาให้แบบไม่ตั้งใจมากกว่าที่จะได้ใช้ประโยชน์อะไรจากมัน”

ชินโงออกจะผิดหวังบ้างเล็กน้อย ก่อนที่จะจัดการพับชุดนั้นวางไว้บนตัก “ชั้นก็แค่คิดว่ามันอาจจะใช้ประโยชน์อะไรได้บ้างถ้าพวกเราต้องวิ่งไปจ๊ะเอ๋กับพวกผู้คุมในระหว่างทาง”

“ถ้าพวกเราวิ่งไปเจอกับปัญหาแบบนั้น เราก็จะจัดการในแบบของเราเอง” ชายหนุ่มอีกคนพูดต่อ แล้วใครสักคนก็วางมือไว้บนไหล่ของตัวคนพูด

“โกโร่ ...อย่าถือสาเลยน้า ชินโงก็แค่อยากจะช่วยในแบบที่ตัวเองถนัดเท่านั้นแหล่ะ” ชายหนุ่มพูดขึ้น ก่อนที่จะปล่อยมือจากไหล่ของโกโร่

“ช่วยแบบไหนล่ะ? ช่วยด้วยการเต้นระบำหน้าท้องยั่วพวกผู้คุมในระหว่างที่เราจะจัดการกับพวกนั้นน่ะเหรอ? หมอนี่น่าจะเอาทักษะจริงๆมาใช้ให้เป็นประโยชน์ในวันนี้ได้แล้ว” โกโร่พึมพำเข้าใส่ชายหนุ่มคนที่นั่งข้างๆ

“ชินโงน่าจะไปดูดๆอมๆให้พวกผู้คุมในตอนที่เราไปจัดการกับพวกเขาน่ะ?” ชายอีกคนถามขึ้น ชินโงจึงส่งสายตาจ้องมองอีกฝ่ายด้วยสายตาในแบบเดียวกับที่จินชอบใช้เมื่อคิดได้ว่าไอ้เรื่องโจ๊กที่ชอบเอามาเล่นกับเขาน่ะมันเอามาเล่นบ่อยไปแล้ว และอีกอย่างมุกพวกนี้มันก็เก๋ากึ๊กจะตายไป

“ไม่นะ” โกโร่ตอบ

“เพราะนายก็รู้ใช่ไหมว่าชินโงน่ะสามารถที่จะอมกำปั้นทั้งกำปั้นเข้าไปในปากได้เลยนี่น่า...” อีกคนยังพูดต่อ

โกโร่เลือกที่จะทำเมินไม่สนใจ ก่อนที่จะหันไปหาชายคนที่นั่งอยู่ข้างตัวแทน “บางครั้งนายก็ปล่อยหมอนั่นไปง่ายเกินไปนะ คุซานางิ ซึโยชิ”

ชื่อที่ได้ยินทำให้คาเมะผู้ที่กำลังยืนอยู่ตรงบานประตูห้องขังเปิดอ้ากระตุกนิดๆ... แล้วนั่นก็เหมือนเรียกความสนใจจากคนในแก๊งมาที่เขาได้ทันที คนในแก๊งดูจะแปลกใจที่ได้เห็นร่างบอบบางมายืนอยู่ที่หน้าห้องขังของพวกเขา

“สะ สแมปใช่ไหม?” คาเมะถาม พยายามที่จะแสดงท่าทีไม่ตื่นตกใจ ชายทั้งห้าต่างก็จ้องมาที่เขาด้วยความสงสัย

“ถูกต้อง...” หัวหน้าแก๊งเป็นคนพูดขึ้นมาเป็นคนแรก คาเมะจำชายคนนี้ได้ทันที เพราะเคยได้เจอในตอนอยู่ในทางเดินของฝั่งตะวันตกกับจินในวันนั้น ครั้งนั้นพวกรุ่นพี่ได้เข้ามาข่มขู่จินเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ แต่อีกหลายคนนี่สิไม่คุ้นหน้าเอาเสียเลย

คาเมะค่อยๆย่างเท้าเข้ามาข้างใน ก่อนจะตามด้วยอีกก้าว พยายามอยู่ให้ห่างจากสมาชิกทั้งห้าในระยะที่ปลอดภัยที่สุด ชายหนุ่มคนที่มักจะถูกขนานนามว่าปาฏิหาริย์ก็คงจะเป็นสมาชิกของสแมปด้วยใช่ไหม? ร่างบางเฝ้าสังเกตชายหนุ่มอีกสี่คนที่เขาไม่คุ้นหน้าคุ้นตา แล้วใครกันล่ะที่ชื่อว่าคิมูระ ทาคุยะ?

“คนอื่นอยู่กันที่ไหนเหรอ?” คาเมะถาม ได้แต่หวังว่าท่าทางของเขาจะดูเหมือนคนที่พกความมั่นใจมาเต็มกระเป๋า

“คนอื่น?” ชายผมทองถามขึ้น “เราไม่ได้มีสมาชิกมากกว่าห้าคนมาเป็นปีๆแล้ว สมาชิกคนที่หกของพวกเราได้ออกจากแก๊งไปนานแล้ว หมอนั่นสนใจเรื่องที่จะไปลักขโมยมอเตอร์ไซต์แล้วขึ้นแข่งมากกว่า”

“มะ ไม่ใช่ ผมหมายถึง...ผมหมายถึง V6 โทคิโอ แล้วก็ใครก็ได้ที่เป็นพรรคพวกกับแก๊ง?” คาเมะถามขึ้น

“V6 กับ โทคิโอน่ะพบได้ที่ฝั่งตะวันออก แต่เห็นไปทานข้าวเที่ยงอยู่แป๊ปๆ” หัวหน้าแก๊งตอบออกมาอีกครั้ง

“ฟังนะฮะ ผมมาที่นี่เพื่อที่จะพูดให้ชัดเจนไปเลย ผมเข้าใจว่าการที่ผมเป็นเด็กของเล่นของอคานิชิทำให้ผมเป็นเป้าที่ดีที่สุดในการที่จะทำร้ายเพื่อเป็นการแก้แค้นเจ้านายของผม แต่..” คาเมะเริ่มเรื่องก่อนที่ชายอีกคนจะพูดขัดขึ้นมา

“ชั้นได้ยินมาว่าอคานิชิโยนนายออกมาแล้วนี่... เหตุการณ์แปรเปลี่ยนไปอย่างน่าสนจริงๆนะ คาดไม่ถึงเลยทีเดียว” อีกคนพูดขึ้น ก่อนจะใช้สายตามองคาเมะตั้งแต่หัวจรดเท้า “บางทีแล้วนายก็อาจจะไม่ดีอะไรมากขนาดนั้นสินะ หรือบางทีนายอาจจะไม่ได้สำคัญกับอคานิชิมากพอ เพราะเมื่อเราเข้าไปกดดันหมอนั่นเรื่องของนายแล้ว หมอนั่นก็ยอมที่จะปล่อยนายไปมากกว่าที่จะพยายามดูแลปกป้องนายสินะ”

ถ้าถามคาเมะแล้วล่ะก็...หนุ่มนักโทษคนนี้ดูดีที่สุดในชุดของนักโทษเลยทีเดียว ถ้าอย่างนั้นชายคนนี้ก็น่าจะคือคนที่มีชื่อว่าคิมูระหรือเปล่า?

“ถ้าถามชั้นล่ะก็...เรื่องทุกอย่างมันดูน่าสงสัยเกินไป...” อีกคนที่ชื่อว่าซึโยชิ คุซานางิเป็นฝ่ายพูดต่อ “ชั้นหมายถึงว่าอคานิชิเอาหมอนี่มาอยู่ด้วยเป็นปีๆแล้วจู่ๆก็เขี่ยกระเด็นออกมาแบบนี้อ่ะนะ? เวลามันดูเหมาะเจาะกันเกินไป”

“อย่างแรกเลยก็คือนายเป็นเด็กของเล่นในตำนานผู้ที่กลายมาเป็นคนรักของเจ้านายคนที่มีอำนาจมาก- “ เมื่อหัวหน้าแก๊งได้พูดขึ้น คาเมะก็รีบพูดขัดเสียก่อน

“ผมไม่ใช่คนรักของจิน และก็ไม่เคยเป็นด้วย”

“นายดูเหมือนเพิ่งจะถูกทำรักมานี่น่า.....”ชายผมทองที่ชื่อว่าชินโงพูดออกความเห็น ร่างบางก็เพิ่งจะตระหนักในตอนนี้เองว่าเขาควรจะไปอาบน้ำให้สดชื่นก่อนที่จะมาที่นี่สักนิดก็ยังดี ...

“นายได้ไปเตร่กับพวกแก๊ง นายพูดคุยกับพวกเขาแล้วก็พรรคพวกของเขายังกับคนที่อยู่ในระดับเดียวกัน นายสองคนสวมแหวนคู่กัน นายเรียกชื่อของเจ้านายตัวเองด้วยชื่อแรก..” ชายหนุ่มคนที่ร่างบางเดาเอาว่าน่าจะเป็นคิมูระได้เริ่มแจงเหตุผลออกมาเป็นข้อๆ คาเมะรู้เป็นอย่างดีว่าสิ่งนั้นอาจจะทำให้แผนการณ์ของพวกเขาตกอยู่ในอันตรายได้

“เขาบอกให้ผมเรียกเองเพราะผมมักจะจำนามสกุลของเขาตอนที่อยู่บนเตียงไม่ได้” คาเมะตอกกลับ “แล้วเราก็ไม่ได้ใส่แหวนคู่กันอีกต่อไปแล้ว แหวนพวกนั้นก็เป็นแค่สิ่งที่คอยเตือนให้ผมระลึกอยู่เสมอว่าใครคือคนที่ผมต้องรับคำสั่ง พวกนักโทษน่ะเองที่เป็นคนกุเรื่องแล้วลือไปเองว่ามันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น”

“นี่ยังไม่ได้พูดถึงเรื่องที่ว่านายถูกปล่อยตัวไปอย่างง่ายดายหลังจากที่ไปดูหมิ่นพรรคพวกของหมอนั่น แล้วยังจะความจริงที่จะบอกปัดไม่ได้เลยว่าอคานิชิ จินได้เอาตัวเด็กของเล่นไว้อยู่ตั้งเดือน แล้วในกรณีของนายแล้วล่ะก็เป็นปีเลยไม่ใช่เหรอ” อีกคนพูดขึ้นเหมือนไม่แยแสต่อคำแก้ต่างที่คาเมะพยายามยกขึ้นมาอ้างเลยสักนิด

“นายเพิ่งจะไปหาและนอนกับหมอนั่นมาใช่ไหมเนี่ย?” ชินโงพูดเสริม

“ไม่จริงสักหน่อย” คาเมะค้าน “พวกเขาไม่ยอมให้ผมไปใกล้เขาเลยสักนิด”

“แต่นายเหมือนคนที่เพิ่งจะมีเซ็กส์มา แล้วนายก็ดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งจะถูกข่มขืนมาเลยนี่น่า ชั้นเองก็คิดไม่ออกเลยว่าจะมีใครที่นายจะยอมตกเป็นเหยื่อให้ล่า จากที่ได้ยินมานายซื่อสัตย์กับเจ้านายของตัวเองมากนี่น่า” โกโร่ยืนกราน

“ผมอยู่กับยามะพีแล้ว” ร่างบางเอ่ยขึ้น แต่สีหน้าท่าทางจากอีกฝ่ายที่ได้รับนั้น มันดูเหมือนว่าเขาโน้มน้าวให้พวกรุ่นพี่เชื่อไม่ได้เลย ดังนั้นคาเมะจึงพูดต่อ “ผมทรยศเจ้านายไปหาเพื่อนรักของเขา มันเป็นความผิดพลาดที่งี่เง่าที่สุดที่ทำให้ผมต้องสูญเสียตำแหน่งของตัวเองไป แต่อคานิชิไม่เคยบอกปัดเด็กหนุ่มคนที่กราบคลานเข้าไปร้องขอเซ็กส์จากเขาอีกสักครั้ง ผมก็ไม่คิดว่ามันจะจริงหรอกนะจนเมื่อได้มาลองเองนี่แหล่ะ ถ้าพวกคุณมาเป็นผม พวกคุณก็จะทำด้วย”

“แต่อคานิชิไม่เคยรับเด็กที่เคยโยนออกไปคืนมานี่น่า” หัวหน้าแก๊งพูดแจกแจง

“ถูกต้อง” คาเมะตอบ

“งั้นจุดมุ่งหมายของนายก็คือนายอยากจะไปนอนกับหมอนั่นอีกครั้ง ทั้งๆที่มีข่าวลือออกมาว่านายมีอะไรกับยามะพีแล้วนี่นะ?” ชายคนที่ดูโดดเด่นที่สุดในชุดของนักโทษถามขึ้น แม้คำถามที่ถามออกไปจะไม่ดูเหมือนคำถามมากนัก มันเหมือนจะเป็นแค่ความคิดเห็นที่ชี้ออกมาว่าเรื่องเล่าของคาเมะนั้นมีช่องโหว่มากขนาดไหน

ร่างบางพยายามที่จะรวบรวมกายใจ เขาจะปล่อยให้พวกแก๊งมองทะลุเข้าไปถึงบทบาทที่เขากำลังเล่นอยู่ไม่ได้ “จินคงไม่สนผมอีกต่อไปแล้ว และมันก็คือความผิดของผมเองเพราะผมได้ทรยศเขา”

“กับชั้นน่ะเหรอ?” ยามะพีพูดเสริม ร่างบางก็แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความตกใจ การที่เขาได้มายืนอยู่ต่อหน้าพวกแก๊งที่ประสบความสำเร็จสูงสุดในประวัติศาสตร์ก็ทำให้อะไรๆมันแย่มากพออยู่แล้ว..แต่นี่ยังจะมีนิวส์โผล่มาร่วมด้วย? คาเมะอดไม่ได้ที่จะรู้สึกกลัวยิ่งกว่าเดิม แต่ร่างบางก็ฝืนไม่ยอมที่จะแสดงความกลัวใดๆออกมาให้คนอื่นได้เห็น

“วันนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ ชูจิคุงของชั้น?” ยามะพีพูดงุงงิ้วๆ ก่อนจะมองกวาดไปที่คนตัวเล็กอีกครั้ง “ตอนนี้นายก็ไม่ซื่อสัตย์กับชั้นด้วยใช่ไหมเนี่ย?”

ร่างบางพยายามที่จะละสายจากยามะพีแล้วมองตรงไปยังกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้าของเขาแทน แอบนึกหวังอยากให้ยามะพีอยู่ข้างเขาบ้างสักครั้งแล้วสิ!

“ฟังนะฮะ ผมไม่สนหรอกว่าพวกคุณจะขู่ทำอะไรผม แต่ขอให้ปล่อยครอบครัวของผมไป” คาเมะพูดต่อ ไม่ว่าจะอย่างไรก็จะต้องจัดการพูดเรื่องนี้ออกมาเสีย ถ้าเขาสามารถสะสางเรื่องครอบครัวของเขาไม่ให้ต้องมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ได้ จากนั้นเขาก็จะสามารถอยู่กับจินได้... แม้เพียงชั่วระยะหนึ่งก็ยังดี “พวกเขาไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้เลยนะฮะ!”

“จริงด้วย...” ยามะพีเอ่ยปากพูดเป็นคนต่อไป ชายหนุ่มพูดจาถือข้างคาเมะพร้อมกับใช้แขนโอบไหล่บางไว้ด้วย “การที่เข้าไปข่มขู่ครอบครัวของคนอื่นแบบนี้...พวกรุ่นพี่ก็น่าจะรู้ดีนี่ว่ามันถือเป็นการกระทำที่ขี้ขลาดที่สุดในแวดวงของพวกเรา นั่นคือทางเดียวที่พวกรุ่นพี่จะทำร้ายจินเหรอ? โดยการเข้าไปทำร้ายผ่านครอบครัวของเด็กของเล่นแบบนี้นี่นะ? เหมือนพวกสมัครเล่นชะมัดเลย ชั้นสามารถที่จะทำให้จินปวดกระบาลได้ทุกเมื่อโดยที่ไม่ต้องอาศัยวิธีแบบนั้น...”

คำพูดที่ได้ยินทำให้เกิดอากัปกิริยาโต้ตอบมากมายหลายอย่าง แต่หัวหน้าแก๊งดูจะออกอาการมากที่สุด “เข้าขู่ครอบครัวของคาเมนาชิจังเหรอ? ใครในที่นี่เข้าไปขู่ทำร้ายครอบครัวของเด็กของเล่นล่ะว่ะ? นั่นถือว่าเป็นการกระทำที่ขี้ขลาดมาก มันไม่ใช่วิธีที่เราจะใช้แน่ นรกแตกเอ๊ย พวกเราเป็นคนตั้งกฎนี้มา อุบ๊ะ นายเข้ามาดูพูดจาดูหมิ่นพวกเราพอๆกับที่ไอ้อคานิชิมันทำเลยว่ะ”

ยามะพีหันกลับไปมองยังคาเมะ ความรู้สึกงุนงงแต่งแต้มไปทั่วใบหน้า “จินบอกชั้นเอง...” หัวหน้าแก๊งนิวส์เริ่มเรื่อง

“จินก็บอกผมแบบนี้เหมือนกัน” คาเมะตอบ ดูเหมือนจะสับสนงุนงงไปด้วย

“ใครเป็นคนพูดหมาๆแบบนี้กับรุ่นพี่อย่างพวกเราว่ะ? โธ่โว้ย แน่นอนว่าเรื่องแบบนี้มันต้องเกิดขึ้นแน่ถ้าทักกี้และซึบาสะอยู่นอกคุกน่ะ” ชินโงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง

“นรกเอ๊ย เหตุผลเดียวที่เราจะทำร้ายเด็กที่เรียกว่าเด็กของเล่นในตอนแรกนั้นก็เพราะว่าคาเมะจังอยู่มาได้ตั้งนาน งั้นก็เป็นได้ว่าหมอนี่น่าจะเก่งบนเตียงหรือไม่ก็เป็นอะไรที่มากกว่านั้น เราจะไม่เข้าไปทำอะไรคาเมะจังแน่ถ้าเราคิดว่าคาเมะจังไม่ได้มีความสำคัญอะไรกับอคานิชิ!” ชายหนุ่มหน้าตาดีกล่าวขึ้น ..คนที่คาเมะยังไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นใคร

“คาเมะอาจจะเป็นทั้งสองแบบก็ได้นะรุ่นพี่คิมูระ” คุซาโนะพูดแนะ ก่อนจะมองตรงไปยังร่างของคาเมะ แต่คนตัวเล็กดูจะพุ่งความสนใจไปยังที่อื่นอยู่แล้ว

เขาว่าแล้วเชียว! ชายคนนี้คือคิมูระ ทาคุยะ คนที่ถูกโหวตว่าดูฮอทมากที่สุดในชุดของนักโทษ!

คิมูระทำเมินกับคำพูดของคุซาโนะอย่างเต็มที่ ก่อนจะพุ่งตรงไปยังคาเมะและยามะพี “นี่จินเที่ยวไปบอกคนอื่นๆว่าพวกเราจะเข้าจู่โจมครอบครัวของเด็กของเล่นหรอกเหรอ?!”

“ไม่ฮะ มีคนไปบอกจิน แล้วจินก็มาบอกผม...เอ่อ บอกพวกเรา” คาเมะรีบพูดปกป้องจิน

“บางทีอาจจะเป็นเด็กส่งสารของรุ่นพี่ก็ได้น้า หมอนั่นคงอยากจะเขี่ยคาเมนาชิจังไปให้พ้นทางเผื่อว่าจะมีตำแหน่งว่างในห้องของจินก็ได้” คุซาโนะพูดแนะ

“เด็กของเล่นของโทคิโอนี่น่าที่เป็นคนไปส่งสารข้อความสุดท้ายให้กับอคานิชิ” หัวหน้วแก๊งสแมปพูดขึ้น “ชั้นว่าแล้วเชียวว่าไม่น่าจะปล่อยให้หัวหน้าแก๊งโทคิโอส่งมิยาบิเป็นคนไปส่งสารให้อคานิชิเลย มันเหมือนเรากำลังร้องขอให้เกิดเรื่องยังไงยังงั้นแหล่ะ มิยาบิเองก็แทบจะไม่เคยทำตามที่สั่งเลยสักนิดอยู่แล้ว”

“ชั้นเห็นด้วยกับนากาอิ จากนี้ไป เราจะไปส่งสารข้อความต่างๆด้วยตัวเอง..” ชินโงถอนหายใจ พร้อมกับใช้มือแทรกผ่านเข้าไปยังปอยผมสีทอง

“ชั้นก็คิดว่าอคานิชิจะตั้งใจฟังมากกว่านี่น่าถ้าเราส่งเด็กหน้าสวยไปบอก ชั้นก็เลยให้โจชิม่าคุงส่งเด็กของเล่นของเขาไปแทน...” คุซานางิ ซึโยชิพูดพลางยักไหล่

“งั้นก็หมายความว่าพวกรุ่นพี่ไม่ได้ขู่ทำร้ายครอบครัวของผมใช่ไหมฮะ?” คาเมะถามอย่างระมัดระวังถ้อยคำ ชายหนุ่มหลายคนที่อยู่ในแก๊งก็พยายามที่จะไม่ระเบิดอารมณ์โกรธออกมา

“ขอพูดอีกเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน ...เราไม่ได้ขู่จะทำร้าย ไม่มีใครในหมู่พวกเราที่อ้าปากพูดเกี่ยวกับเรื่องจะทำร้ายครอบครัวออกมาสักคำเดียว! นายต่างหากล่ะที่พวกเราพุ่งเป้าโจมตีน่ะ” หัวหน้าแก๊งเริ่มเรื่อง

ชายหนุ่มทั้งห้าก็แทบจะอ้าปากค้างเมื่อได้เห็นว่าคำตอบของนากาอิทำให้ดวงหน้าของคาเมะสว่างไสวขึ้นมาทันตา ในความคิดของพวกเขาแล้ว ร่างบางไม่ควรจะดูมีความสุขเมื่อได้ยินนี่น่า

“จริงเหรอฮะ? ขอบคุณมากฮะ! ปาฏิหาริย์ของคิมุทาคุมีอยู่จริงๆ!” คาเมะอุทานออกมา ก่อนจะก้มโค้งลงต่ำ แล้ววิ่งปร๋อออกไปจากที่นี่ ชายหนุ่มรุ่นพี่ทั้งห้าคนต่างก็อ้าปากหวอ มองตามหลังคนตัวเล็กออกไปด้วยความงุนงงสับสน

“ความรักน่ะเอง..” ยามะพีพูดขึ้นพร้อมกรอกตาไปมา ต่อเมื่อจะหันหลังแล้วเดินจากไปก็ได้ยินเสียงร้องเรียกตามหลัง

“โอ๊ะ นายน่ะ!”

ยามะพีหันกลับไปมองยังแก๊งรุ่นพี่ “ฮึ?”

“นายพูดว่านายรู้วิธีดัดหลังอคานิชิ จินใช่ไหม” คิมูระถามขึ้น

“...ใช่”

“จริงเหรอ” นากาอิยิ้ม “นั่งลงก่อนสิ คุยกันสักหน่อยนะ เราน่าจะพอมีเวลาพูดแลกเปลี่ยนอะไรกันบ้าง”

+::*+::*+::*+::*+::*+::*+::*+::*

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 32 part 3

2008-11-13T09:09:57Z

ถ้าจะพูดว่าอคานิชิ จินแทบจะช๊อคเมื่อเห็นคาเมนาชิ คาซึยะวิ่งพรวดเข้ามาในเวลาอาหารเย็น ตามด้วยการปีนป่ายขึ้นมานั่งบนตัก แล้วใช้สองแขนโอบรอบคอ จากนั้นก็จูบเขา ถ้าพูดแบบนั้นก็อาจจะฟังเป็นคำพูดที่น้อยเกินไปหน่อย

คาเมะคิดว่ากำลังทำอะไรอยู่? แล้วก็ ว้าว...คาเมะรุกเขาอีกแล้วสิ! มันช่างเป็นวันแห่งโชคของเขาเสียจริง... จินรีบผลักความคิดสุดท้ายออกไป ก่อนจะรั้งตัวให้อยู่ห่างจากร่างบาง

เขาไม่อยากที่จะทำร้ายคาเมะอีกแล้ว และรอยยิ้มที่แต่งแต้มอยู่บนดวงหน้าของคาเมะนั้นทำให้เขาจำต้องเลิกล้มความคิดที่จะพูดจาดูถูกคาเมะต่อหน้าคนอื่นๆ ออกไปเสีย

“ชั้นหวังว่านายคงพอจะบอกเหตุผลในการกระทำครั้งนี้ได้นะ...” จินพูดอย่างคาดคั้น คาเมะพยักหน้ารับด้วยท่าทางดีอกดีใจ

“ยามะพีพาพวกนิวส์มาช่วยเราล่ะ” ร่างบางกล่าว ไม่ได้ลดความตื่นเต้นลงเลยแม้แต่นิด “ตอนที่ชั้นไปพบพวกรุ่นพี่ด้วยตัวเองน่ะนะ นิวส์ก็มาพอดี มันไม่เคยมีคำขู่ที่จะทำร้ายครอบครัวของชั้นเลย จะมีก็แต่ขู่จะทำร้ายชั้นเท่านั้น”

“อะไรนะ? นายทำอะไรนะ?!” ร่างสูงถามคล้ายจะหลงลืมไปแล้วว่าพวกเขากำลังอยู่ในที่รโหฐาน

“จริงๆ? คนที่เป็นเด็กของรุ่นพี่น่ะเป็นคนพูดเสริมแต่งเรื่องขู่ทำร้ายครอบครัวของชั้นเอง” คาเมะบอก จินเองก็ดูเหมือนจะยังไม่อยากเชื่อว่าคาเมะได้ทำอะไรลงไป

“เรารู้แล้ว” อุเอดะเอ่ยขึ้น ร่างบางหันกลับไปมองอุเอดะด้วยทีท่างุนงงจากตรงที่นั่งอยู่บนตักของจิน ความหวาดกลัวฉายอยู่บนดวงหน้าหวานเมื่อคิดได้ว่า AT-TUN คงรู้เรื่องมิยาบิแล้ว ..พวกแก๊งได้ทำอะไรอีกฝ่ายไปบ้าง?

“นะ นายรู้แล้วเหรอ?” คาเมะถามขึ้น “รู้มาโดยตลอดเหรอ?”

“เปล่าหรอก พวกเราเพิ่งจะได้ยินมาเมื่อกี้นี้เอง” อุเอดะตอบ

ร่างบางมองกลับไปที่จินด้วยสีหน้าที่จินอ่านไม่ออก “มิยาบิเข้ามาหาเราก่อนหน้านี้เอง หมอนั่นบอกกับเราว่าตอนที่เจ้านายของหมอนั่นส่งให้เขามาส่งสาร..มิยาบิก็ได้แต่งเติมเสริมแต่งคำขู่เรื่องครอบครัวของนายขึ้นมาเอง หมอนั่นคิดว่าถ้าสามารถแยกเราสองคนให้ห่างจากกันได้ ตัวเองก็จะมีโอกาสได้ย่างเท้าเข้ามาในห้องของชั้น...”

“....มิยาบิคิดไปว่าถ้าทำแบบนั้นจินจะเริ่มมองหาใครสักคนเพื่อมาสวมรอยแทนนาย แล้วก็อาจจะนอนกับคนๆนั้นขึ้นมาจริงๆเพื่อจะลืมนายให้ได้ไงล่ะ” โคคิพูดเสริมในส่วนที่จินตั้งใจตัดออกจากประโยค

คนตัวเล็กอยากจะเอ่ยคำใดออกมาสักคำเพื่อเป็นการปกป้องมิยาบิ แต่ก็ค่อนข้างแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายคงได้รับการลงโทษเรียบร้อยแล้ว “พะ พวกนาย..พวกนายทำอะไรมิยาบิหรือเปล่า?”

จินยืดเนื้อยืดตัวขึ้นเมื่อได้ยินคำถามที่เต็มไปด้วยความเกรงกลัวจากอีกฝ่าย “ตอนที่ชั้นรู้ความจริงจากปากหมอนั่นน่ะ ชั้นก็อาจจะพูดว่าอะไรไปนิดหน่อยอ่ะนะ แต่...ไม่หรอก ชั้นไม่ได้ทำอะไรหมอนั่น”

คาเมะคล้ายจะโล่งอกเมื่อได้ยิน “จริงนะ?”

“จริง” ยูอิจิตอบ “แต่เชื่อชั้นเถอะว่าไอ้คำที่จินว่าไปน่ะ มันไม่เพราะหูเท่าไหร่หรอก”

“แต่ทำไมมิยาบิถึงร้อนรนที่จะเปลี่ยนเจ้านายล่ะ?” ร่างบางถามด้วยความงุนงง “เขาไม่ชอบให้ใครมาออกคำสั่งเขาไม่ใช่เหรอ แล้วถ้าหากว่าพวกรุ่นพี่ขู่ที่จะล้มจินให้พ้นจากตำแหน่งให้ได้จริงๆ มันจะไม่เป็นผลดีกับมิยาบิมากกว่าเหรอถ้าจะเกาะอยู่กับเจ้านายคนปัจจุบันที่มาจากแก๊งโทคิโอน่ะ?”

“หมอนั่นไม่บอกเหมือนกันว่าทำไปทำไม แต่พวกเราคิดว่าแผนที่แท้จริงของรุ่นพี่น่ะคงจะเป็นแผนที่ไม่เอื้อประโยชน์ให้กับเด็กของเล่นอย่างหมอนั่นแน่” จินกล่าวสรุป “ถ้าหมอนั่นอยากจะได้ชั้นเป็นเจ้านายคนต่อไป ก็อาจเป็นได้ว่าหมอนั่นอยากจะใช้ประโยชน์จากพวกสายของชั้นที่อยู่ในนี้”

“แผนที่แท้จริงเหรอ?” ร่างบางถาม

“เราสงสัยกันว่าพวกรุ่นพี่อาจจะมีแผนใหญ่อยู่ในใจแล้ว นั่นก็คืออีกแผนที่อยู่เบื้องหลังการเข้ามาข่มขู่ทำร้ายจินกับนาย... จินคิดแบบนั้นอ่ะนะ..” อุเอดะอธิบาย ก่อนที่จะหยุดพูด “ว่าแต่อย่าพูดกันตรงนี้เลยนะ เราจะบอกทุกสิ่งทุกอย่างกับนายตอนที่เข้าไปในฝั่งตะวันตกแล้วกัน”

“โอ๊ะ มิยาบิได้บอกอะไรบางอย่างที่เกี่ยวกับแผนที่แท้จริงกับชั้นด้วย” คาเมะพูดขึ้นพลางหันไปหาจิน “งั้นก็หมายความว่าเรื่องทุกอย่างยังไม่จบสิ้นไปน่ะสิ?”

“ชั้นคิดว่าพวกรุ่นพี่น่ะรู้อยู่ตลอดเวลาว่าแผนที่พวกเราทำไปนั่นน่ะมันก็เป็นแค่แผนที่ใช้ลวงพวกเขาเท่านั้น” จินถอนหายใจก่อนจะเอนไปด้านหลัง “ชั้นคิดว่าถึงชั้นจะไม่โยนนายออกไปจากห้องในตอนแรก มันก็คงไม่ทำให้สถานการณ์เปลี่ยนไปมากหรอก เรื่องแผนยุ่งยากทั้งหลายที่เราทำๆกันไปน่ะ มันก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรเลยสักนิด”

“ถะ ถ้างั้น มันก็ไม่สำคัญน่ะสิว่าชั้นจะอยู่ไหน? ถ้าอย่างนั้นล่ะก็ ถ้านายไม่ว่าอะไร..ชั้น..ชั้นอยากจะขอกลับเข้าไปอยู่ในห้องของชั้น” คาเมะพูดขึ้น ท่าทางเต็มไปด้วยความหวัง แต่ขณะเดียวกันก็อดจะกลัวไม่ได้ว่าจินจะพูดว่า ’ไม่’ ออกมาทันที ร่างบางหวังว่าจินจะรู้และเข้าใจว่าเมื่อเขาพูดว่า ‘ห้องของชั้น’ นั่นก็หมายถึงห้องที่อยู่ในฝั่งตะวันตกนั่นเอง

“นายรู้ใช่ไหมว่าถึงครอบครัวของนายจะไม่ได้เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้แล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าถ้านายเริ่มกลับมาอยู่กับจินแล้วนายจะไม่เป็นอะไร” จุนโนะพูดเตือน

“ชั้นรู้” ร่างบางตอบ “แต่ถ้าพวกรุ่นพี่รู้อยู่แล้วว่ามันก็เป็นแค่แผนที่ใช้หลอกพวกเขา ถึงชั้นจะอยู่ห้องเดียวกันกับจินหรือไม่มันจะต่างกันตรงไหนล่ะ?”

“แล้วอะไรดลใจให้นายไปหาพวกรุ่นพี่ตั้งแต่แรกล่ะนี่?” ร่างสูงถามขึ้น เขายังไม่หายตกใจกับเรื่องนี่ได้เลย จากนั้นหัวหน้าแก๊งจึงส่ายสายตามองไปยังเพื่อนร่วมแก๊ง “ชั้นบอกพวกนายแล้วไงว่าถ้าเราให้คาเมะรู้แผนนี้แล้วคาเมะจะต้องทำอะไรโง่ๆแบบนั้นแน่"

คาเมะเหลือบมองทุกๆคน ก่อนที่จะใช้สายตาจดจ้องอยู่ที่จินอีกครั้ง ร่างสูงยังคงเฝ้ารอคำตอบในคำถามที่ได้ถามออกไปเมื่อก่อนหน้านี้

“เพราะว่า...ชั้น...ชั้นอยากจะอยู่กับนาย...ชั้นอยากจะอยู่ในห้องของนาย” คำตอบของร่างบางทำให้อีกฝ่ายผงะนิดๆ

“นายอยากจะกลับไปอยู่ที่ห้องชั้นจริงๆเหรอ?” จินถาม แล้วในครั้งนี้คาเมะเองที่เป็นฝ่ายต้องผงะบ้างเล็กน้อย ทำไมจินต้องเหมือนแปลกใจที่ได้รู้ด้วย?

“ชั้นหมายความว่า ชั้นอยากจะ...ถ้านายยังอยากให้ชั้น ...บางทีชั้นอาจจะคิดไปเองก็ได้..” คาเมะหน้าตาแดงก่ำ “ในครั้งนี้ชั้นจะถอยไปยืนข้างๆจริงๆ ถ้านายไม่อยากให้ชั้นไป หรือว่าถ้านายมีใครคนอื่นที่นายไปนะ นอนด้วยจริงๆ...แต่”

“ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นนะ” ยูอิจิพูดพลางขยิบตา

“แล้วอีกอย่างถ้าพวกเขาข่มขู่ที่จะทำร้ายครอบครัวของชั้นจริง” คาเมะพูดต่อ “ชั้นก็คงปล่อยไปแบบนั้นไม่ได้แน่”

“ก็ใช่ แต่ถ้านายออกไป นายก็อาจจะเป็นอันตรายได้นะ” โคคิพูดแจง

“การที่ได้อยู่กับจินในนี้ มันก็ไม่ได้หมายความว่าชั้นจะมีความสำคัญมากมายกับจินในตอนที่อยู่นอกคุกนี่” ร่างบางกล่าว “ชั้นมั่นใจได้เลยว่าเมื่อพวกนายได้ออกไปจากคุกนี้แล้ว พวกเขาก็คงจะไม่คิดว่าชั้นสำคัญกับจินอีกต่อไปแล้ว เพราะไหนๆเราก็คงไม่ได้พบกันอีก..”

จากนั้นความเงียบก็ได้เข้ามาปกคลุมอยู่ชั่วขณะ

“อ่อนี่ เห็นนายพูดเกี่ยวกับพวกนิวส์ด้วยนี่น่า” โคคิถามเพื่อเปลี่ยนหัวข้อเรื่อง

“โอ้” คาเมะคิดได้ในทันที เมื่อพูดต่อในเรื่องนี้ร่างบางก็ไม่กล้าจะสบตากับจินได้อีกต่อไป “ชั้น เอ่อ...นิวส์ เอ่อ...มาช่วยพวกเรา แต่ชั้นว่าพวกเขาคงไม่ช่วยทำให้รุ่นพี่โกรธนายน้อยลงไปหรอก อาจจะเป็นตรงกันข้ามเลยก็ได้ พวกรุ่นพี่ดูเหมือนจะสนใจในเรื่องที่ยามะพีพูดเกี่ยวกับเรื่อง... เอ่อ ที่จะหาเรื่องมาทำให้นายปวดหมองน่ะ ...ตอนที่ชั้นออกมาพวกนิวส์ก็ยังอยู่ที่นั่น”

“นิวส์ทำอะไรน่ะ?” โคคิถาม

“พวกเขาทำอะไรน่ะ?” ยูอิจิออกอาการแบบเดียวกันกับเพื่อนร่วมห้องของตน

“เอ่อว่ะ ทำได้ดีจริงๆนะจิน~” พวกเขาทั้งสองต่างก็ถอนหายใจออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน

“อะไรกันว่ะ? ชั้นไม่รู้เรื่อง ชั้นเป็นผู้บริสุทธิ์น่ะ! ชั้นเป็นเหยื่อของพวกนั้นนะโว้ย!” จินกล่าวปกป้องตนเอง

“ในที่นี้คาเมะจังเป็นเหยื่อตัวจริงต่างหากล่ะ นายตรงกันข้ามเลยล่ะ นายน่ะชอบไปเหยียบตาปลารุ่นพี่อยู่ตั้งนานสองนาน นายเป็นฝ่ายอ้อนขอให้เกิดเรื่องขึ้นไม่ช้าก็เร็ว” โคคิพูดจบ จินก็รีบยกมือขึ้นกอดอกกับคำกล่าวหาที่ได้รับ

“ชั้นสาบานได้เลยว่าพวกนิวส์คงเข้าไปเป็นพรรคพวกกับพวกรุ่นพี่แล้วล่ะเนี่ย...” อุเอดะพูดไม่จบประโยคดีนัก แต่จินก็พอจะเดาได้ว่าคำพูดที่เหลือคงจะจบไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ร่างสูงทรุดตัวจมลงไปกับที่นั่ง คนตัวเล็กที่นั่งอยู่บนตักก็แทบจะเซไปซบกับร่างสูง

“ไอ้บ้าพีเอ๊ย...” จินพึมพำด้วยความโกรธขึ้ง

“ว่าแต่พวกเราจะไปหาพวก w-inds แล้วบอกข่าวดีเรื่องนี้กับพวกเขาด้วยเลยไหม?” จุนโนะถามขึ้น พร้อมกับเปิดยิ้มอบอุ่นให้เหมือนที่เคยทำ

ร่างบางเหลือบมองจินอยู่แวบเดียว ก่อนที่จินจะลุกจากที่นั่ง

“พวกนายไปบอกก็แล้วกัน ยูอิจิ โคคิไปดูหน่อยแล้วกันว่าพวกอาราชิรู้สถานการณ์ตอนนี้แล้วหรือยัง แล้วที่พวกเราจะทำนี้ก็ไม่ได้หมายความว่า พวก w-inds จะไม่ได้รับความคุ้มครองจากเราอีกต่อไปนะ? อุเอดะ เราจะออกไปหารุ่นพี่โคอิจิ ไปดูหน่อยว่าวันนี้รุ่นพี่ขึ้นกะหรือเปล่า จากนั้นก็พาเคย์ตะกลับเข้าไปอยู่ที่ห้องของเรียวเฮในฝั่งใต้ ช่วยพาไปให้ถึงอย่างปลอดภัยด้วยล่ะ แล้วเราจะให้เรียวอิจิอยู่ห้องถัดไป จากนั้นค่อยย้ายคิเมรุให้มาอยู่ร่วมห้องกับเรียวอิจิ”

คาเมะผงกหัวขึ้นมองจินด้วยความแปลกใจ คิเมรุเหรอ? คิเมรุมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้?

“ชั้นรับรองได้เลยว่าเรียวอิจิคงไม่ว่าอะไรที่จะให้คิเมรุอยู่ใกล้ๆ อีกอย่างนะ ให้ย้ายมิยาบิเข้าไปอยู่ห้องขังถัดจาก w-inds และคิเมรุ มิยาบิจำต้องย้ายมาออกมาอยู่แล้วล่ะ เพราะถ้าเจ้านายของหมอนั่นรู้ว่าหมอนั่นก่อเรื่องอะไรขึ้น มิยาบิก็คงจะถูกทิ้งไปแน่ ดูว่าเราจะพอหาห้องในฝั่งใต้ให้หมอนั่นได้อยู่อย่างสงบ ไม่มีใครไปกวนบ้างได้ไหม อุเอดะถ้าเราเสร็จจากเรื่องนี้แล้ว ให้นายไปบอกกัคคุโตะเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงครั้งนี้ด้วย...” จินพูดขึ้น “แล้วก็คาเมะ นายไปเก็บข้างของๆนายกลับเข้าไปที่ห้องของเราซะนะ”

คนตัวเล็กไม่อาจจะกลั้นยิ้มที่เริ่มจะฉายออกมาทั่วใบหน้าเอาไว้ได้ พวกเขาลุกขึ้นยืนแล้วเริ่มเดินเข้าไปที่บันไดกว้าง ไม่เคยมีสักครั้งที่เขาจะรู้สึกภูมิอกภูมิใจอย่างมากมายกับการได้เดินเคียงข้างพวกในแก๊งท่ามกลางเรือนจำที่เก่าครึเช่นนี้ เขาเป็นของจิน ที่ของเขาก็คือการอยู่เคียงข้างจิน ...เขาทำสำเร็จในการฟันฝ่าจนได้ที่ตรงนั้นกลับคืนมา

เมื่อพวกเขาได้เดินเข้ามาถึงชั้นสอง ทางเดินของพวกเขาก็ต้องแยกจากกัน โคคิกับยูอิจิเดินหน้าไปฝั่งตะวันตกเพื่อบอกข่าวสถานการณ์ให้พวกอาราชิรู้ จุนโนะตามสองหนุ่มไปเพื่อจะมองหาเคย์ตะ เพราะเดาว่าเคย์ตะอาจจะอยู่ที่ฝั่งตะวันตกแล้วในตอนนี้ จากนั้นเขาก็จะพาเคย์ตะไปหาเรียวอิจิกับเรียวเฮ อุเอดะและจินออกไปตามหาคิเมรุหรือไม่ก็มิยาบิในฝั่งตะวันออก แล้วว่าจะไปดูหน่อยว่ารุ่นพี่โคอิจิไปเตร่อยู่ฝั่งเหนือเพื่อที่จะเจอกับซึโยชิหรือเปล่า คาเมะเดินตามหลังจินและอุเอดะเพื่อจะไปยังฝั่งเหนือแล้วเก็บข้าวเก็บของที่อยู่ในห้องกัคคุโตะ

ดูเหมือนว่าทุกสิ่งทุกอย่างเริ่มจะเข้าที่เข้าทาง ความเป็นมิตรภาพระหว่างพวกนิวส์และรุ่นพี่คงจะไม่อยู่ได้ยาวนานจนสานต่อออกไปนอกคุกใช่ไหม? แต่ถ้าพันธมิตรของทั้งสองแก๊งเริ่มงอกเงยแล้วล่ะก็...แล้วถึงจินจะเป็นคนคุกของที่นี่ แต่เมื่ออยู่นอกกำแพงคุก...อำนาจของทุกคนก็แตกต่างกันออกไป เพราะฉะนั้นพันธมิตรในตอนที่อยู่ในคุกก็คงจะไม่สำคัญมากเหมือนตอนที่อยู่นอกคุกแน่

ร่างบางแทบจะผงะนิดๆเมื่อจินมองข้ามไหล่มายังที่เขา เหมือนว่าอีกฝ่ายจะรับรู้ว่าคาเมะยังคงมองตามเขาอยู่ ร่างบางตระหนักได้ดีว่าในตอนนี้ตัวเขานั้นก็คงจะเดินยิ้มกระหยิ่มยิ้มย่องอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้าอย่างแน่นอน แต่ร่างสูงก็ดูจะไม่ใส่ใจเรื่องนี้มากนัก ...คนตัวเล็กเหมือนจะเห็นรอยยิ้มนิดๆที่กระตุกอยู่ที่ริมปากของร่างสูง

คาเมะจำต้องข่มสายตาให้ออกจากร่างของคนที่เพิ่งจะกลับมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาอีกครั้ง ได้แต่หวังว่าการที่เขาไปคุยกับพวกสแมปตามลำพังนั้นคงจะไม่ทำให้จินต้องตกอยู่ในสถานการณ์ยุ่งยากที่มีกับพวกรุ่นพี่มากกว่าเดิม แต่จินก็ดูไม่อนาทรร้อนใจในเรื่องนี้เลยด้วย บางทีเรื่องทุกอย่างอาจจะพอตกลงกันได้

ว่าแต่...ทุกสิ่งทุกอย่างระหว่างพวกเขาทั้งสองจะเปลี่ยนไปไหม? ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะยังเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่า? แล้วมันจะเป็นยังไง? คาเมะเหมือนได้พูดสารภาพความรู้สึกของตัวเองที่มีกับจินไปแล้วนี่ จินจะเป็นเจ้านายของเขาอีกหรือเปล่า? จริงๆแล้วตลอดเวลาที่ผ่านมาจินเคยเป็นเจ้านายของเขาหรือเปล่า? พวกเขาจะสามารถคุยกันได้อย่างเสรีเหมือนที่พวกเขาได้ทำในฝั่งตะวันตกในวันนี้ไหม?

ร่างบางยอมรับอยู่ในใจว่าตัวเขานั้นได้ซ่อนตัวอยู่ภายใต้บทบาทของเด็กของเล่นของจินมาโดยตลอด จินเองก็เรียกตัวเองว่าเป็นเจ้านายของเขาเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่นๆ แต่ในขณะเดียวกันต่างฝ่ายต่างก็รู้ดีว่ามันมีอะไรที่มากกว่านั้น เขาและจินจะสามารถเป็นคนรักกันจริงๆ ไปจนกว่าจะถึงวันที่ใครคนใดคนหนึ่งออกไปจากคุกนี้ได้ไหม? จินจะต้องการแบบนั้นไหม? เป็นครั้งแรกที่คาเมะรู้สึกเหมือนกับว่าจินเองก็รู้สึกพิเศษกับเขาบ้างเหมือนกัน เจ้านายตัวจริงคงจะไม่ยอมฝ่าฟันปัญหาต่างๆมากมายหลายอย่างเพียงเพื่อจะปกป้องเด็กของเล่นอย่างแน่นอน แต่คาเมะก็ไม่กล้าที่จะคิดและหวังอะไรให้สูงไปกว่านี้ อาจจะเป็นตัวเขาเองที่เลือกจะมองข้ามถึงสัญญาณอะไรบางอย่างที่ควรจะมอง

คาเมะหยุดนิ่งอยู่ข้างราวระเบียงที่อยู่นอกฝั่งเหนือออกมาเพียงไม่กี่ก้าว ระหว่างทางที่เดินขึ้นบันไดเพื่อจะมาถึง ณ ตรงจุดนี้เขาก็เกือบจะเดินเหยียบเท้านักโทษที่เดินว่อนไปมาอยู่ตั้งหลายครั้ง แล้วตอนนี้เขาก็เกือบจะเดินไปชนราวระเบียงเสียด้วย

ร่างบางหยุดอยู่กับที่ก่อนที่จะได้เผลอชนชิ้นเหล็กนั้นไปแล้ว เขาได้ทันเห็นรอยยิ้มที่เปิดกว้างของจินที่ส่งตรงมาให้ พูดจริงๆเลยเชียว เขาจะไปนอนฝันหวานทีหลังก็ได้นี่น่า แต่ตอนนี้ก็น่าจะเริ่มพุ่งความสนใจทำให้เรื่องง่ายๆเรื่องแรกเรื่องนี้ผ่านพ้นไปได้เสียก่อน

ก่อนที่คนตัวเล็กจะก้าวเท้าเดินต่อไปนั้น เสียงดังก้องก็ดังขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่งในอาคาร แต่คาเมะก็เดาไม่ได้ว่ามันดังมาจากที่ตรงไหน

จินและอุเอดะหยุดอยู่ตรงด้านหน้าของฝั่งตะวันออกเพื่อที่จะเงี่ยหูคอยฟังเสียงนั้น โคคิและยูอิจิ จุนโนะต่างก็ส่งสายตาลอบมองออกมาจากฝั่งตะวันตกด้วยเช่นกัน

ทั่วทั้งคุกตกอยู่ในความเงียบสงัดเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น แต่ก็ดูจะยาวนานชั่วกัปชั่วกัลป์ บรรยากาศแบบแปลกๆได้เข้ามาปกคลุมพื้นที่ เหมือนความเงียบสงบก่อนที่พายุฝนจะโหมกระหน่ำ ไม่นานนักเสียงดังกึกก้องก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง ดูเหมือนว่าเสียงนั้นจะดังขึ้นมาจากตรงทางเดินนั่นเอง แล้วเพียงแค่ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นกลุ่มนักโทษต่างก็พากันวิ่งกรูออกมาจากฝั่งเหนือและฝั่งตะวันออก

อุเอดะเปล่งเสียงคราง ก่อนที่จะรีบวิ่งหลบเข้าไปแนบกำแพง เขาสังเกตเห็นได้ทันทีว่าจินนั้นได้จากไปแล้ว จากตรงที่ไหนสักแห่งในฝั่งตรงข้าม อุเอดะเห็นจุนโนะรีบวิ่งฝ่าฝูงชนเข้ามาที่เขาพร้อมกับโคคิและยูอิจิที่วิ่งรั้งตามมาติดๆ

“อุเอดะ หยุดอยู่กับที่ อย่าขยับตัวไปไหนนะ!” เสียงของจุนโนะตะโกนร้องเรียก ก่อนที่เสียงนั้นจะถูกเสียงกรีดร้องของนักโทษที่วิ่งแตกตื่นออกมาจากฝั่งเหนือและฝั่งตะวันออกกลบกลืนไปเสียหมด

คาเมะตัวแข็งอยู่กับที่จากตรงที่ยืนอยู่ข้างๆระเบียง นักโทษมากมายหลายคนได้วิ่งตรงมาที่เขาด้วยอาการตื่นตระหนกขวัญผวา พวกเขาเหล่านั้นต่างก็กรีดร้องเสียงดังเซ็งแซ่ ต่างก็แทบจะวิ่งเหยียบกันและกัน บางคนก็รีบวิ่งกระเสือกกระสนจนได้วิ่งไปชนกับคนที่ยืนอยู่ข้างๆระเบียง แล้วเมื่อชิ้นเหล็กที่อยู่ข้างๆตัวเขาได้ส่งเสียงดังกึกก้องก่อนที่เหล็กชิ้นนั้นจะหลุดออกมาจากโครงสร้าง ร่างบางคิดว่าเขาได้เห็นใครบางคนร่วงตกลงไปจากชั้นสองด้วย

ความตื่นตระหนกได้เข้ามาครอบคลุมร่างบาง จากนั้นทุกสิ่งทุกอย่างก็เหมือนจะพร่าเลือนไปหมด สิ่งเดียวที่รับรู้ในตอนนั้นคือความรู้สึกที่เหมือนกับว่าเขาถูกใครสักคนวิ่งเข้ามาชน ทำให้ร่างเล็กเสียหลักล้มซวนเซไปด้านหลัง จากนั้นก็รับรู้ได้ว่ามีใครสักคนใช้ตัวเพื่อโอบอยู่รอบร่างของเขา สองแขนแกร่งนั้นได้โอบอยู่รอบหลังและศีรษะเล็กๆ คาเมะรู้ได้ในทันทีว่าคนๆนั้นคือใคร

จิน....สัมผัสของจินเป็นเช่นนั้นเอง กลิ่นกายของจินเป็นแบบนั้น เขารับรู้ได้ว่าในตอนนี้ร่างของพวกเขาทั้งสองได้หมุนติ้วอยู่กลางอากาศก่อนที่จู่ๆจะตกลงไปกระทบกับอะไรสักอย่างที่แข็งแกร่ง แต่สิ่งนั้นไม่ได้กระทบกระเทือนร่างของเขาเลยสักนิด ร่างเล็กของคาเมะยังถูกโอบรอบอยู่ในอ้อมแขนของจิน ร่างของพวกเขาหมุนอยู่ไปมาก่อนที่จะไปกระทบกับอะไรสักอย่างอีกเป็นครั้งที่สอง

คาเมะถอนหายใจออกมา รู้สึกเจ็บไปทั้งคอหอย นี่เขาเพิ่งจะกรีดร้องไปหรอกเหรอ?

ร่างเล็กสังเกตเห็นว่าตัวเขายังคงนอนทับบนร่างของจิน คาเมะได้ลุกขึ้นนั่งข้างๆอีกฝ่าย เมื่อทำเช่นนั้นแขนของจินที่โอบร่างของเขาเอาไว้ก็เลื่อนไถลหลุดจากร่าง จินยังคงนอนนิ่งไม่ไหวติง แล้วนี่เลือด มีกองเลือดอยู่มากมาย ร่างบางพบว่ามันยากเหลือเกินที่จะเอ่ยชื่อของจินออกมาได้ ทั้งที่ปกติแล้วชื่อนี้มักจะเป็นชื่อที่คุ้นปากเขาอยู่เสมอ

มันได้เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นล่ะเนี่ย? ทำไมจินมานอนอยู่บนพื้นตรงหน้าของเขา? พวกเขาอยู่ที่ไหนกัน?

❤::❤❤❤::❤::❤❤❤::❤❤❤::❤

Continue chapter 33

ตอนนี้เรื่องเริ่มคลี่คลายไปเยอะแล้ววว เหมือนนะ
แต่กลับเศร้าแทนซะนี่ ขอหนีไปซับน้ำตาก่อน T^T
ไม่รู้มีใครงงอีกไหมคะ ตอนใกล้จบนี้ก็คือคาเมะยืนอยู่ใกล้ราวระเบียงของชั้นสองนะคะ จินกับอุเอดะกำลังจะไปฝั่งตะวันออก โคคิ จุนโนะ ยูอิจิกำลังจะเลี้ยวเข้าฝั่งตะวันตก ก็คือต่างคนกำลังจะแยกเข้าฝั่งนั่นเอง พอเสียงดังมานี้ก็คือ จินวิ่งไปหาคาเมะแล้ว คาเมะถูกใครสักคนวิ่งเข้ามาชน (เพราะอย่างที่บอกว่านักโทษวิ่งตื่นกันออกมา) จินเลยกระโจนใช้ตัวคุ้มครอง พอเดากันได้เนาะว่าตกมาจากชั้นสองนั่นเอง (สปอยไหมเนี่ย) โอ ฮือออออทำไมๆๆมานเศร้าอย่างเนี้ย

ถ้าใครงง อยากถามอาไร เข้าไปทิ้งคำถามได้ที่ไดนะค้า

ตอนสามสามไม่ยาวมากจะพยายามาต่อนะค้า
ขอบคุณคนอ่าน คนเม้นส์นะค้า ขอบคุณมากก โค้งๆๆ
ขอบคุณรียาที่ขมีขมัน ช่วยแก้เหมือนเดิมนะจ้า ผิดตรงเดิมอีกแล้วเนาะ ฮ่าๆๆ

ปล ช่วงท้ายตอนที่แล้วมีคนอ่านบอกว่า งง ถ้าตอนช่วงที่จินกะพีพูดแหย่กัน ก็ประมาณนี้ค้า ที่พีบอกว่าทำไมนายไม่เปิดฉากทำอะไรสักอย่าง...แล้วครั้งนี้ชั้นจะแสดงให้เนียนไปเลยว่าชั้นได้คุมคุกที่นี่ .ถ้าเป็นตรงนี้ก็คือมะพีแหย่น่ะเอง แหย่เรื่องที่ที่จินเคยเปิดฉากไล่คาเมะออกมาไงคะ แล้วโยนไปว่าคาเมะมีไรกะมะพี มะพีเลยแหย่มาว่าถ้าครั้งนี้จะมาเปิดฉากอีก ก็จะแสดงให้เนียนไปเลยว่าได้คุมคุกนี้จิงๆ อะไรประมาณนี้ค้า

In His care 31

2008-11-07T03:22:46Z

Title: In his Care
Author:blue_orbs
Translated and wrote in Thai by daniellove& windzephyr
Pairing: Akame
Rating: NC-17
Disclaimer:The plot belongs to blue_orbs darling
Summary: For this chapter N/A

Thanks รียา อารียา reeya_areeya to be my lovely
beta ,how could I survive without YOU *kisses*
Special thanks to ก้อย jk_no_koi

Chapter 31

คาเมะเผยอเปลือกตาขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงไขล๊อคประตูห้อง ที่ตามด้วยเสียงเปิดประตูจากที่ตรงไหนสักแห่งท่ามกลางความมืดสนิท ปกติแล้วถ้าใครต้องมาติดอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ ....แรกเริ่มก็คงจะเกิดอาการสับสนงุนงงอยู่เล็กน้อยว่าตอนนี้ได้มาติดอยู่ที่ไหนกันแน่ แต่ความรู้สึกตื่นตระหนกก็เข้ามารุมเร้าคาเมะเสียก่อนที่จะได้ฉุกคิดในเรื่องสถานที่เสียอีก

...นี่เขาเผลอหลับไปหรอกเหรอ! มีคนอื่นอยู่ข้างในทางลับแล้วด้วย! พวกเขาพลาดโอกาสที่จะได้ออกไปข้างนอกกันแล้ว..แล้วนั่นก็เป็นความผิดของเขาทั้งหมดเลย!

เมื่อร่างบางเปิดปากที่จะเรียกชื่อจินออกมาอย่างเบาเสียงที่สุดเท่าที่จะทำได้ เขาก็สังเกตเห็นว่าฝ่ายที่กำลังคร่อมร่างเขาอยู่นั้นได้ตื่นนอนเรียบร้อยแล้ว.. จินกำลังเพ่งมองออกไปตามต้นเสียงด้วยสีหน้าท่าทางที่ดูจะแปลกใจพอๆกัน

คาเมะพยายามที่จะสงบจิตสงบใจให้ได้มากที่สุดจากตรงที่นอนอยู่บนเตียงใต้ร่างของอีกฝ่าย....ว่าแต่..ทำไมเขาถึงได้มาล้มเอนตัวนอนแบบนี้ได้? ..ก่อนหน้าที่จะเผลอหลับไปเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้..เขาก็เพิ่งจะครึ่งนั่งครึ่งพิงผนังห้องมาไม่ใช่เหรอ ...ถ้าอย่างนั้นก็เป็นไปได้ว่า...ในช่วงวินาที..หรืออาจจะเป็นช่วงชั่วโมงที่ผ่านมานี้...ว่าแต่..ใครจะรู้ได้ว่าเวลามันได้ผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว ..ในช่วงนั้นเองจินก็จะคงเผลอนอนแล้วเอาตัวมากอดก่ายเขาไว้ แล้วปิดท้ายด้วยการเอาร่างหนาอุ่นเข้ามาคลุมร่างของเขาไว้อีกด้วย

“ชะ ชั้นขอโทษนะ ชั้นขอโทษจริงๆ ชั้นเผลอหลับไป ...ชั้นแค่คิดว่าจะให้นายนอนพักสายตาสักหน่อยเพราะเห็นว่านายเหนื่อยมาก... แล้วก็..ชั้นขอโทษนะ ชั้น-“ คาเมะพูดพล่ามต่อ ก่อนที่จินจะเอามือมาปิดปากเอาไว้เพื่อให้ร่างบางได้เงียบเสียงลง เป็นครั้งแรกเลยที่คาเมะเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าเสียงที่ได้ยินนั้นดังใกล้เข้ามาทุกขณะ หัวใจของคนตัวเล็กเริ่มเต้นดังระรัวอยู่ภายในอกเมื่อจินได้ดึงร่างของเขาให้ลงมาจากเตียง เพื่อซ่อนตัวอยู่บนพื้นแบบเดียวกับที่พวกเขาเคยได้ซ่อนตัวกันมาแล้วก่อนหน้านี้

“ปืนชั้นไปไหนนี่?” จินบ่นพึมพำกับตัวเอง มือข้างหนึ่งยังคงวางประกบเพื่อปิดปากของคาเมะเอาไว้...ร่างสูงต้องนึกหงุดหงิดรำคาญใจยิ่งนักเพื่อพบว่าปืนที่กำลังหาอยู่ในขณะนี้กลับไปนอนแอ้งแม้งอยู่บนเตียงนั่นเอง จินปล่อยร่างของคนตัวเล็ก พร้อมกับเอนตัวไปด้านหลังเพื่อจะเอื้อมมือไปยังฟูกที่นอน เมื่อได้ปืนเจ้าปัญหามาอยู่กับตัวแล้ว ร่างสูงจัดการดันนกสับของปืนเพื่อปลดเซฟอาวุธเตรียมพร้อมสู้ คาเมะไม่แน่ใจว่าอาวุธที่มีติดตัวในตอนนี้จะทำให้รู้สึกปลอดภัยยิ่งขึ้น..หรือจะทำให้รู้สึกกลัวมากไปกว่าเดิม ...ในความคิดของเขาแล้วเจ้าสิ่งนี้ก็คงไม่ทำให้สถานการณ์ตรงหน้าดูง่ายขึ้นมาแน่

ร่างสูงเอนตัวกลับมายังที่เดิมได้ทันก่อนที่พื้นที่ในผนังห้องจะเต็มไปด้วยแสงสว่างที่สาดเข้ามากระทบ ครั้งสุดท้ายที่เห็นนั้นคาเมะคิดไปว่าแสงสว่างที่ได้สาดส่องเข้ามา คงจะเป็นลำแสงที่มาจากแสงไฟนั่นเอง... เขาวาดภาพเอาไว้ว่าอาจจะเป็นผู้คุม นักโทษ หรือไม่ก็จอห์นนี่ ที่เดินถือคบเพลิงผ่านมายังหน้าห้องขังที่เขาแอบอยู่... เพราะยังเห็นมีซากคบเพลิงและโคมไฟระย้าหลงเหลืออยู่ในทางลับ แต่ทว่าในตอนนี้....เขากลับสังเกตเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเหล่าผู้คนที่เดินผ่านไปมาในตอนนี้ถือไฟฉายไว้กับตัวต่างหาก นักโทษจะมีไฟฉายไว้ในครอบครองได้อย่างไร? จะต้องเป็นผู้คุมอย่างแน่นอน แต่จินก็พูดออกมาอย่างมั่นใจเต็มร้อยว่าแม้แต่ผู้คุมคนที่มีสามัญสำนึกน้อยที่สุด..หรือแม้แต่คนที่ไม่รักตัวกลัวตายเสียเท่าไหร่...ก็ยังไม่กล้าที่จะเหยียบเท้าเข้ามาในทางลับแห่งนี้

เงาทะมึนของใครหลายคนสะท้อนเข้ากับผนังในห้องของพวกเขาอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ก็ดูเหมือนว่าจะสาดส่องเข้ามาจากอีกทิศทาง ร่างบางพยายามเลี่ยงสายตาให้ห่างจากผนังห้อง แล้วกลับมามองยังใบหน้าของจินที่ยังคงคร่อมอยู่เหนือร่างของเขา ร่างสูงคอยฟังเสียงที่ดังเข้ามาอย่างตั้งอกตั้งใจ ..แต่ก็เหมือนกับคืนล่าสุด..ที่ไม่อาจจะจับถ้อยคำได้ว่ากลุ่มคนที่ผ่านเข้ามากลุ่มนี้กำลังพูดพึมพำอะไรกันแน่

“หก...แปด...สิบ...” จินนับตามจำนวนเงาที่ได้เห็น “มีมากกว่าเมื่อวานนี้ซะอีก” จินพูดเสริมเมื่อกลุ่มชายฉกรรจ์ได้ผ่านไป จากนั้นความมืดมิดก็ได้เข้ามาครอบคลุมพื้นที่บริเวณอีกครั้ง “เห็นได้อย่างชัดเลยว่าคนพวกนี้ก็ไม่อยากให้ใครมาเห็นพวกเขาด้วยเหมือนกัน จะต้องเป็นพวกนักโทษอย่างแน่นอน เพราะพวกผู้คุมคงจะเข้ามารวมกันมากมายแบบนี้ในเวลาเดียวกันโดยที่ไม่ถูกสังเกตเห็นไม่ได้แน่”

“ชั้น ชั้นขอโทษนะ” ร่างบางพูดออกมาอีกครั้ง เมื่อเล็งเห็นแล้วว่าปลอดภัยที่จะพูดออกมาได้ “เป็นความผิดของชั้นเองที่พวกเราพลาดโอกาสที่จะได้ออกไป”

ร่างบางรู้สึกว่าตัวเขานี่ช่างแย่จริงๆ เขาก็อยากจะทำอะไรสักอย่างเพื่อจินบ้างสักครั้ง ...เพื่อพิสูจน์ให้อีกฝ่ายเห็นว่าเขาเองก็มีค่า มีประโยชน์ในบางเรื่องบ้างเช่นกัน...เพื่อให้เห็นว่าตัวเขาเองก็สามารถทำอะไรต่อมิอะไรได้หลายอย่าง....ไม่ใช่ดีแต่กลัวไม่เป็นเรื่องและดีแต่ทำเรื่องให้มันยุ่งเหยิงมากกว่าเดิม เขาอยากที่จะพิสูจน์ให้จินได้เห็นว่า เขาเองก็เป็นคนที่จินจะสามารถพึ่งพาอาศัยได้ แล้วยังทำตัวเป็นประโยชน์ได้บ้างเหมือนกัน...เพื่อที่จินจะไม่ได้เห็นเขาเป็นแค่เด็กที่ให้ความอบอุ่นบนเตียงเท่านั้น ถ้าเขาเก่งในบางเรื่องที่พรรคพวกของจินและจินเก่งแล้วล่ะก็....บางทีอีกฝ่ายก็อาจจะตกหลุมรักเขาขึ้นมาได้บ้าง...

“มันก็เป็นความผิดของชั้นด้วย ชั้นเผลอหลับไป” จินพึมพำ “ชั้นไม่อยากเชื่อเลยว่าในสถานการณ์แบบนี้ ชั้นกลับเผลอเรอไม่ได้ระมัดระวังตัวเลยสักนิด”

“ไม่ใช่นะ นายเหนื่อยมากไปต่างหาก เมื่อคืนนี้นายอยู่ยามเฝ้าชั้นอยู่ทั้งคืนนี่...” คาเมะรีบร้อนพูดปกป้องอีกฝ่ายจากคำพูดของเจ้าตัว “เป็นความผิดของชั้นต่างหากล่ะ”

จินกดล๊อคนกสับแล้วเก็บอาวุธปืนซ่อนเอาไว้ภายใต้เสื้อเชิร์ตที่ผูกติดกับเอวอีกครั้ง “นายหนาวไหม?” หัวหน้าแก๊งถามออกมา “นายตัวสั่นไปหมดเลย”

“มะ ไม่ ชั้นแค่” ร่างบางตอบ ดูเหมือนจะแปลกใจเล็กน้อยที่จินไม่ได้ใส่ใจในคำขอโทษของเขาเลยสักนิด

“ถ้านายอยากได้เสื้อไปใส่คลุมกันหนาว ก็บอกได้เลยนะ” ร่างสูงกระซิบบอก

“ชั้นไม่เป็นไร ชั้นก็แค่...” คาเมะตอบ “กลัวนิดหน่อย”

ถ้าจินกำลังซ่อนตัวจากพวกที่เดาเอาว่าน่าจะเป็นนักโทษเหมือนกับพวกเขา...นั่นก็แสดงว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันต้องแย่มากแน่ๆ ถ้าพวกเขาวิ่งไปชนกับพวกนั้นเข้าล่ะ..อะไรมันจะเกิดขึ้น? หรือพวกเขาจะได้แปลกใจไปเองว่าจริงๆแล้วพวกนั้นอาจจะอยากช่วยหัวหน้าคุกอย่างไม่เป็นทางการอย่างจินให้ออกไปจากที่นี้ได้อย่างปลอดภัย....หรือว่าพวกนั้นจะทำให้ทั้งเขาและจินต้องตกอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิมด้วยการไปบอกจอห์นนี่หรือผู้คุมเสียเอง? จากนั้นก็อาจจะเกิดการต่อสู้ขึ้นมาได้ ...ถึงตอนนั้น..พวกคนกลุ่มนั้นจะต้องพยายามทำร้ายจินแน่ ..เพราะอย่างที่รู้ๆกันว่าจินเป็นคนที่กุมอำนาจทั้งหมดเอาไว้กับตัว .... แต่พวกนั้นมีกันอยู่ตั้งมากมายหลายคน ..จินคงไม่สามารถจะสู้ได้หมดทุกคนแน่...แล้วตัวเขาเองแค่จะปล่อยหมัดออกไปก็ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

ในท่ามกลางแสงสว่างอันน้อยนิด..จริงๆแล้ว...ถ้าจะพูดให้ถูกหน่อยก็คือ...ในท่ามกลางความมืดที่ไม่มีแสงสว่างอันใดส่องลอดเข้ามาได้เลยสักนิด ..มันทำให้ยากที่จะพูดออกไปอย่างแน่ชัดว่า..เขาได้เห็นสีหน้าที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นจากจินตอบรับคำพูดที่เขาได้บอกออกไปไหม มือหนาข้างที่มีกุญแจมือผูกติดกับมือบางนั้น มาขณะนี้ได้แทรกนิ้วเข้าไปกุมเกี่ยวมือเล็กเอาไว้

“ถ้างั้น.....ก็อย่าเสียเวลาอีกเลยนะ” จินพูดแนะ พวกเขาค่อยๆลุกขึ้นยืน ร่างสูงสอดส่ายสายตามองออกไปด้านนอก ก่อนที่จะเปิดประตูห้องขังให้เปิดอ้าอย่างเบามือให้มากที่สุดเท่าที่จะเบาได้ แล้วค่อยเดินนำคนตัวเล็กออกมา จู่ๆร่างสูงก็ดึงตัวคาเมะให้เข้ามาใกล้ แล้วกระซิบถ้อยคำบางอย่าง “ทีนี้นะ ไม่ว่านายจะทำอะไร อย่าส่งเสียงดังออกมาเด็ดขาด ให้จำไว้ว่าตอนนี้ได้มีกลุ่มคนอยู่ตั้งสิบกว่าคนที่กำลังเดินอยู่ในทางลับเหมือนๆกับเรา ไม่ว่าจะเสียงเล็กเสียงน้อยก็อาจจะดึงความสนใจพวกนั้นได้ เคลื่อนตัวให้เงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วก็ตามชั้นมา" คาเมะพยักหน้าทำทีรับอยู่ภายในอกกว้าง ไม่กล้าแม้แต่จะพูดตอบรับ จินเดินนำร่างบางให้เดินลงตามทางเดินที่มืดสนิท ทางเดียวกับที่พวกกลุ่มคนเหล่านั้นเพิ่งจะเดินออกมาเมื่อไม่นานมานี้

ร่างบางกระชับแรงเกาะบนมือของอีกฝ่าย ..เขานึกเกลียดกับความจริงที่ว่า ...ตัวเขานั้นไม่ใช่จะเก่งและมีความสามารถในการก่อเรื่องยุ่งยากเพียงอย่างเดียว...แต่ยังเก่งในเรื่องสร้างจินตนาการให้ตัวเองได้เห็นออกมาอย่างชัดเจน ...และชัดมากพอที่จะทำให้ต้องนึกหวาดกลัวไปเองได้อีกด้วย

จินมองฝ่าไปยังทางข้างหน้าให้ได้ไกลมากที่สุด ถ้าพวกเขาสามารถเดินไปจนสุดทางของทางเดินสายนี้ ...จินคิดเอาว่า..พวกเขาก็จะมีโอกาสได้ออกไปจากที่นี่ได้โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ทางเดินนี้จะต้องพาพวกเขาเข้าไปยังที่ใดที่หนึ่งของคุกอย่างแน่นอน เห็นได้จากที่พวกคนกลุ่มนี้ได้ออกมาจากทิศทางนี้ ...นั่นก็แสดงว่าตอนนี้ก็คงเป็นเวลาในตอนเช้า ที่พวกเขาต้องทำในขณะนี้ก็คือ..เดินไปตามทางที่ถูกไขล๊อคประตูกรงออกมาเรียบร้อยแล้ว ..ถ้าพวกนั้นเป็นพวกผู้คุมที่ไม่ได้พากันเดินออกมาจากตรงส่วนของคุกที่พวกเขาอยู่แล้วล่ะก็ ..มันก็มีโอกาสเป็นไปได้สูงที่เขาจะเดินนำคาเมะตรงเข้าไปสู่อ้อมแขนของพวกผู้คุมนับโหลที่รออยู่.. ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ..พวกเขาก็อาจจะถูกจับ..แต่ถึงอย่างไรก็คงต้องขอเสี่ยงดวงดูสักครั้ง

จินนึกเดาต่อไปว่าจอห์นนี่จะยอมปล่อยพวกเขาคนใดคนหนึ่งให้พ้นผิดได้ไหม..ถ้าต้องถูกจับขึ้นมาจริงๆแล้วล่ะก็ ...เขาคงต้องขอยื่นข้อตกลงอะไรบางอย่างกับจอห์นนี่และมาสะจัง เพื่อที่คาเมะจะได้พ้นโทษจากความผิดในครั้งนี้ ถ้าต้องเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆล่ะก็...เขาจะทำทุกวิถีทางที่จะสามารถทำได้เพื่อคาเมะ คนตัวเล็กลำบากมามากเกินพอแล้ว...คาเมะไม่ควรจะได้ใช้เวลาอยู่ในสถานที่แห่งนี้มากไปกว่าสิ้นเดือนสิงหาคมนี้อย่างแน่นอน

หัวใจของร่างบางแทบจะเต้นออกมานอกอก เมื่อรับรู้ได้ว่าจินกำลังยืนนิ่งอยู่กับที่เมื่อได้ยินเสียงที่ดังมาจากที่ไหนสักแห่งจากทางด้านหน้า คนตัวเล็กกำลังจะอ้าปากถามว่าได้เกิดอะไรขึ้น ต่อเมื่อจำได้ถึงคำเตือนที่บอกให้เงียบเข้าไว้

จินรีบเดินถอยกลับไปตามทางเดินอย่างรวดเร็ว จวบจนพวกเขาได้มาถึงประตูลูกกรงอีกบานที่มีล๊อคปิดอยู่อย่างแน่นหนา แต่ก็เป็นประตูลูกกรงที่เหมือนจะนำพวกเขาเข้าไปสู่เส้นทางสายใหม่ ร่างสูงรีบร้อนไขล๊อคประตูกรงอย่างเร่งรีบ แต่อุปกรณ์ที่มีติดตัวก็ดูจะไร้ประโยชน์เหมือนเช่นเคย เพียงไม่นานเสียงดังก็ลอยล่องเข้ามาในทิศทางที่พวกเขากำลังยืนอยู่

เมื่อสังเกตเห็นแล้วว่าการไขล๊อคประตูกรงไม่ได้ประโยชน์อันใดขึ้นมา จินพบว่าหนทางเดียวที่จะได้หลุดพ้นจากสถานการณ์ยุ่งยากตรงหน้านี้ ก็คือการใช้ความรุนแรงเข้ามาช่วยนั่นเอง โชคดีที่ว่าเขาเก่งในเรื่องแบบนี้ด้วยสิ ด้ามจับของปืนไม่ได้ทำขึ้นมาจากวัสดุแข็งเหมือนส่วนอื่นๆของกระบอกปืน เมื่อร่างสูงใช้ปืนกระหน่ำทุบไปยังล๊อคประตูที่เต็มไปด้วยสนิมเขรอะกรัง จึงทำให้เกิดเสียงดังไม่มากนัก ท้ายที่สุดก็สามารถเปิดประตูลูกกรงออกมาได้ พวกเขาจึงได้แอบหลบเข้าไปในเส้นทางสายใหม่ ก่อนที่จะไม่ลืมปิดประตูตามหลัง ..ก็ได้แต่หวังว่าคนอื่นๆคงจะไม่สังเกตเห็นว่าประตูลูกกรงที่นำเข้าสู่ทางเดินเส้นใหม่ได้แตกหักไปหรอกนะ

ช่วงขณะที่จินดึงคาเมะให้เข้ามาเดินในทางเส้นใหม่นั้น แสงสว่างอันน้อยนิดก็ได้ส่องลอดเข้ามาในทางเดินเส้นเก่าที่พวกเขาเพิ่งจะผ่านมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว มันเหมือนกำลังเดินวนเวียนอยู่ในเขาวงกต....คาเมะรู้สึกเหมือนคนที่กำลังเดินหลงทางยิ่งนัก ในไม่ช้าจินก็หยุดเดิน ...ก่อนจะทำให้คนตัวเล็กต้องนึกแปลกใจด้วยการที่อีกฝ่ายดึงร่างของเขาแนบไปกับผนังห้อง ตามด้วยการใช้ร่างหนาของตนเพื่อบังร่างบางเอาไว้จนมิด

“ชู้ว์..อยู่นิ่งๆนะ ถ้าพวกเราโชคดีล่ะก็..ก็ได้แต่หวังว่าในตอนที่พวกนั้นเดินผ่านมาแถวนี้ก็คงจะไม่สังเกตเห็นว่าประตูกรงได้ถูกเปิดออกมาแล้ว ถ้าพวกนั้นไปแล้ว เราก็จะเดินกลับไปตามทางเดิมได้” ร่างสูงกระซิบบอกที่ใบหูของร่างบาง คาเมะก็พยักหน้ารับรู้

เสียงพูดดังพึมพำดังสะท้อนก้องผ่านเข้ามาในทางเดิน ..พร้อมกับที่ร่างของกลุ่มชายฉกรรจ์ที่ไม่คุ้นหน้าคุ้นตากำลังเดินใกล้เข้ามา คนกลุ่มนั้นได้เดินมาหยุดอยู่หน้าประตูกรงที่ทอดเข้าสู่ทางเส้นใหม่..ตรงเดียวกับที่คาเมะกับจินกำลังแอบอยู่

‘หักอยู่’ คาเมะคิดว่าสามารถจับถ้อยคำที่พวกนั้นพูดออกมาได้ จากนั้นไม่นานเสียงเปิดประตูกรงที่คุ้นหูก็ถูกเปิดอ้าออก

“บ้าเอ๊ย...” จินสบถ..ร่างบางเริ่มตระหนักแล้วว่าคนกลุ่มนั้นเริ่มรู้ตัวแล้วว่ามีใครบางคนอยู่ในที่นี้ด้วย ประตูกรงได้ถูกเดินอ้าเข้ามายังส่วนทางเดินที่พวกเขาใช้ซ่อนตัวอยู่

“ผู้คุมเหรอ?” คาเมะแน่ใจว่าได้ยินใครบางคนพูดคำนี้ออกมา แต่ก็จำไม่ได้ว่าเป็นน้ำเสียงของใคร ...ร่างบางไม่ได้ยินคำพูดที่พูดโต้ตอบในคำถามนี้ แต่ดูเหมือนว่าชายกลุ่มนี้...ไม่ว่าพวกเขาจะเป็นใครก็ตาม ...ตัดสินใจที่จะพากันเข้ามาเดินสำรวจตรวจตรา เพราะแสงสว่างได้ฉายแสงสาดส่องเข้ามาในทางเดินที่มืดมิดนี้แทน

คนตัวเล็กรู้สึกได้ว่าร่างสูงทำตัวแนบเข้ามาใกล้ยิ่งกว่าเดิม ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มแทบจะเคลียเคล้าอยู่ที่ใบหู เมื่ออีกฝ่ายได้พูดขึ้น “พวกเขามาทางนี้แล้ว อย่าพูดอะไรออกมาทั้งนั้น แค่วิ่งให้เร็วที่สุดก็พอ แล้วก็ให้เงียบมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ด้วยนะ”

คาเมะไม่มีเวลาแม้แต่จะพูดตอบรับเมื่อจินได้ดึงแขนเล็กเข้ามาหาตัว แล้วจัดการดึงร่างเล็กให้วิ่งลงไปตามทางเดินในความเร็วที่เหมือนจะเร็วได้เท่ากับครั้งแรกที่พวกเขาได้เข้ามาในทางเดินลับนี้ ร่างบางพยายามจะวิ่งตามใหัทันอีกฝ่าย แต่ก็เกือบจะสะดุดล้มอยู่สักครั้งสองครั้งได้ คาเมะได้ยินเสียงพึมพำที่ดังตามหลังได้เงียบเสียงลง ก่อนที่จะได้ยินเสียงใครสักคนพูดออกมาเสียงดัง แต่คาเมะก็ไม่อาจบอกได้อยู่ดีว่าพวกนั้นพูดว่าอะไร เขาได้แต่เดาว่า..ทั้งเขาและจินยังคงถูกตามล่าอยู่นั่นเอง ขณะที่กำลังทั้งวิ่งทั้งคิดอะไรอยู่ลำพังในใจนั้น...ร่างบางก็ต้องวิ่งชนเข้ากับร่างของจินเข้าอย่างจัง...ร่างสูงดูจะหยุดวิ่งอย่างทันทีทันใด เมื่อพวกเขาได้วิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าของอีกหนึ่งบานประตูที่ถูกปิดล๊อคเอาไว้

ไม่แม้แต่จะคิดไขล๊อคให้มันยุ่งยาก จินหยิบปืนออกมาจ่อยิงเข้าไปในล๊อคนั้น ทำให้เกิดเสียงดังก้องลงไปตามทางเดินที่เพิ่งจะผ่านมา ล๊อคกุญแจได้แตกออกเป็นเสี่ยงๆ จินได้จัดการดึงประตูลูกกรงให้เปิดอ้า ก่อนที่จะดึงร่างบางให้ตามเข้ามา ....พวกเขายังคงออกวิ่งอย่างไม่ยอมหยุดหย่อน ...บางครั้งบางคราวร่างบางก็จะเหลียวมองข้ามไหล่ไปมองอยู่เสมอ... แต่ในครั้งนี้เขากลับไม่เห็นแสงวิบวับที่คอยไล่ตามหลังพวกเขาอีกต่อไป

คาเมะนึกแปลกใจว่าตัวเขาเองที่วิ่งช้าเกินไป..หรือว่าจินเองกันแน่ที่วิ่งเร็วเกินไปจากการที่ได้ฝึกวิ่งหนีตำรวจอยู่บ่อยๆ พื้นผิวทางเดินที่พวกเขาวิ่งผ่านไปเริ่มจะกลายเป็นพื้นผิวขรุขระ คาเมะคิดอยู่ในใจว่าโชคดีเท่าไหร่แล้วที่พวกเขาไม่ได้วิ่งไปชนหลุมชนบ่อแล้วล้มหัวคะมำลงมา แต่เพียงไม่นานสองเท้าที่เหมือนจะติดมั่นอยู่บนพื้นดินเมื่อไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้ กลับถูกยกขึ้นสูง ร่างบางคิดได้ในทันทีว่าพวกเขาวิ่งมาเจอกับขั้นบันไดเข้าให้แล้ว โชคยังดีที่ว่าโซ่จากกุญแจมือที่ผูกข้อมือพวกเขาทั้งสองคนเอาไว้ช่วยไม่ให้ร่างบางต้องล้มลงไปนอนจุ๊มปุ๊ก ส่วนตัวจินเองใช้เวลาอย่างรวดเร็วในการเข้ามาถึงตัวเขาด้วยเช่นกัน

“โอ๊ะ นายเป็นอะไรมากไหม ?” จินกระซิบกระซาบถาม ก่อนจะเข้ามาช้อนคนตัวเล็กขึ้นจากที่ใต้วงแขน แล้วช่วยให้ปีนขึ้นบันไดไปอย่างรวดเร็ว

อุปสรรคขั้นต่อไปที่ได้เจอก็คือทางตัน จินเริ่มสอดส่ายสายตามองหาสวิตช์หรืออะไรสักอย่าง เพราะเชื่อไปแล้วว่าทางตันที่เจอต้องเป็นประตูอย่างไม่ต้องคิดสงสัย การจะเปิดเข้าไปได้นั้นก็คงต้องอาศัยกลไกเข้าช่วย ร่างสูงเอื้อมมือไปหยิบปืนขึ้นมาอีกครั้ง แล้วใช้สองแขนยกปืนขึ้นสูงจนสามารถสัมผัสได้ถึงผนังที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา ..การที่จินได้ยกมือขึ้นสูงเช่นนี้ก็ทำให้คนตัวเล็กที่ข้อมือผูกติดกับอีกฝ่ายต้องเขย่งเท้าตาม จินเหมือนจะพบบางสิ่งบางอย่างที่ได้สอดส่ายค้นหา เพราะจากนั้นไม่นานก็เกิดเสียงดัง คลิ๊ก แล้วประตูก็เปิดอ้าออก..ทำให้พวกเขาต้องล้มคะมำไปตามลำแสงที่ปรากฎอยู่เบื้องหน้า แต่ในครั้งนี้จินกลับเป็นฝ่ายล้มคะมำลงไปนอน ตามด้วยการดึงร่างบางให้ลงไปนอนทับอยู่บนลำตัวหนา

จินมีปฎิกิริยาสนองตอบต่อสิ่งที่เกิดขึ้นได้เร็วกว่าคาเมะ เพราะทันทีที่หลังติดพื้น ชายหนุ่มก็รีบคว้าปืนมาถือไว้อีกครั้ง ก่อนจะถือปืนส่องข้ามหัวออกไป..เป็นการกันไว้ก่อนเผื่อกรณีฉุกเฉิน ร่างสูงหรี่ตาลงเมื่อดวงตาต้องมาเจอกับแสงสว่างจ้า ก่อนที่จะเริ่มมองกวาดไปยังรอบห้องที่ว่างเปล่า แล้วจึงมองข้ามร่างบางที่นอนอยู่บนตัวออกไปยังทางเดินมืดที่เพิ่งผ่านมา

คาเมะยังคงปิดปากเงียบ เพราะไม่อยากจะก่อปัญหาใดๆทั้งสิ้น จินจึงคว้ามือข้อมือบางอย่างทันทีทันใด

“จะว่าอะไรไหม ถ้าชั้นจะขออยู่บนหน่อยนะ?” ร่างสูงพูดอู้อี้ขึ้นมา ก่อนที่คาเมะจะได้มีเวลาเข้าใจกับคำขอนี้..ร่างบางก็กลับพบว่าตัวเขาได้เปลี่ยนตำแหน่งกับจิน จากที่นอนทับอยู่บนร่างสูงกลับมานอนอยู่ด้านล่างเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ร่างสูงเปิดส่วนล่างของกระบอกปืนเพื่อตรวจดูในส่วนที่คาเมะเดาได้ว่าคงเป็นส่วนที่ใช้สำหรับบรรจุลูกกระสุนนั่นเอง

“เหลืออยู่เจ็ดลูก” ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนที่จะกระแทกปิดเข้าไปใหม่ ร่างบางมองท่าทีที่อีกฝ่ายจับถือปืนด้วยความยำเกรง นึกสงสัยในใจว่าจินเคยมีประสบการณ์ในการใช้อาวุธแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า ...ความคิดนี้ทำให้คนตัวเล็กนึกกลัวขึ้นมาบ้างเล็กน้อย

จินมองไปรอบๆห้อง ..พวกเขาเข้ามาอยู่ในห้องทำงานของใครคนใดคนหนึ่ง ทางด้านขวามือนั้นมีหน้าต่างบานหนึ่ง ติดกับหน้าต่างก็จะเป็นประตูห้องที่ทอดเข้าไปสู่ห้องๆหนึ่งที่ถูกปิดไว้ด้วยมู่ลี่ทึบ ส่วนทางด้านซ้ายมือก็มีโต๊ะทำงานตัวใหญ่ที่เข้าคู่กันกับเก้าอี้นั่งที่ถูกดึงออกมาอยู่ข้างหน้าของพวกเขา แล้วยังมีเก้าอี้อีกสองตัวที่วางอยู่อีกฟากของโต๊ะทำงาน ห้องทั้งห้องเต็มไปด้วยกลุ่มเอกสารต่างๆ แผนที่ แล้วก็หนังสืออยู่มากมายหลายเล่ม

ร่างสูงค่อยๆยันตัวลุกขึ้นยืน พร้อมทั้งดึงตัวร่างบางให้ขึ้นมาด้วย ชายหนุ่มชำเลืองมองไปยังทางเดินที่จะเพิ่งผ่านมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะใช้เก้าอี้ที่พบในห้องเอาไปวางขวางทางเข้าที่เชื่อมติดกับทางเดินนั้นเอาไว้ เพื่อกันไม่ให้คนจากอีกด้านสามารถที่จะเปิดประตูเข้ามาได้

“พะ พวกเราอยู่ที่ไหนกันนี่?” คาเมะกระซิบกระซาบถาม จินได้แต่ส่งยิ้มนิดๆให้คนตัวเล็ก

“นายจำไม่ได้เหรอ?” จินถามด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่ พลางหมุนตัวร่างบางให้มองไปรอบๆห้อง “ห้องทำงานของจอห์นนี่ยังไงล่ะ”

สีหน้าของร่างบางซีดเผือดเมื่อเริ่มตระหนักว่าได้มาอยู่ที่ไหน ...ก่อนจะรีบหันไปมองอีกฝ่ายด้วยท่าทีตื่นกลัว “พวกเรามาอยู่นี่ได้ยังไงล่ะ? พวกเราจะวิ่งมาจบลงตรงนี้ได้ยังไง?”

จากสถานที่หลายแห่งในเรือนจำแห่งนี้...ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วย? ถ้าจอห์นนี่เจอพวกเขาเข้าล่ะ? ในส่วนนี้ของเรือนจำจะต้องมีผู้คุมคอยเฝ้ายามอยู่หนาแน่นแน่นอน!

“ก็ทางเดินพวกนั้นก็เป็นทางเดินที่จอห์นนี่สร้างขึ้นมานี่น่า มันก็ต้องพาตรงเข้ามาสู่ห้องทำงานของหมอนั่นอยู่แล้ว” จินตอบพลางปล่อยมือจากร่างบาง แล้วเดินสำรวจตรวจตราในห้อง คาเมะก็จำต้องเดินตามไปอย่างเลี่ยงไม่ได้

“มีคนบางคนไล่ล่าพวกเราอยู่ในทางเดินนั่นนะ เราต้องออกไปจากที่นี่กันได้แล้ว อีกไม่นานพวกเขาก็คงจะมาถึงนี้แล้ว” ร่างบางกล่าวพลางกระตุกกุญแจมือไปอีกทิศทาง เพื่อเป็นการแสดงความตั้งใจของตน

“ชั้นบอกนายแล้วไง ว่าชั้นแค่เดาไปเท่านั้นว่าเป็นพวกผู้คุม ...พวกที่เราเจอน่ะก็คงเป็นพวกนักโทษเหมือนเรานี่แหล่ะที่บังเอิญไปเจอทางลับเข้า แล้วก็เลยพยายามใช้ทางเส้นนั้นเพื่อเป็นเส้นทางหนีออกไปจากคุก ชั้นว่าพวกนั้นคงเลิกไล่เรามาตั้งแต่ตอนที่ชั้นใช้ปืนยิงเข้าใส่ประตูกรงอันสุดท้ายที่เราเพิ่งจะผ่านมาแล้วล่ะ เพราะพวกนั้นคงคิดไปว่าพวกเราเป็นผู้คุม เพราะถ้าเป็นนักโทษก็คงมีปืนอยู่กับตัวไม่ได้หรอก” จินอธิบาย ยังคงเดินลึกเข้าไปในห้องพร้อมด้วยคาเมะที่ดูจะออกอาการขัดขืนนิดๆให้ต้องตามเข้าไปด้วย “พวกนั้นคงกำลังหาทางทำทุกอย่างอยู่ล่ะนะ ยกเว้นก็แต่หาทางกลับเข้าไปในคุกเหมือนเดิม”

“ถ้าอย่างนั้น พวกเราก็น่าจะหาทางกลับเข้าไปด้วย” คาเมะยังคงค้าน เมื่อร่างสูงได้เดินมาหยุดอยู่ข้างโต๊ะที่มีหน้าต่างบานใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ห่างจากโต๊ะมากนัก

“วิวดีอะไรอย่างนี้~” จินผิวปากเมื่อได้มองออกไปนอกหน้าต่าง “จอห์นนี่สามารถที่จะมองไปเห็นสวนหย่อมเล็กๆของพวกเรา... แล้วมองดูพวกนักโทษที่อยู่ตรงนั้นได้หมดเลย ...แบบนี้มันเหมือนกวนใจชั้นจริงๆเลยแฮ่ะ...”

“ไปเถอะนะ ไปเถอะนะจิน มาสิ ได้โปรดเถอะ” ร่างบางพูดขึ้น ยังออกแรงดึงกุญแจมือให้แรงขึ้นกว่าเดิม แต่ก็ทำไม่สำเร็จในการที่จะดึงลากจินไปไหนได้เลย

“อีกเดี๋ยวสิ ชั้นอยากจะเดินดูรอบๆก่อน” จินพูดขึ้นพร้อมกับดึงลิ้นชักจากที่ไหนสักแห่ง เพื่อจะพบกับกองแฟ้มข้อมูลที่วางเรียงกันอยู่ภายใน

“ได้โปรดเถอะ ไปกันได้แล้ว ได้โปรดเถอะนะ ถ้าจอห์นนี่รู้ว่าเราอยู่ที่นี่..... ถ้าเขาจับพวกเราได้ตรงนี้ล่ะก็....” คาเมะพยายามที่จะพูดจาโน้มน้าวอีกฝ่ายที่ดูจะยุ่งอยู่กับการดึงแฟ้มขึ้นมาหนึ่งแฟ้มแล้วใช้สายตามองกวาดไปโดยรอบ

“บะฮาฮ่า!! ฟังนี่นะ หลังจากที่พยายามจะบุกเข้าไปในสถานที่ที่ยากจะเข้าไปได้ถึงในประวัติศาสตร์ของจอห์นนี่ คิตาวาระ แต่ต้องเจอกับความล้มเหลวกลับไปนับครั้งไม่ถ้วน สุดท้ายสมาชิกที่เหลือเจ็ดคนก็ถูกจับได้เมื่อตอนที่พยายามจะปล่อยตัวเพื่อนร่วมแก๊ง อุจี้ ฮิโรกิ ให้ออกมาจากห้องขัง ทางผู้คุมจำต้องขังเพื่อนรวมแก๊ง นิชิกิโด้ เรียว ไว้ในห้องขังเดียวกันกับอุจี้ ฮิโรกิ เพราะอีกฝ่ายไม่ยอมปล่อยมือออกจากลูกกรงแม้จะใช้ผู้คุมถึงสี่นายมาแยกเอาตัวออกไป...แต่ก็ไม่สามารถจะนำตัวนิชิกิโด้ ออกไปได้” จินอ่านเสียงดัง “ไอ้พวกปัญญาอ่อนเอ๊ย”

“ได้โปรดเถอะ จิน” คาเมะร้องขอ รู้ตัวดีว่าได้พูดชื่อของอีกฝ่ายด้วยชื่อแรกอีกครั้ง แต่หัวหน้าแก๊งก็ดูจะไม่สังเกตสังกาอะไรมากนัก เพราะยังคงไล่อ่านแฟ้มถัดไป

“โอ๊ะ จอห์นนี่โยนความผิดไปว่าพวกชั้นเป็นคนทำให้เกิดเพลิงไหม้ตรงส่วนหย่อมนั่นอีกแล้ว ก็เห็นๆอยู่ว่ามันเป็นความผิดของพวกนิวส์นี่หว่า!” จินบ่นพึมพำ ทำให้ร่างบางต้องค่อยๆแอบชำเลืองมองข้ามไหล่จิน...ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังยืนอ่านแฟ้มของ AT-TUN อยู่นั่นเอง “พวกนั้นก็ไม่รู้อยู่ดีว่าจริงๆแล้วพวกชั้นก่อเรื่องไปเยอะกว่านี้อีก พวกตำรวจนี่โง่จะตาย ...ไม่เห็นจะหาหลักฐานพวกคดีที่พวกเรากับนิวส์เคยไปก่อเรื่องที่โตเกียวทาวเวอร์นั้นมาได้เลย ..พูดไปแล้วตอนนั้นพวกเราก็เป็นเด็กที่สะเพร่าแล้วก็ขี้เกียจกันมากเลยนะ"

จินปิดแฟ้มเสียงดัง แล้วปล่อยลงไปนอนอยู่บนโต๊ะทำงานที่ตอนนี้เริ่มจะมีแฟ้มต่างๆวางอยู่อย่างกระจัดกระจาย เมื่อร่างสูงหันไปค้นหาแฟ้มเอกสารกองอื่นๆ คนตัวเล็กก็รีบแอบคว้าแฟ้มของจินมาไว้กับตัวแล้วแอบอ่านข้อความข้างใน

ขโมยรถของสารวัตรใหญ่ พร้อมด้วยสิ่งมีค่าราคาแพงของสถานีตำรวจ เข้าปล้นทรัพย์สินในแต่ละร้านแถวย่านชิบุยะ นับจำนวนได้สี่ครั้ง

ไม่ได้มีคดีความอื่นๆเขียนลงไปในแฟ้มข้อมูลมากนัก แต่จินก็เคยบอกว่าพวกเขาได้รับการลดหย่อนโทษเพราะได้ให้ข้อมูลที่เกี่ยวกับพวกนิวส์.....ดูเหมือนว่าพวกของจินจะไปทำข้อตกลงกับมาสะมาจริงๆ

ถูกต้องโทษจำคุกห้าปี

“ตอนที่นายถูกจับมานายยังดูเด็กมากเลยนะ” ร่างบางไม่ได้ตระหนักเลยสักนิดว่าได้พูดออกไปเสียงดัง

“นายก็อายุประมาณชั้นด้วย” จินตอบ “แต่ดูเหมือนว่านายจะดูอ่อนกว่าซะอีก แม้แต่ในรูปถ่าย..นายก็ยังดูใสซื่อไร้เดียงสามากเลยนะ .....ชั้นไม่เคยหยุดที่จะพิศวงในตัวนายได้เลย”

คาเมะมองสำรวจไปยังรูปถ่ายของตนที่อีกฝ่ายยื่นมาให้ “ชั้นไม่รู้ว่านายหมายความว่ายัง...ดะเดี๋ยว อะไรนะ?” ร่างบางมองคนตรงหน้าด้วยสายตาแคลือบแคลง “นายไม่เคยหยุดที่จะพิศวงในตัวชั้นงั้นเหรอ? นายเคยเห็นแฟ้มของชั้นมาก่อนเหรอ?!”

“ก็..ไม่ใช่อันนี้หรอก แต่เป็นสำเนาน่ะ หลังจากที่นายมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของชั้น...ชั้นก็ได้สำเนาแผ่นนั้นมาอยู่กับตัวได้ระยะหนึ่งแล้ว...” จินพูดพลางยักไหล่

“นายเอาแฟ้มชั้นไปทำอะไรน่ะ?” คาเมะถาม สีแดงระเรื่อเริ่มแผ่ขยายทั่วแก้มนวล

“ก็เอาไปศึกษาไง” ร่างสูงตอบ “ชั้นยังมีแผ่นสำเนาอยู่ในห้องของเรา-...ชั้นหมายถึงในฝั่งตะวันตกน่ะ”

คนตัวเล็กรู้สึกอายนิดๆที่ได้มารู้ในความจริงข้อนี้ แต่เขากลับรู้สึกทึ่งในอำนาจของจินมากกว่า...

พูดถึงเรื่องอำนาจแล้วล่ะก็...

เขาสามารถที่จะทำอย่างนั้นกลางแจ้งบนโต๊ะของจอห์นนี่ยังได้เลย

เมื่อระลึกได้ถึงข้อความนี้...สีแดงระเรื่อก็เริ่มแผ่กระจายทั่วแก้มนวลอีกครั้ง ในครั้งนั้นเขาไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับจินเลย...ไม่เคยได้รู้เลยสักนิดว่าอีกฝ่ายมีอำนาจมากขนาดไหน สิ่งที่จินเคยแสดงให้เขาเห็น...ที่เคยมาหยอกเล่นกับเขาในช่วงสองคืนแรกที่เขามาอยู่นั้น...มันคงไม่ได้แม้เพียงแค่ปลายนิ้วก้อยของอำนาจที่อคานิชิ จินมีอย่างแน่นอน

“อะ ฮ่า แฟ้มของพวกนิวส์ดูมีสีสันมากกว่าพวกเราซะอีก” เสียงหัวเราะอย่างเย้ยหยันจากอีกฝ่าย เสมือนปลุกร่างบางให้ตื่นจากห้วงภวังค์ความคิด “อ่ะ ต้องโทษเจ็ดปีนี่มันน้อยไปหน่อยน้า ชั้นเขียนอะไรเพิ่มลงไปหน่อยดีไหมเนี่ย?”

คาเมะแอบชำเลืองมองข้ามไหล่จินอีกครั้ง “คุซาโนะอายุน้อยกว่าชั้นอีกเหรอ?!” ร่างบางถามด้วยความช๊อค “ดะเดี๋ยว ถ้าเป็นอย่างนั้น...ก็หมายความว่าตอนที่คุซาโนะถูกจับเข้าขังคุก หมอนี่ก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะน่ะสิ”

“อืม หมอนี่ไม่ใช่คนเดียวหรอกที่เจอแบบนี้” จินบ่นพึมพำ “จำอุจี้ จาก คันจานิ 8 ได้ไหม? อุจี้ถูกศาลสั่งจำคุกตอนที่อายุได้สิบแปด ยังไม่ถึงสิบเก้าดีด้วยซ้ำ มาสะจังเป็นคนรับผิดชอบคดีเรื่องนี้เอง เพราะหมอนั่นอยากที่จะจับพวกคันจานิ 8 ยกแก๊งให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้ และหมอนั่นก็ทำสำเร็จด้วยสิ หนึ่งเดือนหลังจากที่อุจี้ถูกจับ...พวกคันจาก็ได้มาสั่นลูกกรงอยู่พร้อมเพรียงกันเลยล่ะ”

“แล้วเพียงไม่ถึงหนึ่งปีให้หลังดีนัก...พวกนายก็....” คาเมะพึมพำ ยังคงอ่านแฟ้มที่ถือไว้อยู่ในมือ

“ใช่ ช่วงนั้นเป็นช่วงปีสุดท้ายของอิสระเสรีภาพเลยแหล่ะ ...ชั้นจำมันได้ดี ...หลังจากที่ไปท้าพนันบ้าๆบอๆนั่นแล้ว ชั้นก็ต้องมาจบชีวิตวัยเยาว์อยู่ในนี้...” จินพูดพลางถอนหายใจ ขณะที่กำลังมองกวาดไปยังแฟ้มเอกสารของคาเมะอีกครั้ง

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ

In His care 31 part 1

2008-10-30T02:18:00Z

ต้องโทษจำคุกสองปีในเรือนจำของจอห์นนี่ ข้อหาแอบเข้าไปแฮคข้อมูลในเวบไซต์ของทางราชการ...ผู้ต้องหาเกือบจะถูกปล่อยตัวออกเพราะความประพฤติดีเมื่อจำคุกได้เพียงสิบแปดเดือนเท่านั้น แต่ก่อนหน้าที่จะถูกปล่อยตัวผู้ต้องหาได้ก่อเหตุไม่สงบ ด้วยการไปมีเรื่องทะเลาะวิวาทกับผู้ต้องหาคนอื่น แล้วได้ทำการรับสารภาพผิดทั้งหมด กำหนดปล่อยตัวก่อนกำหนดจึงได้ถูกยกเลิก คาเมนาชิจึงต้องโทษจำคุกตามกำหนดเดิมเป็นเวลายี่สิบสี่เดือนเต็ม..

คาเมะไม่ควรจะยังอยู่ที่นี่เลย จินปิดแฟ้มนั้นลง ก่อนที่จะวางคืนกลับไปยังที่เดิมในลิ้นชัก “ชั้นอยู่ในคุกนี้มาสามปี ...แล้วในวันหนึ่งของเดือนสิงหา...นายก็มา”

ความรู้สึกเหมือนคนที่กำลังติดอยู่ในห้วงแห่งความหลังเข้ามาครอบคลุมจิน นับเป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่จินได้ลดป้อมป้องกันตัวลงไปจนหมดต่อหน้าต่อตาร่างบางอีกครั้ง

“ฤดูร้อนถัดมา พวกเราก็ถูกจับหลังพวกคันจานิ 8” ร่างสูงพูดต่อ ก่อนจะอ่านเอกสารแผ่นอื่นไปเรื่อยๆ “นิวส์ก็ด้วย ชิเงะ ยูยะ และคุซาโนะก็อายุสิบแปดทั้งนั้น แต่นายต้องเข้าใจนะว่าหลังจากที่พวกรุ่นพี่ของเราถูกจับมาแล้ว พวกเราก็กลายเป็นเจ้าถิ่นครองถนนทุกสายของโตเกียว จอห์นนี่ก็ต้องหาทางขังพวกเราไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง มาสะอยากที่จะสะสางงานของเขาให้จบๆไป หมอนั่นไม่ยอมให้เรื่องอายุของพวกเรามาหยุดยั้งได้หรอก ..แต่หมอนั่นก็ไม่เข้าใจอยู่ดี ..ไม่ว่าจะจับพวกเรามาได้มากมายขนาดไหน ..ไม่สำคัญหรอกว่าจะขังคุกพวกเราอยู่ในนี้กี่ปี...ในข้อหาต่างๆที่หมอนั่นสรรหามาโทษพวกเรา ..แต่งานของหมอนั่นก็ไม่มีวันจะหมดไปได้ ยังไงก็จะมีพวกเราเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้พวกจูเนียร์ก็ยังเดินว่อนกันอยู่บนถนน รุ่นน้องของเรากำลังสร้างชื่อให้กับตัวเอง ยายาย่า และ เฮย์เซย์จั๊ม ก็จะกลายเป็นเหมือนภัยที่คอยคุกคามจอห์นนี่เป็นลำดับต่อไป”

“ที่จอห์นนี่ทำเรื่องพวกนี้ไป มันจะทำให้หมอนั่นจะถูกจับเองได้ไหม? ชั้นหมายถึงว่า...ถ้าเกิดมีใครสักคนมาเผยเรื่องที่จอห์นนี่ส่งพวกเด็กที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะให้ต้องมาจำคุกที่นี่ได้ล่ะ?”

“ใครจะกล้าไปต่อกรกับจอห์นนี่ล่ะ? มันถือเป็นการฆ่าตัวตายชัดๆเลยล่ะ แล้วใครจะยอมมาช่วยพวกเราให้เป็นอิสระล่ะ?” จินถาม “ตอนที่พวกนิวส์ขึ้นศาลน่ะ ก็เหมือนตกอยู่ในมือของจอห์นนี่แล้ว อุจี้ก็ด้วย แล้วก็รวมไปถึงนักโทษที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะพอขึ้นศาลเสร็จก็จะถูกถูกส่งมาที่นี่ พูดกันว่า..ในบางครั้งก็เหมือนว่าคุกของจอห์นนี่จะเป็นทั้งแบบเรือนจำและสถานกักกันเยาวชนอยู่รวมกันซะเลย หมอนั่นกำลังทำเรื่องขอสิทธิ์พิเศษแบบนั้นอยู่ด้วย จอห์นนี่ชอบให้นักโทษในคุกของตัวเองเด็กเข้าไว้ล่ะดี...” จินพูดเสริม ก่อนที่จะดึงเอาแฟ้มข้อมูลที่เขียนด้านหน้าไว้ว่า ‘จิมมี่ แม๊กกี้’ออกมา

ร่างบางมองกลับไปยังเอกสารที่ยังถือไว้กับมือ เรียวนิ้วบางลูบไล้อย่างแผ่วเบาบนรูปถ่ายของจินที่ถ่ายไว้นานเกือบห้าปี

“โอ๊ะ พระเจ้าช่วย...”

“มีอะไรเหรอ?”

“ชั้นก็รู้มาตลอดล่ะนะว่าจิมมี่ถูกจับด้วยข้อหาที่ชอบไปยุ่งกับเด็ก แต่ชั้นไม่คิดว่าหมอนั่นจะชอบเด็กที่เด็กซะขนาดนี้!” ร่างสูงพูดขึ้น เมื่อได้พลิกอ่านทุกหน้า “ยังเห็นมีรูปเด็กที่หมอนั่นเอาไปโพสต์ออนไลน์อยู่เลย...แต่นี่มันรูปพวกจูเนียร์เรานี่หว่า! ... จอห์นนี่คงจะเก็บรูปนี้เอาไว้ด้วยเหตุผลอื่นๆ..ไม่ได้เก็บเอาไว้เพราะเป็นหลักฐานอย่างเดียวซะล่ะมั้ง”

หัวหน้าแก๊ง AT-TUN กระแทกแฟ้มปิด ก่อนที่จะเอากลับไปวางข้างในลิ้นชักดังเดิม “ชั้นคงต้องคิดทวนมิตรภาพระหว่างชั้นกับจิมมี่แล้วล่ะ...”

“ระ เราจะไปกันได้ยัง?” คาเมะถามเมื่อเห็นจินรื้อแฟ้มอื่นๆ

“ไปสิ แต่อีกเดี๋ยว...” จินตอบกลับเหมือนบ่นพึมพำ ร่างบางก็พยายามดึงกุญแจมือที่ผูกติดกับจินอย่างเบามือที่สุด

“ได้โปรดเถอะ?”

“ชั้นว่าแล้วเชียว!” จินบ่นกับตัวเอง “แฟ้มของกัคคุโตะหายไปจริงๆด้วย ข่าวลือเรื่องนี้ก็เป็นความจริงน่ะสิ”

“อะ อคานิชิซัง?”

“พอจะหาแฟ้มของซึโยชิได้ไหมน้า...”

“อคานิชิ!” คาเมะกระซิบเสียงดัง สุดท้ายอีกฝ่ายก็หันกลับมามองร่างบางด้วยสีหน้าที่คาเมะอ่านไม่ออกในตอนแรก “...เอ่อท่านอคานิชิ?"

“อย่าเรียกชั้นว่าอคานิชิซัง เอ่อ ใช่ เรียกชั้นแบบนั้นตอนที่อยู่ต่อหน้าคนอื่น ก็แค่...เอ่อ นายก็รู้นี่ว่าชั้นหมายความว่ายังไง”

“ไม่รู้ ชั้นไม่รู้หรอก จะให้เรียกแบบไหนล่ะ? อคานิชิหรือว่าจิน?” ร่างบางถาม

“เรียกจิน ตอนที่อยู่กับชั้นและเพื่อนๆของชั้นตามลำพัง ...แต่เราก็คงไม่ได้อยู่กันตามลำพังแบบนี้อีกหรอก เพราะหลังจากนี้เราจะเจอกันอีกไม่ได้แล้ว ..เรียกอคานิชิตอนที่อยู่ต่อหน้าคนอื่นๆแล้วกัน” จินพูดให้ชัดเจน

“ได้โปรดเถอะ ไปกันได้แล้วนะ อคานิชิ จิน”

“ใจเย็นน่า”

“ไม่ ชั้นจะไม่ใจเย็นแล้ว” คาเมะขู่ฟ่อๆ “นายเป็นคนบอกเองนี่น่าว่าถ้าเราอยากจะออกจากที่นี่ไปอย่างเร็วที่สุด เราก็ควรจะเคลื่อนตัวไปเร็วๆด้วย ถ้ายังงั้นแล้วเราก็ไม่ควรจะมาเสียเวลาที่นี่”

“ก็ใช่ แต่แผนนั่นมันล้มเหลวไปแล้วนี่” ร่างสูงตอบพลางมองไปรอบๆอีกครั้ง คนตัวเล็กก็ให้รู้สึกท้อแท้ยิ่งนัก รอยยิ้มนิดๆผุดขึ้นบนเรียวปากอวบอิ่ม...ก่อนจะตามด้วยการที่จินโน้มตัวเข้าไปหาคาเมะ เหมือนกำลังกักขังร่างบางให้ตัวติดอยู่กับโต๊ะทำงาน “อย่าห่วงไปเลยน้า ไม่มีใครไล่ตามพวกเรามาหรอก เราอยู่ที่นี่กันตามลำพัง...ส่วนจอห์นนี่เอง ตอนนี้ก็คงจะเดินร่อนอยู่ในทางลับนั่นหรือไม่ก็กำลังออนไลน์หารูปโป๊ของพวกเด็กๆ-“

“ไม่เห็นจะตลกเลยนะ” คาเมะขัดขึ้นพร้อมกับออกแรงดึงที่ข้อมืออีกครั้ง เพื่อเป็นการบอกจุดประสงค์ของตัวเอง

“ก็ถ้านายทำเสียงดังมาก หมอนั่นก็อาจจะเข้ามาได้น้า”

“จิน!” ร่างบางทำเสียงขู่ฟ่อๆออกมาอีกครั้ง "เราจะไปกันได้หรือยัง?” คาเมะพูดเสริม เกือบจะต้องอ้อนวอนออกไปเลยทีเดียว ..เมื่อเห็นจินเอาแต่โน้มตัวลงมาข้างหน้าเรื่อยๆ ทำให้คนตัวเล็กจำต้องนั่งอยู่บนโต๊ะทำงาน ร่างบางเริ่มรู้สึกจะอยู่ไม่สุขนัก เมื่อเห็นจินเริ่มจะปัดแฟ้มต่างๆลงไปกองอยู่ที่พื้น เพื่อให้มีพื้นที่ว่างบนโต๊ะทำงาน

“ชั้นเพิ่งจะคิดได้ว่า...ชั้นไม่เคยมีเซ็กส์บนโต๊ะทำงานของหมอนี่มาก่อนด้วยสิ...” จินพูดด้วยน้ำเสียงเย้าแหย่

“อะไรนะ?” คาเมะถาม เริ่มไม่แน่ใจว่าที่ได้ยินมาถูกต้องแล้ว ร่างสูงก็ยักไหล่ออกมาด้วยท่าทีไม่ยี่หระ

“บุกเข้ามาในที่ต่างๆ แบบนี้มักจะทำให้ชั้นเกิดอารมณ์ด้วยสิ~” จินพูดต่อ แต่คาเมะก็รีบดึงตัวออกห่างให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

“ถ้างั้นนายก็บุกเข้ามาคราวหน้าแล้วเอาเด็กของเล่นคนใหม่ของนายมาด้วยแล้วกัน” คนตัวเล็กตอบกลับด้วยไหวพริบ..แต่ติดจะขมขื่นอยู่นิดๆ “ชั้นไม่ใช่เด็กของนายอีกต่อไป...นายตัดสินใจในเรื่องของชั้นไปแล้วด้วย”

“นั่นมันไม่ยุติธรรมเลย...นายก็รู้ว่าชั้นไม่อยากจะปล่อยนายไปซะหน่อย” ร่างสูงบ่นพึมพำ ..เห็นได้ชัดว่าจินดูจะผิดหวังอยู่มากกับผลลัพธ์ที่ได้รับจากการที่อุตส่าห์ไปยั่วยวนอีกฝ่าย...

คาเมะไม่ได้ตอบคำใดทั้งสิ้น ...ร่างบางทำเพียงแค่จ้องจินกลับไปด้วยทีท่ากล่าวหาอยู่นิดๆ ...ท้ายสุดแล้วจินก็จำต้องถอยออกไปพร้อมกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“มีอีกที่ที่ชั้นอยากจะไปดูสักหน่อย” อีกฝ่ายพูดแนะขึ้นก่อนจะดึงร่างบางให้ตามมา

“พวกเราจะไปที่ไหน-“ คาเมะถาม จินได้ยกมือขึ้นทับบนเรียวปากบางเพื่อบอกให้อีกฝ่ายเงียบ ร่างสูงค่อยๆเปิดล๊อคประตูห้องออกอย่างช้าๆ ก่อนจะชะโงกหัวออกไปมองตามทางเดินที่ว่างเปล่า

“ทางสะดวก” จินกระซิบบอก แล้วแอบเข้าไปในห้องทำงานที่อยู่ตรงข้ามกับห้องทำงานของจอห์นนี่

“นายจะเปิดประตูได้ยังไงล่ะ?” คาเมะไม่มีเวลาแม้แต่จะกระซิบถาม...เพราะอีกฝ่ายได้ใช้ข้อศอกกระทุ้งเข้าที่มุมหน้าต่าง เมื่อกระจกหน้าต่างแตกแล้ว ชายหนุ่มจึงใช้ด้ามกระบอกปืนทุบเข้าไปที่รอยแตก เพื่อที่จะสามารถสอดมือเข้าไปในรอยแตกนั้นแล้วเปิดประตูออกมาจากด้านใน “พระเจ้าช่วย พวกเขาจะต้องรู้แน่ๆว่าเราอยู่ที่นี่!”

ร่างสูงดึงคนตัวเล็กให้เข้ามาด้านใน ก่อนที่จะปิดประตูตามหลัง

“เราอยู่ในคุกกันอยู่แล้ว ..ยังไงก็ทำอะไรเรามากกว่านี้ไม่ได้หรอก” หัวหน้าแก๊งพูดพลางยักไหล่ และสาวเท้าเดินไปยังส่วนของออฟฟิศเล็กๆที่มีกองเอกสารและแฟ้มเอกสารอยู่มากมาย..เยื้องไปก็คือโต๊ะทำงาน และเก้าอี้สองตัววางอยู่ข้างๆ

“เจอของดีแล้ว” จินพึมพำเมื่อมาหยุดยืนอยู่หน้าแล๊ปท๊อป ตามด้วยการเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ขึ้น

“นายจะทำอะไรน่ะ?” คาเมะถามขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายซอกแซกดูทุกอย่างที่สามารถจะหาได้ในคอมพิวเตอร์

“บ้าเอ๊ย ไม่เห็นมีอะไรน่าสนเลย” ร่างสูงบ่นอู้อี้

“จิน ได้โปรดเถอะ ชั้นทั้งเหนื่อยและก็หิว อีกอย่างชั้นไม่ชอบที่นี่เลยสักนิด เราน่าจะหาทางกลับไปที่-“ ร่างบางเอ่ยปากขอร้อง “จิน ได้โปรดเถอะ ไปกันได้แล้วนะ”

“อย่าห่วงไปเลยน่า มาสะจังไม่อยู่นี่หรอก หมอนั่นไม่กล้าจะมาที่คุกนี่บ่อยนักหรอก เพราะรู้ว่ากัคคุโตะอยู่ที่คุกนี้” จินตอบ

“จิน-“

“ชั้นอยากจะดูพวกหลักฐานต่างๆที่หมอนี่เก็บเอาไว้สักหน่อย” ร่างสูงตอบพลางกดเข้าไปดูในไฟล์ต่างๆ แต่ก็ต้องเจอกับคำเตือนจากเครื่องที่บอกให้ป้อนพาสเวิร์ด

“หมอนั่นยังหาหลักฐานเรื่องของนายอยู่เหรอ? นายก็ถูกจับมาขังที่นี่แล้วนี่น่า” คาเมะถาม

“อืม แต่ติดคุกอยู่ห้าปีมันคงน้อยเกินไปสำหรับสิ่งที่พวกเราทำน่ะสิ ตอนนั้นชั้นไม่ยอมที่จะให้หมอนั่นจับพวกเรามาขังอยู่เป็นเวลานาน..มาสะจังเองก็อยากจะจับพวกนิวส์ให้ได้ก็เลยต้องยอมทำตามที่เราบอกไป คงคิดว่าเอาไว้ว่าจับพวกเรามาขังไว้สักห้าปี เพื่อเป็นการซื้อเวลาที่จะได้ออกไปหาหลักฐานต่างๆมามัดพวกเราให้ต้องอยู่ที่คุกนี้ตลอดไป ...แต่ตอนนี้เวลาของหมอนั่นก็ใกล้จะหมดลงแล้ว พวกตำรวจไม่รู้แม้แต่ครึ่งหนึ่งที่พวกเราเคยได้ทำในอดีต..” จินตอบ “เอ่อนี่ นายพอจะรู้วิธีเจาะเข้าไปดูข้อมูลในนี้ได้ไหม?”

“ถ้าพาสเวิร์ด ชั้นพอลองได้...” คาเมะตอบ ...ร่างสูงเหลือบมองคนตัวเล็กอยู่แวบหนึ่ง ก่อนที่จะปิดแล๊ปท๊อปลงไปอย่างทันทีทันใด

“ไม่เป็นไรหรอก มันคงไม่มีอะไรในนี้อยู่แล้ว หมอนั่นคงไม่โง่พอที่จะเก็บพวกหลักฐานต่างๆไว้ในคุก ในที่ๆพวกเราคนใดคนหนึ่งอาจจะมีโอกาสเข้ามาขโมยไปได้หรอก” จินพูดพลางถอนหายใจมาออกมาเฮือกหนึ่ง ....เขาไม่อยากจะให้คนตัวเล็กต้องมาข้องเกี่ยวกับเรื่องที่ผิดกฎหมายพวกนี้...ไม่อยากให้ต้องเกี่ยวไปมากกว่าที่เป็นอยู่ในตอนนี้แล้ว

“ถ้ามันสำคัญกับนาย ชั้นก็พอจะลองได้...”

“ไม่หรอก ไม่เป็นไร” ร่างสูงตอบให้อีกฝ่ายมั่นใจ “มาสะจังคงไม่โง่ขนาดนั้นหรอก”

“ถะ ถ้างั้นก็ได้...” ร่างบางพึมพำตอบ ก่อนจะเหลือบขึ้นมองจินด้วยความกระวนกะวายใจอีกครั้ง “ถ้าอย่างงั้นก็หมายความว่า..เราไปกันได้แล้วสิ”

“ใช่ ใช่แล้ว...แต่ให้ชั้นดูนี่หน่อย..”

ร่างบางต้องนึกแปลกใจเมื่อเห็นจินหันไปกระชากเปิดลิ้นชักมาแทน แล้วเริ่มค้นของที่อยู่ในนั้น “นี่ไง ชั้นคิดว่ามันยังกินได้นะ”

“อะไรนี่?” คาเมะถาม เหลือบมองยังแท่ง Lotte Crunky ที่ถืออยู่ในมือ

“นายว่ามันเหมือนอะไรล่ะ? ก็ช๊อตโกแล๊ตยังไงล่ะ” จินตอบยิ้มๆ “นายบอกว่าหิวไม่ใช่เหรอ ชั้นคิดเดาเอาว่ามาสะคงจะเก็บพวกของกินบางอย่างเอาไว้ เพื่อกินเพิ่มพลังประทังหิว เผื่อตอนที่ถูกเรียกฉุกเฉินแล้วต้องอยู่ทำงานซะจนดึกดื่น”

จินแอบหยิบคลิปหนีบกระดาษออกมาจากในลิ้นชักเดียวกันเพื่อใช้เป็นอุปกรณ์ช่วยอะไรสักอย่าง...จากนั้นคนตัวเล็กได้ถูกดึงเข้าไปหาตู้เก็บของที่สร้างแนบติดฝาผนัง...ร่างสูงเริ่มตรวจตราตู้แล้วตู้เล่า...คาเมะกำลังจะเอ่ยปากถามว่ามีอะไรที่เขาพอจะช่วยได้ไหม ...แต่จินก็สามารถทำให้ผนังห้องเปิดออกมาได้เสียก่อน

“อ่ะฮ้า ว่าแล้วเชียวว่าหมอนี่ต้องมีทางลับกับเขาด้วย!” จินยิ้มย่องด้วยชัยชนะ

“เราจะกลับเข้าไปในทางเดินอีกเหรอ?” คาเมะถามด้วยความกลัวนิดๆ

“จะให้ไปไหนได้ล่ะ? เดินออกไปทางเดินหลักนั่นเลยเหรอ?” ร่างสูงพูดชี้แจง..อีกฝ่ายก็ออกอาการลังเลอยู่ชั่วขณะ ก่อนที่จะปล่อยให้จินพาเขากลับเข้าไปในทางเดินลับที่แสนจะมืดสนิท พวกเขาเดินลงไปตามทางขั้นบันไดที่ดูเหมือนจะทอดยาวลงไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุด เพียงไม่นานพื้นที่ได้เหยียบลงไปก็ดูจะมั่นคงมากพอที่จะเหยียบลงไปได้...เมื่อได้เดินลึกเข้าไป พวกเขาก็พบกับห้องขังหลายห้องที่แอบซ่อนอยู่ตามสองข้างทาง

พวกเขารู้สึกเหนื่อยขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เพราะในระหว่างที่เดินไปก็ต้องหยุดไขล๊อคลูกกรงไปตามทาง..แต่เพราะมีอุปกรณ์ช่วยอันใหม่จึงทำให้การไขล๊อคในครั้งนี้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ...เมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่ง พวกเขาก็พบกับทางแยก บริเวณรอบตัวก็มืดสนิท แถมยังเงียบสงัดอีกด้วย

จินเหลือบมองทางแยกอยู่ไปมา “จอห์นนี่กับมาสะจังรู้ได้ไงว่าต้องไปทางไหนว่ะเนี่ย?” ร่างสูงบ่นพลางหายใจหอบ

“เราหลงทางเหรอ?” คาเมะกล้าที่จะกระซิบถาม...เมื่อเห็นจินยังคงมึนงง

“ไม่ ไม่หลงแน่ ชั้นรู้ว่าพวกเราอยู่ที่ไหน...” จินตอบทันทีทันใด ...ไม่ค่อยจะดูเหมือนกับว่าเป็นการแก้ตัวเลยสักนิด ..ก่อนที่ร่างสูงจะมองไปรอบด้านอย่างสิ้นหวัง “โอเค ..เราหลงแล้วล่ะ”

“บางทีเราน่าจะย้อนกลับไปทางเดิม...”

“ตอนนี้จอห์นนี่ก็คงจะกลับเข้าไปที่ห้องทำงาน...แล้วการที่จะเดินเข้าไปอีกทางเดินที่มีพวกนักโทษเดินว่อนอยู่ด้วย...ก็ดูจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีแน่” จินตอบ “ได้แต่หวังว่าเราได้มาอยู่อีกพื้นที่อื่นแล้วกันนะ”

“ถ้าอย่างนั้น เราจะไปทางไหนดีล่ะ?” คาเมะถาม

หัว ก้อย ซ้าย ขวา หน้า หลัง.........อืมมม

“ทางนี้” ร่างสูงตอบหลังจากที่นิ่งไปครู่หนึ่ง

“นายแน่ใจเหรอ?” ร่างบางถามเมื่อมองไปตามทางที่จินเดินนำเข้าไป

“มากเลยล่ะ” อีกฝ่ายพูดขึ้น “ไปเถอะน่า แค่จำว่าเราเลี้ยวไปทางไหนบ้างก็แล้วกัน เผื่อว่าเดินไปเจอทางที่มันดูท่าไม่ค่อยดีเท่าไหร่..จะได้เดินย้อนกลับมาได้”

พูดอย่างไรก็ง่ายกว่าทำอยู่แล้ว... หลังจากที่รู้สึกเหมือนเดินมาได้สักหนึ่งชั่วโมงถัดมา..บางทีก็อาจจะเป็นสักชั่วโมงมาแล้วจริงๆ..จินก็เริ่มหลงแล้วว่าทางไหนที่พวกเขาได้ผ่านมาแล้ว หรือว่าทางไหนที่ยังไม่ได้ผ่านไปบ้าง อย่างน้อยที่พอจะบอกได้ก็คือ....ประตูลูกกรงต่างๆที่อยู่ตามรายทางยังคงปิดล๊อคไว้..ถ้าอย่างนั้นก็หมายความว่า...ข้อเอ พวกเขายังไม่ได้เดินผ่านเข้าไปในทางเดียวกับพวกนักโทษคนอื่น หรือข้อบี พวกนักโทษคนอื่นไม่ได้อยู่ที่ทางลับนี้อีกแล้ว ..บางทีพวกเขาเองก็ควรจะปิดล๊อคประตูตามหลังในระหว่างที่เดินไปด้วย...แต่ในเวลาอย่างนี้...มันก็ดูจะไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่

เมื่อจินกำลังพยายามไขล๊อคประตูที่เหมือนจะดูแปลกตาออกไป...จินก็หวังให้เป็นข้อบีก็น่าจะดี พวกเขาได้เดินมาจบลงในที่ๆคงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเป็นที่ไหน แต่อย่างน้อย... ประตูลูกกรงอันนี้ก็ดูจะปิดไว้อย่างแน่นหนา ..แล้วก็ไม่ได้ประกอบไปด้วยลูกกรงโปร่งๆเหมือนที่ผ่านมา ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะหมายถึงว่าพวกเขาได้มาเจอทางเข้าหรือไม่ก็ทางออก..มันต้องเป็นทางไหนสักทางแน่

“ไอ้ทางเดินห่วยแตก” จินสบถ จัดการหมุนคลิปหนีบกระดาษที่อยู่ในมือ ..ตอนนี้เขาก็เหลือคลิปกระดาษอยู่แค่อันเดียวเท่านั้น เพราะอันอื่นๆได้หักเลยถูกเขวิ้ยงทิ้งไประหว่างทางแล้ว

“เรื่องแบบนี้มันคงไม่เกิดขึ้นหรอกถ้านายให้ชั้นพานายไปที่ฝั่งตะวันตกซะ” จินคร่ำครวญ คาเมะก็รู้สึกเหมือนถูกกล่าวหาอยู่ในที ...ถึงจะเดาได้ว่ามันน่าจะจริงก็เถอะ

“ถ้านายบอกมาแต่แรก เราก็คงไม่ต้องมาอยู่ที่นี่ตั้งแต่ต้นแล้ว” ร่างบางกล่าวปกป้องตนเอง จินเองก็ดูแปลกใจที่ได้ยินคาเมะพูดย้อนเข้าใส่

ร่างสูงหมุนคลิปกระดาษเพื่อสอดเข้ารูไปด้วยความมุ่งมั่น “ถ้านายแค่ทำตามที่ชั้นบอก เราก็ไม่จำเป็นต้องบอกนายว่าเกิด-.....อะไรขึ้นนี่น่า~” จินพูดค้างอยู่อย่างนั้น เมื่อจู่ๆงานที่อยู่ตรงหน้าก็กลับสำเร็จขึ้นมาอย่างไม่ทันได้คาดคิด ประตูห้องได้เปิดอ้าออกมา คนตัวเล็กก็ถูกดึงตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว....ก่อนจะสะดุดล้มลงไปในห้องที่มืดสนิท...มืดมากกว่าทางเดินที่เพิ่งจะผ่านมาเสียอีก ทั้งสองหนุ่มยันตัวลุกขึ้นยืนบนเท้า เอื้อมมือออกไปเพื่อจะสัมผัสกับบางสิ่งบางอย่าง หรืออะไรสักอย่าง แต่สิ่งเดียวที่พวกเขารับรู้ได้ก็คือกันและกัน...และอากาศที่อยู่รอบข้างเท่านั้นเอง

“พวกเราอยู่ไหนกันนี่-“ จินดูจะไวในการที่จะหาคนตัวเล็กเพื่อทำให้อีกฝ่ายเงียบเสียง จินรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่อ่อนนุ่ม ที่เหมือนจะห้อยลงมาจากเพดานห้อง สิ่งนั้นได้พันตัวพวกเขาเอาไว้ มันเหมือนพวกผ้าสักหลาดหรือไม่ก็ผ้าปูอะไรสักอย่าง

ร่างสูงรีบแกะชิ้นส่วนผ้าให้หลุดจากร่างของพวกเขา ก่อนจะตามด้วยการโยนลงไปกองอยู่ที่พื้น ..จินเดินสะดุดห่างออกไป...แล้วสัมผัสกับผนังห้อง ก่อนจะถลาลงไปที่พื้น ...ทำให้ร่างทั้งสองต้องทับกันอยู่ไปมา แต่หูก็ยังคอยเงี่ยหูฟังว่าพวกเขาจะได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของอะไรบ้างไหม

“บ้าเอ๊ย” จินทำเสียงฟ่อๆอยู่ข้างใบหูของอีกฝ่าย ..หลังจากที่ความเงียบสงัดได้เข้ามาปกคลุมทั่งทั้งห้อง “ชั้นบอกแล้วว่าห้ามเปิดปากพูดอะไรออกมา ใครจะรู้ล่ะว่าตอนนี้พวกเราอยู่ที่ไหนกัน”

“ขะ ขอโทษ” คาเมะพูดอู้อี้จากใต้ฝ่ามือของจิน รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายค่อยๆเลื่อนมือออกไป

พวกเขาเดินสะเปะสะปะไปยังประตูที่เปิดอ้า แล้วจัดการปิดงับลงทันที การทำเช่นนี้เหมือนทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาบ้าง เพราะอย่างน้อยเสียงที่พวกเขาพูดขึ้นก็คงจะไม่ดังลอดเข้าไปในทางเดินแน่

“ลองหาพวกสวิตช์ไฟหรือประตูอะไรสักอย่างนะ” ร่างสูงกระซิบบอกเมื่อพวกเขาเริ่มใช้มือคลำไปทั่วผนังห้อง

“นายว่ามันจะเป็นความคิดที่ดีเหรอ ถ้าเราจะเปิดไฟน่ะ? ถ้าถูกพวกผู้คุมมาเจอเข้าล่ะ?” คาเมะกระซิบกลับ

“ชั้นรู้ แต่ตอนนี้พวกเราไม่รู้เลยว่าอยู่ที่ไหนกัน เราเลยต้องรู้ให้ได้เร็วที่สุดว่าตอนนี้อยู่ที่ไหนกัน จากนั้นค่อยดูว่าจะไปทางไหนต่อ” จินตอบพลางคลำหาต่อไป

สายตาของพวกเขาเริ่มปรับเข้ากับความมืดที่อยู่รอบข้างอย่างช้าๆ จินไม่แน่ใจว่าเขาเห็นอะไรไปเองหรือเปล่า เพราะเขาเหมือนจะเห็นว่ามีผ้าปูแปลกๆห้อยลงมาจากเพดานห้อง

“ชั้น ชั้นคิดว่านี่คงจะเป็นพวกเครื่องจักรอะไรสักอย่าง...” ร่างบางตอบ ..อีกฝ่ายก็รีบคลำมือลงไปตามแขนของร่างบาง เพื่อไปสัมผัสยังสิ่งที่คาเมะจับอยู่

“ใช่แล้วล่ะ อย่าไปกดปุ่มอะไรเข้าล่ะ เพราะเดี๋ยวมันจะส่งเสียงขึ้นมาได้ ..ตอนนี้พวกเราคงอยู่ใกล้ที่ๆพวกผู้คุมอยู่เป็นแน่” ร่างสูงพูดแนะ จากนั้นจึงช่วยกันคลำหาอยู่ในความมืด

คาเมะยอมรับว่าเขาเองก็ชอบที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับจินอีกครั้ง แต่สถานการณ์ตรงหน้าเริ่มจะทำให้ต้องรู้สึกสติแตกแล้วสิ ร่างบางไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานเท่าไหร่..ถึงจะสติแตกขึ้นมาจริงๆ.... พวกเขาได้วิ่งว่อนไปมาอยู่รอบๆ...ไม่รู้ว่าได้มาวิ่งอยู่แบบนี้เป็นเวลานานเท่าไรแล้ว ...เขาเริ่มรู้สึกหิวโหย สิ่งเดียวที่พอมีกินประทังหิวเมื่อชั่วโมงที่แล้วก็คือแท่งช๊อตโกแล๊ต Lotte Crunky ที่คาเมะยืนยันจะแบ่งกับจินอย่างเท่าเทียมที่สุด

เรื่องมันจะไม่จบลงไปได้อย่างสวยงามแน่ พวกเขาคงไม่สามารถออกไปได้แน่ๆ

“ชั้นก็ไม่ได้ชอบและสนุกกับการที่จะไล่นายไปทุกครั้งที่นายเข้ามาหาและเริ่มถามคำถามอะไรนั่นหรอกนะ” จู่ๆจินก็กระซิบถ้อยคำบางอย่าง คาเมะหันไปตามทางที่เดาเอาว่าอีกฝ่ายยืนอยู่ ท่ามกลางความมืดมิดเช่นนี้ร่างบางคิดว่าได้เห็นจินเหลือบมองมาที่เขาอยู่แวบเดียว ก่อนที่จะพูดต่อ “จากนี้ก็ต้องขอให้นายอย่าทำแบบนั้นอีก”

“ชั้นจะไม่ทำอย่างนั้นอีกแน่ หลังจากนี้ชั้นจะอยู่ให้ห่างจากนายเลย” คาเมะตอบอย่างเรียบๆ เมื่อพวกเขาได้เดินลึกเข้าไปในห้อง คำตอบที่ได้รับคล้ายจะทำให้จินหงุดหงิดในใจนิดๆ เหมือนเขาจะแอบหวังที่จะได้บอกคาเมะไปมากกว่านั้น ...แล้วก็แอบหวังว่าอีกฝ่ายจะยืนกรานปฏิเสธที่จะยอมอยู่ให้ห่างเขา...ในเมื่อตอนนี้คนตัวเล็กก็ได้รู้ความจริงแล้ว ...เขาก็หวังว่าคาเมะจะค้าน และอยากจะกลับมาหาเขาอีก หรือไม่ก็ทำอะไรสักอย่าง

ชายหนุ่มกระแอมไอนิดๆ “งั้นก็ดีแล้ว ได้ยินแบบนี้ก็ดี มันก็จะทำให้ทุกอย่างง่ายขึ้นมาบ้าง...”

ชั่วระยะเวลาหนึ่งผ่านพ้นไป...หรืออย่างน้อยก็ชั่วเวลาหนึ่งผ่านไปในความคิดของจิน....ในความมืดที่ทำให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจเช่นนี้ ...ร่างสูงครุ่นคิดว่าจะเอ่ยคำใดต่อไปดี

“ชั้นไม่อยากปล่อยให้นายไปสักหน่อย” สุดท้ายจินก็ตอบมา

“นายบอกชั้นแล้วเมื่อคืนนี้..”

“ชั้นไม่ได้แตะทาจิบานะ เคย์ตะด้วย...ก็เอ่อ..ชั้นไม่ได้นอนกับหมอนั่นเลย” จินพูดเสริม เขาอยากจะลดบรรยากาศที่ตึงเครียดนี้ลงบ้าง

“ชั้นรู้ ชั้นพอเดาได้” คาเมะตอบ จินเองก็ดูจะหงุดหงิดใจอีกรอบที่ไม่สามารถจะบอกได้ว่าอีกฝ่ายพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแบบไหน

“สิ่งที่ชั้นเคยพูดไปทุกอย่าง...ชั้นไม่ได้หมายความอย่างที่พูดออกไปเลยนะ”

“นายไม่ต้องมาอธิบายตัวเองกับชั้นหรอก ..นายไม่เคยต้องทำอยู่แล้ว” เมื่อร่างบางตอบออกมา จินก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้ตกเป็นเป้าขึ้นมาทันที “ถ้านายต้องการอะไรจากชั้น ก็แค่บอกออกมา..ชั้นก็แค่หวังว่า...นายจะสามารถบอกทุกอย่างกับชั้นได้ตลอดเวลา...”

ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง “ชั้นกลัวว่าถ้านายได้รู้ความจริงแล้ว นายจะทำท่ายังไงน่ะสิ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวกับครอบครัวของนาย..มันดูโหดร้ายเกินไป”

“ชั้นเองก็รู้สึกขอบคุณในทุกสิ่งทุกอย่างที่นายทำเพื่อชั้น”

“แต่?” จินถาม “ทำยอมแพ้แบบนี้....มันเหมือนไม่ใช่นายเลยนะ”

“จู่ๆนายก็ไม่อยากให้ชั้นยอมแพ้เลิกหวังไปเหรอ?”

“ชั้นคิดว่า...ชั้นคงจะคิดถึงนายน่ะเอง” ร่างสูงตอบ ก่อนที่จะพูดเสริมไปอีกว่า “และคิดถึงตอนที่นายชอบทำตัวดื้อดึงด้วย...”

“ชั้นรู้ว่าชั้นมันก็แค่ตัวตลกที่คอยวิ่งอยู่ไปมา”

“ชั้นไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย” จินขัดขึ้น และเมื่อไม่ได้คำตอบจินจึงเอ่ยคำพูดต่อพร้อมกับทำน้ำเสียงให้เหมือนเฉยชากับอีกฝ่ายให้มากที่สุด “ชั้นคิดถึงนาย”

continue here ยังไม่จบคะ อ่านต่อตรงนี้คะ